ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 30 : -27-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ม.ค. 55

 

“ฮยอกแจ...”ซีวอนเรียกชื่อคนที่นั่งอยู่เสียงเครียด เจ้าของชื่อเบือนสายตามามองอย่างไม่ใส่ใจนัก ร่างสูงกระชากแขนเรียวจนอีกคนนิ่วหน้า

“...คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรลงไปน่ะ!?

“ทำไม!?...”ฮยอกแจสะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างแข็งกร้าว จนซีวอนชะงักงัน

“...ผมทำอะไร!?

“คุณผลักฮเยอินตกบันได...”ซีวอนกดเสียงต่ำอย่างที่ชอบทำเวลาโกรธและต้องสงบอารมณ์

“...เขากำลังท้อง...ท้องลูกของผม”

“แล้วคุณก็เลยมาโทษผมอย่างนั้นเหรอ...”ฮยอกแจกระตุกยิ้มเหมือนเยาะหยัน ก่อนจะผลักอกของอีกคนออกห่าง

“...คุณเลยคิดจะมาหาเรื่องผมอย่างนั้นสิ ถูกมั้ย!!

“ฮยอกแจ!...”ซีวอนร้องลั่นกับกิริยาของอีกฝ่าย เขาเสยผมอย่างเหลืออด

“...ผมไม่เคยขอร้องอะไรคุณเลยสักครั้ง! ผมตามใจคุณมาโดยตลอด! แค่นี้นี่เองฮยอกแจ...ผมขอแค่คุณอย่ายุ่งกับฮเยอิน ผมขอคุณแค่นี้!!

“แล้วคุณรู้ไหมล่ะว่าถ้าหากไม่ใช่ฮเยอินที่ตกลงกไป คนที่ต้องร่วงลงไปคือผม!! คุณยอมให้เขาทำร้ายผมได้แต่ยอมให้ผมทำร้ายผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ใช่ไหม!?

“ถ้าผมทำตามแบบที่คุณพูด...วันงานแต่งงานของผม คุณคงไม่ได้แตะเธอแม้แต่ปลายก้อย!!”ซีวอนตะคอกกลับอย่างเหลือทน

ฮยอกแจสะบัดหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่อยากพูดด้วย ก่อนจะยิ้มออกมาจางๆ

“งั้นคุณก็จัดการผมเลยสิ เอาเลยสิ! แก้แค้นให้กับคนของคุณ!!

“ฮยอกแจ...”ซีวอนเรียกชื่ออีกคนเสียงอ่อนใจ

“คุณไม่เคยมีความเป็นธรรมให้เราเลย...ไม่มี! และคุณจะมาโทษผมไม่ได้นะ ถ้าหากว่าผมจะเรียกร้องหาความเป็นธรรมให้ตนเอง!!

ซีวอนมองอีกคนอย่างนิ่งอึ้ง ดวงตาเด็ดเดี่ยวที่ลุกโชนคู่นั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ร่างสูงเอื้อมมือจะมาแตะอีกฝ่ายหากฮยอกแจเบี่ยงหลบอย่างเย็นชา ร่างบางเดินกลับเข้าห้องของตนเองพร้อมกับกระแทกประตูปิดใส่หน้าร่างสูงเสียงดังลั่น

“ฮยอกแจ! เดี๋ยวสิ! ฮยอกแจ! เปิดประตูให้ผมก่อน!!

ร่างสูงตรงเข้าทุบประตูรัว ขณะที่คนในห้องเอนตัวพิงผนังอย่างสบายอารมณ์หลังจากที่ทิ้งระเบิดลูกโตให้ใครบางคน ฮยอกแจมองแผ่นซีดีที่อยู่ในมือของตนเอง ก่อนเอ่ยเสียงเบาอย่างสมใจ

 

“พี่แก้แค้นให้นายได้แล้วนะ...อึนฮยอก”

 

**

 

“โธ่เว้ยยยย!!

ซีวอนร้องลั่นอย่างขัดใจ หุ้นของเขาตกลงอย่างรวดเร็ว และรายงานการขาดทุนของตลาด ไลอ้อนจิวเวอร์รี่ มากพอจะทำให้เขาอยู่ในสภาพย่ำแย่ และที่สำคัญ...ผู้ร่วมหุ้นทุกคนถอนหุ้นของตนเองออกจนหมด ตอนนี้...

ชเว ซีวอนรู้สึกเหมือนน้ำตาของเขากำลังจะไหล ใช่...สิ่งที่เขารักษาไว้จนสุดชีวิตแม้จะต้องเชือดหัวใจของตัวเองกำลังจะสลายไป ซีวอนทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง

“พ่อ...”

บริษัทที่พ่อกับปู่แลกมาด้วยเลือดกำลังจะล่มสลายในรุ่นของผมแล้ว

ซีวอนยกมือขึ้นกุมศีรษะที่ปวดหนึบ ใครบางคนที่เดินเข้ามาในห้องมองเขาอย่างเห็นใจ

“พี่...”เสียงโทนต่ำของญาติผู้น้องทำให้ซีวอนหันไปมอง ซึงฮยอนเดินเข้ามาหาเขาอย่างโรยราไม่แพ้กัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“...พนักงานทุกคนยื่นใบลาออก ผมเสียใจ”

“ไม่ นายไม่ต้องเสียใจ...”ซีวอนเดินมาตบบ่าน้องชายตนเองทั้งที่ดวงหน้าเขายังยิ้มไม่ออก

“...นายทำดีที่สุดในฐานะนักออกแบบ พี่ไม่เคยเห็นนักออกแบบคนไหนเก่งเท่านายมาก่อน ไลอ้อนจิวเวอร์รี่คงไม่รอดถ้าหากไม่มีนายและ...”

