คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF EXO] Snow Lovingkindness [Tao x Lu]

โดย MOONBUNNY

ความรักก็เหมือนหิมะที่ซักวันต้องละลายและเลือนลางหายไป.... ...แต่สำหรับผมแล้ว..ความรักของผมจะยังมั่นคงอยู่ที่พี่ตลอดไป....

ยอดวิวรวม

623

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


623

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


7
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ก.ย. 56 / 20:44 น.
นิยาย [SF EXO] Snow Lovingkindness [Tao x Lu]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 



เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ก.ย. 56 / 20:44





Snow Lovingkindness






คุณเคยเห็นหิมะสีขาวบริสุทธิ์นั่นไหม....

                ...ถ้าคุณมองแล้วคุณกำลังนึกถึงอะไรหรือเปล่า

หิมะแสดงถึงความว่างเปล่า.......

....หรือความรักที่บริสุทธิ์กำลังร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้านั่น....

 

ความรักก็เหมือนหิมะที่ซักวันต้องละลายและเลือนลางหายไป....

                ...แต่สำหรับผมแล้ว..ความรักของผมจะยังมั่นคงอยู่ที่พี่ตลอดไป....

 

 

__________________________________________

 

 

จื่อเทาตื่นได้แล้วนะ เจ้าของเสียงหวานปลุกให้เด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงตื่นจากฝันดีซักที พักนี้เจ้าเด็กนี่ชักจะนอนเยอะเกินไปแล้ว

เสี่ยวลู่ทำไมมาปลุกผมแต่เช้าเนี่ย ฮ้าว~~”

เช้าอะไรล่ะ นี่มันสายจนตะวันจะแทงก้นนายอยู่แล้วนะเทา คนตัวเล็กยู่ปากอย่างน่ารักให้อีกคน ทำเอาเด็กหนุ่มต้องยื่นมือไปยีหัวคนเป็นพี่เบาๆ

ผมยุ่งน่า!!”

 

                ผมยิ้มให้ลู่หานที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียงก่อนจะลุกมาเข้าห้องน้ำ ทุกวันคนหน้าหวานจะต้องขึ้นมาปลุกผมถึงห้องเพราะเราเป็นเพื่อนบ้านกันครับแถมเรายังเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันอีกผมอยู่ปีหนึ่งส่วนเสี่ยวลู่ตัวเล็กนั่นปีสี่แล้วล่ะเราสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆและยิ่งตอนนี้ก็ยิ่งสนิทกันมากกว่าเดิมเพราะอะไรน่ะหรอครับ...เพราะคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างนอกนั่นเป็นแฟนของเพื่อนสนิทผม...เซฮุน

 

รีบๆแต่งตัวเข้าไปสิเดี๋ยวสายนะเทา

เดี๋ยวสายหรือพี่รีบจะไปเจอฮุนกันแน่ ผมที่กำลังใส่เสื้อหันไปยิ้มขำกับคนตัวเล็กที่หน้าขึ้นสีระเรื่อชวนมอง

พูดมากน่านายรีบๆแต่งตัวเข้าสิ ทำไมต้องให้ฉันมาปลุกแบบนี้ทุกวันเลย

พี่ก็รู้ว่าผมน่ะชอบตื่นสายถ้าไม่ได้พี่ผมต้องไปเรียนไม่ทันแน่ๆ

นายน่ะเป็นแบบนี้ตลอดเลย อ๊ะ!เนคไทนายเบี้ยวแล้วเทา พูดจบคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นมาผมและยื่นมือเล็กๆนั่นมาขยับเนคไทให้เข้าที่ ผมลอบมองโครงหน้าเล็กติดหวานชวนมองตากลมโตเหมือนกวางและจมูกโด่งรั้นน่ากัดนั่น

เทา..เทา!!!!”

