ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 49 : -14-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 871
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 พ.ย. 55

 

 

 

“เลิกดื่มเหอะน่าคยูฮยอน”

ชางมินเอ่ยเสียงเครียด พยายามยื้อเอาแก้วเหล้าออกจากมือเพื่อนสนิท หากโจ คยูฮยอนผู้ดื้อเงียบก็ปัดมันทิ้งอย่างรำคาญ

“ไอ้หมอนี่...”ชางมินเกาท้ายทอยตัวเองแกรกๆ “...ไปเจออะไรมาวะ ดื่มอย่างกับคนอกหักอย่างงั้นแหละ เฮริมเขาทิ้งแกจะไปแต่งงานกับคนอื่นหรือไง?

“หึ...”โจ คยูฮยอนเหยียดยิ้มเยาะใส่แก้วเหล้า แล้วกระดกน้ำเมาลงคออีกครั้ง “...เฮริมน่ะเป็นผู้หญิงที่ดีอย่างกับนางฟ้า เขาไม่ทำให้ฉันเจ็บปวดง่ายๆเหมือนใครบางคนหรอก”

“แน่ะ!...”ชางมินล่ะอยากจะเอาขวดโบกหัวเพื่อนสนิท “...มาพูดจาประสาดราม่ากับฉันอีก ใครวะคนที่ทำให้แกเจ็บอ่ะ บอกฉันมาสิ เดี๋ยวฉันไปเอาเรื่องให้เอง เอ...แต่ตั้งแต่รู้จักกับนายมานี่ก็เห็นนายมีแต่เฮริมคนเดียวนี่น่า นี่นายกำลังนอกใจเธออยู่เหรอ?

ดวงตาสีดำเข้มมองเหม่อ ช้อนขึ้นสบดวงตาเพื่อนสนิท ก่อนที่คยูฮยอนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอีกครั้ง

“บ้าเอ๋ย~ ชางมินอ่า...”

“หือ?

“...ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองโคตรโง่ โง่มากๆ บรมโง่เลยว่ะเพื่อน!...”

“หา =[]=

“...ทำไมฉันถึงลืมคนใจร้ายคนนั้นไม่ได้สักทีวะ แล้วทำไม...”คยูฮยอนทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ยิ่งทำเอาชางมินไปไม่ถูกเข้าไปกันใหญ่ “...ทำไมต้องมาบอกรักกันด้วยวะ คนอุตส่าห์บอกแล้วว่าไม่อยากรู้ ไม่อยากนึกถึง แม่ง...โคตรใจร้ายเลยว่ะ”

“เฮ้ยเพื่อน!...”ชางมินโอบร่างสั่นเทาของอีกคนเอาไว้น้อยๆ “...อย่าร้องไห้ดิวะ เท่าที่ฉันฟังมานะ เขาก็รักแก แกก็ยังรักเขานี่น่า หรือแกเสียใจที่ต้องแต่งงานกับลูกสาวตระกูลชอง”

“ไม่อ่ะ...”คยูฮยอนส่ายหน้า “...ฉันไม่เคยเสียใจที่คิดจะแต่งงาน แกก็รู้ว่าเฮริมเป็นผู้หญิงที่ดีมาก เพราะงั้นมันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ฉันจะแต่งงานแล้วก็จะลืมคนใจร้ายให้หมดเลยด้วย ฉันจะไม่สนใจคำพูดของคนหลอกลวงคนนั้นอีกแล้วล่ะ”

คราวนี้ยกขวดขึ้นกระดกดื่มเลย...ชางมินมองเพื่อนตัวเองที่ดื่มเอาๆ ท่าทางคยูฮยอนจะมีเรื่องกระทบกระเทือนใจน่าดู ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวคงไม่ดื่มหนักจขนาดนี้หรอกในวันจันทร์ที่เป็นวันเริ่มต้นของการทำงานประจำสัปดาห์เนี่ย แถมดื่มตั้งแต่หัววันอีกต่างหาก หรือเขาควรถามเจ้าซึงฮยอน

จะว่าไปคยูฮยอนตามซึงฮยอนไปแล้วก็แบบนี้นี่น่า อา~ มีไอคิวหลักสองมันก็ดีแบบนี้แหละ คิดอะไรได้ง่ายดีแท้~

“งั้นดื่มตามใจนายเลยเพื่อน เดี๋ยวฉันก็จะดื่มด้วย...”พอคิดหาลู่ทางให้ตัวเองได้ ชางมินก็มีอารมณ์ดื่มเหล้าขึ้นมาแทบจะทันที “...เสร็จแล้วเรามาลุยงานบดบี้เจ้าพวกโรสมาร์คให้กระเจิง ไหนๆอี ฮยอกแจตอนนี้ก็ไม่อยู่บริษัทแล้วนี่หว่า”

“อื้อ”คยูฮยอนเออออ ก่อนจะหันมาชนแก้วเหล้ากับเพื่อนสนิท

 

.

.

.

 

“แล้วมันก็เป็นหน้าที่ฉัน ที่ต้องแบกนายกลับบ้าน”

ชางมินที่ยังพอสติดีจัดการจับแขนของคยูฮยอนพาดบ่าแล้วต้วมเตี้ยมเข้าบ้านตระกูลชเวอย่างทุลักทุเลเป็นที่สุด สภาพเขาเองก็มึนๆอยู่หรอก ถึงไม่เมาหัวราน้ำ แต่ก็ไม่ได้ดีจนขนาดว่าแบกคยูฮยอนกลับบ้านได้สบายๆเหมือนตอนมีสติ ทำไมถึงลืมหน้าที่ตัวเองไปได้นะชิม ชางมิน

“พอแล้ว...ฉันว่าฉันเดินเองได้ละ”

คยูฮยอนเอ่ยเสียงอ้อแอ้ แต่ชางมินรู้ดีว่าปล่อยมือจากร่างของคยูฮยอนลงเมื่อไหร่ เจ้าตัวจะต้องทรุดลงเมื่อนั้น แอบเบ้ปากน้อยๆ สภาพแบบนี้แล้วยังอุตส่าห์ไม่เจียมสังขารอีกนะเพื่อนเรา