คยูฮยอน...

ชายหนุ่มกลืนชื่อของน้องชายอีกคนลงคอ เขากำมือแน่นกับสิ่งที่ประเดประดังเข้ามา ต้องไม่ร้องนะซีวอน...นายต้องไม่ร้องไห้ เพราะซึงฮยอนที่มองอยู่ น้องต้องการที่พึ่งทางใจเหมือนกับเขาในยามนี้ อาจจะยิ่งกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ

ซึงฮยอนมองพี่ชายตัวเองอย่างเจ็บปวด เขาก้มหน้านิ่งเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“อะไรเหรอ พูดมาเถอะ”ซีวอนเอ่ยเสียงแผ่วเบา

ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนเอ่ยเสียงเบาหวิว

“คนของโรสมาร์คมาที่นี่”

ซีวอนชะงักงัน ตวัดตาไปมองร่างสูงของคนที่เดินเข้ามาในห้อง ประธานใหญ่แห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่นิ่งงัน...เมื่อผู้บริหารโรสมาร์คที่เก็บตัวเงียบที่สุดเดินมาหาเขาแล้วแย้มรอยยิ้มให้

คิม คิบอมแย้มรอยยิ้มทั้งที่ดวงตาไม่ยิ้มตาม เจ้าตัวยังคงดูไม่เป็นมิตรต่อเขาทั้งที่มีรอยยิ้มประดับหน้าเหมือนเคย

“คุณชเว ซีวอน...”คิบอมยื่นมือมาสัมผัสเขาเบาๆก่อนผละจาก เจ้าตัวยิ้มขึ้นอีกนิดเมื่อเอ่ยประโยคต่อไปที่ยังความตะหนกมาให้แก่คนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ทั้งสองคน

 

“ท่านประธานสั่งให้ผมมาพบคุณ”

!!

 

**

 

คยูฮยอนรับฟังความพินาศของบริษัทใหญ่ที่เขาเคยเป็นหนึ่งในผู้บริหารอย่างสะท้อนใจ ทงเฮมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์อย่างหนักอก แม้อีกคนจะดูร่าเริงต่อหน้าเขา แต่ก็ใช่ว่าตัวเขาไม่รู้ว่าอีกคนกำลังร้อนรนขนาดไหน

“คยูฮยอน”ทงเฮเรียกเสียงเบา อีกคนหันมามองเขาด้วยแววตาใสปิ๋ง

“กลับมาแล้วเหรอครับ เมื่อกี้มีข่าวบริษัทคุณด้วยนะ...เห็นว่าทำยอดขายได้ทะลุเป้าเลยใช่ไหมล่ะครับ”

คยูฮยอนถามพลางดึงถุงห่อข้าวที่พะรุงพะรังเต็มมือของอีกฝ่ายมาถือไว้เอง ก่อนจะวางมันไว้ที่โต๊ะ ทงเฮมองชายหนุ่มตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะถามเสียงเบา

“งั้นนายก็คงเห็นข่าวไลอ้อนจิวเวอร์รี่”

มือที่กำลังแกะข้าวเย็นตามหน้าที่ชะงัก คยูฮยอนหันมามองสีหน้าอ่อนโยนของอีกฝ่าย ก่อนยิ้มออกมาบางเบา

“ครับ ผมทราบแล้ว...”

“หุ้นของบริษัทนายกำลังถูกขายทอดตลาด ถ้าหากไม่มีคนมาซื้อล่ะก็...ชเว ซีวอนจะล้มละลาย นายรู้ใช่ไหม?

“ผมทราบดี”คยูฮยอนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง

“ฉันอยากถามนายเป็นครั้งสุดท้าย...”ทงเฮเดินเข้ามาประชิด ก่อนประคองดวงหน้าของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวลเหมือนทะนุถนอมหัวใจของคนถูกตั้งคำถาม

“...อยากกลับไปช่วยงานพี่ชายของนายไหม...”

“...”

“...ตอนนี้พวกเขาคงกำลังต้องการนาย ต่อให้ช่วยบริษัทไม่ได้มากแต่ว่า...ถ้านายกลับไปมันจะเป็นแรงใจให้กับพวกเขา”

คยูฮยอนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะส่ายหน้า รวบมือของอีกคนมากุมไว้ที่หน้าตัก

“ผมกลับไม่ได้...ยังไงก็คงกลับไม่ได้ ผมไม่สามารถกลับไปไลอ้อนจิวเวอร์รี่ได้อีกแล้วครับ”

ทงเฮเอียงคออย่างสงสัย ก่อนถามเสียงแผ่วเบา

“ทำไมล่ะ...”นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมของอีกคนอย่างอ่อนโยน

“...ถ้านายกลับไปพวกเขาต้องอภัยให้นายแน่ๆ หรือว่านายโกรธคุณซีวอนจนอภัยให้เขาไม่ได้”

“ไม่ใช่...”คยูฮยอนส่ายหน้า หลุบตาลงมองต่ำ

“...ไม่ใช่เลยครับ ผมอภัยให้ครอบครัวของตัวเองได้เสมอ เพราะพวกเขาคือสิ่งสำคัญของผม แต่ว่าถึงผมกลับไป...พวกเขาก็คง...”

