Miss lone Era คุณหนูหลงยุค

ตอนที่ 3 : อยุธยา 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ก.ค. 63

"เมื่อไหร่ฉันจะได้กลับบ้านละเนี่ย" ฉันคิดแล้วก็พูดออกมาพร้อมถอนหายใจฮึกโตๆ


"ฉันหิวจังเลยอยากกินข้าวแล้วฉันไม่อยากกินลูกไม้ฉันต้องทำยังไงดี"ฉันคิดหาวิธีจะหาข้าวมากิน


ฉันตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไปในหมู่บ้านคงไม่มีใครจำฉันได้แล้ว ฉันจึงคิดว่าจะไปหางานทำด้วยการแลกข้าวกับงานที่ฉันทำ แต่ฉันหุงข้าวไม่เป็นเลยอยากจะขอกินข้าวและกับข้าวที่เขาทำให้และฉันจะทำงานตอบแทน ส่วนงานที่ฉันจะทำคืออะไรนั้น ฉันก็ยังคิดไม่ได้เช่นกัน

                                                            












หมู่บ้านกระทู้ธรรม


"ป้าคะ ที่นี่รับทำงานไหมคะ" ฉันเห็นป้าคนหนึ่งกำลังเดินอยู่หน้าร้านฉันเลยถามป้าคนนั้น



"ที่นี่เขาไม่รับทำงานหรอก จะมีก็แต่งานทำไร่ทำนานั่นแหละแม่หนู" ป้าคนนั้นบอกฉัน



"แล้วไม่มีงานที่แบบไม่ต้องทำไร่เลยหรอคะ" ฉันย้ำถามอีกครั้ง 


"ไม่มีหรอกจ้า" ป้าพูดกับฉันแล้วก็เดินต่อไป 



ฉันเดินไปถามคนแถวนี้ไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่มีวี่แววที่จะมีงานที่ไม่ใช่ทำไร่ให้ฉันทำ  ฉันหางานตั้งแต่เช้าตรู่จนท้องฟ้าก็เริ่มมืดมัวมองไม่ค่อยเห็นอะไรมากนักฉันเลยทำใจกลับบ้านไปที่กระท่อมที่ฉันอาศัยอยู่



"ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้นะ ฉันอยากกลับบ้านที่นี่ไม่มีข้าวให้ฉันกิน ฉันไท่มีงานทำ มีแต่งานทำไร่ทำนาฉันก็ทำไม่เป็น เมื่อไหร่แม่จะมารับฉัน ฉันไท่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฉันหิวฉันอยากกลับไปนอนที่นอนดีๆแบบที่บ้าน ฉันคิดถึงบ้าน ใครพาฉันมาที่นี่!!" ฉันบ่นซะยาวแล้วก็เผลอหบับไปเพราะความอ่อนล้าอ่อนเพลียกับการเดินทางหางานทั้งวัน














พรุ่งนี้เช้า วันที่ 4 ที่ฉันมาอยู่ที่นี่



ฉันลูกตื่นออกมาจากที่นอนแล้วก็คิดขึ้นใหม่ว่าจะไปหางานทำถึงแม้ว่าจะเป็นงานทำไร่ทำนาก็ตามถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีประสบการณ์เลย แต่ฉันก็ต้องฝึกทำไปเพื่อความอยู่รอดปลอดภัยของฉัน



จากนั้นฉันก็เดินไปหางานทำกับลุงคนหนึ่งซึ่งเขากำลังหาคนไปดำนาปลูกข้าว 



"คุณลุงคะ หนูขอไปทำนาด้วยได้ไหมคะ โดยหนูจะขอแลกกับข้าวสามมืเอค่ะ" ฉันเดินไปหาลุงแล้วถาม



"ได้จ้านางหนู แล้วบ้านเองอยู่ไหนรือ" 