คนที่เดินมารับกลับไม่ใช่เจ้าของบ้าน กลับเป็นคนหน้าสวยในชุดนอนแนบเนื้อที่ทำเอาชางมินใจหวิวเล็กๆ ไม่ว่าจะอยู่ในชุดไหนอี ฮยอกแจก็ยังพราวเสน่ห์จริงๆ

“เอ่อ...พี่ซีวอนล่ะครับ”

ดวงตางามคมนั่นมองค้อนเขาน้อยๆ ไร้อารมณ์แต่โคตรดูดีเลยล่ะ โดยเฉพาะตอนที่ชางมินกำลังมึนๆเมาๆอ่ะนะ

“พาลูกเข้านอน แล้วนี่หมอนั่นไปทำอะไรมาล่ะ”

“อ่อ...สังสรรค์กันนิดหน่อยน่ะฮะ”ชางมินยิ้มแหะๆ สภาพของคยูฮยอนนี่ดูไม่จืดเลยสักนิด ฮยอกแจทำหน้าเหลือเชื่อ มองพวกเขาแล้วถามเสียงเบา

“ไลอ้อนจิวเวอร์รี่สังสรรค์กันหนักขนาดนี้เลยเหรอ?

“เอ่อ...”ชางมินทำหน้าปั้นยาก ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง “...คือผมจะพาคยูฮยอนไปนอนตรงโซฟาน่ะฮะ”

“เอาสิ ฉันช่วย”ฮยอกแจพยักหน้ารับ แต่เพียงเอื้อมมือไปแตะคนตัวสูง คยูฮยอนก็สะบัดออกจนผู้หวังดีผงะ

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!!

ดวงตาของอีกสองคนเบิกกว้าง คยูฮยอนผละจากร่างของชางมิน ท่าทางพอจะเริ่มควบคุมได้บางเลยสามารถยืนได้ด้วยลำแข้งของตน แต่ก็นั่นแหละ...ยังควบคุมสติและอารมณ์ไม่ได้อยู่ดี

“เพราะนายคนเดียว....ทั้งหมดนี่มันเพราะนายคนเดียว!!

คยูฮยอนตวาดใส่คนตัวเล็กอย่างเกลียดชัง ดวงตาสีอำพันนั้นเปลี่ยนไป ขณะที่ชางมินนิ่งอึ้งเพราะเขาไม่รู้เรื่องของทั้งสองฝ่ายมากนัก แต่ก็ผวาเมื่อคยูฮยอนกระชากคอเสื้อตัวบางของฮยอกแจอย่างเอาเรื่อง

“สารภาพมาสิ...”ลมหายใจกลิ่นแอลกอฮอล์ทำเอาฮยอกแจต้องขมวดคิ้วเพราะมันฉุนจัด “...นายใช้ให้อี ทงเฮมาบอกรักฉันอีกใช่มั้ย”

คราวนี้ชิม ชางมินอ้าปากค้างอย่างไม่คาดฝัน อี ฮยอกแจเลิกคิ้วก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยันใส่ดวงตาคู่คมของโจ คยูฮยอน

“อ่าห๊ะ ที่นายมีสภาพเป็นแบบนี้ก็เพราะอี ทงเฮอย่างนั้นเหรอ โจ คยูฮยอน?

“ฉันถามนายก็ตอบมา!!!...”ดวงตาคู่คมกราดเกรี้ยว เขย่าร่างของอีกคนอย่างแรง “...นายมีแผนการอะไรอีกอี ฮยอกแจ!!?

“เพื่อนของฉันคนนี้น่ารักใช่มั้ยล่ะ? ทงเฮน่ะเป็นคนที่มีเสน่ห์ถูกมั้ย? ทำเอานายหลงงมงายจนโงหัวไม่ขึ้นเลยล่ะสิ? ไม่แปลกหรอกเพราะถ้าทงเฮไม่ใช่คนแบบนั้น...ฉันคงไม่ติดใช้เขาให้เข้าหานายเมื่อห้าปีก่อนหรอกนะ”

“นายนี่มัน...!!

“สารภาพมาเถอะน่าคยูฮยอน...”ฮยอกแจฉีกยิ้มหวาน ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวอีกคนเลยสักนิดเดียว “...นายยังรักอี ทงเฮอยู่ นายยังรักคนที่ทำให้นายต้องเจ็บปวดคนนั้น นายยังรัก...คนหลอกลวงที่เอาความรักของนายไปแลกกับหุ้นเพียง 0.3 % ของโรสมาร์คคนนั้น นายยัง...รักเขามาก”

“อี ฮยอกแจ!!

“หรือไม่จริง!?”ฮยอกแจผลักอีกคนออกห่าง จับจ้องดวงตาแดงก่ำนั่นด้วยท่าทีท้าทาย “ถึงท่าทางของนายตอนนี้จะเหมือนหมาป่า แต่ตัวจริงก็ยังคงเป็นแค่ลูกสุนัขที่ซื่อสัตย์ แล้วคู่หมั้นของนายรู้หรือเปล่าว่านายมีใครอยู่ในใจน่ะ?

“ฮึ้ย!!!

“หยุดนะคยูฮยอน!!”ชเว ซีวอนร้องลั่น ตรงเข้ามาแยกน้องชายตัวเองที่กำลังเงื้อหมัดใส่อี ฮยอกแจที่กำลังยิ้มเยาะ “...อย่าทำอะไรบ้าๆเชียว!

ดวงตาคู่คมของคยูฮยอนตวัดมองพี่ชายตัวเองกร้าวแข็ง ก่อนจะสะบัดแขนหลุดออกจากการเกาะกุมแล้วเอ่ยเสียงเข้ม

“พี่นั่นแหละที่ทำอะไรบ้าๆ...”ซีวอนชะงัก เมื่อเห็นยิ้มเยาะของน้องชายตัวเอง “...คิดบ้าอะไรอยู่ล่ะถึงได้ยอมให้มันเข้ามาเป่าหูพวกเราอีกในบ้านหลังนี้น่ะ!?

“คยูฮยอน...”

“ลืมไปแล้วเหรอว่ามันเคยทำอะไรกับเราเอาไว้บ้างน่ะ!!?

“...นายเมาแล้วนะคยูฮยอน!!