“คยูฮยอน?

โจ คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมามองเขา แล้วแย้มรอยยิ้มให้ทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ เขาประคองสองแก้มเนียนอย่างนุ่มนวล

“ผมเล่าเรื่องตลกอะไรให้ฟังดีไหมครับ...ทงเฮ”

อี ทงเฮทำหน้าฉงน คยูฮยอนเลยเอ่ยต่อ

“...ก่อนที่จะเกิดเรื่องของฮยอกแจ ผมกับพี่ชายเราก็ทะเลาะกันบ่อยๆ และแต่ละครั้งก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น จนผมคิดว่าไม่อาจจะกลับไปหาพวกเขาได้อีกแล้ว”

“เรื่องอะไร”

“ผมบอกพี่ว่า...ผมรักคุณ...”

อี ทงเฮนิ่งงันกับคำพูดนั้น ขณะที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายนั้นเต้นถี่รัว คยูฮยอนหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตนเอง

“ผมรู้ว่าเขาเห็นคุณเป็นคู่แข่งที่ไม่สมควรไว้ใจ...ผมรู้ว่าพี่ชายไม่ยินดี ไม่มีใครในไลอ้อนจิวเวอร์รี่ที่ยินดีกับมันเลยสักคน แต่ผมหยุดตัวเองไม่ให้คิดถึงคุณไม่ได้...”คยูฮยอนหลุบตาลงต่ำอย่างสำนึกผิด

“...มันเป็นเรื่องน่าตลก เพราะทั้งๆที่คุณก็ไม่ได้มีท่าทีกับผมเลยสักนิด นอกจากงานที่ทำอยู่...คุณมีเขา ผมรู้ตัวดี”

“คยูฮยอน...”

“พี่บอกว่าคุณคือตัวการของเรื่องเลวร้ายทุกอย่างที่เกิดกับบริษัท แต่ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ทำ...เพราะเราอยู่ด้วยกันมาโดยตลอด คุณไม่ได้ทำอะไรผิด...”คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างละอาย

“...ถึงผมกลับไปเขาก็ไม่ไว้ใจในตัวผม คนที่ไม่ไว้ใจซึ่งกันและกัน จะทำงานด้วยกันได้ยังไงในเมื่อ...เขานึกว่าผมทรยศ”

“ไม่จริง...”ทงเฮกัดริมฝีปากของตนจนเลือดออก

“...นายไม่ได้เอาใจออกห่างไลอ้อนจิวเวอร์รี่เลยสักนิด คยูฮยอน...ฉัน...”

ร่างเล็กดึงอีกคนมากอดไว้แนบอก คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนกอดเขาอยู่ก่อนจะแย้มรอยยิ้ม ก่อนจะดันร่างอีกฝ่ายออกเบาๆแล้วหยัดตัวขึ้นยืน

“ทงเฮ...”คยูฮยอนสอดนิ้วมือผสานกับอีกฝ่าย ทงเฮมองการกระทำอ่อนโยนนั้นแล้วช้อนตาขึ้นมองร่างสูงอย่างอ่อนหวาน คยูฮยอนเอ่ยต่อเสียงนุ่มนวล

“...ผมอยากจะสารภาพรักกับคุณตอนนี้ และอยากจะขอบคุณคุณที่อยู่ข้างผมตลอดเวลา แต่ตอนนี้ผมดูไม่ดีเลยคุณว่าไหม...”

ทงเฮแย้มรอยยิ้มออกมาบางเบา ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

“ไม่หรอก นายเป็นเด็กโข่งที่หล่อมากในสายตาของฉันเลย”

“งั้นรอให้เด็กโข่งคนนี้โตก่อนนะครับ ถึงตอนนั้นคุณจะหันมามองผมบ้างไหมนะ”คยูฮยอนพูดกึ่งเล่นกึ่งจริง หากทำให้ดวงตาของอีกคนอ่อนแสงลง

“รอให้ผม...ดูดีกว่านี้นะครับ”

อี ทงเฮแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน โจ คยูฮยอนยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายก่อนสัมผัสเรียวปากนิ่มนั้นแผ่วเบา เรียวลิ้นแตะเบาๆที่กลีบปากเหมือนขออนุญาต ก่อนจะแทรกเข้าไปชิมความหวานอย่างลิงโลดเมื่ออีกฝ่ายเปิดทาง คยูฮยอนดึงร่างของอีกคนเข้ามาแนบชิด ก่อนจะดันท้ายทอยของคนตัวเล็กให้แนบชิดกันยิ่งขึ้น ลิ้นเล็กตอบรับรับเขาอย่างนุ่มนวล ทงเฮประคองดวงหน้าคม สัมผัสเบาๆราวขนนกที่ลอยร่องนั้นสะดุดลงเมื่อร่างสูงช้อนสะโพกเล็กเข้ามาแนบชิด ทงเฮสะดุ้งสุดตัว