โอ๊ะ! พี่อ่าผมตกใจหมดเลย

ก็พี่ผูกเนคไทให้นายเสร็จตั้งนานแล้วมัวแต่เหม่ออะไรกัน เสี่ยวลู่เงยหน้ามองผมแล้วยู่ปาก ปากอิ่มนั่นน่าจูบหนักๆซักทีจริงๆครับ

เปล่าหรอกน่า ไปกันเถอะ

 

                ทุกวันผมเซฮุนและเสี่ยวลู่จะต้องกลับบ้านพร้อมกันครับจริงๆแล้วบ้านฮุนน่ะมันอยู่อีกฟากของผมกับเสี่ยวลู่เลยแต่มันก็ขอมาส่งด้วยเหตุผลน่ะหรอ หึ...มันหวงแฟนมันไงครับ

 

ว๊าววววว!! หิมะฉันชอบหิมะจัง คนตัวเล็กที่เห็นหิมะเริ่มโปรยลงมาก็โดดดึ๋งๆอย่างน่ารักออกไปเล่น

พี่ครับเดี๋ยวไม่สบายนะ

ไม่เป็นไรหรอกน่าพี่อยากเล่นหิมะนี่ ผมมองตามผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จักโตกับเพื่อนสนิทตัวเองที่คอยประคบประหงมเอาใจอย่างดีผมตัดสินใจถอดรองเท้าและถุงเท้าออกก่อนจะใช้เท้าเปล่าย่ำไปตามพื้นที่มีหิมะเย็นเฉียบ

เทาาา!!!! ทำไมนายไม่ใส่รองเท้าล่ะ คนตัวเล็กวิ่งมาหาผมก่อนจะใช้มือเล็กเกาะที่ต้นแขนของผม

ถึงเท้าจะเย็นแต่หัวใจอบอุ่นก็พอนะครับ ผมบอกพร้อมกับหันไปสบกับดวงตากลมโตที่เงยขึ้นมาจ้อง

ถึงเท้าจะเย็นแต่หัวใจอบอุ่น?ยังไงอ่ะพี่ไม่เห็นเข้าใจเลย

ก็แบบนี้ไงครับ... ผมจับมือเล็กขึ้นมาทาบลงบนอกข้างซ้ายของผมก่อนจะวางมือของผมทับมือเล็กตาม หัวใจของผม...หัวใจที่ยกให้คนตรงหน้าไปแล้วตั้งแต่แรกเจอ หัวใจที่ยอมเจ็บเพื่อให้ทั้งคนที่รักและเพื่อนที่รักมีความสุข..ผมยอม...
นายกำลังเล่นอะไรเนี่ยเทา

พี่อบอุ่นบ้างมั้ยครับ...หัวใจของพี่น่ะ

นายกำลังจะบอกอะไรพี่รึเปล่าน่ะเทา ดวงตากลมโตที่จ้องมองผมอยู่กำลังวูบไหว เสี่ยวลู่กำลังคิด..เหมือนที่ผมกำลังคิดรึเปล่า..

เทา พี่ลู่มาทำอะไรกันตรงนี้แล้วนั่นทำไมนายถอดรองเท้าล่ะเทา

อะ...เอ่อ... พี่วิ่งตามเทามาเองน่ะ ลู่หานชักมือออกจากมือผมแล้วหันไปหาเซฮุนที่เดินตามเข้ามา

ตกใจหมดเลยนึกว่าวิ่งหนีหายไปไหน กลับบ้านได้แล้วนะครับเดี๋ยวไม่สบาย

กลับสิครับ ป่ะเทา!กลับบ้านกัน

อืม... ผมตอบรับก่อนจะเดินตามเซฮุนที่เดินจับมือเสี่ยวลู่ห่างออกไป ความรู้สึกของผม...พี่จะรับรู้มันเหมือนที่พี่รับรู้ความรู้สึกของเซฮุนบ้างมั้ยครับ

...............

...........................

....................................

 

                ทุกวันยังคงเป็นเหมือนเดิม ผม เซฮุน ลู่หาน เราสามคนไม่เคยแยกจากกันจนพักหลังๆอาจจะเป็นเพราะเซฮุนเรียนหนักมันเลยทิ้งทั้งผมและลู่หานกลับบ้านด้วยกันบ่อยๆ พักนี้เราเลยได้มาทำอะไรด้วยกันแค่สองคนแม้แต่เล่นหิมะด้วยกัน 


นี่เทาทำไมนายถึงชอบถอดรองเท้าย่ำหิมะนักนะ คนตัวเล็กข้างๆผมเดินถือรองเท้าตามผมมา ตอนนี้ผมกับเสี่ยวลู่อยู่ในสภาพเท้าเปล่าเดินย่ำหิมะครับ

