[GUNGAM] Twins | ปริศนารักกับดักหัวใจ ♡

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,224 Views

  • 72 Comments

  • 166 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    37

    Overall
    7,224

ตอนที่ 8 : Π ||| : ผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งและสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    3 พ.ค. 61



    นภัทรจับร่างบางยัดเข้าไปในรถยนต์ ก่อนจะสตาร์ทรถออกไปด้วยความเร็ว มือเรียวจิกเบาแน่นด้วยความกลัว 


    "นี่คุณเป็นอะไรคะ...แน้น เอ่อ ฉันไปทำอะไรให้คุณ ทำไมต้องโกรธต้องเกลียดฉันขนาดนี้ด้วย"


    ร่างสูงหักรถเข้าข้างทางก่อนจะเหยียบเบรกโดยที่หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ศีรษะของเธอกระแทกไปยังด้านหน้า 


    โอ๊ย! 


    อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้รัดเข็มขัดริรภัยด้วย การกระแทกเลยค่อนข้างแรง ทำให้บริเวณหน้าผากของเธอมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย 


    "คะ...คุณกัน ละ เลือด เลือด"


    ฟุ่บ!


    ร่างบางเป็นลมล้มหมดสติไป ทำให้นภัทรสบถออกมาอย่างหงุดหงิด


    "เธอ เธอ เธอ!!!"


    นภัทรพยายามเขย่าเธอเพื่อเรียกสติ แต่ก็ไม่ทำให้เธอนั้นรู้สึกตัว เขาจึงตัดสินใจสตาร์รถแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด 











     "แก้มว่ายังไงนะ มีคนตั้งใจจะฆ่าแก้มงั้นหรอ"


    ศุภรุจนั่งคุยกับกรภัสทร์ที่ตอนนี้กำลังปลอมตัวเป็นวิชญาณีอยู่ เธอไม่อยากโกหกหรอกนะ แต่ถ้าเธอไม่โกหก แผนจับคนผิดมาลงโทษมันก็คงไม่สำเร็จ 


     "ใช่ค่ะพี่รุจ แน้น เอ่ย! แก้มลองลิสต์รายชื่อผู้ต้องสงสัยไว้แล้วค่ะ"


    เธอแทบจะอยากตีปากตัวเองเมื่อเผลอหลุดพูดชื่อพี่สาวของตนออกมา...


    "เป็นผีเขียนได้ด้วยหรอแก้ม"


    เพี๊ยะ!


    มือเรียวของเธอฟาดป้าปเข้าไปที่ต้นแขนของเขาอย่างแรง 


    "แก้มไม่ใช่ผีสักหน่อย แก้มก็แค่เข้าร่างตัวเองไม่ได้เฉยๆค่ะ"


     ศุภรุจลูบแขนที่โดนตีป้อยๆ ปกติแล้ววิชญาณีจะไม่ใช้ความรุนแรงกับใคร แล้วทำไมครั้งนี้เธอถึงกล้าตีแขนเขาล่ะ? 


     เขาสะบัดศีรษะไล่ความคิดตลกๆของตัวเอง ก่อนจะรับกระดาษจากมือวิชญาณีมาอ่าน 


    " ผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่ง กัน นภัทร อินทร์ใจเอื้อ..."


    เขาพึมพำออกมาเมื่อเห็นชื่อคนคนนึงที่เขารู้สึกคุ้นๆอย่างบอกไม่ถูก 


    "ใครหรอแก้ม ทำไมพี่รู้สึกคุ้นๆชื่อนี้จังเลย"


    กรภัสทร์ในร่างวิชญาณีสะอึก เธอเคยมีความหลังกับเขา เคยพยายามจับเขา และแน่นอนว่าความหลังระหว่างเธอกับเขาคงไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นัก 