“ใช่!! ผมกำลังเมา!! แต่ถึงเมาก็ยังรู้ดีว่าไอ้หมอนี่มันตัวอันตราย!!...”คยูฮยอนเอามือชี้หน้าอี ฮยอกแจที่เอียงคอมองราวกำลังชมละครปาหี่เสียอย่างนั้น “...มันทำให้เราสองคนต้องแตกคอ ที่สำคัญ...มันทำร้ายพวกเราขนาดนี้ มันทำให้แม่ของมินโฮกับซึงอาต้องตายแล้วทำไมพี่ยังจะช่วยมันอีก!!? พี่ยังรักมันอยู่อีกหรือไง!!?

“พี่รักอึนฮยอก!! พี่ช่วยเขาเพราะพี่สัญญากับอึนฮยอกไว้แล้ว!!...”ชเว ซีวอนตวาดลั่นเหมือนจะย้ำเตือนตัวเองอยู่กลายๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “...นายเองก็ช่วยเขาเพราะเห็นแก่อึนฮยอกไม่ใช่หรือไง”

คยูฮยอนชะงัก ตวัดตามองอี ฮยอกแจที่ยืนนิ่งก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงกร้าวลึก

“แต่ไม่ว่ายังไง...ผมก็ลืมในสิ่งที่มันทำกับเราไม่ได้หรอกครับ”

ซีวอนสูดลมหายใจลึก มองน้องชายตัวเองที่เดินกระทืบขึ้นห้องของตัวเองไป เขาหันมาทางชางมินที่กำลังทำหน้าเครียดแล้วเอ่ยเสียงเบาหวิว

“คราวนี้นายคงรู้แล้วใช่มั้ย ว่าทำไมเราถึงได้ไม่ถูกกับโรสมาร์ค”

“...”ชางมินเงียบกริบ หมุนตัวแล้วเดินออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบ ไม่วายเหลียวมองอี ฮยอกแจ ตัวแค่นี้น่ะเหรอที่ก่อเรื่องเลวร้ายเอาไว้ได้มากมายขนาดนั้น

ฮยอกแจเองก็ดูจะอ่านสายตาของอีกคนตอบ เขาเบือนตาหลบอย่างเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบกับชเว ซีวอนเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง

“น้องชายนายมันงี่เง่าซีวอน”

ร่างสูงกระชากข้อมือของอีกคนอย่างรุนแรง ดวงตาสองคู่สบกัน แววตาสีอำพันนั้นยังคงได้อารมณ์เมื่อสบกับดวงตาสีดำขลับที่กราดเกรี้ยวนั่น

“อย่าว่าคยูฮยอน...”ร่างสูงเพิ่มแรงบีบที่มือ แต่ต่างกันตรงที่คราวนี้ฮยอกแจไม่ได้นิ่วหน้าเหมือนเคย “...เขาเป็นคนที่คอยเตือนสติผมอยู่เรื่อยๆ ความจริงแล้วผมเองก็เกือบลืมไป...ว่าตัวตนที่แท้จริงของคุณมันน่ารังเกียจขนาดไหน”

เรียวปากแดงที่เม้มแน่นบิดเป็นรอยยิ้มออกมาคล้ายชอบใจ ดวงตาสีอำพันนั้นส่อแววท้าทายขึ้นมาทันที ยกมืออีกข้างขึ้นมาปลดมือแกร่งนั้นแรงๆ

“แต่นายก็ทำอะไรฉันไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ?”ฮยอกแจทำท่าเหมือนอยากจะหัวเราะออกมา “...นายทำอะไรฉันไม่ได้เพราะพวกนายเองก็เห็นแก่น้องชายของฉันไม่ใช่เหรอ”

“...”

“เพราะอย่างนั้นก็ปฏิบัติกับฉันให้มันดีหน่อยสิ จะได้ไม่ทำให้อึนฮยอกผิดหวังไง”

มือเรียวยกขึ้นตบเบาๆที่แก้มขาวของอีกคนอย่างหยอกเอิน มองด้วยแววตาท้าทายที่ซีวอนรู้จักดี และมันทำให้เขานึกอยากบดขยี้ความผยองของอีกฝ่ายทุกครั้งที่เห็นมัน

พอเห็นอีกคนยังยืนนิ่งด้วยความโกรธ ฮยอกแจก็หัวเราะออกมาเบาๆแล้วโบกมือลาเพื่อเดินกลับบ้านพัก ซีวอนพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนห้องนอนของคยูฮยอน เขาเคาะประตูเบาๆอีกคนไม่ยอมเปิดให้

“คยูฮยอน...”เรียกชื่อน้องชายตัวเองด้วยเสียงอ่อนโยน ท่าทางอีกคนจะยังโกรธอยู่เลยไม่มีเสียงตอบกลับมาเลยสักแอะ

“...คยูฮยอน พี่ไม่ลืมหรอกนะว่าอี ฮยอกแจทำอะไรกับเราไว้บ้าง พี่รู้ว่านายอึดอัดกับการตัดสินใจของพี่ และก็รู้ด้วยว่านายชิงชังเขามากขนาดไหน พี่ไม่โทษนายหรอก”

บานประตูถูกแง้มออกในที่สุด คยูฮยอนก้าวออกจากห้องของตัวเองมาเผชิญหน้าคนที่อยู่ตรงหน้า ขอบตาแดงๆของน้องชายทำให้ซีวอนพอจะเดาได้ว่าเจ้าตัวคงเจอเรื่องที่หนักใจมาพอสมควร

“ไม่เป็นไร...”คำปลอบประโลมโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไร แต่กับคนเป็นน้อง...มันกลับให้ความรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด “...ถึงพี่ไล่เขาออกจากบ้านไม่ได้ แต่พี่จะไม่ให้เขาเข้าใกล้นายอีก พี่สัญญา”

“...”

“...และนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่พี่จะยุ่งเกี่ยวกับพี่น้องคู่นั้น พี่สาบาน”

 

**

 

“ทะเลาะกับคิบอมเหรอ?