ผมเคยบอกพี่ไปแล้วนี่

เท้าเย็นแต่หัวใจอบอุ่นแบบน่ะหรอ เมื่อไหร่พี่จะเข้าใจนายนะ

พี่น่ะไม่เข้าใจผมจริงๆหรอ ตอนนี้ที่ผมมีพี่อยู่ข้างๆหัวใจผมอบอุ่นมากเลยนะ ผมบอกพร้อมใช้ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น

เทาอ่านายอย่าเล่นแบบนี้กับพี่สิ ไอเด็กบ้า!” ใบหน้าหวานกำลังขึ้นสีชวนมองหันหน้าหนีสายตาผมไปพร้อมกับดันหน้าผมให้เลิกจ้องเขาซักที เห็นมั้ยครับว่า เสี่ยวลู่น่ะ...น่ารัก

ผมไม่ได้เล่นซะหน่อยนะ พี่เขินผมหรอ

ฉะ..ฉันไม่พูดกับนายแล้วไอเด็กงี่เง่า!”

อ้าว! พี่ว่าผมแบบนี้แล้วเดินหนีผมได้ไงอ่ะ รอผมด้วยสิ ผมยิ้มขำกับท่าทางน่ารักนั้นก่อนจะวิ่งตามคนงอนที่กำลังจะปั่นจักรยานหนีไป

 แต่..หลังจากวันนั้นมันเริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆเซฮุนที่เคยมารับไปส่งเสี่ยวลู่ถึงบ้านบ้างพักนนี้กลับไม่เคยเห็นหัวของเพื่อนสนิทผมเลยแม้แต่ตัวผมเอง ลู่หานก็ดูเหมือนจะคิดมากไฟห้องห้องตรงข้ามที่เคยปิดมืดสนิทเร็วทุกครั้งพักนี้กลับปิดช้ากว่าทุกครั้งใบหน้าหวานที่เคยสดใสกลับอิดโรยลงทุกทีเวลาที่เดินเคียงข้างผมจนกระทั่งวันนี้....

ออดดดดดดด~ ออดดดดดด~

 

ครับ?? เสียงกริ่งที่หน้าประตูบ้านทำให้ผมออกไปดูแต่สิ่งที่ผมเห็นกลับทำให้ใจของผมร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ดวงตากลมที่ผมเคยหลงไหลตอนนี้กลับเต็มไปด้วยคราบน้ำตา คนตัวเล็กเมื่อเห็นผมก็พุ่งเข้ามากอดผมทันที

เทา.... ฮึก..ฮืออออออออออ

พะ...พี่ พี่เป็นอะไรใครทำพี่ ผมกอดตอบคนตัวเล็กแน่น คนที่เป็นเหมือนหัวใจของผม..

ฮึก....เขานอกใจพี่เขามีคนอื่น เทา ฮึก..ฮืออออออ

เซฮุน? มันมีคนอื่นงั้นหรอครับ... คนตัวเล็กไม่ตอบอะไรทำได้เพียงแค่สะอื้นอย่างหนักและพยักหน้าช้าๆ

พี่คุยกับมันรึยัง? พี่ถามมันรึยังครับ?

พี่เห็น...ฮึก...เห็นเขาจูบกับผู้หญิงคนอื่น..ฮึก..ในโรงยิมละ..แล้วพี่ก็วิ่งออกมา..ฮึก..มาหานายที่นี่

ใจเย็นๆนะครับพี่ ผมกำหมัดแน่นกับสิ่งที่ผมรับรู้ คนในอ้อมกอดผมเจ็บแค่ไหน ผมเจ็บมากกว่า น้ำตาของลู่หานทำให้ผมกำลังจะขาดใจตาย...

พี่!!! เทา!!!! ทำไม!!!!”  เสียงที่ดังขึ้นจากบุคคลที่มาใหม่ทำให้ผมและลู่หานที่ยืนกอดกันผละออกจากก่อนจะหันไปมองเซฮุนในสภาพเหงื่อท่วมตัวจ้องมาทางเรา

ไปให้พ้น! กลับไปแล้วไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!!”

พี่ฟังผมก่อน

พี่ไม่ฟัง ปล่อยพี่!!”