    แต่มันแย่กว่านั้นก็ตรงที่ บิดาของนภัทรและบิดาของวิชญาณีดันสนิทกัน และหมั้นหมายให้เขาทั้งคู่แต่งงานกัน โดยที่วิชญาณีนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ ว่ากำลังจะต้องแต่งงานกับผู้ชายคนนึงที่เจ้าชู้ เสือผู้หญิง พร้อมจะย่ำยีเธอได้ทุกเมื่อ 


    และเมื่อบิดาของวิชญาณีนั้นได้เสียชีวิตลง มารดาของวิชญาณีก็หนีหายไป ทิ้งไว้เพียงฝาแฝดสองคนต้องเลี้ยงดูกันเอง และนั่นเองก็ทำให้นภัทรมองว่า บ้านนี้จะมาปลอกลอกอะไรตระกูลของเขาหรือไม่ 


    "เรื่องมันก็ประมาณนี้แหละค่ะพี่รุจ"


    "พี่ว่าแรงจูงใจแค่นี้ไม่น่าชักพาให้นำมาสู่การฆ่าได้เลยนะ"


    ศุภรุจเสนอความคิดเห็น 


    ถ้าตัดประเด็นที่เธอเกลียดเขาออก มันก็คงจริงตามที่ศุภรุจว่านั่นแหละนะ 


    "ผู้ต้องสงสัยหมายเลขสอง แกรนด์ กรณ์ภัสสร ด้วยเศียรเกล้า...คนนี้ใคร?"


    "แฟนของคุณกันค่ะ"


    ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างทำความเข้าใจ 


    "อืม...ถ้าแฟนก็มีสิทธิ เพราะอาจจะเป็นอาการหึงหวง"


   ศุภรุจวิเคราะห์


   "แต่พี่ว่ามันเบาไป เราต้องมีหลักฐานยืนยันคนทำผิดด้วย"


   หญิงสาวครุ่นคิด เธอเองก็อยากจะไปสืบด้วยตัวเองนั่นแหละนะ แต่มันติดอยู่ที่ว่าเธออยู่ห่างจากสร้อยคอเพชรสีชมพูเส้นนี้ไม่ได้มากนี่สิ 


    "พี่รุจคะ งั้นเราจะไปสืบที่คฤหาสถ์ของคุณกันนะคะ"


    เธอโพล่งขึ้น ก่อนจะหยิบสร้อยคอขึ้นมา แล้วยื่นให้ชายตรงหน้า 


    "แต่พี่รุจต้องพกสร้อยนี้ไว้ตลอดเวลานะคะ ไม่งั้นแก้มจะไม่สามารถไปกับพี่ได้"


    "แล้วพี่ต้องทำยังไง ถึงจะเข้าไปในคฤหาสถ์นั่นได้"


    "มีสองทางค่ะ ไม่ปลอมตัว ก็เรื่องของธุรกิจ"


   กรภัสทร์ในร่างวิชญาณียกยิ้มขึ้นอย่างมีแผน 











   "เธอ..."


   นภัทรที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแรงขยับเขยื้อนบางอย่าง 


   "คุณกัน...ฉันมาทำอะไรที่นี่คะ"


   ถึงเธอจะไม่ชอบขี้หน้าเขาขนาดไหน แตทเขาเป็นเจ้านาย เธอก็คงต้องทนๆไปก่อน ถ้าเธอออกจากงาน แล้วเธอจะเอาเงินที่ไหนใช้?


   "เธอจำไม่ได้? ความจำเสื่อม?"


   "มะ ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่งงว่าทำไมต้องมาอยู่ที่โรงพยาบาล"


   "เธอกลัวเลือดแล้วเป็นลมไปน่ะ"


    กรภัสทร์ยิ้มแห้งๆให้ ก่อนจะหลบสายตาอย่างอายๆ 


    โตขนาดนี้แล้ว กลัวเลือด มันใช่เรื่องมั้ยล่ะแก้ม  อายจังเลยแหะ หญิงสาวคิดในใจ 


    และเหมือนว่าเธอจะนึกอะไรออก เธอรีบถกแขนเสื้อแขนยาวแล้วมองเวลา 


    "บ่ายสองสี่สิบ! โถเอ้ย แก้มนะแก้ม ขาดเรียนอีกแล้วหรอเนี่ย"


    ร่างบางฟุบหน้าลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเหนื่อยๆ 


    แล้วแบบนี้แน้นจะเรียนจบมั้ยเนี่ย...


