[GUNGAM] Twins | ปริศนารักกับดักหัวใจ ♡

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,224 Views

  • 72 Comments

  • 167 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    37

    Overall
    7,224

ตอนที่ 11 : Π Π | : ความรู้สึกที่แปรเปลี่ยน (?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    31 พ.ค. 61

  
   นภัทรขับรถมาอย่างฉุนเฉียว ก่อนจะหันไปมองหน้าร่างบางที่หลับปุ๋ยไป เพราะตอนนี้ก็ตกกลางคืนแล้ว เขาจึงตัดสินใจเลี้ยวเข้าบ้านหลังนึง...


    เมื่อเข้ามาจอดรถในบ้านแล้ว เขาก็เดินลงมาจากรถ ก่อนจะพบกับคนดูแลบ้าน 


    "อ้าว...คุณกัน"


    "กุญแจบ้านอยู่ไหน"


     "อยู่นี่ครับคุณกัน"


     ชายหนุ่มรับกุญแจมาจากพ่อบ้าน ก่อนจะบอกให้เขากลับไป  


    นภัทรเดินมายังที่รถ แต่ยังเห็นว่ากรภัสทร์ยังคงหลับอยู่ เขาจึงตัดสินใจเปิดประตูรถแล้วช้อนตัวร่างบางขึ้นมาแนบอก ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน


    เมื่อขึ้นมาบนชั้นสอง เขาก็วางเธอลงบนเตียงเบาๆ ก่อนจะจัดท่านอนเพื่อให้เธอหลับได้สบาย มือหนาลูบผมของเธอเบาๆ ก่อนจะเขี่ยไรผมที่ปรกหน้าของเธอออก 


    ตอนนี้เขาสับสนไปหมด เขารอวันนี้ รอวันที่เขาจะแก้แค้นเธอมาโดยตลอด เพราะว่าเธอเป็นคนที่ทำให้เขาต้องเลิกกับกรณ์ภัสสร แต่ทำไมกลับมาคราวนี้ เธอถึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สายตาที่เคยเจ้าเล่ห์เวลามองเขา กลับแปรเปลี่ยนสายตาซื่อๆที่ดูไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร


    เวลาที่เธอพูดว่าเธอจำเขาไม่ได้ เขาไม่เชื่อเธอเท่าไหร่ เพราะสายตาของเธอมันบ่งบอกมาก ว่าเธอไม่ได้รู้จักอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย


    รึว่าเธอ จะไม่ใช่กรภัสทร์...


    แต่หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะขนาดนี้ ยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้ 



    "อืม..."


    ร่างบางพลิกตัวเข้าหาเขา ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของร่างสูงมา ก่อนจะเขยิบเขาหาเขาอย่างไม่รู้ตัว...


     "แน้น...อย่าไปเลยนะ ให้พี่ไปเถอะ"


     นภัทรมองหญิงสาวที่หลับปุ๋ยอยู่ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่กรภัสทร์ละเมอ 


    "แน้น? พี่? งั้นหรอ"


    นภัทรได้แต่เก็บความสงสัยไว้ภายในใจ ก่อนจะตัดสินใจทิ้งตัวลงข้างๆ แล้วเขยิบเข้าไปใกล้เธอ ตอนนี้ใบหน้าของเขาห่างกับเธอเพียงไม่ถึงเซน


     หืม...กลิ่นนี่มัน แป้งเด็ก?


     เขาแอบขมวดคิ้วอีกครั้ง ปกติกรภัสทร์จะฉีดน้ำหอม แต่คราวนี้เขากลับได้กลิ่นแป้งเด็ก  


     นภัทรกอดเธอไว้เบาๆ พร้อมม้วนผมคนตรงหน้าเล่น ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดูหลับสบายขึ้น


    เด็กน้อยเอ้ย -///-











     


   


    "ไม่มีเรื่องที่เกี่ยวกับคดีเลยหรอคะ"


    วิญญาณสาวพูดพลางชะโงกหน้าเข้าไปอ่าน แต่ก็โดนศุภรุจดันศีรษะของเธอออก และนั่นทำให้เธอไม่พอใจ เดินออกไปนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหน้ามุ่ย 


    "พี่รุจ ใจร้ายที่สุด แก้มก็แค่อยากรู้ด้วยเท่านั้นเอง เผื่อแก้มจะได้รู้ตัวคนร้ายแล้วฟื้นขึ้นมาเร็วๆ"


    เธอพูดพลางถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ อันที่จริงเธอก็แค่พูดออกมาเพื่อหลอกตัวเองเท่านั้นว่าเธอมีสิทธิที่จะกลับไป ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ นี่มันโลกแห่งความจริงไม่ใช่ละครการที่ออกจากร่างมาแบบนี้แล้วกลับเข้าไปร่างเดิม...มันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเป็นไปได้


    ถ้าไม่นับรวมที่วิชญาณีไปสิงร่างของเธอน่ะนะ...