พี่ฟังผมอธิบายก่อน เรื่องในโรงยิมมันไม่มีอะไรเลยนะ

ปล่อยพี่นะฮุน!!” ลู่หานยึดตัวผมไว้เป็นหลักและพยายามบิดข้อมือเล็กนั่นออกจากฝ่ามือหนาของเซฮุนจนเป็นรอยแดงเต็มไปหมด

ผมไม่ปล่อยจนกว่าพี่จะฟังผมก่อน

ปล่อยนะพี่ไม่ฟัง โอ๊ะ!!” เพราะมือที่ชื้นเหงื่อทำให้ข้อมือลู่หานหลุดจากฝ่ามือเซฮุนได้ง่ายร่างเล็กกำลังเสียหลักลงไปที่ขอบฟุตบาทและรถตรงหน้าผมกำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูง..

พี่ระวัง!!!!!!!!!!!!!!!!”

พี่ลู่ เทา!!!!!!!!”

 

ปิ๊นๆ ปิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!! โครม!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

                ใบหน้าหวานลืมตาขึ้นมามองเพดานสีขาวด้วยความมึนงงก่อนจะกระพริบตาปริบๆเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้ชัดขึ้น นี่...เขาอยู่ที่ไหนเนี่ย โรงพยาบาลงั้นหรอ?แล้วเขาเป็นอะไรไปทำไมเขาต้องมานอนโรงพยาบาลข้างเตียงเขาเป็นร่างสูงคุ้นเคยที่ฟุบลงกับพื้นเตียงและกุมมือเขาอยู่เขาเลยค่อยๆยกมือข้างนั้นขึ้นทำให้คนที่ฟุบอยู่สะดุ้งตื่นและเงยหน้าขึ้นมามอง

 

 

พี่! พี่ฟื้นแล้วผมนึกว่าพี่จะเป็นเจ้าชายนิทราไปซะแล้ว ร่างสูงของเซฮุนโผเข้ามากอดเขา

พี่อยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วพ่อแม่พี่ล่ะ? ทำไมนายถึงมาเฝ้าพี่ได้ ลู่หานผละออกจากอ้อมกอดคนตัวสูงก่อนจะรัวคำถามจนแทบไม่ได้หายใจ

พี่จำไม่ได้หรอ พี่โดนรถชนเมื่อสองเดือนที่แล้ว...

สองเดือนที่แล้วงั้นหรอ.. ร่างเล็กใช้มือกุมหัวตัวเองก่อนจะค่อยๆลำดับเหตุการณ์

ใช่ครับสองเดือนที่แล้ว พี่ครับ..ผมขอโทษ

สองเดือนที่แล้ว...สองเดือนที่แล้ว...เทา...เทาล่ะเทาอยู่ที่ไหน เทาล่ะฮุน?

เทา...เทาสบายดีครับพี่

เทาสบายดีแล้วทำไมเทาไม่มาเยี่ยมพี่ล่ะ

เอ่อ..เทาติดงานครับถ้ามันว่างมันคงจะมาตอนนี้พี่นอนพักได้แล้วนะ

เทาล่ะเซฮุน? พี่ถามว่าเทาอยู่ไหน ลู่หานยิ่งไม่วางใจคนตรงหน้าที่ทำท่าเหมือนอึดอัดใจเวลาเขาถามถึงเทา ในเมื่อเขาจำได้ลางๆว่าวันที่เขาโดนรถชนเจ้าเด็กนั่นก็โดดเข้ามาหาเขาด้วย

 “เทาสบายดีครับ มันไม่ว่างมาหาพี่จริงๆน่ะเลยให้ผมมาเฝ้าพี่ไว้

เซฮุน...เทาอยู่ที่ไหน..

เทามันอยู่ที่บ้านมันจริงๆครับ ไว้พี่หายแล้วผมจะพาพี่ไปหามันนะตอนนี้นอนได้แล้วนะครับ

ไม่! เทาอยู่ที่ไหนพาพี่ไปหาเทาได้โปรด... ความรู้สึกบางอย่างบอกกับเขาว่าเขาจะต้องไปหาเจ้าเด็กนั่นให้ได้ ความรู้สึกเหมือนบางอย่างกำลังหลุดลอยออกจากตัวเขาไป...

