ตอนที่ 9 : Π |||| : ผู้หญิงคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    7 พ.ค. 61


    ศุภรุจขับรถมาจอดที่หน้าคฤหาสถ์อินทร์ใจเอื้อ มือหนาหยิบสร้อยคอที่วิชญาณีให้ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะใช้มือจับไปที่จี้สร้อยเส้นนั้น


    ฟุ่บ! 


    ร่างบางหลุดวืดออกมาจากสร้อยคอ ก่อนจะพยายามทรงตัว เพราะเธอออกมากะทันหันโดยที่ไม่ได้ทันตั้งตัว


    "พี่รุจ! แก้มบอกแล้วใช่มั้ยถ้าจะให้แก้มออกมา ก็ค่อยแตะสิ นี่เล่นเอาซะแก้มไม่ทันตั้งตัวเลยเนี่ย ดีนะหน้าไม่ทิ่ม"


    "หน้าทิ่มแก้มก็ไม่เป็นอะไรไม่ใช่หรอ"


    "เออ จริงด้วย แก้มลืม"


    วิชญาณีหัวเราะลั่น ก่อนจะลากแขนรุจเข้ามาใกล้ๆ 


    "นี่ไงบ้านของคุณนภัทร แก้มแนะนำให้พี่เข้าไปแล้วบอกว่ามาติดต่อเรื่องเครื่องเพชรอะไรก็ว่าไปอ่ะพี่ แล้วพี่ค่อยหาทางปลีกตัวออกไป แล้วย่องขึ้นไปบนห้องของเขา"


     "ทำงั้นก็ไม่ต่างจากโจรเลยดิแก้ม ว่าแต่ให้พี่ไปที่ห้องกันทำไมล่ะ?"


    หญิงสาวอึกอัก ก่อนจะค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ 


    "ก็ไปเอาไดอารี่ส่วนตัวของเขาไง"


    "ไดอารี่?"


    ชายหนุ่มเลิกคิ้ว บ้าจริง นี่เขาเสี่ยงโดนตำรวจจับข้อหาบุกรุกเพื่อไปเอาไดอารี่เนี่ยนะ 


    "หลักฐานมันก็อยู่ในนั้นแหละพี่ อย่าเซ้าซี้มากน่า จะไปเอามั้ยเนี่ย!"


    เขามองหน้าเธอนิ่ง นี่คนตรงหน้ากำลังหงุดหงิดเขาหรอ ตั้งแต่รู้จักวิชญาณีมาเธอไม่เคยมีท่าทีแบบนี้นี่ แล้วทำไมตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุทั้วสองคนถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ล่ะ 


     "โอเคๆ พี่ไปเอาก็ได้ แต่ทำไมแก้มถึงรู้เรื่องไดอารี่ส่วนตัวของไอหมอนี่ล่ะ?"


     หญิงสาวหลุบตาลงต่ำอย่างใช้ความคิด อันที่จริงเธอโกหกเก่งมากๆนะ แต่ทำไมครั้งนี้เธอถึงไม่กล้าพูดเรื่องโกหกออกไปนะ เพราะเธอกลัวคนตรงหน้าเสียใจงั้นหรอ 


    ร่างบางจิกแขนตัวเองเรียกสติ ก่อนที่สมองจะประมวลผลเรื่องโกหกได้อย่างแนบเนียนออกมา 


    "ก็ยัยแน้นเคยคบกับกันน่ะสิคะพี่รุจ เห็นว่าตอนนั้นยัยแน้นซื้อสมุดไดอารี่ให้กันเขาบ่อยๆ"


    แต่เหมือนว่าเธอจะโกหกพลาดไปหลายจุดอยู่เหมือนกัน แต่ก็เอาเถอะ เธอพยายามสุดได้เท่านี้จริงๆ 


    "อืม งั้นหรอ งั้นโทรให้แน้นช่วยดีมั้ย"


    "เฮ้ย! พี่รุจอย่า!!"