    "แก้ม...งอนพี่หรอคะ?"


    ศุภรุจเลิกหน้าขึ้นจากไดอารี่ที่ตนอ่าน แล้วมองไปที่เธอ เมื่อเขาว่าเธอมีสีหน้าเศร้าๆ เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วย้ายไปนั่งที่โซฟาข้างๆวิญญาณสาว แล้วยื่นหน้าสมุดไดอารี่ให้เธอได้อ่าน แล้วเขาก็ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้หน้าเธอ 


    "เนี่ย พี่ยังอ่านไม่ถึงครึ่งเล่มเลยนะ ไม่รู้ว่าไดอารี่หรือวิทยานิพนธ์ ถึงหนาได้ขนาดนี้"


    "ขี้บ่นจังเลยลุง! มาๆเดี๋ยวแก้มอ่านเองค่ะ ไปพักเถอะ"


    ศุภรุจมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเก็บความสงสัยไว้ภายในใจ มันมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ...


    วิชญาณีไม่เคยเรียกเขาว่าลุง...??!!













    สุกฤษฎ์เดินเข้ามาในบ้านอย่างกระวนกระวายใจ สองสามวันมานี้เขาพยายามโทรหากรภัสทร์ แต่เธอก็ไม่รับสาย แถมไปหาที่บ้านเธอก็ไม่อยู่อีก...


    "พี่บี้จะเดินไปเดินไปเดินมาทำไมคะเนี่ย แกรนด์เวียนหัวไปหมดแล้วนะ!!"


    'กรภัสสร' รุ่นน้องของสุกฤษฎ์พูดขึ้น เมื่อเห็นว่าเขาเดินไปเดินมาไม่หยุด


    "แล้วไหนว่าจะช่วยแกรนด์ทำโปรเจคจบไงคะ แล้วนี่อะไรมาเดินไปเดินมา เป็นพี่รหัสที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ"


    "จะบ่นอะไรนักหนาเนี่ยยัยฟู พี่ก็แค่เครียดที่ติดต่อแฟนไม่ได้ก็เท่านั้นแหละ"


    เขาพูดพร้อมกับโยกหัวรุ่นน้องไปหนึ่งที ทำเอาหน้าเธอเกือบทิ่ม


    "อะไรๆก็แฟน แหมมมม อยากรู้นักว่าจะสวยขนาดไหนกันเชียว"


    กรภัสสรยู่ปากลงเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนกอดอก แล้วแบมือมาตรงหน้าสุกฤษฎ์


    "มีรูปป้ะ น้องอยากเห็นๆ"


    "ไม่เผือก! ไปทำงานตัวเองให้เสร็จ ถ้าไม่ตั้งใจพี่จะไม่ช่วยทำแล้วนะ!"


    เธอเบะปากแรงๆใส่หน้าเขาไปหนึ่งที และไม่พ้นที่เขามะเหงกหน้าผากเธอกลับมา


    "โอ้ยเจ็บนะพี่!! บอกให้น้องตั้งใจทำ แต่ตัวเองก็ไม่ตั้งใจช่วย ชิส์!!!"


    ร่างเล็กบ่นๆก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งบนโซฟา ก่อนจะคว้าโน๊ตบุ๊คขึ้นมาเสิร์ชหาข้อมูล 



    ไปอยู่ไหนของเขานะ แเน้น...















     กรภัสทร์ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เมื่อรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งทับเอวเธออยู่...


    เมื่อลืมตาเธอก็เห็นหน้าของนภัทรที่ลืมตาแป๋ว อยู่ห่างจากหน้าเธอเพียงไม่ถึงเซน


    ตุ้บ ผลัก!


    เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออก จนทำให้ร่างสูงกลิ้งตกลงจากเตียง 


    "โอ๊ย!!!!"