อึนฮยอกหันมองคนถาม ก่อนจะเอียงคออย่างสงสัย เลยโดนฮีชอลตบป้าบเข้าที่บ่าบอบบางจนแทบทรุด

“อย่ามาทำหน้าเหรอหรา น้องชายฉันน่ะ มันเป็นยังไงฉันรู้ดีที่สุดนะยะ! ตอนนี้มันกำลังโกรธแกอยู่แหงๆ!!”บุ้ยใบ้ไปที่คิม คิบอมที่นั่งดื่มห่างไปเป็นวากับปาร์ค จองซูที่กำลังจ้อเรื่องธุรกิจของตัวเองให้น้องเขยฟัง

“ฮยอกแจเอ๋ย...”ฮีชอลเกาหัวตัวเองแกรกๆ “...ฉันน่ะเห็นว่านายกำลังจะมาเป็นน้องสะใภ้นะ ถึงได้ถามออกมาแบบนี้ ถ้าขืนนายสองคนยังตั้งแง่แม่งอนใส่กันแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากให้แต่งงานกันนักหรอก ท่าทางน้องชายฉันโกรธเอามากๆเลยแหละ”

“แล้วเขาโกรธฉันเรื่องอะไรล่ะ”อึนฮยอกถามอย่างไม่รู้ความ ลูบบ่าของตนปอยๆ

ฮีชอลเบ้ปากออกมาก่อนจะแผดเสียงออกมาอย่างเอือมระอา

“ถ้าฉันรู้ฉันคงบอกนายไปแล้วล่ะท่านประธานเอ๋ยยยยย!!

อึนฮยอกขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัยหนักเข้าไปกันใหญ่ เพราะเมื่อก่อนคิบอมไม่เคยหงุดหงิดใส่เขา ไม่สิ...โกรธหรือก็ไม่มี เขาเพิ่งจะรู้ตอนนี้นี่แหละว่าคิบอมเวลาโกรธจะชอบเงียบ แล้วก็ทำตัวห่างเหินแบบนี้ อึนฮยอกถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่รู้ว่าพี่ชายจะง้อคิบอมไหมในสถานการณ์แบบนี้ แต่ว่าเขาน่ะ...ไม่อยากให้คนสองคนต้องมาทะเลาะกันถ้าหากฮยอกแจกลับมาหรอกนะ

ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะก้าวเข้าไปหาคู่หมั้นของพี่ชายที่นั่งเงียบอยู่คนเดียวในมุมมืด คิม ฮีชอลเปิดทางให้โดยเรียกปาร์ค จองซูให้มานั่งข้างๆ อึนฮยอกทรุดตัวลงนั่งข้างอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงเบาหวิว

“ฉันทำอะไรให้นายโกรธเหรอ?

“...”

คิบอมไม่ตอบ ก่อนจะยื่นแก้วเหล้ารสแรงรสนึงให้อีกคน อึนฮยอกมองเหล้าแล้วต้องกลืนน้ำลายลงคอ เขาแทบไม่เคยแตะแอลกอฮอลเลยด้วยซ้ำ แต่พอมองเห็นว่าอีกคนกำลังจ้องอยู่เหมือนอยากให้เขากระดกมันลงคอ อึนฮยอกก็จิบช้าๆ ความบาดคอของเหล้าทำเอาร่างบางละจากมันแทบจะทันที

“ไม่ชอบเหรอ...”คิม คิบอมถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาจางๆ “...แปลกเนอะ อี ฮยอกแจชอบเหล้ายี่ห้อนี้เอามากๆเลย เท่าที่จำได้น่ะ”

อี อึนฮยอกนิ่งงัน ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นอีกครั้ง หากก็โดนคว้าและดึงไปจากมือส่งเข้าปากคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ร่างบางหน้าเสียเล็กๆ อยากจะพูดขอโทษ...แต่ก็นั่นแหละ อีกคนจะอารมณ์เสียเปล่าๆ

คิบอมรินเหล้าอีกแล้วก็ดื่มอีก ทำแบบนั้นไปเรื่อยๆจนฮีชอลต้องลอบเข้ามาสะกิดอึนฮยอกบอกให้ห้ามน้องชายของตัวเอง แถมกระซิบลงข้างใบหูอีกว่า มันโกรธใหญ่แล้ว อีกด้วย

อึนฮยอกรวบรวมความกล้า ก่อนจะยกมือห้ามมือที่จับแก้วเหล้าของคนข้างกาย มองออกไปด้วยความสับสน

“พอเถอะ...”

“...”คิม คิบอมนิ่งงัน เหลือบตามองคนข้างๆ ก่อนจะเบือนกลับมามองแก้วเหล้าของตนอีกครั้ง

“...มันไม่ดีกับร่างกายนะ”

“ฉันจะเป็นยังไง นายสนด้วยเหรอ?

คำถามเรียบง่ายหากทำเอาคนฟังถึงกับสะอึก นาน...กว่าที่อึนฮยอกจะพยักหน้ารับ

“สนสิ...”

“...”

“...นายเป็นคู่หมั้นของฉัน...ของอี ฮยอกแจนะ”

“หึ...”คิบอมวางแก้วเหล้าลงทันที ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาพร้อมพยักหน้ารับ “...เข้าใจแล้วล่ะ”

“...”

ดวงตาคู่คมช้อนขึ้นมาสบดวงตาคู่หวาน คราวนี้มีแววเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด หากกระนั้นคิบอมก็กำลังยิ้ม...เป็นยิ้มที่ทำให้อึนฮยอกทำอะไรไม่ถูกเลย

“ฉันขอโทษนะ...”มืออุ่นเลื่อนมาจับเส้นผมสีอ่อนของคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน “...ฉันแค่คิดถึงเรื่องเก่าๆมากไปหน่อย”

“...”

“...ฉันคิดถึงน้องชายของนาย...”

ดวงตาสีอำพันไหววูบจนคนมองมองเห็นได้ อึนฮยอกหลุบตาต่ำ หากคิบอมกลับเชยคางอีกคนขึ้นมาสบตาอีกครั้ง คำพูดต่อมา...เหมือนการเดิมพันความรักของเขาเลย

“...ฉันยังรักเขา...”

อึนฮยอกนิ่งงันเหมือนโดนมนต์สะกด คิบอมเน้น้ำทีละคำอีกครั้ง

“...ยังรักมาก รัก...ทั้งๆที่ฉันกำลังจะแต่งงานกับนายนี่แหละ”

“คิบอม...”