    กรภัสทร์ที่โคฟเวอร์เป็นวิชญาณีกระโดดขึ้นไปแย่งมือถือที่ศุภรุจกำลังจะกดโทรออกไปยังปลายสาย แต่อาจจะเป็นเพราะเธอกระโดดทิ้งน้ำหนักตัวใส่เขามากไปหน่อย ทำให้ร่างสูงของศุภรุจหงายท้องตึงลงไป โชคดีที่ศีรษะของเขาไม่ได้กระแทกพื้น และตามด้วยร่างบางที่ถลาล้มทับร่างสูง 


    ศุภรุจคงเป็นมนุษย์คนเดียวที่สัมผัสร่างเธอได้ละมั้ง... 


     เธอมองตาเขานิ่งๆ สายตาของคนตรงหน้ายังไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ สายตาอันอบอุ่นที่เขาเคยใช้มองเธอตอนเด็กๆ ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนไป และนั่นทำให้เธอรู้สึกผิดอีกครา ร่างบางเด้งตัวขึ้นมาปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะยกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างรู้สึกผิด 


    "แก้มขอโทษนะคะพี่รุจ แก้มไม่ได้ตั้งใจ"


    "ไม่เป็นไร...แน้น"











    



    นภัทรนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามที่ฟังดูแล้วน่าขันสำหรับเขา แต่เขาก็ขำไม่ออกเมื่อเห็นสายตาจริงจังของเธอ และนั่นทำให้บรรยากาศในรถเดดแอร์มากกว่าเดิม เมื่อหญิงสาวเห็นดังนั้น จึงตัดสินใจหันไปมองนอกหน้าต่างดังเดิม 


    "เธอจำไม่ได้จริงๆสินะ"


    และจู่ๆเขาก็โพล่งขึ้นมาเมื่อรถติดไฟแดง ทำเอาเธอหลุดออกจากภวังค์ แล้วหันมามองชายหนุ่ม


    "ใช่ค่ะ ฉันจำไม่ได้"


    ร่างบางตอบไปอย่างซื่อๆ เธอไม่ได้จำไม่ได้หรอก แต่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกรภัสทร์เลยมากกว่า


    "เธอเคยมาจีบฉัน"


    "..."


    "แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอ เพราะฉันมีแฟนอยู่แล้ว"


    "..."


    "เธอเลยเปลี่ยนจากจีบ มาเป็นจับผมแทน"


    วิชญาณีในร่างกรภัสทร์อ้าปากค้างพร้อมเอามือปิดปากอย่างอึ้งๆ นี่น้องสาวเธอง่ายแบบที่นภัทรบอกจริงๆหรอเนี่ย 


    "ฉันก็เลยให้ค่าเธอแค่คู่นอนของฉัน แต่เธอ..."


    จู่ๆนภัทรก็หันมาชี้หน้าเธอ แล้วพูดต่อ 


    "แต่เธอก็มาระรานแฟนฉัน จนแฟนฉันทนไม่ไหวเลยขอเลิกกับฉัน นั่นมันก็เพราะความผิดเธอคนเดียว ความผิดเธอคนเดียว!!!"


    ชานหนุ่มจับบ่าทั้งสองของเธอแน่น แล้วบีบมันเสียจะละลายคามือ


     "คุณกัน ฉันเจ็บนะคะ"


    "เพราะเธอ ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็ไม่ต้องเลิกกับแกรนด์ ฉันเกลียดเธอ!!!"


    นภัทรผละออกจากร่างบางเมื่อเห็นไฟเขียว เขาขับมุ่งหน้าตรงไปที่ที่เขารู้จักดี


    โรงแรมในเครืออินทร์ใจเอื้อ...


    เมื่อรถเข้ามาจอดในโรงแรม ชายหนุ่มก็กระชากแขนของเธอ ให้ลงมาจากรถ


    "นี่คุณ ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บนะคุณ ปล่อยสิ!!!"