"บ้านหนูอยู่โน่นเลยค่ะ ทางโน้น" ฉันใช้นิ้วชี้ชี้ให้คุณลุงดูแล้วลุงก็พยักหน้า



แล้วฉันก็ไปกับคุณลุง และคนงานอีกประมาณสิบคน



"นี่ต้องเดินไปหรอคะ" ฉันเห็นทุกคนเดินฉันสงใสฉันเลยถาม



"ถ้าไม่เดินไปแล้วจะไปอย่างไรรือแม่หนู" คุณป้าคนหนึ่งถามฉัน



"ก็ขี่รถไปไงคะ" ฉันทำหน้างงให้ทุกคน



"รถคือกะไรรือ" 



"ก็ไอ้ที่เอาไว้ขับไปที่ต่างๆไงคะ" ทุกคนทำหน้างงให้แก่ฉัน



"เอ่อออ หนูว่าเรารีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะสาย" ันเปลี่ยนบททันทีเพราะไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้วพวกเราทุกคนก็เดินทางไปจนถึงนาใช้เวลา 1ชั่วโมง ในการเดินทาง



"แล้วนี่เขาปลูกข้าวกันยังไงคะ" ทุกคนมองฉันแล้วฉันยิ้มแห้งๆให้ทุกคน



"อ้าวว แล้วนี่แม่หนูมิเคยปลูกข้าวรือ" ทุกคนต่างมองฉันด้วยสายตาอันสงใส



"เคยค่ะๆ" ฉันแกล้งทำเป็นเคยทำแต่แท้จริงแล้วฉันไม่เคยทำเลย



ฉันมองคนอื่นๆปลูกแล้วฉันก็ทำตาม 



"นี่มันทำยังไงเนี่ย" ฉันพูดขึ้นมาแล้วทำหน้าโมโหจนทุกคนมองฉัน



"ต้องลงไปในน้ำด้วยหรือ  อี๋!!สกปรก" ฉันคิดเพียงในใจแล้วทำหน้าขยะแขยง



"ไหนบอกว่าเคยปลูกไงล่ะแม่หนู ดูสิทำข้าวตายหมดแล้ว" คุณลุงตำหนิฉันนิดหน่อย



ฉันทำต่อไปเรื่อยๆ แต่ก็ทำไม่ได้สักที "โอ้ยยยพอ  เหนื่อยฉันทำไม่ได้" ฉันโมโหเลยบอกไปแบบนั้น



"ถ้าทำไม่ได้ก็กลับบ้านไปซะ" เขาทำหน้าโมโหให้ฉัน ฉันก็ทำท่าทึไม่ถูกไม่รู้จะพูดยังไงดี



ฉันพยายามต่อไปแต่ก็ทำไม่ได้ฉันเลยโดนไล่กลับบ้าน ระหว่างทางที่ฉันเดินกลับบ้านมาฉันก็เดินไปบ่นไป เดี๋ยวก็ร้องไห้ เดี๋ยวก็โมโห ฉันไม่ค่อยมีแรงเดินมากนักเพราะฉันเหนื่อยและฉันหิว ฉันจึงเดินไปพักไปกว่าจะถึงบ้านก็เย็นจะมืดแล้ว



"ทำไมฉันถึงทำไม่ได้ มันดูง่ายมากแต่ฉันทำไม่ได้" ฉันบ่นไปเรื่อยๆ จนฉันหมดแรงและเผลอนอนหลับไปตั้งแต่เมืีอไหค่ก็ไม่รู้



ฉันตื่นขึ้นมาตอนดึกเพราะหิวแต่ก็ไม่มีอะไรให้ฉันกิน




พรุ่งนี้ฉันจะไปทำอะไรดี ฉันนอนดูดาวบนท้องฟ้าแล้วขอให้ฉันกลับไปที่เดิมจากนั้นฉันก็นอนต่อเพราะความอ่อนล้าอ่อนเพลีย


                                                               














#คุณหนูทำอะไรไม่เป็นเลยแล้วอย่างนี้คุณหนูจะรอดหรือไม่!!

#ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น