คยูฮยอนทำหน้าเก้อ ละมือจากก้นนุ่มของอีกฝ่ายแทบจะทันที ทงเฮหน้าแดงก่ำ เม้มปากแน่นมองอีกคนอย่างถือโทษ ทั้งโกรธทั้งอายเลยทีเดียว

“ขอโทษ...”คยูฮยอนหน้าเจื่อนเหมือนเด็กทำผิด

“...ผมเผลอนี่น่า ถึงได้บอกไงว่าอย่าอยู่ใกล้ผมตอนที่เรานอนห้องเดียวกัน”

ทงเฮก้มหน้างุดๆจนคยูฮยอนใจหายไปชั่วครู่ แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแทบจะทันทีเมื่ออีกคนเอ่ยเสียงหวาน พร้อมรอยยิ้มเขินอายแกมเอ็นดู

 

“ก็ไม่ใช่เด็กแล้วนี่น่า”

 

**

 

“คุณบอกว่า...”ซีวอนสูดลมหายใจลึกเมื่ออีกคนพูดธุระจนจบ

“...โรสมาร์คจะขอซื้อหุ้นบริษัทของผมอย่างนั้นเหรอ”

“ครับ”คิบอมยิ้มสุภาพ ยกชาขึ้นจิบขณะที่ตวัดตามองอีกฝ่ายอย่างถือดี

“...ท่านประธานของเราเขาสนใจหุ้นของคุณมาก และบังเอิญว่าตอนนี้โรสมาร์คมีทุนทรัพท์พอที่จะลงทุนต่อยอดให้บริษัท”

“ความหมายของคุณ...”ซีวอนเอ่ยเสียงเครียด

“...คือการกลืนกินไลอ้อนจิวเวอร์รี่เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของโรสมาร์ค”

“ไลอ้อนจิวเวอร์รี่จะดำเนินอยู่ต่อไป ภายใต้พันธะสัญญาที่มีต่อโรสมาร์ค...”คิบอมแก้ พร้อมยิ้มสุภาพอีกหน

“...ท่านประธานพูดว่า...โรสมาร์คเองก็ไม่ต้องการเป็นหนึ่งเดียวกับไล้อ้อนจิวเวอร์รี่ แต่บังเอิญไล้อ้อนจิวเวอร์รี่ดันมีสิ่งที่โรสมาร์คต้องการ และการมีพัธมิตรย่อมดีกว่ามีศัตรูเสมอ”

“แก...”ซึงฮยอนไหวตัว หากซีวอนใช้สายตาปรามเอาไว้

“อะไรคือสิ่งที่โรสมาร์คต้องการ”

“ระบบการทำงานของบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่สามารถประยุกต์ใช้กับโรสมาร์คได้โดยที่เราไม่ต้องสร้าง หากมองในเชิงธุรกิจมันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม...”คิบอมยิ้มและหยัดตัวขึ้นยืน เขาเดินไปที่บานกระจก มองออกไปเป็นถนนและแม่น้ำ

“...เป็นทำเลที่ดีอย่างที่ท่านประธานพูด ถูกไหมคุณซีวอน”

ซีวอนกำขากางเกงของเขาแน่น ขณะที่ตอบคำถามนั้นอย่างใจเย็น

“ใครๆก็รู้ว่าบริษัทนี้ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุด หากผมประกาศขายมัน ย่อมมีคนให้ราคาดีกว่าโรสมาร์คแน่ๆ แถมผมเองก็จะมีทุนพอจะไปตั้งบริษัทใหม่”

“ประธานของผม เขาก็พูดว่าคุณเองก็อาจจะตอบกลับมาแบบนี้...”คิบอมยิ้มอีกครั้ง หันมามองซีวอนอย่างเต็มตัว

“...ผมเลยไปหาข้อมูลมาเกี่ยวกับหนี้สินของคุณ...”

ดวงตาของซีวอนไหววูบ เมื่อคิบอมยื่นเอกสารที่ถืออยู่ในมือให้อีกฝ่าย ผู้บริหารหนุ่มยิ้มออกมาอย่างเป็นต่อ

“หนี้สินของคุณ...ต่อให้ขายบ้าน ขายรถ ขายทั้งบริษัท หรือทรัพท์สมบัติทั้งหมดที่คุณมีมันก็ไม่ช่วยให้ใช้หนี้ได้หมดหรอก คุณจะกลายเป็นบุคคลล้มละลาย และมองดูทรัพย์สินของตนเองกลายเป็นของคนอื่น...”คิบอมยิ้มใส่ดวงตาของอีกคนอย่างเหนือชั้น

“...โดยที่คุณเองก็จะไม่เหลืออะไรเลย”