     เขาตัดสินใจเดินเข้าทางด้านหลังโรมแรม เพราะกลัวว่าแขกที่เข้ามาพักในโรงแรมจะตื่นตระหนกตกใจ


     "คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ...อุก!"


    แต่แล้วร่างบางก็ต้องตกใจ เมื่อจู่ๆนภัทรก็ชกท้องของเธอเข้าอย่างแรง นั่นทำให้เธอจุกมาก หมดแรงขัดขืนต่อ เธอทรุดตัวลงกองกับพื้น ชายหนุ่มจึงอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าแล้วกดลิฟต์ขึ้นไปยังที่สี่สิบหก ซึ่งทั้งชั้นนั้นเป็นห้องพักส่วนตัวของนภัทรทั้งหมด 



    เมื่อมาถึงห้องร่างสูงก็ทุ่มร่างบางลงบนเตียงอย่างแรง...


    "เธอเป็นคนถามฉันเองนะ"


    และสติสุดท้ายของนภัทรก็ขาดผึ่ง เขาโถมตัวลงไปใกล้ กรภัสทร์รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีใช้เท้าถีบนภัทรจนหงายท้องตกเตียงไป ศีรษะของนภัทรกระแทกกับขอบโต๊ะที่อยู่ข้างเตียง 


     "โอ้ย! เชี่ยไรวะเนี่ย"


    นภัทรกุมขมับตัวเอง ก่อนจะมองไปรอบๆ แล้วพบว่าหญิงสาวนอนขดตัวอยู่บนเตียงอย่างหวาดกลัว 


    "แน้น ฉันขอโทษ"


    นภัทรกำหมัดแน่น นี่เขาควบคุมสติตัวเองไม่ได้อีกแล้วสินะ ที่เขาจำได้ล่าสุด คือเธอถามเรื่องตัวเธอในอดีตสินะ 


    หญิงสาวมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ เขาทำเหมือนกับว่าเขาไม่รู้เรื่องรู้ราวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดเลยด้วยซ้ำ 


    "ฉันขอร้อง เธออย่าพูดถึงเรื่องในอดีตได้มั้ย อย่าถามมันอีก"


    "คุณกัน...ทำไมคุณถึง..."


    หญิงสาวขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆนภัทรที่กำลังฟุบหน้าลงอย่างเครียดๆ วันนี้เขาก็ไม่ได้เอายามาด้วย มันเลยทำให้เขาควบคุมสติและอารมณ์อะไรไม่ได้เลย 


    "ฉันมีอาการทางประสาทน่ะ..."


     หญิงสาวมองคนข้างๆ ก่อนจะบีบบ่าเขาเบาๆเชิงให้กำลังใจ 


    "ฉันขอโทษนะคะคุณกัน ขอโทษจริงๆ"


    กรภัสทร์พูดพร้อมกับยกมือไหว้คนตรงหน้า เธอก็เพิ่งรู้ว่าเขาไม่ค่อยปกติ มิน่าเขาถึงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แล้วเธอก็ยังจะไปถามเรื่องในอดีตขยี้ปมเขาซ้ำอีก 


    ฉันนี่มันแย่จริงๆ


    "แต่เธอก็เปลี่ยนไปเยอะนะแน้น..."


    นภัทรพูดยิ้มๆ มันเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนจากเขา และนั่นทำให้เธอรู้สึกได้ว่า 


   ผู้ชายคนนี้ก็ดูอบอุ่นเหมือนกันนะ 


   "เรื่องในอดีตที่ผ่านมาฉันขอโทษนะคะ"


   เธอตัดสินใจกล่าวขอโทษแทนน้องสาวของตน นภัทรได้แต่มองยิ้มๆ 


    "เธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆด้วย"


    "ฉันว่าฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรนะคะ...คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคุณอาจจะไม่ใช่แน้นก็ได้นี่คะ จริงมั้ย"