อยากจะร้องไห้แล้ว...อึนฮยอกอยากจะร้องไห้ออกมา หากอีกคนก็ยิ้มออกมาเสียก่อน ยิ้ม...แล้วก็พูดประโยคต่อไปที่ห้ามน้ำตาไว้ได้ชะงักงัน

“แต่ฉันจะลืมอึนฮยอกแล้วล่ะ”

“...”

“...ฉันจะลืมเขา แล้วจะรักแต่อี ฮยอกแจเพียงคนเดียวเท่านั้น...”

“...”

“...นายว่าดีไหมล่ะ?...”

อี อึนฮยอกนิ่งงัน ดีนะที่เขายังนั่งอยู่ หากไม่ได้นั่งอยู่กับโซฟาล่ะก็...สาบานได้เลยว่าเขาต้องทรุดลงไปกองที่พื้นเป็นแน่ ดวงตาสีอำพันเบือนมามองมือเรียวของตนเอง เขาเม้มปากแน่น...กลั้นน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมาอีกครั้ง

“...ฉันถาม...ความเห็นนายเลยนะ”

คิบอมเอ่ยออกมาทั้งๆที่ยังจ้องคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆอยู่ไม่ห่างตา เงียบไปนาน...คนตรงหน้าเงียบไปนานจนในที่สุดอึนฮยอกก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาพร้อมรอยยิ้มบาง

 

“ดีแล้วล่ะ...ลืมเขาไปเถอะนะ”

 

“...”

คิบอมรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักฟาดมาที่ศีรษะอย่างรุนแรง ร่างสูงนิ่งงันกับคำตอบก่อนจะหันมาที่แก้วเหล้าของตัวเองอีกครั้ง อึนฮยอกเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เจ้าตัวหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งที่เก่าของตัวเอง ทิ้งให้อีกคนจมกับแก้วเหล้าของตัวเองอีกครั้ง

คิม คิบอมเหยียดยิ้มเยาะออกมาในที่สุด

 

“ดี...แล้วสินะ”

 

**

 

 “ดีบ้าอะไรเล่า...”

ควอน จียงเอ่ยเสียงสั่นเครือกลางวงไพ่ป๊อกเด้ง ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีใจนะที่ไม่ได้ถูกฟ้องร้องว่าสมัยวัยยังละอ่อนเคยเป็นอะไรกับชเว ซึงฮยอนแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่ แต่ที่ยังทำให้จียงปวดใจจนถึงกับทำการทำงานไม่ได้อยู่จนถึงทุกวันนี้นั่นก็คือ...ความจริงที่เจ็บปวด ว่าเขาเคยรักกับไอ้หน้าโหดอย่างมันน่ะ โฮ TOT~

ต้องเข้าใจอ่านะว่าเห็นเป็นศัตรูกันมาเกือบจะสิบปีอยู่รอมร่อ อยู่ดีๆดันมาเป็นแฟนเก่ากูซะงั้นอ่ะ แบบนี้จียงก็วางตัวไม่ถูกอ่ะสิ TTwTT แถมไอ้แต่ละรูปที่ยองเบเอามาแฉประจานดันเป็นรูปเหมือนตอนที่เขากำลังเลิฟลี่อย่างสุดๆด้วย อะฮือ~

“ไม่อยากจะเชื่อเนอะ ว่าน้ำหน้าอย่างแกยังมีคนจะเอาเป็นเมียด้วย...”ฮีชอลเอ่ยพลางแทะป๊อกกี้ในมือ แล้วยิ่งทำหน้าละเหี่ยใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นสภาพผีตายซากที่ผ่านสนามรบมาแล้วอย่างโชกโชนของจียง “...แล้วก็ยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่าโลกมันจะกลมขนาดแฟนเก่าแกดันเป็นคนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ ศัตรูตัวฉกาจฉกรรจ์ของโรสมาร์ค”

“ฮึก...คุณฮีชอลอ่ะ”จียงเอามือยีหัวตัวเองจนผมฟู “...ผมเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยครับ ไอ้ยองเบกับซึงฮยอนมันต้องอำผมอยู่แน่ๆ พวกแกอำฉันอยู่ใช่ป่ะ!!

โป็ก!

ยองเบเอาสันหนังสือสะสมอัลบั้มรูป ขนาดสี่ร้อยกว่าหน้าเคาะหัวจียงไปทีนึง เผื่อว่ามันจะสามารถรื้อฟื้นความทรงจำบางส่วนได้บ้าง

“เพื่อนจีครับ กูหลอกมึงไปแล้วจะได้อะไรกลับมาไม่ทราบขอรับ นี่กูอุตส่าห์ไปขุดเอารูปเก่าๆสมัยมึงยังเนิร์ดมาให้ดูเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำเลยนะ เห็นป่ะว่าพวกดูดปากกันซะขนาดนี้ ได้กันแล้วชัวร์ ฟันธง!

ว่าพลางตบรูปตอนที่เขาไปเที่ยวทะเลกับซึงฮยอนแล้วถูกแอบถ่ายใส่กระโหลกหนาๆของคนที่กำลังทำหน้าเศร้าร้องไห้เสียงอุแหะๆ ฮีชอลดึงไปชมก่อนจะผิวปากหวิว

“โห~ ตอนนั้นแกโคตรใสเลยนี่หว่าจียง นักออกแบบของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ก็น่าเคี้ยวซะ นึกว่าจะติ๋มๆนะเนี่ยแก”

ว่าพลางทำตาวิบวับใส่จียงที่เอาหน้ามุดกับโต๊ะไม่ยอมรับความจริงอยู่วันยังค่ำ จนกระทั่งทงเฮที่นั่งอยู่ด้วยในห้องต้องเอ่ยปากถามออกมาด้วยความสงสัยยิ่งนัก

“ถามหน่อยเหอะจียง ก่อนที่นายจะเจอกับฮยอกแจเนี่ย...เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นหรือเปล่า”

จียงผงกศีรษะ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก เล่นเอายองเบกับฮีชอลหันมองเป็นตาเดียว

“ความจริงคือตอนนั้นผมกำลังนอนสลบอยู่ข้างทาง หัวหน้าก็เดินผ่านมาพอดีเลยช่วยไว้น่ะครับ”

“ทำไมฉันไม่รู้อ่ะ”ยองเบพูดมาเป็นคนแรก “...นี่แกโดนรถเฉี่ยวเอาเหรอ?