ดวงตาของชเว ซีวอนลุกวาบ คิบอมหัวเราะออกมาเบาๆ

“แต่บังเอิญประธานของผมเองก็มีทางเลือกที่ดีให้คุณเหมือนกัน หากยอมขายบริษัท และบ้านของคุณให้เราล่ะก็...โรสมาร์คจะค้ำประกันให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่สามารถดำเนินงานต่อไปได้ แม้คุณอาจจะไม่ใช่ประธาน แต่บริษัทที่พ่อกับปู่ของคุณสร้างมาก็ใช่ว่าจะดับศูนย์ หรือไม่แน่ประธานของผมอาจจะไม่คิดเอาโลโก้ของคุณเลยก็ได้ โรสมาร์คจะหาที่เล็กๆให้คุณในการตั้งบริษัทไล้อ้อนจิวเวอร์รี่...ในที่แห่งใหม่ แต่ต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ของโรสมาร์ค”

ซีวอนเม้มปากแน่น อีกฝ่ายกำลังบีบบังคับเขาให้เหลือเพียงโอกาสที่เจ้าตัวหยิบยื่นให้ คิบอมยิ้มอีกครั้ง ครานี้ซีวอนรู้แล้วว่ามันอาบพิษร้ายไว้ปานใด

“ผมคิดว่าถ้าผมเป็นคุณ...คงเลือกได้ไม่ยาก”คิบอมหลุบตามองปลายนิ้วมือของตนอย่างสบายอารมณ์

“...ในเมื่อมีทางเลือกที่จะไม่ทำให้ต้องเสียบริษัทอันเป็นที่รักไป มันก็น่าจะคุ้มค่า”

“คุ้มสำหรับพวกแกล่ะสิ...”ซึงฮยอนเอ่ยเสียงเข้ม สิ่งที่ได้ก็ยังคงเป็นยิ้มสุภาพจากอีกฝ่าย

“ประธานของคุณต้องการบ้านผมด้วยเหรอ”ซีวอนถามอย่างฉงน

“ประธานของผมต้องการคฤหาสน์ในกรุงโซลสักหลัง แต่เขาก็อาจจะถมสระหิน ถอนบ้านเล็กทิ้ง อ่อ...หรืออาจจะใช้มันเป็นเรือนหอของผมก็ได้ถ้าเราชอบ”รอยยิ้มของคิบอมเปลี่ยนเป็นมีเลศนัยขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ชเว ซีวอนนิ่งตะลึง

“คิดดูดีๆนะครับคุณซีวอน เป็นเจ้าของบริษัทที่ล่มสลาย หรือจะเป็นลูกจ้างเบอร์หนึ่งที่ทรงเกียรติ วันนี้ผมขอตัวลาล่ะ”คิบอมเอ่ยจบ ก็ยิ้มออกมาอย่างสุภาพอีกครั้ง

“...มีนัดสำคัญซะด้วย”

ซีวอนมองอีกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

“คิดจะเล่นกับสิงโต...ไม่กลัวถูกมันแว้งกัดเอาเหรอไง”

คิบอมชะงัก ก่อนหันมายิ้มให้อีกคนอย่างสุภาพ ดวงตาสีดำขลับครานี้ลุกวาวเมื่อสบกับดวงตาของคู่แข่งตัวฉกาจ

 

“แต่สิงโตมันก็ไม่มีปัญญาพอ...ที่จะเอาหนามกุหลาบออกจากตัวไม่ใช่เหรอครับ”

 

**

 

ร่างสูงขับรถกลับบ้านด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ ซีวอนเปิดประตูบ้านก่อนจะมองสภาพความเงียบเหงาของมัน ทุกทีมีคนมากกว่านี้...ทุกทีมีน้องชายและน้องสาวที่มักจะเข้ามารายล้อม เขามองเก้าอี้ที่ใครบางคนชอบนั่งดูโทรทัศน์อยู่ไม่ห่าง

โจ คยูฮยอน...ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง

ชเว ซีวอนหลุบตาลงต่ำ ตระหนักดีว่าตัวเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนผลักไสน้องชายของตัวเองออกไป พอไม่มีอีกฝ่ายเขาถึงรู้สึก...ว่าขาดคู่คิดคนสำคัญ แต่ตัวเขาในตอนนี้ก็ไม่มีหน้าไปพบน้องชายคนนั้นแหละ

“คยูฮยอน...”ซีวอนเอ่ยเสียงเบาหวิว รู้สึกเจ็บปวดที่อกข้างซ้ายกับความเงียบเหงาที่พบเจอ

“...นายพูดถูก พี่เองที่ต้องเสียใจที่ไล่นายไป”

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองบ้าน ที่อีกไม่นานมันก็คงจะตกไปเป็นของคนอื่น คนที่มีกำลังมากพอจะรักษามันได้ดีกว่าเขา และเขาต้องบอกเรื่องนี้กับน้องสาวคนเดียวที่เหลืออยู่...ชเว ซึงอา

ซีวอนก้าวขึ้นบันไดก่อนจะเคาะประตูห้องของน้องสาวตนเอง ก่อนจะต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อประตูบานนั้นไม่ได้ล็อก เขาก้าวขาเข้าไปในตัวห้องแล้วเรียกชื่อหญิงสาวที่นั่งขดตัวอยู่ที่มุมมืดของห้องเบาๆ

“ซึงอา?