    "ขะ คุณกัน เน้น แน้นขอโทษนะคะ คือแน้นตกใจค่ะ"


    เธอลุกลงมาจากเตียง ก่อนจะยกมือไหว้ล่กๆเมื่อคิดได้ว่าคนที่เธอผลักตกเตียงนั้นคือเจ้านาย


    "แน้นขอโทษจริงๆนะคะคุณกัน ค่อยๆลุกขึ้นนะคะ"


    ถึงเธอจะไม่ชอบที่เข้ามาใกล้เธอเสียขนาดนั้น แต่เพราะเธอรู้ว่าเขาไม่ค่อยปกตินั่นทำให้เธอโกรธเขาไม่ลงเลยจริงๆ 


    "ไม่เป็นไร หยุดยกมือไหว้ฉันได้แล้ว"


    นภัทรยิ้มขำๆอย่างเอ็นดู ทำเอาหญิงสาวแปลกใจ เพราะปกติเธอไม่เคยเห็นเขายิ้มเลยแม้แต่ครั้งเดียว!


    "ค่ะ ว่าแต่คุณกันพามาที่นี่ทำไมคะ"


    เธอถามพลางมองไปรอบๆห้อง โทนห้องสีสว่างสดใส เหมือนจะไม่ใช่ห้องของเขา 


    "ที่นี่...ฉันตั้งใจสร้างมันเป็นเรือนหอให้กับแกรนด์น่ะ"


    เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ได้แต่นิ่งเงียบ เธอพูดอะไรไม่ถูก เพราะเธอรู้สึกสงสารนภัทรจับใจ คิดแล้วก็อยากจะจับน้องสาวตัวดีมาตีซะสองสามรอบเสียให้เข็ด ทำไมต้องมาทำครอบครัวเขาแตกแยกด้วยนะ 


    แต่ความผิดส่วนนึงก็มาจากเธอเอง จะไปโทษกรภัสทร์ทั้งหมดก็คงไม่ได้ 


    "ฉัน...ขอโทษ..."


    หญิงสาวพูดออกมาเบาๆ น้ำตากำลังเอ่อคลอดวงตาคู่สวย 


    "เวลาที่ฉันไม่สบายใจ ฉันก็ชอบมานอนที่นี่แหละ ยังไงก็ขอบคุณเธอละกัน ที่มานอนเป็นเพื่อนเมื่อคืน"


    หญิงสาวอ้าปากค้าง ฉันควรจะตอบไปว่ายังไง ไม่เป็นไรฉันยินดีมานอนเป็นเพื่อนอยู่แล้ว ทำไมต้องใช้คำกำกวมแบบนี้ล่ะคะคุนกั๊นน เธอคิดอยู่ในใจ 


    "หิวรึยัง เดี๋ยวฉันไปหาอะไรมาให้กิน"


    "ไม่เป็นไรค่ะคุณกัน ฉันยังไม่ค่อยหิว"


    หญิงสาวยิ้มเจื่อนๆให้ เธอรู้สึกไม่ค่อยชินที่จู่ๆเขาก็มาทำดีด้วยแบบนี้


    "วันหลังไม่ต้องเรียกคุณ"


    "ละ แล้วฉันต้องเรียกว่าอะไรละคะ?"


    "พี่กัน...."


    "ไม่ได้หรอกค่ะ คุณกันเป็นเจ้านายแน้นนะคะ แน้นคงเรียกคุณแบบนั้นไม่ได้จริงๆค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ"


    กรภัสทร์พูดก่อนจะยกมือไหว้ขอโทษเขาไปหนึ่งที


    "ฉันเป็นเจ้านายเธอ เพราะฉะนั้นฉันสั่งอะไรเธอก็ต้องทำ เข้าใจไหม!"


    "ขะ ค่ะ พี่กัน"


    หญิงสาวพูดออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ เธอตามอารมณ์เขาไม่ทันจริงๆ เขาคงเป็นไบโพล่าอีกหนึ่งอาการแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบนี้!


    "ก็แค่นั้น...ไปกินข้าวกันเถอะ"


    "ไม่เป็นไรค่ะคุณ..."


    "พี่!!!"