“ม่ายอ่ะ...”จียงสั่นหน้าจนผมสะบัด “...หัวหน้าบอกว่าฉันอาละวาดเรื่องอะไรก็ไม่รู้ เลยเผลอไปเตะกระป๋องนมที่มันตั้งอยู่เป็นชั้นๆเต็มแรง กระป๋องนมนับพันเลยหล่นใส่ร่างฉันจนสลบเหมือด ตื่นขึ้นมาก็จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองกำลังโมโหร้ายเรื่องอะไร”

“... -______- < ยองเบกับฮีชอล เอาวะ อย่างน้อยสาเหตุการความจำเสื่อมของจียงก็พอมีสีสันอยู่บ้าง ไม่ได้น้ำเน่าเหมือนฟิคเรื่องอื่น

“...เห็นแต่อีป้าเจ้าของร้านหน้าเลือดมันกำลังยืนด่าฉันอยู่ฉอดๆอ่ะ หัวหน้าเขาเลยจ่ายค่าเสียหายให้เพราะเห็นว่าฉันเป็นคนเอเชียเหมือนกัน ฉันก็เลยวาดรูปเพื่อขอบคุณเขาเป็นการตอบแทน แล้วก็จับผลัดจับพลูได้เข้ามาอยู่ในโรสมาร์คเนี่ยแหละ”

จียงเล่าประวัติตัวเองจบแล้วยิ้มอย่างน่ารัก ยองเบไม่สงสัยเลยว่าทำไมกระป๋องนมหนักเพียงกระป๋องเดียวหล่นใส่หัวเพื่อนมันเลยกลายเป็นคนเช่นนี้ เพราะก่อนที่มันจะดื่มนมไม่เปิดกระป๋องจียงก็เป็นคนลักษณะเช่นนี้อยู่แล้ว

“แล้วจะกลับไปคบกับมันไหมอ่ะ ตกลงแล้ว?”ยองเบสรุปความออกมาเป็นคำถามสั้นๆ

จียงส่ายหน้าจนผมปลิว “ไม่อ่ะ! เค้าอยากจะทำงานกับโรสมาร์ค มันก็อยากจะทำงานกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่ มัน...เป็นไปไม่...ฮึก...ได้”

“อ้าวเฮ้ยยยย!! ร้องไห้ทำไมเนี่ย!?”ฮีชอลร้องลั่น

จียงยังส่ายหน้าเหมือนเดิม “ไม่รู้อ่ะ น้ำตามันไหลเอง ฮืออออออออ TT{}TT!!!

คราวนี้ทั้งยองเบกับฮีชอลแจ้นเข้ามาปลอบกัยจ้าละหวั่น ทงเฮมองกิริยาของนักออกแบบเบอร์หนึ่งของโรสมาร์คอย่างงงๆ ก่อนจะนิ่งไปเมื่อทง ยองเบเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยใจ

“เงี้ยแหละแก...ขนาดสมองสั่งให้แกลืมว่าเคยรักมัน แต่ใจแกก็ไม่ลืมมันได้ง่ายๆหรอก ความจริง...โรสมาร์คกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่น่าจะรวมด้วยกันได้น้า”

“ไม่มีทาง...”ทงเฮเอ่ยเสียงเบาหวิว เรียกเอาทั้งสามคนหันมามองเขาตาแป๋ว ผู้บริหารแห่งโรสมาร์คเบือนหน้าหนี เอ่ยเสียงเบาหวิว “...โรสมาร์คกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่ไม่มีทางรวมกันได้หรอก อย่างน้อย...ก็ เขา คนนึงแหละที่ไม่มีวันยอม”

“...”

ฮีชอลหันไปมองหน้ากับอีกสองคน ต่างเข้าใจความหมายกันดีว่าอี ทงเฮกำลังหมายถึงใคร เจ้าตัวเองก็มีประสบการณ์รัก...ที่รู้ว่ารักให้ตายยังไงก็คงไม่มีทางสมหวังหากยังมีเส้นหนาๆที่เรียกว่าความแบ่งแยกระหว่างสองบริษัทมาขีดกั้น พร้อมทั้งหล่อกำแพงแห่งอคติที่ต่างฝ่ายต่างมีต่อกัน ก่อนที่จะมีคำใดๆเล็ดรอดออกจากปากอิ่มของอดีตรองประธานแห่งโรสมาร์ค เสียงโทรศัพท์มือถือของทงเฮก็ดังขึ้น

“ครับ?

ปลายสายเอ่ยเสียงรัวๆ ขนาดฟังไกลๆยังรู้ว่าเป็นผู้หญิง หากดวงตาสีสนิมเบิกกว้างนั่นต่างหากที่ทำให้คนที่เหลือต้องประหลาดใจ

 

**

 

 เสียงเรือบินลำใหญ่ร่อนลงมาจอดที่ท่าอากาศยานอินชอน ร่างสูงของชายวัยกลางคนค่อนชราหากดูดีและภูมิฐานเหมือนคนยังหนุ่มแน่นแย้มรอยยิ้มเมื่อเห็นร่างระหงที่เดินตัวปลิวตรงมาหาเขา พร้อมด้วยหญิงรับใช้ที่โอบอุ้มเด็กผู้ชายวัยสองขวบเศษที่หน้าตาน่าเอ็นดูจนใครๆต่างก็ต้องเหลียวมอง

“มารับฉันด้วยตัวเองเลยเหรอคะ?