ชเว ซึงอาสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะกระถดขาเรียวหนีด้วยความลนลาน ซีวอนมองกิริยาเช่นนั้นแล้วขมวดคิ้วแน่น เขาต้องยิ่งแปลกใจเมื่อเห็นสภาพที่ยับเยินของตัวห้อง น้องสาวที่มีระเบียบเรียบร้อยไม่น่าจะปล่อยให้ห้องของตนเองเละเทะขนาดนี้

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นซึงอา”เขาถามอีกคนเสียงเบาหวิว ทรุดตัวลงนั่งข้างอีกคนที่กระถดตัวหนีเรื่อยๆ

“อย่าเข้ามานะ...”ชเว ซึงอาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ทำให้อีกคนแปลกใจมากยิ่งขึ้น

“อะไรกันซึงอา?”ซีวอนเอื้อมมาจับน้องสาวของตนอย่างตกใจ ก่อนจะถึงขั้นสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกคนกรีดร้องเสียงดัง กระชากแขนเรียวออกจากการเกาะกุม แต่มือที่กำแน่นยังรูดโดนเนื้อผ้า ผิวขาวเนียนเปื้อนรอยราคีประจักษ์ตาทำให้ซีวอนถึงกับนิ่งงัน

เหมือนชเว ซึงอาเพิ่งจะได้สติกลับ เจ้าตัวรีบกระชากชายผ้าปิดผิวที่มีแต่รอยราคะ หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างเสียขวัญ ซีวอนสูดลมหายใจลึกเหมือนพยายามกดความโกรธให้ลึกลงไปในอก ก่อนถามอีกคนเสียงสั่นเครือ

“มันเป็นใคร”

หญิงสาวสะอื้นไห้ ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรัวเร็ว

“พี่ถามว่ามันเป็นใคร!!!?

ซึงอากัดริมฝีปากของตนแน่นจนเลือดออก ขณะที่ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม ซีวอนมองของบางอย่างที่อีกฝ่ายกำแน่นจนมันบาดลึกเข้าไปในมือเรียวขาว เขากระชากออกมาอย่างแรง หญิงสาวพยายามคว้ามันเอาไว้

“พี่คะ! อย่าค่ะ!!!

ซีวอนผลักร่างของอีกคนออกห่าง ก่อนจะเดินไปที่เครื่องเล่นซีดีที่วางอนู่ข้างห้อง เขากดเล่นมันขณะที่หญิงสาวพยายามเข้ามาห้ามหากไม่เป็นผล

ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อภาพบนหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่กำลังฉายภาพการข่มขืนแสนป่าเถื่อนของผู้ชายสามคนกับน้องสาวของเขา เสียงกรีดร้องของซึงอาดังลั่นเหมือนไม่ต้องการให้พี่ชายเห็นตัวเธอในสภาพที่ถูกย่ำยี ขณะที่ขาทั้งสองข้างของซีวอนสั่นสะท้านและอ่อนแรงจนต้องทรุดตัวลงกลางห้องทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ ชเว ซึงอากอดตัวเองและร้องไห้ออกมาเสียงดังด้วยสภาพที่น่าเวทนา ขณะที่มือของร่างสูงกำแน่นก่อนจะหันไปคว้าน้องสาวของตัวเองมากอดอยู่แนบอก

“อย่าร้อง...”ซีวอนเอ่ยเสียงสั่นเครือ น้ำตาของลูกผู้ชายรินไหลออกมา ซบหน้ากับกลุ่มผมที่กระเซอะกระเซิงของน้องสาว

“...ไม่เป็นไรนะน้องพี่ อย่าร้อง...นางฟ้าของพี่ อย่าร้อง...”

ผลตอบรับคำปลอบที่แสนอ่อนโยนนั้นคือเสียงร้องไห้ที่ดังกว่าเดิม ขณะที่น้ำตาของซีวอนหยดลงบนดวงหน้าของหญิงสาว ร่างสูงเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้น้องเห็นน้ำตา...

!!

ดวงตาคู่คมสะดุดลงหยุดที่หน้าจอโทรทัศน์นั้นอีกครั้ง ภาพเงาสะท้อนที่กระจก ใครบางคนที่กำลังเปิดกล้องพร้อมยิ้มพรายเมื่อมองหน้าจอเล็กๆของกล้องวิดีโอ ชเว ซีวอนรู้สึกจุกหนักเข้าไปในอก หลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งชี้ถึงผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องราวอันเลวร้ายที่เกิดกับน้องสาวของเขา

“อี ฮยอกแจ...”ซีวอนเรียกชื่อคนรักเสียงเบาหวิว ซึงอาช้อนตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของพี่ชายหากว่ามองได้ไม่ถนัดนัก ร่างบางถูกผลักออก ขณะที่ชเว ซีวอนผลุนผลันออกไปอย่างรวดเร็วโดยที่หญิงสาวเอื้อมคว้าไม่ทัน

ซึงอาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดและบาดแผลในใจที่เป็นเหมือนฝันร้าย ร้าวราน และเจียนตาย...ในยามนี้เธอต้องการอ้อนกอดของพี่ชายตัวเองอีกครั้ง แต่เขาไปแล้ว...พี่ชายเธอรักไปแล้ว และคงจะมองเธอได้แค่น้องสาว ความฝันล้มๆแล้งๆยิ่งไม่มีวันเป็นจริง สิ่งสกปรกที่เปรอะเปื้อนใครเลยที่อยากจะครอบครอง หญิงสาวเบือนหน้ามามองสภาพตนเองในวีดิโออีกครั้ง มือบางกำแน่นก่อนจะหยิบปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

.