    วิชญาณีในร่างกรภัสทร์พูดก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เมื่อเห็นชายหนุ่มทำหน้างงๆกับสิ่งที่เธอเพิ่งพูดออกไป


    "ฉันล้อเล่นค่ะ ฉันก็คือฉันสิคะ จะไปเป็นคนอื่นได้ยังไงเนอะ"


    และนภัทรก็หัวเราะออกมาพร้อมกรภัสทร์ 


    หลังจากที่ปรับความเข้าใจเสร็จแล้ว นภัทรก็อาสาพาเธอไปหาอะไรกิน เพราะว่าใกล้จะเย็นแล้ว เขาจึงพาเธอไปที่ร้านอาหารร้านโปรดของเขา 


    "ร้านนี้หรอคะ..."


    "ใช่..."


    "นี่ก็ร้านโปรดฉันเหมือนกันค่ะ...บังเอิญจังเลย แหะๆ"


    ร้านอาหารที่เขาและเธอว่า ก็ไม่ใช่ร้านอาหารที่หรูหราอะไรมาก แต่เป็นร้านที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอและเขาเคยกินมาเลยละมั้ง 


    "ป้าคะ สวัสดีค่ะ"


    "แหมหนูแก้มหายไปไหนมาตั้งนาน ไม่เห็นมากินข้าวร้านป้าเลย"


    ป้าร้านขายอาหารพูดทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจากการหั่นผัก วิชญาณีได้แต่ยิ้มแหยๆในใจ ก่อนจะหันไปมองว่านภัทรอยู่ตรงไหน โชคดีที่เขาไปนั่งอยู่ที่โต๊ะรอแล้ว ดูจากระยะห่างเขาคงไม่ได้ยินสิ่งที่ป้าเขาพูดหรอกมั้ง...


    "ป้าคะ ไม่ใช่แก้มค่ะ นี่แน้นเอง"


    "อ้าวหรอ ป้าขอโทษจ่ะ ปกติถ้าหนูแน้นมาจะไม่ค่อยเดินมาไหว้ป้านี่นา ฮ่าๆ ป้าเลยจำผิด"


    "อะ อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ งั้นแก้มเอาราดหน้าจานนึงนะจ๊ะป้า ส่วนคนนู้นเอ่อ..."


    "เอาราดหน้าเหมือนกันครับ"


    จู่ๆนภัทรก็เดินเข้ามาสั่งทำเอาร่างบางงง ว่าลุกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ 


     "ได้จ้า งั้นไปรอที่โต๊ะนะลูก"


    ป้ายิ้มรับก่อนจะเชิญทั้งสองคนให้ไปนั่งรอที่โต๊ะ ร่างบางจึงหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูดเพราะรู้สึกอึกอัดที่เขานั่งมองเธอนิ่งๆ 


    "แก้มนี่ใครหรอ"


    แค่กๆ 


   และนภัทรก็ถามขึ้นมา ทำเอาหญิงสาวที่กำลังดูดน้ำอยู่สำลัก คว้าทิชชู่ขึ้นมาเช็ดแทบไม่ทัน นภัทรเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ และยื่นทิชชู่ให้เธอ


   "คุณกัน! แค่กๆ อยู่ๆก็ถามพรวดพราดขึ้นมาฉันตกใจหมดเลย"


    "ขอโทษที..."


    หญิงสาวยู่ปากลงเล็กๆ ก่อนจะพักศึกที่จะเกิดขึ้นต่อไว้ชั่วคราวเมื่อราดหน้าได้มาเสิร์ฟที่โต๊ะแล้ว 


    ชายหนุ่มรับจานราดหน้า ก่อนจะวางลงตรงหน้ากรภัสทร์ 


    "ขอบคุณค่ะ"


    ชายหนุ่มยิ้มให้ก่อนจะเริ่มตักเครื่องปรุงใส่ลงไปในราดหน้าเล็กน้อย แต่สายตาของเขาก็ไปปะทะกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่แว่นตากันแดดเดินเข้ามาในร้าน 


    ทำไมรู้สึกคุ้นๆผู้หญิงคนนั้นจัง?
    