เสียงถามหวานปนเย้ายวนอยู่ในที ดวงตาคู่งามสีอำพันเข้มที่หรี่ปรือลงทอดมองบุรุษตรงหน้าเหมือนจะเชิญชวนหน่อยๆ แลดูไม่น่ารังเกียจเพราะความงามที่ทำให้เจ้าตัวเหมือนอุดมอยู่ในวัยสาวทั้งที่อายุก็ปาเข้าไปย่างสี่สิบเศษแล้ว

“คุณนายอีเป็นคนสำคัญ...ทำไมผมจะมารับด้วยตัวเองไม่ได้ล่ะครับ”

อี แฮซอกเอ่ยเรียกยิ้มพรายจากเรียวปากอิ่มสีกุหลาบ ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนหรอกนะที่จะทาปากสีแดงแล้วยังดูสวยเย้า แต่นั่นไม่ใช่กับอี นาบี...ภรรยาเพียงคนเดียวของนักธุรกิจวัยชราผู้เป็นเจ้าของฉายานักเดินหมากแห่งวงการธุรกิจ

“ถ้าฉันสำคัญจริง...อีกสองคนก็ควรที่จะมารับด้วย”คำพูดนั้นเหมือนน้อยเนื้อต่ำใจ แต่คนฟังน่ะทราบดีว่าไม่เลย ผู้หญิงที่คงความงามของตัวเองไว้ได้ด้วยวิธีแพทย์ ก้าวเดินไปที่รถบีเอ็มที่จอดรออยู่ด้วยมาดของนางพญา

น่าตลกดีเนอะ...ผู้ชายอกสามศอกต้องมาเดินตามผู้หญิงตัวเล็กๆที่เรียกได้ว่ากุมหัวใจหลักของโรสมาร์คเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแบบนี้ แต่ในเมื่อเจ้าหล่อนยังคงสามารถบันดาลอำนาจและความปลอดภัยให้เขาได้อยู่ ต่อให้ต้องคลานแนบรองเท้าส้นสูงที่แพงลิ่วคู่นั้น แฮซอกก็คิดว่ามันคุ้มค่า

...แลกกับตำแหน่งสูงสุดในอาณาจักรแห่งโรสมาร์ค...

“พี่สะใภ้ยังสวยเหมือนเดิม...”

นั่นคือคำเยินยอที่เป็นความจริง นาบียังเหมือนเข้าย่างวัยเพียงสามสิบ ลำหุ่นยังเพรียวจนบางทีหญิงสาวบางคนยังต้องอาย อี นาบีลดแว่นดำแฟชั่นของตนเองมองคนพูดที่กำลังยิ้มพราย ก่อนจะยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงกันทุกซี่ ไม่ได้ยินดีนักหรอก แต่เจ้าหล่อนฉลาดเป็นกรดเพราะรู้ว่าเขาต้องการอะไร

“เข้าเรื่องเถอะค่ะแฮซอก...”

นั่นไง...พูดผิดเสียเมื่อไหร่ คนเป็นแม่ร้ายยังไง ลูกชายก็ร้ายตามไม่แตกต่างกันเลยจริงๆ

 

“...ว่าคุณกำลังสงสัยอะไรในตัวลูกชายคนโตของฉัน?

 

**


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1730 HyukJewel (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 15:01
    ฮยอกแจน่าจะเครียเรื่องคยูเฮนะ
    อึนก็รู้แล้วว่าบอมไม่ได้รักฮยอก
    ไม่น่าพูดแบบนี้ เห้อม
    #1,730
    0
  2. #1377 atomicblue (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:55
    แม่ฮยอกกะแฮซอกนี่เค้ามีซัมติงกันป่าวอ่ะ

    เฮ้ออออ สงสารบอมกะอึนจังเลยยย
    #1,377
    0
  3. #1111 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 08:41
    คยู นายมัน นายมัน ฮึ้ย ทำไมทำเเบบนี้ล่ะ

    เเม่มา อะไรจะเกิดขึ้น - -

    #1,111
    0
  4. #1058 ae snoopy (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 14:30


    ทำอย่างนี้แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกันเนี่ย
    #1,058
    0
  5. #1056 แม่ยกคยฮ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 21:16
    ฮือออ จะร้องไห้ คยูอ่ะ T^T ทำไมทำแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่จะดีกัน

    รักเค้าก็ รักเลยสิ สงสาร เจ็บมากสินะ แต่ว่าก็เข้าใจคยูนะ

    แต่คยูไม่เอานะ ไม่ให้คยูแต่ง ไม่เอาเค้ากลัวทงเฮเจ็บ

    เค้าไม่อยากให้ทงเฮเจ็บ T^T คยูรักผู้หญิงแล้วจริงๆเหรอ

    คนที่ดีกับคนที่ใช่มันคนละคนนะ อึดอัด ทงเฮจับปล้ำเลย อรั๊ยย



    บอมเอ็งนะเอ็ง เอ็งมันใจร้าย เอ็งจะน้อยใจเค้าเอ็งก็ไม่ต้องประชด

    ทำไมต้องประชดกันแบบนี้ สงสารน้องฮยอก บอมใจร้าย บอมใจร้าย



    พี่วอนอะ กำลังจะดีละเชียว =_=" คยูเอ็งเมาแล้วอย่าพาลได้มิ

    ง่ออออ น้องฮยอกเจ็บเลย พี่วอนอย่ารุนแรงซี่ TT
    #1,056
    0
  6. #1055 ฺฺBelieve in SJ_E.L.F (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 21:15
    คยู ทงเฮมันรักนายจริงๆนะ
    มันไม่ได้หลอกหลวงนะเว้ยยยย
    ฮือออออออออ
    หน่วงๆๆๆๆ
    #1,055
    0
  7. #1054 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 18:44
    โอ้ยยย ขัดใจกับคิบอมมมมมมมมมม!!
    ทำไมถึงพูดไปแบบนั้นละ ทั้งๆที่เริ่มมาก้อดีแล้ว
    แต่จบแบบนี้ไม่สวยเลยนะ T__T สงสารอึนอึน
    ไม่เอาอ่า... บอม.. พูโอะไรออกไปหน่อยสิ
    เพราะถึงยังไงทั้งสองคนก็คิดเหมือนกันไม่ใช่หรอ?
    เมื่อใจตงกันแล้วก้อน่าจะไม่มีปัญหาสิ T______________T

    คยูอ่า... เหวี่ยงแรงได้อีกอะ = ..=
    คือสงสารนะเื่รื่องเฮ แต่เรื่องฮยอกมันคนละเรื่องกันนะ(มั้ง?)
    ฮยอกแจอ่า... เจอทั้งคยูทั้งวอนพูดไปแบบนั้น
    มันก้อต้องมีรู้สึกบ้างใช่มั้ยละ? T____T
    ทุกคนก้อรักอึนอึนกันหมดแบบนี้ จะคิดมากอีกมั้บเนี่ย ~
    เฮ้ออออออออ ลุงชเวววววววว ใจอ่อนสักทีเถอะ ~~~~~

