เมียลับบำเรอรัก (หนี้สัญญาเมียเก็บ)

ตอนที่ 30 : ยากูซ่า VS แก้วตาดวงใจ (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

ณ เซฟเฮ้าส์

คุณดีใจไหมที่ผมยังไม่ตายโทยะเอ่ยถามหลังจากที่เหตุการณ์ร้ายๆ ได้ผ่านพ้นไป แต่เชื่อว่าคนที่ต้องการให้เขาตายมันต้องย้อนกลับมาอีก

“ฉันเสียใจต่างหากที่คุณยังไม่ตาย”

คนเจ็บยิ้ม ก่อนจะปล่อยประโยคเด็ดใส่หญิงสาวที่อยู่ข้างกายเขาตลอดเวลาที่เกิดเหตุการณ์ร้าย “แล้วใครกันนะร้องไห้โฮใส่ผม และสั่งให้ผมไม่ตายนะ”

คนฟังแก้มแดงก่ำ “ก็ตอนนั้นฉันกลัวนี่ เกิดมาก็ไม่เคยเห็นคนยิงกันใกล้ๆ นี่เป็นครั้งแรกเลย แล้วคุณก็เลือดไหลไม่หยุดดีว่ามันยิงไม่โดนจุดสำคัญ”

“กลัวว่าผมจะตาย”

“ใช่” กลัวมากที่เธอปลอดภัยเป็นเพราะทานากะใช้ร่างกายเป็นโล่บังกระสุนปืนให้ ที่ดูแลและปกป้องเธอ อย่างที่ไม่เคยมีใครทำแบบที่เขาทำมาก่อน

 เสียงสูดปากของคนเจ็บ ทำให้พยาบาลจำเป็นลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปดูใกล้ๆ

“ลุกทำไม จะไปไหน แล้วก็ไม่ควรลุกเร็วแบบนั้น เพราะมันอาจจะทำให้แผลของคุณฉีกได้”

“ปวดฉี่จะไปห้องน้ำ”

“มาค่ะ เดี๋ยวฉันช่วย” วิมลศิริกุรีกุจอช่วยพยุง เธอไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนเหมือนที่รู้สึกกับเขา หญิงสาวไม่สามารถอธิบายถึงปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นได้ รู้แต่ว่าใจสั่นเวลาเขามองด้วยสายตานิ่งๆ แบบนี้

คนเจ็บมองศีรษะทุยแล้วยิ้ม “ผมอยากจูบคุณ”

“คะ” คนพูดเงยหน้าขึ้น แก้มแดงแปร๊ด

เจ็บอยู่ยังจะหื่นอีก!

ยิ่งมองยิ่งน่ารัก! คนมองอดใจไม่ไหว เขาโน้มตัวเข้าไปหาแล้วจูบริมฝีปากอิ่มที่ยังอ้าเผยอ ดวงตาเรียวเบิกกว้าง เมื่อลิ้นร้อนสอดลึกเข้ามาในปากเพื่อควานหาความหวาน

จูบนั้นเริ่มต้นอย่างร้อนแรงและทำลายแรงขัดขืนหรือกำแพงที่เธอสร้างขึ้นลงในเวลาอันรวดเร็ว

 พะพอแล้วค่ะ

พรุ่งนี้ผมจะไปส่งคุณบอกด้วยเสียงแหบพร่ารัญจวนใจ คนฟังก้มหน้าหงุดไม่กล้าสู้ตาคมกล้าที่จับจ้องอยู่ยังต่อว่าคนเจ็บในใจทำไมต้องจูบ ทำไหมต้องทำให้หวั่นไหว ทำไม

 

3 เดือนต่อมา

ตัวเล็กเป็นอะไร ตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่นเธอชอบทำหน้าเศร้าๆ นะวรัญญูนิ่วหน้ามองผู้เป็นน้องสาว

 “เปล่าสักหน่อยพี่คงตาฝาดไปแล้ว หนูเปล่าเศร้า แค่เบื่อที่ต้องอยู่เฉยๆ นะคนพูดลอบถอนหายใจ

โทยะมาส่งเธอที่โรงแรมตามที่สัญญา แล้วเธอก็ได้พบกับพี่ชายทั้งสามที่บินมาตามหา พอเห็นพี่ชายก็ร้องไห้โฮแล้วโผเข้ากอดพี่ชายทั้งสามแน่น โชคดีที่พี่ชายทั้งสามมัวแต่ปลอบโยนไม่ได้ถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งกลับมาถึงเมืองไทย

เมื่อกลับถึงบ้านก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ครอบครัวฟัง ยกเว้นเรื่องที่มีความรู้สึกดีๆ ให้ผู้ชายที่จับตนไปกักขัง

ผู้เป็นพี่ชายแน่ะให้ไปทำงานในไร่ไม่ก็งานในรีสอร์ตของครอบครัว

“อืม เป็นความคิดที่ดี งั้นพี่ช่วยไปส่งฉันที่รีสอร์ตได้ไหม”

“ได้แน่นอน”

รถแล่นมาจอดหน้ารีสอร์ตสองพี่น้องเดินเข้าไปล็อบบี พนักงานยกมือไหว้และกล่าวทักทายตลอดทางที่ทั้งสองเดินผ่าน

“ผมพายัยวิมาช่วยงานที่รีสอร์ตน่ะ” วรัญญูบอกผู้จัดการที่ออกมาต้อนรับ “แล้วนี่พี่วิชญ์ไปไหนล่ะ”

“พาลูกค้าไปดูไร่ชา กาแฟของเราน่ะครับ กว่าจะกลับก็คงจะสายๆ ”

วรัญญูฝากฝั่งน้องสาวกับผู้จัดการของผู้เป็นพี่ชายแล้วรีบไปทำงาน พอแผ่นหลังกว้างของพี่ชายหายลับไปวิมลศิริก็หันไปหาผู้จัดการรีสอร์ต

 “มีอะไรให้วิทำบ้างค่ะ”

“อีกสักพักจะมีแขกจากประเทศญี่ปุ่นมาเข้าพัก ผมฝากคุณวิจัดการด้วยนะครับ”

“ได้ค่ะ” รีเซฟชั่นสาว (จำเป็น) เดินไปทำหน้าที่หลังเคาน์เตอร์ เช็คอินกรุ๊ปทัวร์ญี่ปุ่นที่เข้าพัก และดูแลความเรียบร้อยอื่นๆ ของรีสอร์ต

พนักงานหญิงคนหนึ่งของรีสอร์ตทำหน้าตาตื่นและตะโกนเรียกเธอ

คุณวิค่ะ คุณวิเกิดเรื่องแล้วค่ะ

เกิดอะไรขึ้นคะ

ปล.โหลดตอนพิเศษฟรีนะคะ

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

40 ความคิดเห็น