Miss lone Era คุณหนูหลงยุค

ตอนที่ 5 : อยุธยา 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ก.ค. 63

"แม่หนู ว่าแต่แม่หนูชื่อกะไรล่ะ" หญิงชราผู้นั้นพาฉันไปที่บ้านของเขาแล้วเขาก็ซักถามฉัน


"หนูชื่อพริ้มค่ะ พริ้มลดา" ฉันแนะนำตัวเอง


"เจ้าว่าเจ้าชื่อกะไรนะ พริมรือพริน" หญิงชราฟังไม่ค่อยเข้าใจ เนื่องจากเป็นคำที่ออกเสียงยาก


"ไม่ใช่ค่ะ พริ้มค่ะ" ฉันพูดย้ำ หญิงชราพยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจ


"แล้วนี่ท่านชื่ออะไรหรอคะ" ฉันถามกลับ



"ข้าชื่อดวงจิต เจ้าเรียกข้าว่ายายจิตก็ได้" ฉันพยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจ



"แล้วนี่เจ้าเป็นลูกเต้าเหล่าใครล่ะ" ยายจิตถามฉัน แต่ฉันก็นิ่งสักครู่


"เอ่อ... คือว่า คือ..." ฉันไม่รู้จะบอกยายจิตอย่างไรฉันเลยพูดไปแบบนั้นเนื่องจากตอนนี้ที่นี่เป็นอยุธยาฉันไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อแม่ของฉัน


"งั้นเองก็ไปอาบน้ำอาบท่าเสียก่อนเถิด แล้วเราค่อยเข้านอนกัน" 

"ค่ะ" ฉันตอบรับ









"แล้วห้องน้ำอยู่ไหนคะ" ฉันถามหลังจากที่ฉันไปเอาผ้าเช็ดตัวมา



"ห้องน้ำคือกะไรรือแม่พริ้ม" ยายจิตทำหน้าไม่เข้าใจให้ฉัน



"เอ่อ.... คือ.... ที่ที่เขาเอาไว้อาบน้ำค่ะ" ฉันพยายามพูดให้ยายจิตเข้าใจ



"โน่นเลย ตรงนั้นนะแม่พริ้ม" 


"ห้ะ ตรงนั้นหรอคะ จะให้หนูไปอาบน้ำโชว์หรอคะ" ฉันอ้าปากกว้างค้างไว้ 



"แม่พริ้มฟังถูกแล้ว" ยายจิตพยักหน้าให้ฉันแล้วเดินจากไป



ชีวิตหนอชีวิต ฉันพูดกับตัวเองในใจ






หลังจากที่ฉันไปอาบน้ำเสร็จ



"เอ่อ... คือว่า... หนูต้องนอนตรงไหนหรอคะ" ฉันถามด้วยความสงสัย


"ก็ตรงนี้แหละแม่พริ้ม ข้างประตูนี่เลย" บ้านของยายจิตมีเพียงห้องเดียว


"ฮ่ะ" ฉันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้




แล้วฉันจะนอนอย่างไรเนี่ย ฉันคิดเพียงในใจไม่พูดออกไป

















วันรุ่งขึ้น 4.30 น.


"แม่หนูพริ้มตื่นได้แล้ว" ยายดวงปลุกฉันตั้งแต่เช้าตรู่



"อะไรกันเนี่ย ทำไมต้องตื่นแต่เช้าเลย" ฉันพูดขึ้นในขณะที่ยังไม่ลืมตาและพอพูดจบประโยคฉันก็นอนต่อ



"แม่พริ้ม ตื่นมาหุงข้าวประเดี๋ยวนี้" ยายจิตยืนข้างที่นอนของฉัน



"ยังมืดอยู่เลยค่ะ หนูขอนอนต่อนะคะ" ฉันก้มกลับไปนอนบนที่นอนแต่ยายจิตจับแขนฉันไว้



"เช้าแล้ว แม่พริ้มจงมาหุงข้าวแล้วเราจะไปทำนากันประเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นแม่จงออกไปจากบ้านของฉัน" ยายจิตข่มขู่ฉัน



ฉันทำใจลุกขึ้นจากที่นอน แต่ยังเดินมึนๆ เมาๆ อยู่



"แล้วนี่แม่เดินกะไรแบบนี้" ยายจิตเห็นฉันทำท่าทางแปลกๆ จึงถามฉัน



"แล้วต้องหุงข้าวยังไงคะ??" 


"ก็ต้องไปผ่าฟืนก่อน เมื่อได้ฝืนแล้วก็เอาฝืนมาก่อกองไฟ" 


"ฮ้ะ หนูผ่าฟืนไม่เป็นค่ะ" ฉันทำท่าปฏิเสธ



"ฝึกทำไปเดี๋ยวก็รู้" ยายจิตพูดจบแล้วเดินจากไป



"แล้วฟืนอยู่ไหนคะยายจิต ยายจิต" ฉันตะโกนถามยานจิตแต่ยายจิตก็ไม่หันมาหาฉัน



แล้วนี่ฉันจะทำยังไงเนี่ย  ฉันพูดกับตัวเองแล้วเดินไปหาฟืนในป่าคนเดียว



"ป่านี่มืดน่ากลัวจัง" ฉันขนลุกไปทั้งตัวเพราะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เดินมาในป่านี้



กุ๊กกรู่



"ว้ายยย   นั่นเสียงอะไรน่ะ" ฉันร้องกรีดเพราะกลัว



ฉันกลัวมากฉันรีบเก็บฟืนแล้ววิ่งกลับบ้านโดยเร็ว เมื่อไปถึงฉันก็เหนื่อยมาก พูดไม่ค่อยได้เลย



"นี่แม่พริ้มเป็นกะไรรือ ทำไมดูท่าเหนื่อยเยี่ยงนี้" ยายจิตสงใสในตัวฉัน



"หนู....คือ....." ฉันพูดไม่ได้เลย



"ใจเย็นๆแม่พริ้ม ค่อยๆพูด มันเกิดกะไรขึ้น เจ้าเห็นอะไร



"หนูได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ร้องค่ะ แล้วหนูก็วิ่งมานี่" ฉันเริ่มพูดได้จึงค่อยๆพูด



"โอ๊ยยยย นั่นมันก็แค่เสียงนกเสียงกา" ยายจิตหัวเราะฉัน 



"แล้วนี่ได้ฟืนมาแค่นี้จะก็ฟืนยังไง ไปหาใหม่เลยไป" 



"แต่หนูกลัวค่ะ" ฉันทำหน้าหวาดกลัวหวาดระแวง


"ยังไงก็ต้องไป" ยายจิตยังคงยืนยันคำเดิม ฉันเลยต้องทำใจไปอีกรอบ



















................20%


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น