.

.

“ฮยอกแจ!!

ซีวอนตวาดเรียกคนรักเสียงดังลั่น ขณะที่กระแทกประตูเปิดออกโดยที่จนเองไม่ได้รับอนุญาต เขากราดตามองหาร่างของคนตัวเล็ก หากสิ่งที่เห็นมีเพียงกระเป๋าเดินทางที่ถูกนำมาวางที่กลางห้อง ซีวอนสูดลมหายใจลึกก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถ และบึ่งรถออกไปเหมือนหวังจะตามหาคนรักให้ทั่วทุกซอกมุม

 

เขาต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นเพราะอะไร

 

**

 

คยูฮยอนเดินหาร้านอาหารเล็กๆเพื่อประทังหิว สองขาของเขาพาเดินมาที่ทางเดินที่คุ้นตา ก่อนจะส่ายหน้าเพราะว่าสถานที่นี้มีแต่พวกคนรวยเท่านั้นที่สามารถเดนมาหาข้าวกิน

“อุ๋ย! ขอโทษครับ!!

ร่างเล็กของใครบางคนเดินมาชนร่างของเขาอย่างจัง คยูฮยอนที่โดนชนจนล้ม เอกสารสำหรับสมัครงานตกกระจายเกลื่อนกลาด ร่างสูงรีบก้มลงเก็บโดยมีอีกคนช่วยรวบรวมและส่งให้ คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อย่างขอบคุณ

“ขอบคุณครับ...!!

ดวงตาของโจ คยูฮยอนเบิกกว้างเมื่อสบกับดวงตาสีอำพันใสที่ประดับบนดวงหน้าขาว ทั้งกายของเขาชาวาบขณะที่มองอีกคนอย่างตกตะลึง หากก็รู้สึกงุนงงที่เห็นเส้นผมที่น่าจะเป็นสีไวน์แดงกลับกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน เหมือนในความทรงจำอันงดงามของเขาไม่มีผิด และสีหน้าและแววตาบริสุทธิ์ใสนั่น

อึนฮยอกเอียงคอมองคนตรงหน้าที่เขารู้สึกคุ้นหน้าอย่างน่าประหลาด อีกคนยืนนิ่งเหมือนตกตะลึง ชายหนุ่มร่างเล็กโค้งศีรษะเอ่ยปากขอโทษอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงเก็บผลส้มที่กระจายกลาดเกลื่อนเข้าถุงกระดาษ เขายิ้มให้ชายแปลกหน้าที่ยังคงจ้องเขาไม่วางตาอีกนิด ก่อนจะเดินผ่านไปไปอย่างเคลือบแคลงไม่แพ้อีกคน

ไม่...

เสียงบางอย่างในใจคยูฮยอนค้านดังลั่นเมื่อปีศาจไร้ตัวตนกระซิบบอกเขาว่าอีกฝ่ายคือคนที่สร้างความร้าวฉานให้แก่ชีวิตเขา ดังนั้นไม่มีทางที่อี ฮยอกแจจะเดินผ่านเขาไปหน้าตาเฉย ประหนึ่งว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คยูฮยอนรีบวิ่งตามแผ่นหลังบอบบางของอีกฝ่าย ก่อนจะหยุดตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเห็นว่าคนๆนั้นกำลังแย้มรอยยิ้มทักทายใคร

ร่างสูงผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นครานี้มันยิ่งอบอุ่นมากยิ่งขึ้นกว่าเก่า คิม คิบอมเหมือนเอ่ยอะไรกับอีกคนอย่างนุ่มนวลจนร่างบางคนนั้นยิ้มกว้างและกระโดดกอดอีกคนที่หัวเราะและอ้าแขนรับ เขาเห็นคิบอมพูดอะไรบางอย่างก่อนจะก้มหน้าลงไปกดจมูกโด่งที่แก้มขาวที่แดงเรื่อของคนที่ตัวเล็กกว่า คยูฮยอนเบิกตากว้างอย่างนิ่งตะลึง ในหัวของเขาเองนั้นมีแต่คำถามที่เต็มไปหมด

 

“นี่มันอะไรกัน”

 

**

 

ชเว ซีวอนจอดรถเมื่อเห็นร่างของอี ฮยอกแจยืนมองโทรศัพท์มือถือของตนเองอย่างหงุดหงิด คิ้วเรียวเล็กๆนั่นขมวดแน่น เขารีบหาที่จอดรถและก้าวลงจากรถเพื่อเดินตรงเข้าไปหาคนที่ยังยืนอยู่หน้าผับหรูหรานั่น

“ฮะ...!!

“ฮยอกแจ!

เสียงเรียกของใครบางคนทำให้ฮยอกแจเงยหน้าขึ้น ซีวอนนิ่งงันเมื่อเห็นคนที่เพิ่งจะเจรจาธุรกิจเมื่อช่วงเช้ากับเขาเดินตรงเข้าไปหาร่างเล็กที่ออกอาการเหวี่ยงใส่ทันทีที่เห็นรอยยิ้มขี้เล่นนั่น

“ฉันโทรนัดนายตอนหัวค่ำไม่ใช่เหรอ!!? แล้วตอนนี้มันกี่โมงแล้วไม่ทราบคิม คิบอม!!