    อุ๊ย! ออมม่าของแฝดออกโรงแล้ว
    ดูจากรูปร่างหน้าตา(?)ท่าจะแรงได้โล่!!
    แบบนี้มันเข้มข้นสุดๆอะ รอติดตามมมมมมมมมมมมมมม~~~
    #1,054
    0
  8. #1053 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 17:46
    โห อึนกับบอมทำเจ็บเลย T^T ห้ามลืมนะเว้ย! แกห้ามลืมอึนนะ
    อึนทำไมไม่บอกความจริงไปล่ะลูก T^T จะร้องไห้
    คยู เฮอุตส่าห์บอกรักแล้วนะ ทำไมแกยังทำแบบนี้ ToT แกนั่นแหละใจร้ายกว่าเฮอีก
    จีจี้จ๋า -..- คู่อื่นเขาเครียดกันอยู่ นี่อะไรน่ะ 55555 ยอมรับเห ท๊อปมันเป็นสามีแกแล้วนะแหม่ ดูดดื่มซะด้วย -////-
    #1,053
    0
  9. #1052 keroro (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 10:34
    เจบกันไปหมด



    ตกลงว่าบอมจะลืมehจิงๆอย่างที่บอกหรอ

    แต่บอมเก่งนะบอกว่าจะลืมehได้ต่อหน้าehจิงๆแต่ยังไงehยังเก่งกว่าสามารถนิ่งได้ขนาดนั้น

    แต่ehกะบอมเจบพอกัน

    ดราม่ามากไปแล้วอ่ะ คนอ่านเศร้าทุุตอนเลยอ่ะ



    วอนบอกไปแบบนั้นต่อหน้าhj คนฟังยังเจบแล้วhjจะต้องเจบกว่าอ่ะแต่เค้าไม่มีทางแสดงออกแน่นอน

    เราว่าเปลี่ยนตัวคืนเถอะยิ่งแบบนี้ยิ่งทำร้ายใจกันมากเข้าไปอีก

    กลัวว่าhjทนไม่ไหว



    Kyuอ่ะ.....ด๊องบอกรักขนาดนั้น

    เฮ้อ....บางทีอยากหวังว่าสองบริษัทจะรวมกันได้นะ

    -^-
    #1,052
    0
  10. #1051 mamey71 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 09:41
    ฮือๆคยูอ่ะวอนกำลังเริ่มดีกับฮยอกแล้วแท้ๆ
    ทำเสียเรื่องหมดเลยย บอมก็ท่ามากจิงๆก็บอกไปสิว่ารู้แล้วนะว่าเป็นอึน
    ยังไม่ตายไรงี้ อึนก็ต้องทำตัวลำบากแหละเห็นว่ากำลังจะแต่งกับฮยอก
    ปัญหาเริ่มอีรุงตุงนัง แม่ฮยอกเนี่ยก็เป็นคนดีอ๊ะป่าวเนี่ย
    แอบเป็นชู้กับแฮซอกป่าว
    #1,051
    0
  11. #1050 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 09:11
    คยูเจ็บปวดสินะ ยังรักเค้าอยู่ แต่ก็รักไม่ได้ อารมณ์เดียวกัน ทั้งคยู ทงเฮ จียง แล้วก็พี่แทมป์ T^T

    คิบอมอ่า นายทำร้ายจิตใจของอึนฮยอกอีกแล้วนะ ...

    ปล. สาเหตุที่จียงความจำเสื่อม เอิ่ม...มันช่างมีสีสันจริง ๆ #อ่านแล้วอึ้งเลย5555+
    #1,050
    0
  12. #1048 geejajaa (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 06:02
    ฮยอกแจก็โคตรจะขี้ยั่วโมโหวอนกับคยูเลยอ่ะ
    แล้วที่วอนพูดแบบนี้หมายความว่าไง

    เทมป์จีน่ารักอ่ะสมองสั่งลืมแต่หัวใจกลับจำ

    ว่าแต่แม่ของสองแฝดมาแล้วววววเรื่องจะเป็นไงต่ออ่ะ
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้ววววว
    #1,048
    0
  13. #1047 wonhyukza (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 02:00
    ฮยอก เจ็บปวดเเน่ ที่วอนพูดเเบบนั่นอ่ะ ฮยอกเก็บความรู้สึกเก่งด้วย

    สงสาร ฮยอก สงสาร อึน สงสารทุกคน สงสารตัวเอง ที่อินจัด 555
    #1,047
    0
  14. #1046 kamoo (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 01:02
    ยิ่งอ่านยิ่งหน่วงกับคยูเฮ  รักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ T^T
    #1,046
    0
  15. #1045 mhoomin (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 00:57
    โจคยูฮยอนโกรธมาก แต่ก็รักมาก เลยไม่รู้ว่าจะเอาไงดีใช่มะ??
    ชเวซีวอนจะทำได้หรอ จะเลิกยุ่งกะสองพี่น้องตระกูลอีได้จริงๆเร้อ!!!
    คิมคิบอมทำไมทำแบบนี้หล่ะ ทำไมถึงพูดแบบนี้หล่ะ??!!!??
    สงสารอึนฮยอก ฮยอกแจ แล้วก็ทงเฮมากกกกกกกก ㅠ.ㅠ
    คุณนายอีกลับมาแล้ววววว!! ว่าแต่จะกลับมาช่วยลูกชายป่าวหว่า??
    #1,045
    0
  16. #1044 กง.กี้55+ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 23:26
    มันดราม่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    รอมานานแสนนานนน
    #1,044
    0
  17. #1043 lvuhyuk (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 23:09
    บอมทำร้ายจิตใจอึน?
    วอนพูดซะ ไม่มีความสงสารฮยอกเลย
    ถึงฮยอกจะร้าย แต่มีเหตุผลนะ
    อิอิ ไปล่ะ ฮยอกแจ "น่าร๊ากจุงเบย"
    ฟิน ฟิน ฟิน กันไป ฮ่าฮ่า
    #1,043
    0