พี่อยากไปหาเทาจริงๆหรอครับ

ใช่..พี่อยากไปหาเทา

 

               หิมะตก...หนาวมากจริงๆ มันเหน็บหนาวไปจนถึงขั้วหัวใจบรรยากาศแบบนี้มันคืออะไรกันนะ...เซฮุนยังคงกุมมือลู่หานค่อยๆเดินมายังสถานที่คุ้นเคย สถานที่ที่เขากับเทามาเล่นหิมะด้วยกัน..สถานที่เทาเคยบอกกับเขาว่า

 

ถึงเท้าจะเย็นแต่หัวใจอบอุ่นก็พอนะครับ  เซฮุนพาเขามาที่นี่ทำไม...

 

พี่ครับถึงแล้ว...เทาอยู่ตรงนั้น... ร่างสูงของเซฮุนชี้มือไปที่แผ่นป้ายสีขาวเล็กๆนั่นที่อยู่ใต้ต้นไม้สูง ลู่หานแทบหยุดหายใจ...ใบหน้าหวานมองตามไปเหมือนคนเหม่อลอยน้ำใสค่อยๆไหลออกจากดวงตากลมโตก่อนจะออกเดินเหมือนร่างไร้วิญญาณตรงไปที่นั่น

ทะ...เทา.... ลู่หานไม่ได้ฟูมฟายแต่กลับปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาเงียบๆและค่อยๆใช้มือเล็กลูบตามแผ่นป้ายสีขาว

ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นพี่และเทาบาดเจ็บสาหัส...แต่พี่ลิ้นหัวใจฉีกขาดต้องเปลี่ยนหัวใจด่วนไม่งั้นพี่จะต้องตาย...เทามันฟื้นขึ้นมาพอดีมันเลยตัดสินใจมอบหัวใจให้พี่เพราะมันรู้ตัวมันดีว่ายังไงมันก็ต้องตาย...มันเลยมอบใจของมันเพื่อให้พี่อยู่ต่อ...

เทา...ฮึก....ทำไมนายถึงทิ้งพี่ไป.. ร่างเล็กทรุดตัวลงกับพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะก่อนจะใช้มือเล็กกุมไปที่หัวใจข้างซ้ายของตัวเองเหมือนกับอีกคนยังอยู่กับเขา..

เทารักพี่..ผมรู้นานแล้วและผมก็รู้ว่าพี่คงจะรู้สึกดีๆกับเทาไม่น้อยแต่ผมก็ใช้ความเห็นแก่ตัวแย่งพี่มา..

.....

ทั้งๆที่ผมก็รู้ว่าเทารักพี่...รักมาก

......

และทั้งๆที่รู้ว่าพี่ก็คงรักมันเหมือนกันถ้าไม่มีผม..ผมขอโทษครับ

......

ก่อนมันจะจากไปมันฝากของกับผมให้พี่ไว้สามอย่างอยู่ในห้องนอนของมัน..พี่กลับไปดูนะครับ

เทา..ฮึก...เทา ฮือออ..

 

ถึงแล้ว...

 

ห้องที่คุ้นเคยไม่รู้ว่ามาถึงตอนไหนไม่รู้ว่าพ่อและแม่ของเทาจะมองเขายังไงตอนที่เห็นเขารู้อีกทีตัวเขาก็ยืนอยู่ในห้องนี้แล้วห้องที่เคยมีเด็กตัวสูงนอนมุดผ้าห่มอยู่ เตียงนอนคุ้นเคยที่เขาเคยมานั่งรอ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม...เกมเพลย์ที่ชอบกดเล่นด้วยกันเวลานอนไม่หลับ..ชั้นที่เต็มไปด้วยหนังสือการ์ตูนที่เขาซื้อให้...ผ้าขนหนูสีหวานที่คนตัวโตนั่นยอมใช้เพราะเขาบังคับ กลิ่นหอมของเตียงที่เขาชอบ กลิ่นของเทา..ยังลอยอบอวลอยู่ในห้องนี้ ลู่หานเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบเสื้อนักศึกษาตัวโปรดที่เทาชอบใส่เพราะเขาซื้อให้มาวางไว้บนเตียง กรอบรูปบนหัวเตียงยังคงเป็นภาพของเขาและเทา.... บนเตียงมีวิดีโอแคมวางอยู่ จดหมาย และผ้าพันคอสีแดง ที่เขาเคยขอให้เทาถักให้ คนตัวเล็กตัดสินใจเดินเข้าไปหยิบวิดีโอแคมขึ้นมาและเปิดดู

 

เทา....

