สืบร้อนซ่อนเสน่หา (E-BOOK)

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 7 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ก.ค. 59

วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-BOOK

สามารถดาวโหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ


 

ฝากเพจ พูดคุยที่นี่คะ ธีร์วรา นักเขียน

 

 

 

 

Credid เพลง style ศิลปิน taylor swift

 

 

ตอนที่ 7

 

 

 

 

1 ชั่วโมงผ่านไป

เขาค้นที่ห้องรับแขกและห้องครัวไปแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรที่น่าสงสัย หรือน่าจะเป็นเงื่อนงำอะไรได้เลยสักอย่าง  เขาพบแผ่นเกม และแผ่นซีดีคลาสสิกหลายแผ่น เขาเจอเอกสารมากมายที่จัดไว้อย่างเป็นระบบระเบียบ และเขาก็สังเกตว่าของทุกๆ อย่างภายในห้องไม่มีสิ่งไหนที่วางไว้ผิดที่เลยสักอย่างเดียว และเขาคิดว่าที่นี่คงไม่ใช่ที่ที่สุดท้ายที่ชายหนุ่มอยู่อย่างแน่นอน

“คุณได้อะไรบ้างหรือเปล่า”เสียงทุ้มของเขา ทำให้เธอสะดุ้ง และวางกรอบรูปที่อยู่ตรงหัวเตียงของทีสิตลงทันที

ที่จริงกรอบรูปดูแล้วไม่มีสิ่งใดที่ผิดปกติ แต่เป็นเธอเองที่รับรู้ถึงพลังงานความเศร้าและความโหยหาที่แผ่ออกมาอย่างแรงกล้าจากมันได้ และภายในรูปก็ประกอบไปด้วยคุณจินณ์ คุณทิชากร และทีสิตที่สวมนักเรียนมอต้นอยู่เลย ซึ่งหมายความว่ารูปนี่ถ่ายไว้นานแล้ว

แต่พลังงานที่ปล่อยออกมาไม่มีพลังงานชั่วร้ายอย่างที่เธอกลัว งั้นก็แปลว่าที่นี่อาจไม่ใช่ที่ที่ทีสิตหายตัวไป งั้นเงื่อนงำต่อไปที่จะทำให้เธอได้เจอเขาก็น่าจะอยู่ที่บ้านธนวิสุทธิ์

“เอ่อ ยังไม่ได้อะไรค่ะ”เธอตอบปฏิเสธ ก่อนจะพยายามนึกว่าใครกันที่เป็นคนร้ายตัวจริง แล้วเขาหรือเธอทำแบบนี้ไปทำไมกัน

หรือว่าจะเป็นเพราะพินัยกรรม ใช่…มันต้องเป็นเพราะพินัยกรรมแน่ๆ เขาหรือเธอคงไม่อยากให้ทีสิตได้หรือเป็นเจ้าของบ้านและบริษัทธนวิสุทธิ์อย่างแน่นอน

“แต่เมื่อกี้ผมเห็นคุณชะงักไป ผมก็เลยนึกว่าคุณเจออะไร”เขาสังเกตเห็นหญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง ตอนที่เปิดประตูเข้ามา และนี้ก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่เขาสังเกตเห็น

“ไม่เจอค่ะ” เธอยิ้มให้เขาและตอบปฏิเสธ “ฉันว่าเราพักกันก่อนดีมั้ยคะ”เธอเสนอ ก่อนจะเดินนำเขาออกมาจากห้องนอนของทีสิต

“ก็ดีครับ”

ครั้งนี้เขาจะปล่อยเธอไป ชายหนุ่มครุ่นคิดว่าสิ่งที่หญิงสาวปิดบังเขาอยู่นั้นคืออะไร หรือจะเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่เธอทำสิ่งต่างๆ เหล่านี้

“งั้นฉันจะไปดูที่ห้องครัวว่าพอมีอะไรที่เราจะกินได้บ้าง”เธอบอกเขา ก่อนจะเดินหายเขาไปในครัวที่ดูเหมือนไม่ค่อยจะได้ใช้งานของทีสิต

ไม่มีอะไรเลยเหรอ เนี่ย อาทิตตาคิดอย่างหงุดหงิด และมองเข้าไปภายในตู้เย็นที่มีเพียงน้ำเปล่าอยู่เพียงสามขวดเท่านั้น

“มันต้องมีอะไรสักอย่างสิน่า” เธอพูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอาเก้าอี้ภายในห้องครัวมาปีนขึ้นไปดูในตู้ต่างๆ ที่อยู่บนหัวของเธอ อึบ! เธอกำลังจะมองเขาไปในตู้ แต่เสียงทุ้มนุ่มของเขาทำให้เธอสะดุ้ง จนพลัดตกจากเก้าอี้ที่เธอกำลังยืนอยู่