    "ไม่เป็นไรค่ะพี่กัน แน้นไม่หิวจริงๆค่ะ"


    หญิงสาวพยายามปฏิเสธ แต่แล้วจู่ๆนภัทรก็คว้าข้อมือเธอก่อนจะออกแรงลากให้เดินตามออกไป


    "ไม่หิวก็ต้องกิน เธอรู้มั้ยว่ามื้อเช้าสำคัญแค่ไหน ถ้าเธอไม่กิน เธอก็จะเป็นโรคกระเพาะ..."


    "ค่ะๆ แน้นกินก็ได้ค่ะ"


    พอได้โอกาสก็ร่ายยาวเลยนะคะคุณกัน



    "บอกว่าไม่หิว แต่ก็กินใหญ่เลยนะ"


    นภัทรพูดขำเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดูเอร็ดอร่อยกับอาหารที่เขาทำ 


    เขายอมรับว่าเธอเป็นคนแรกที่มีโอกาสได้ชิมฝีมือเขา เพราะตลอดเวลาที่เขาคบกับกรภัสสร เธอมักจะชวนเขาออกไปกินข้าวข้างนอกเสียมากกว่า มันเลยทำให้เขาไม่มีโอกาสโชว์ฝีมือให้เธอกินสักที


    "เอ่อ...แน้นหิวก็ได้ค่ะ"


    "อร่อยหรอ"


    "ใช่ค่ะ แล้วคุณกันไม่กินหรอคะ อ้ะ!"


    หญิงสาวสะดุ้งเมื่อจู่ๆนภัทรก็ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะงับเส้นพาสต้าอีกด้านที่ไม่ได้อยู่ในปากของเธอ ตอนนี้หน้าของเธอและเขาอยู่ใกล้กันมากๆจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจประหลาดๆ 


    
    เสียงหัวใจฉันนี่ ทำไมเต้นแรงได้ขนาดนี้นะ! > <


    
    "อร่อยจริงๆด้วย"


    นภัทรพูดพร้อมขยิบตาให้เธอหนึ่งที แล้วใช้ฟันกัดเส้นพาสต้าให้ขาดออกจากกัน 



     "พี่กัน..."
   


    นี่...เขาเป็นไบโพล่าจริงๆใช่มั้ยยยย ช่วยแก้มด้วยค่ะทุกคน T^T



   


  

















































•••
มาอัพแล้วนะคร๊อบ มาอ่านกันครับ ^^

เม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ผมได้นะคร๊อบ -3-

รีวิวฟิคได้ที่ : #ไม่กินแกงจืด

@maikinkangjude


B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #53 ice199100 (@ice199100) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 21:10

    ไรท์เต๋อออ ช่วยต่อให้หน่อยน้าาา//ทำหน้าอ้อนวอน ใส่สปอยล์ด้วยก็จะดีววว์มาก

    #53
    1
    • #53-1 ไม่กินแกงจืด (@cheernythikam12) (จากตอนที่ 11)
      12 มิถุนายน 2561 / 09:14
      อยากใส่สปอยล์เหทือนกันนะคร๊อบ...
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      .
      แต่งช่วงนี้ผมอินดี้แต่งสดคร๊อบ5555555
      #53-1
  2. #52 Deun-nung (@Deun-nung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 20:46
    รอค่ะไรท์
    #52
    1
  3. #51 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 22:08

    หวาน~

    อยากขอร้องไรท์ให้เขียนสปอยล์กระตุ้นความอยากนิดนึงได้มั้ยคะ ว่าไปนั่นฮะฮะ สู้ๆนะคะ รออ่านอยู่นะ

    #51
    1
  4. #50 at_grace (@at_grace) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:10
    เอาจริงๆนี้ก็ตามอารมณ์คุณกันเขาไม่ถูกนะคะ นี้คือตกลงผู้ชายทั้งสองคนแค่สงสัยหรือรู้แล้วคะเนี้ยว่าสลับตัวกัน ตอนนี้มาพร้อมกับความหวานนะคะเนี้ยยยย น่ารัก งุ้งงิ้งมากๆเลยค่ะ ไรท์หายไปนานเลย กลับมาแล้วเขาก็ดีใจค่ะ
    #50
    1
  5. #49 Unforgettable_me_please (@Unforgettable403) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 20:52
    ชอบบบบ โอ้ยพี่กัน งือออออ พี่กันพี่กัน
    #49
    1
  6. วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 20:45
    ทำไมมันหวานๆ >___< เขินนนนน
    #48
    1