   


































•••
มาอัพแล้วนะครับ -3-

ปมในปมไปอีกนะครับ ผมนี่ปวดหัวแทนเลย ^^;

มาเม้นกันหน่อยก็ดีครับ เพราะจากนี้ไป ไรท์อัพได้แค่วันเว้นวันเท่านั้นแล้วนะครับ

อ่านจบแล้วมารีวิวฟิคกันบ้างก็ดีนะคร๊อบ

รีวิวฟิคได้ที่ #ไม่กินแกงจืด

@maikinkangjude    


•••••

B
E
R
L
I
N
ผมขออนุญาตเรียกรีดทุกคนของผมว่า "คนดี" นะครับ ขอบคุณที่สนับสนุนฟิคของผมนะครับ 
 อยู่ติดตามกันไปนานๆเลยนะครับ 
::รักนะครับคนดีของผม ❤::


••••••



 --ยังไม่ได้พิสูจน์อักษรนะคร๊อบ อาจพิมพ์ตกหล่นไปบ้างขออภัยครับ :)--
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #45 Deun-nung (@Deun-nung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:42
    รอค่ะไรท์
    #45
    1
  2. #44 Pyksc_gungam (@friend2548) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 19:42
    แกรนด์แน่เลย ใช่ไหมไรท์
    #44
    1
  3. #43 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 17:14
    <p>ใครอีกเนี่ย</p><p>มีคำถามค่ะ ไรท์เป็น ญ หรือ ช คะ ไม่ค่อยตอบก็ได้ค่ะถ้าไม่อยาก สู้ๆนะคะ รอนะคะ</p>
    #43
    1
    • #43-1 ไม่กินแกงจืด (@cheernythikam12) (จากตอนที่ 9)
      7 พฤษภาคม 2561 / 17:52
      ทำไมมีแต่คนถามว่าผมเป็นชายหรือหญิง เอาจริงๆคือผมเป็นได้หมดแหละครับ ขึ้นอยู่กับว่าคุณอยากให้ผมเป็นเพศไหน แต่ผมสะดวกใจกับการเป็นผู้ชายมากกว่าครับ แต่ผู้หญิงผมก็เป็นได้นะครับ ^^
      #43-1
  4. #42 Unforgettable_me_please (@Unforgettable403) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 16:11
    ผู้หญิงคนนั้นคือครายยยย
    #42
    1
    • #42-1 ไม่กินแกงจืด (@cheernythikam12) (จากตอนที่ 9)
      7 พฤษภาคม 2561 / 16:14
      จะใครละครับที่รัก ตัวละครมันก็วนๆกันอยู่แค่นี้แหละครับ <3 แต่ขอบคุณนะครับที่ทีีรักมาเม้น รู้สึกดีมากๆเลยครับ รักนะครับ &#10084;
      #42-1
  5. #41 PPrincess (@aue-aree) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 16:09
    ปมมาอีกแล้ววว ทำไมไรท์ใจร้ายกับคนอ่านแบบนี้คะ5555
    #41
    5
    • #41-3 ไม่กินแกงจืด (@cheernythikam12) (จากตอนที่ 9)
      7 พฤษภาคม 2561 / 16:15
      อันที่จริงผมก็เป็นได้หมดแหละครับ ^^; แต่ถ้าถามว่าเป็นอันไหนแล้วสบายใจที่สุด ก็ผู้ชายนี่แหละครับ ผู้หญิงผมก็เป็นได้นะครับ <3
      #41-3
    • #41-5 ไม่กินแกงจืด (@cheernythikam12) (จากตอนที่ 9)
      7 พฤษภาคม 2561 / 16:18
      ขอบคุณนะครับที่ชอบฟิคของผม ^__^ รักนะครับคนดีของผม~ <3
      #41-5