“คุณกำลังจะทำอะไรน่ะ”

“วะ…ว้าย”

ปึก! เสียงที่เธอกระแทกอะไรสักอย่างตอนที่ตกลงมา และอะไรสักอย่างที่ว่าก็คือแผ่นอกกว้างของเขานั้นเอง โอ้ย! น่าขายหน้าชะมัดเลยให้ตายสิ

เธอพยายามตะเกียจตะกายลงจากอกกว้างของเขา แต่ยิ่งเธอพยายามเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรับรู้ถึงแผ่นอกกว้างของเขามากขึ้นเท่านั้น โอ้ย! มันจะอีรุงตุงนังกันไปถึงไหนกันเนี่ย

“ผมขอโทษ/ฉันขอโทษ”เธอกับเขาพูดพร้อมกัน และก็เป็นเธอก่อนที่หลบสายตาคมเข้มของเขาที่มองมา เพราะตอนนี้เธอยังนอนแผ่หลาอยู่บนอกกว้างของเขาอยู่เลย

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณตกใจจนต้องตกลงมาจากเก้าอี้”เขาพูดทั้งที่นอนมองเธอจากใต้ร่างบอบบางของเธอ และนั้นก็ทำให้เธอขยับจะลุกอีกครั้ง เพราะตัวเธอเองก็ใช่ว่าเล็กสักหน่อย

แต่สำหรับชายหนุ่มแล้ว เขากลับไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของเธอเลยสักนิด แต่เขากับรู้สึกถึงทรวงอกนุ่มๆ ที่เขาสัมผัสและรู้สึกได้ เมื่อเธอขยับตัว และนั้นก็ทำให้เขาต้องพยายามอดใจ ไม่จับตัวเธอผลิกลงไปนอนใต้ร่างที่กำลังรุ่มร้อนอยู่ในขณะนี้ของเขา

นี่เธอไม่รับรู้อะไรบ้างเลยหรือไง ถ้าเธอสังเกตสักนิดเธอก็ต้องสังเกตเห็นในสิ่งที่เขากำลังรู้สึกอยู่นี้แน่ๆ นี่จะเรียกว่าสวรรค์หรือนรกกัน แล้วเธอเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาหรือแม่นางยั่วกัน ที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้ แต่เขาคิดว่าเธอต้องเป็นนางยั่วอย่างแน่นอน เพราะอยู่เมืองนอกเมืองนามาตั้งหลายปี

“ฉันขอโทษที่ตกลงมาทับคุณ”เธอพูดหลังจากลุกขึ้นมานั่งอยู่บนพื้นข้างๆ ตัวเขาได้แล้ว สีหน้าของเขาดูเหมือนกับว่ากำลังรู้สึกเจ็บปวด ที่หน้าผากของเขามีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดออกมา ทั้งที่เธอแน่ใจว่าเธอไม่ได้ทำอะไรให้เขาต้องเจ็บปวด นอกจากที่หล่นลงมาทับเขา

“งั้นเราก็หายกัน” เขากัดฟันพูด ก่อนจะลุกขึ้นมานั่ง นี่ดีนะว่าเสื้อของเขาอยู่ข้างนอกกางเกง ไม่งั้นเธอจะต้องสังเกตเห็นมันแน่ๆ “แล้วคุณขึ้นไปดูอะไรบนตู้”

“ฉันจะหากาแฟหรือชาน่ะค่ะ”เธออธิบาย และเงยหน้าขึ้นไปมองบนตู้ที่เขากำลังเห็นเธอปีนขึ้นไป และระหว่างที่เธอกำลังมองขึ้นไป เขาก็พยายามจะข่มใจ และทำให้ใจของเขาสงบโดยคิดถึงสิ่งต่างๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นหอมที่ระเหยออกมาจากร่างบอบบางของเธอ

ทั้งที่ใจของเขาสงบลงแล้ว แต่เจ้าส่วนนั้นของเขามันดันไม่มีสมอง มันก็เลยต้องใช้เวลานานมากกว่าสองสามนาทีที่จะทำให้มันสงบลงอีกครั้ง แต่ในที่สุดเขาก็ทำได้

“งั้นผมจะดูให้”เขาบอก ก่อนจะลุกขึ้นไปมองในตู้เก็บของ

“ขอบคุณค่ะ”เธอพูด และลุกขึ้นมายืนข้างๆ เขา และนั้นก็ทำเขาเกิดจินตนาการอีกรอบว่า ถ้าได้ร่างแน่งน้อยของเธอมานอนใต้ร่างมันจะให้ความรู้สึกยังไงกันนะ

แต่เขาคิดว่ามันต้องยอดเยี่ยมเหมือนกับสวรรค์ชั้นดาวดึงส์อย่างแน่นอน และตอนนี้เจ้าสิ่งที่ไม่มีสมองของเขามันก็เริ่มขยับไหวอีกครั้ง ซึ่งเกิดจากจินตนาการของเขาล้วนๆ