    และจู่ๆเธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างละเหี่ยใจ ช่วงเธอเหนื่อย และก็เครียดมากๆด้วย งานประจำก็ต้องทำ เรียนก็ต้องเรียน แถมเรื่องที่กรภัสทร์จะสลายหายไปอีก แค่ริดเธอก็อยากจะตายตามน้องตัวไปซะให้รู้แล้วรู้รอด


   "ฮึก! เพราะคุณคนเดียวเลย คุณกันคนใจร้ายคนนิสัยไม่ดี ทำให้ฉันขาดเรียน ฉันไม่รู้นะว่าฉันไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงโกรธเกลียดฉันขนาดนี้ แต่คุณน่าจะแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงาน และเรื่องเรียนของฉัน คุณน่ะเกิดมารวยคงไม่รู้หรอกว่าชีวิตปากกัดตีนถีบมันเป็นยังงะ..."


    นภัทรเอามือปิดปากร่างบางที่กำลังชี้หน้าแล้วก็บ่นเขา เพื่อตัดรำคาญ ก่อนจะค่อยๆใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาที่คลออยู่บริเวณรอบดวงตา 


   "เธอ...ร้องไห้?"


   นภัทรมองอย่างอึ้งๆ เพราะตั้งแต่ที่เขารู้จักกรภัสทร์มา เธอไม่เคยร้องไห้ ด่าเป็นด่า ตบเป็นตบ แต่บัดนี้คนตรงหน้ากลับทำตรงข้ามทุกอย่างที่เขาคิด 


   หรือว่าเธอจะเปลี่ยนไปแล้ว 



   ไม่สิ...นี่เขากำลังแพ้น้ำตาผู้หญิงหรอเนี่ย 


    "หยุดร้องได้แล้ว นี่มันไม่ใช่เธอเลยนะแน้น"


    "ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละค่ะ คุณกันไม่เข้าใจหรอก ฮึก..."


    "หยุดร้องเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนเธอ"


    หญิงสาวเอามือปิดปาก ก่อนจะใช้มืออีกข้างปาดน้ำตาลวกๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ 


    "ก็แค่นั้นแหละ ถ้าเธอดีขึ้นแล้ว จะกลับร้านเลยมั้ย"


    ร่างบางพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ 



    เมื่อนภัทรชำระค่ายาและค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อยแล้ว เขาก็อาสาจะไปส่งเธอ 


    "คุณกันคะ..."


   เมื่อขับรถออกมาจากโรงพยาบาลได้สักพัก หญิงสาวก็พูดทำลายบรรยากาศอันเงียบสงัด 


    "ทำไมคุณถึง เอ่อ เกลียดฉัน"










   


    
    

    


    


    

    


    


  

















•••
มาอัพแล้วนะคร๊อบ -///-

เหตุไฉนเนื้อหามันถึงสั้นลงๆ 555555 

--ใครใคร่เม้นเม้นนะคร๊อบ--

รีวิวฟิคได้ที่ #ไม่กินแกงจืด

@maikinkangjude  






---ยังมิได้พิสูจน์อักษรนะคับ อาจพิมพ์ผิดพลาดไป ขออภัยมา ณที่นี้---

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #34 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 06:49
    รอนะคะไรท์ สู้นะคะ
    #34
    1
  2. #33 Deun-nung (@Deun-nung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:47
    รอค่ะไรท์
    #33
    1
  3. #32 Unforgettable_me_please (@Unforgettable403) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:41
    มาต่อเลย เนี่ยผ้าก็ยังซักไม่เสร็จต้องมานั่งอ่านก่อน555
    #32
    1