 

                เขาอยู่ในชุดของ ร.พ และยังใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่เหมือนวิดีโอนี้จะถูกอัดตอนที่ไม่มีคนอยู่ รอยยิ้มที่เขาชอบถูกฉายขึ้นแม้จะมีเครื่องช่วยหายใจครอบปากเขาอยู่ก็เถอะในนั้นเทาค่อยๆดึงเครื่องช่วยหายใจออก...ใบหน้าของเขาขาวซีดมาก

 

พี่ครับ...ตอนที่พี่ได้รับวิดีโออันนี้ผมคงไม่ได้อยู่กับพี่แล้ว...ผมขอโทษนะครับที่เคยสัญญาว่าจะอยู่กับพี่ไปจนแก่สัญญาว่าจะพาพี่ไปกินไอศกรีมร้านโปรด สัญญาว่า..จะพาไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน สัญญาว่าจะพาไปพี่ไปซื้อแผ่นเกมส์ใหม่.. ผม..ทำมันไม่ได้แล้วแต่มันก็เพื่อพี่เองผมอยากให้พี่อยู่ต่อ..อยู่ใช้หัวใจของผมนะครับดูแลมันให้ดีหัวใจผมเป็นของพี่ตั้งแต่แรกจนตอนนี้ผมก็ไม่เสียใจที่ผมยกมันให้พี่..หัวใจของผมเป็นของพี่จนวันสุดท้ายของชีวิต

                ในนั้นร่างสูงของเทากำลังหายใจไม่ออก เขากำลังหาอากาศหายใจแต่เขาไม่คิดที่จะดึงเครื่องช่วยหายใจขึ้นมาใช้และพยายามจะพูดสิ่งที่เขาอยากพูดต่อให้จบ มือเล็กของลู่หานลูบไล้ไปตามหน้าจอของวิดีโอแคมเหมือนกับเทากำลังพูดกับเขาอยู่จริงๆ

 

ผมรู้ตัวดีครับว่ามันอาจจะดูงี่เง่า ทำไมผมถึงไม่รักตัวเองแต่ถ้าไม่มีพี่ผมก็ไม่รู้ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม.. ยอมให้พี่อยู่เพื่อคิดถึงผมดีกว่าผมอยู่บนฟ้านั่นพี่ต้องอย่าลืมคิดถึงผมนะครับผมจะคอยมองพี่จากบนนั้น ความรักของผมที่มีให้พี่มันจะเป็นของพี่ตลอดไป.. พี่ครับ..สัญญากับผมนะว่าพี่จะไม่ร้องไห้ผมไม่อยู่พี่ต้องดูแลตัวเองดีๆนะพี่ต้องกินข้าวให้ตรงเวลา พี่ต้องมีชีวิตที่ดีต่อไปนะ ถ้าพี่คิดถึงผมวันไหนที่หิมะตกพี่ต้องยิ้มให้มันนะครับพี่อย่าร้องไห้ผมชอบรอยยิ้มของพี่ รอยยิ้มของพี่คือของขวัญที่ดีที่สุดของผม..อ่าาา..ผมรักพี่นะลู่หาน

 

ฮึก...เทา.....ฮือออออออออ...พี่รักนาย...  มือเล็กกระชับวิดีโอแคมแน่นก่อนจะหยิบผ้าพันคอและจดหมายใบเล็กมากอดไว้อย่างหวงแหน ไม่มีอีกแล้วสินะรอยยิ้มกวนประสาทที่ชอบให้เขาโมโหอยู่บ่อยๆ..ไม่มีแล้วดวงตาคมที่จ้องมองมาให้เขาเขินอาย..ไม่มีแล้วมืออุ่นที่คอยกุมมือเขาไว้เวลาเหน็บหนาว ไม่มีอีกแล้วเสียงโวยวายเวลาที่เขาเล่นเกมส์ชนะ ความรักของเขาหลุดลอย..หัวใจดวงเดียวยังเต้นอยู่เป็นเสียงตอบรับว่าอีกคนยังอยู่กับเขา...ไม่มีแล้วจื่อเทา...