“มีกาแฟกับน้ำตาลอยู่ในตู้ เดี๋ยวผมจะเอาออกมาให้คุณ”เขาพูดห้วนสั้น จนเขาเองก็รู้สึกได้

“ดีค่ะ” เธอส่งยิ้มไร้เดียงสาบ้าๆ นั้นมาให้เขาได้คลั่งอีกรอบ “งั้นคุณก็ออกไปนั่งรอได้เลยค่ะ แค่กาแฟฉันทำได้”

เธอแค่คิดว่าตัวเองคงจะทำได้ และหวังว่าน้ำร้อนคงไม่กระเด็นมาลวกมือเธอ เหมือนกับที่เธอเพิ่งทำมีบาดมือตัวเองเหมือนเมื่อวานนี้

“โอเค งั้นผมจะรอข้างนอกนะ”เขาพูดเสียงห้วนอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องครัวเล็กๆ นั้นไป และเธอก็แน่ใจว่าเธอไม่ได้ทำอะไรให้เขาต้องหงุดหงิดอย่างแน่นอน ก็เธอแค่ยืนเฉยๆ และหายใจ มันจะไปทำให้เขาต้องหงุดหงุดได้ยังไงกัน

“กาแฟได้แล้วค่ะ” เธอพูด พร้อมกับวางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าของชายหนุ่ม “คุณทานแบบไหนคะ”เธอไม่รู้ว่าเขาชอบครีมกับน้ำตาลหรือเปล่า ก็เลยยกมาทั้งถาดเพื่อให้เขาปรุงเอง ถ้าขืนให้เธอปรุงมีหวังอาจจะต้องไปต้มกาแฟใหม่สักกา

“กาแฟดำครับ”

เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว เพราะมันไม่ต้องปรุงนั้นเอง ส่วนเธอชอบชามากกว่ากว่ากาแฟ งานนี้ก็เลยต้องขอบายเช่นกัน

“นี่ค่ะ”

“ขอบคุณครับ”เขารับกาแฟไปดื่ม และทำหน้าเฉยๆ ซึ่งนั้นทำให้เธอโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้บ่นว่าเธอต้มกาแฟไม่ได้เรื่องอย่างที่มีนาชอบบ่น

“คุณพอจะได้อะไรบ้างหรือเปล่าคะ”เธอถามและกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องรับแขกของทีสิตอีกรอบ และเธอสังเกตว่าภายในห้องยังคงเรียบร้อยเหมือนกับที่เธอกับเขาเข้ามา และต้องบอกว่าเขาเป็นมืออาชีพมากๆ เพราะไม่มีสิ่งไหนอยู่ผิดทีผิดทางเลยสักอย่างเดียว

“ยังเลยครับ แล้วคนที่ผมติดต่ออยู่ก็บอกผมว่า มีศพนิรนามอยู่สามศพและตอนนี้กำลังทำการเปรียบเทียบดีเอ็นเออยู่”เขาเล่าเรื่อยๆ พร้อมกับชดกาแฟที่เธอต้มต่อไป และเธอไม่อยากจะบอกว่ายังเหลืออีกหนึ่งหม้อใหญ่

“คุณคิดว่าเขาตายยังงั้นหรือคะ”เธอถาม เมื่อสรุปได้ว่าเขาคิดว่าทีสิตได้ตายไปแล้ว แต่สำหรับเธอ…เธอยังคงเชื่อว่าเขายังมีชีวิตอยู่

“อาจจะครับ”

“แต่ฉันมั่นใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง”

“อะไรที่ทำให้คุณมั่นใจแบบนั้นครับ”เขาถามและจับตามองเธอที่ทำหน้าว่าอธิบายยาก ทั้งที่เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องร้ายแรงระดับความเป็นความตาย

“ฉันก็ไม่รู้ค่ะ อาจจะเป็นลางสังหรณ์มั่งค่ะ” เธอเสหันไปมองหน้าจอทีวี และของอื่นๆ ที่อยู่ภายในห้องรับแขกแห่งนี้ “ห้องนี้คุณค้นทุกซองทุกมุมแล้วใช่มั้ยคะ”

“ครับ…ผมรู้ว่าเขาชอบเพลงแนวคลาสสิก บ้างาน และเกมคอมพิวเตอร์ เป็นคนเจ้าระเบียบดูได้จากการเรียงสีเสื้อผ้าตามเชดสีและการจัดเก็บข้าวของอย่างเป็นระบบ”

“คุณบอกได้เพียงแค่เห็นนี่หรือคะ”เธอมองเขาแบบทึ่งจัดอีกครั้ง เพราะนอกจากเขาจะเป็นมืออาชีพมากๆ แล้ว เขายังเป็นคนช่างสังเกตอีกด้วย

