เมียลับบำเรอรัก (หนี้สัญญาเมียเก็บ)

ตอนที่ 29 : ยากูซ่า VS แก้วตาดวงใจ (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    6 มี.ค. 62

 คุณคงจะหิวและอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสื้อผ้าและข้าวของทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้เป็นของคุณ บอกก่อนจะปล่อยมือจากตัวเธอ

เธอหิวและอยากจะอาบน้ำอย่างที่เขาว่าจริงๆ แต่จะไม่ยอมรับหรือใช้สิ่งของที่เขาจัดหาให้อย่างแน่นอน เธอยอมใส่ชุดเน่าๆ ไปตลอดชีวิตยังจะดีซะกว่า

 “ฉันไม่ต้องการ

พยศจัดแบบนี้มันน่าฟาดด้วยปาก กระชากด้วยลิ้น เอาให้เจ่อจนกินน้ำพริกไม่ได้สักอาทิตย์

แต่คุณต้องสวมมัน ไม่งั้นก็ต้องเปลือยกาย คุณจะเอาแบบไหนสายตาคมกริบกวาดมองร่างเธอเหมือนกำลังตรวจสอบสินค้าชิ้นหนึ่ง และเธอจะไม่ยอมให้เขาสมหวัง “แต่ผมคงชอบอย่างหลังแค่คิดผมก็แข็งแล้ว”

“อี๊! คุณมันคนทุเรศ”

“น้อมรับคำชม เอ๊ย! คำด่าของคุณไว้ด้วยความเต็มใจ” เขาพูด พลางหรี่ตาแคบมองเธอ “อีกครึ่งชั่วโมงถ้าผมยังเห็นคุณอยู่ในสภาพนี่อีก ผมจะจัดการกับคุณด้วยตัวของผมเอง”

….” วิมลศิริเงียบ ตั้งใจจะประท้วงด้วยการไม่อาบน้ำ กินข้าว จะไม่ไม่ใช้ข้าวของที่เขาซื้อให้

ทานากะเชยคางมนขึ้น ดวงตาสองคู่สบประสานกัน “ผมไม่ได้ขู่และชอบความคิดที่คุณจะอยู่ในชุดวันเกิด”

เธอปัดมือหนาออกด้วยความโมโห และไม่ยอมให้เขาได้สมหวัง

 

ทานากะกลับมาดูเชลยสาวอีกครั้งสีหน้าบ่งบอกว่าพอใจที่เห็นวิมลศิริสวมชุดที่เขาซื้อให้ คางมนเชิดเริด ไหล่บางตั้งตรงภายใต้สายตาสำรวจของเขา

“ผมนึกว่าจะได้เห็นคุณอยู่ในชุดวันเกิดซะอีก”

วิมลศิริถลึงตามองเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ฝันไปเถอะ” บอกอย่างถือดี

มุมปากของทานากะปรากฏรอยยิ้ม เขาชอบที่ผู้หญิงที่ทำเชิดๆ เริดๆ มากกว่าผู้หญิงเจ้าน้ำตา เขาสามารถรับมือกับความโกรธ โมโห เดือดดาลได้ดีกว่าน้ำตาซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเกลียด

“ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณแล้วตอนนี้ผมก็หิวแล้ว”

“ฉันไม่หิว ฉันอยากจะออกไปจากที่นี่”

 “ถ้าอยากจะออกไปจากที่นี่ ก็กินซะสั่งเสียงเข้ม

วิมลศิริหยิบช้อนมาตักอาหารใส่ปาก เคี้ยวกลืนโดยไม่รู้รสชาติ ท้องไส้ปั่นป่วนนึกอยากจะอาเจียนใส่คนใจร้าย

 “ไม่อร่อยหรือไง

ฉันไม่หิว

ไม่หิวก็ต้องกินเขาขู่ว่าจะป้อนถึงปาก คนถูกขู่เลยจำต้องตักอาหารใส่ปากทั้งที่ท้องไม่รับ

“คุณนี่ชอบข่มขู่คนอื่นเป็นนิสัยหรือไง คนนิสัยไม่ดี”

คนนิสัยไม่ดีตักอาหารใส่จานของเธออย่างเอาใจ

พ่อ แม่ พี่ชายของฉันจะต้องแจ้งความว่าฉันหายไป แล้วทีนี้คุณก็จะโดนตำรวจจับพูดขู่ทั้งที่ตอนนี้พ่อแม่พี่ชายทั้งสามอยู่ที่เมืองไทยและคงไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไป

คนถูกขู่หัวเราะ

“ถ้าใครมาทำแบบนี้กับแม่ พี่สาวหรือน้องสาวของคุณ คุณจะทำยังไง” เธอถาม และเขาสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ดุดันพอกัน

“ผมก็จะฆ่ามัน”

 เห็นไหมขนาดคุณยังไม่ชอบเลย แล้วคุณรู้ได้ไงว่าฉันจะชอบสถานการณ์ที่ฉันเป็นอยู่

ไม่รู้สิ แต่คุณคงชอบแหละ เพราะผมก็สามารถทำตัวมีเสน่ห์ได้ถ้าผมต้องการ บอกยิ้มๆ “และถ้าคุณอิ่มแล้ว ผมจะไปส่งคุณที่โรงแรมที่คุณพัก”

ฉันอิ่มแล้ว”

“’งั้นก็ได้เวลาที่เราจะต้องลากันสักที

ทั้งสองนั่งเงียบจนกระทั่งรถตู้เลี้ยวเข้าที่โรงแรม และก่อนที่หญิงสาวจะก้าวลงจากรถก็มีรถมอเตอร์ไซค์แล่นมาใกล้ และกระหน่ำยิงรถที่เธอนั่งมา แต่เป้าหมายคือทานากะ โทยะ

ปัง! ปัง!! ปัง!!! ปัง!!!! เสียงปืนและเสียงคนกรีดร้องทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ เธอถูกดึงเข้าไปกอดและถูกบดบังด้วยร่างสูงใหญ่ของทานากะ

บอสถูกยิง ทาคาฮิโรตะโกนมาจากเบาะหน้า

“ฉันไม่เป็นไร ออกจากที่นี่เดี๋ยวนี่

ครับบอส

รถแล่นออกจากโรงแรมทันทีที่สิ้นเสียงสั่ง

นายอย่ามาตายใส่ฉันนะ” พูดเมื่อเห็นเลือดที่หยดลงมาโดนใบหน้า วิมลศิริดันร่างหนานอนหงายแล้วยื่นมือไปกดบาดแผล “บ้าเอ๊ย!

คุณเป็นห่วงผมโทยะไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ นอกจากเสียงร้องไห้โฮจากผู้หญิงที่ไม่เคยร้องไห้ใส่เลยในระหว่างที่ถูกจับกุมเป็นเชลยของเขา 


ปล.โหลดตอนพิเศษฟรีนะคะ

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

40 ความคิดเห็น