 

นี่! พี่น่ะต้องอยู่กับผมไปนานๆนะ

นายนั่นแหละแต่อยู่กับพี่ไปจนแก่เลยรู้มั้ยไอเด็กบ้า

               

พี่ครับดูแลตัวเองดีๆสิ! ผมเป็นห่วงพี่นะ

                นายก็เหมือนกันนั่นแหละน่า ว่าแต่ฉันขี้มูกไหลแล้ว!!’

 

ย่าาาาาห์!!! ผมแพ้เลยได้ไงอ่ะพี่โกงผมนี่

                ย่าห์! นายมันอ่อนเองนี่ พี่ไม่ได้โกงนายนะจื่อเทา!’

 

ทำไมนายถึงชอบใส่เสื้อตัวนี้นักนะ ใส่จนมันเหลืองหมดแล้วนะเทา

                เพราะพี่ซื้อให้ผม ผมเลยชอบใส่มันไงเล่า

 

เทาาา!!!! ทำไมนายไม่ใส่รองเท้าล่ะ

 ‘ถึงเท้าจะเย็นแต่หัวใจอบอุ่นก็พอนะครับ

 

ร่างเล็กยังคงยืนเท้าเปล่าที่เต็มไปด้วยหิมะ หิมะสีขาวบริสุทธิ์กำลังลงข้างตัวเขาเหมือนมีอีกคนกำลังโอบล้อมตัวเขาผ้าพันคอสีแดงถูกใช้พันคอเล็กเหมือนได้รับความอบอุ่นจากอีกคน..ลู่หานเงยหน้าเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะค่อยๆหลับตาลงและปล่อยให้หยดน้ำใสไหลอาบลงข้างแก้มเนียนมือเล็กยังคงกำจดหมายที่มีลายมือคุ้นเคย...

 

 

เสี่ยวลู่หาน...ผมรักพี่.....

 

:) Shalunla

ผลงานอื่นๆ ของ MOONBUNNY

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 23:20
    ว่าจะไม่ร้องแล้วนะแต่ประโยคสุดท้าย"เสี่ยวลู่หานผมรักพี่เท่านั้นแหละ T_T ขอบคุณไรต์ที่แต่งมาให้อ่านนัะ//กราบ
    #11
    0
  2. วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 23:34
    อ่านไปร้องไห้ไป
    ฮรืออออ
    เศร้าอ่ะ T^T!!!

    #10
    0
  3. #9 nam
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 21:46
    แง้งงงงงงงงงงงงงง

    เศร้าอ่าาา ร้องๆห้ออกมาเลย

    ชอบคู่เทาลู่อ่ะ

    อยากอ่านอีกกก

    #9
    0
  4. วันที่ 11 กันยายน 2556 / 00:40
    ฮือออออ เทาอ่าาาาา ทำไมนายเป็นคนดีแบบนี้นะ
    แค่หัวใจอุ่นก็พอแล้วใช่มั้ย หัวใจของเทาเป็นของพี่ลู่ฮานตั้งแต่แรกและตลอดไป
    ฮือออออแ ซึ้ง
    #8
    0
  5. วันที่ 8 กันยายน 2556 / 10:48
    เง้ออเศร้ามากๆเลย เซฮุนร้ายจริงๆ
    #7
    0
  6. วันที่ 7 กันยายน 2556 / 16:47
    ฮือออออออออออออออออออออออออ
    ทำไมมันเศร้าแบบนี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    เทาอ่าาาาาาาาาาาาาา เศร้ามากกกกกกกกกกก
    TTTTT^TTTTT
    #6
    0
  7. วันที่ 4 กันยายน 2556 / 00:05
    เศร้ามากเลย   เพราะเทารักอาลู่มากจริงๆๆ     
    #5
    0
  8. วันที่ 1 กันยายน 2556 / 23:19
    เช้ดดดดดดด ดราม่าอ่า T-T

    พรืดดดดดด //สั่งน้ำมูก
    #4
    0
  9. วันที่ 1 กันยายน 2556 / 20:12
    จะร้องให้อ่าาาาา

    #3
    0
  10. วันที่ 1 กันยายน 2556 / 19:57
    ร้องไห้คาหน้าคอมเลยT T
    #2
    0
  11. วันที่ 1 กันยายน 2556 / 19:34
    เทายาห์! นายเสียสละเพื่อคนทีาตัวเองรัก

    แต่ทำไมนายไม่รักตัวเองเลย...  ㅠ ㅠ
    #1
    0