และผู้ชายแบบเขานี่แหละ ที่เธอควรจะระวัง ไม่งั้นความลับของเธอที่อุตส่าห์เก็บไว้มาเนิ่นนานคงได้เผยออกมาบ้างล่ะ

พอถึงตอนนั้นถ้าเขาไม่จับเธอส่งโรงบาลโรคจิต ก็ต้องชิ่งหนีจากเธอแบบไม่เหลียวหลังอย่างที่คนอื่นๆ เป็น เพราะสำหรับพวกเขาเธอมันก็แค่คนประหลาด พวกเขาไม่มีใครที่คิดอยากจะคบกับเธอ เพราะถ้าพวกเขาไม่หวาดกลัวเธอ พวกเขาก็แค่ไม่อยากอยู่ใกล้ๆ คนที่เป็นแบบเธอ

“ใช่ครับ มันเกิดจากการฝึกฝนน่ะ”เขาอธิบาย อย่างไม่เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญ แต่สำหรับเธอไม่ใช่ เพราะทักษะของเขาอาจจะช่วยพวกเธอให้รอดหรือตายได้อย่างแน่นอน

ทำไมเธอถึงคิดเรื่องของความตายก็ไม่รู้ แต่เธอรับรู้แค่ว่าเธอแค่ไม่สบายใจอย่างไม่มีสาเหตุก็เท่านั้น โดยที่หาสาเหตุและที่มาของความรู้สึกไม่ได้

“งั้นก่อนที่คุณจะมาเป็นนักสืบคุณทำอาชีพอะไรคะ”เธอถาม

“อดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจ และ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่วนบุคคลครับ”

“บอดี้การ์ดน่ะหรือคะ”เธอมองเขาเหมือนไม่อยากจะเชื่ออีกครั้ง และทั้งหมดนั้นอธิบายได้ว่าเขาถึงได้เก่งในสิ่งที่เขากำลังทำ

“ครับ”

“ว้าว! ไม่น่าเชื่อ” เธอจ้องมองเขาแบบทึ่งจัด และนั้นทำให้ชายหนุ่มมีสีหน้าที่อึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย “แต่คุณก็เก่งจริงๆ นั้นแหล่ะคะ”

“งั้นวันนี้เราจะเอายังไงกันต่อครับ”เขาถาม และวางถ้วยกาแฟลงกับโต๊ะ ที่จริงเขาไม่อยากจะบอกว่ากาแฟต้มได้เห่ยมาก เพราะไม่อยากให้คนทำต้องเสียใจ เขาก็เลยฝืนใจโดยการดื่มเข้าไปทั้งหมด

“ที่จริงฉันคิดว่าจะไปคุยกับคุณป้าและสามีดูก่อนน่ะค่ะ แต่ตอนนี้ชักจะค่ำแล้วคงต้องเอาไว้วันหลัง”เธอบอกเขา และจ้องมองถ้วยกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะ

“งั้นคุณก็กลับบ้านเลยใช่มั้ยครับ”

“ค่ะ” เธอยิ้ม และลุกขึ้นเก็บข้าวของที่เธอยกมากลับเข้าครัวตามเดิม “อ้อ แล้วงานที่ฉันรับปากว่าจะทำให้คุณก็เสร็จแล้วนะคะ ฉันอยากให้คุณไปดูแบบก่อน ว่าต้องการแก้ตรงไหนหรือเปล่า”เธอพูดออกมาจากหน้าอ่างล้างจาน โดยที่เธอไม่มีโอกาสสังเกตเห็นสายตาของชายหนุ่มที่มองเธอแบบกระหายอยากได้ตัวเธอเลยสักนิด

และเขาคิดว่าเขาคงต้องเป็นบ้าเข้าสักวัน ถ้ายังไม่ทำอะไรสักอย่างกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นเร็วและแรงนี้ และแผนการต่างๆ ก็เกิดขึ้นภายในจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว โดยที่เหยื่อของเขาไม่มีโอกาสจะได้รู้ตัว และกว่าจะรู้มันก็คงจะสายไปซะแล้ว เขาคิด ก่อนจะยิ้มกับแผ่นหลังบอบบางของเธอ

“ได้ครับ”เขาตอบรับ ก่อนจะจ้องเธออย่างไม่วางตา ด้วยสายตากระหายหิว เหมือนที่แวมไพร์กระหายเลือดยังไงยังงั้น

“งั้นเราก็กลับกันเถอะค่ะ ฉันเสร็จแล้ว”

ใช่…เธอเสร็จเขาแล้ว หึๆ

 

 

 

         

เรื่องสืบร้อน ซ่อนเสน่หา

 

วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบอีบุคค่ะ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++


Talk 

 

ฝากแอดเฟร์น กดโวต กดแชร์ให้รู้กันทั้งสามโลก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น