คิม คิบอมยิ้มออกมาอย่างสำนึกผิด แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเขาเองก็ต้องพาอึนฮยอกเข้านอนก่อนนี่น่า ร่างสูงเดินเข้ามาโอบกอดอีกฝ่ายอย่างที่เคยทำเป็นประจำ ทำให้ดวงตาของใครบางคนที่ซ่อนตัวมองเหตุการณ์อยู่เบิกตากว้าง

“โอ๋...ขอโทษนะครับ ตอนนี้ฉันก็มาหานายแล้วนี่ไงล่ะ...”เจ้าตัวยิ้มหวานกลบเกลื่อนความผิด แต่พอเห็นตาขวางๆคู่นั้น ร่างสูงก็โน้มดวงหน้าเข้าไปหอมที่แก้มเนียนแรงๆอย่างงอนง้อ

“...อย่าโกรธน่าคนดี วันนี้ฉันจะเลี้ยงนายเองนะ”

ฮยอกแจเบ้ปากให้อีกคน ก่อนจะขยับยิ้มเจ้าเล่ห์โน้มลำคอของอีกคนเข้ามาประชิดพร้อมเอ่ยด้วยเสียงที่ยั่วยวน

“แค่เลี้ยงเหล้ามันไม่พอสำหรับฉันหรอกนะ”

ซีวอนที่ยืนมองอยู่กำหมัดแน่นเมื่อเรียวปากแดงฉ่ำที่เขาเคยครอบครองประทับที่เรียวปากหยักของคู่แข่งคนสำคัญ คิบอมตอบรับจูบอ่อนหวานนั้นอย่างหนักแน่น มืออุ่นเลื่อนจากแผ่นหลังบอบบางมาที่เอวคอด ขณะที่มืออีกข้างประคองแนวกรามสวยได้รูปแล้วจูบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ จนกระทั่งอีกคนยอมแพ้ ผละจะกลีบปากบางของอีกฝ่ายอย่างขัดใจอย่างไม่จริงจัง

“ร้ายนักนะคิม คิบอม”

ฮยอกแจชกเบาๆที่หน้าอกของอีกฝ่าย คิบอมโอดครวญเบาๆ ก่อนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่ออีกคนคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใส คิบอมประคองเอวบางก่อนพาอีกคนเดินเข้าไปในผับอย่างทะนุถนอม

ซีวอนรีบรุดตามเข้าไป ก่อนจะรีบหลบวูบเมื่อฮยอกแจเบือนหน้าหันกลับมามองอย่างสงสัย คิบอมถามคู่ควงตนเองเสียงอ่อนเมื่ออเห็นดวงตาสีอำพันที่สอดส่ายไปมารอบร้าน

“มีอะไรเหรอฮยอกแจ”

ฮยอกแจกวาดตามองจนทั่ว ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

“เปล่า...ฉันคงคิดมากไปเอง”

คิบอมเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะประคองฮยอกแจพาเดินไปนั่งที่โซนวีไอพีที่ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ ฮยอกแจหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดีเมื่ออีกคนผายมือให้เขาเหมือนเป็นองครักษ์

บริกรเปิดไวน์ คิบอมยกมือห้ามคนที่กำลังจะรินไวน์รสเลิศใส่แก้ว ก่อนจะฉวยมารินให้อีกคนอย่างเอาใจ

“ชิมสิ ฉันสั่งจากฝรั่งเศสมาเพื่อนายโดยเฉพาะเลยนะ...”คิบอมก้มหน้าลงมาชนหน้าผากกับอีกฝ่าย

“...มันเข้ากับสีผมของนาย และรสดีอย่างที่นายเคยชอบ”

ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูงขณะที่แย้มรอยยิ้มบางเบาที่เรียวปาก ก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงราบเรียบดุจนางพญา

“ป้อนสิ”

คิบอมยิ้มนิดๆอย่างขี้เล่น ก่อนประคองแก้วไวน์มาจ่อริมฝีปากสีแดงสด หากฮยอกแจกลับผลักมันออก แล้วเอ่ยเสียงราบเรียบ

“ไม่เอา”

คิบอมทำหน้าฉงน ก่อนจะเข้าใจเมื่อสบดวงตาสีอำพันที่วาววับอย่างเป็นต่อนั่น ร่างสูงกระดกไวน์เข้าปาก ก่อนประคองดวงหน้าของอี ฮยอกแจขึ้นและประทับริมฝีปากลงไป ก่อนที่ไวน์รสหวานหอมจะถูกส่งผ่านมายังเรียวปากอิ่ม ลิ้นเล็กดูดกลืนกินมันอย่างเชื่องช้า แทรกเข้ามาในโพรงปากอุ่นของอีกคนและเร่งเร้าให้อีกคนตอบสนอง คิบอมขยับยิ้มมุมปากก่อนสนองตอบความต้องการของอีกคนอย่างเอาใจ ร่างบางดันเขาแนบกับโซฟานิ่มก่อนขึ้นนั่งทับ คิบอมประคองแผ่นหลังบางก่อนจะแลกปลายลิ้นเข้าไปสัมผัสอย่างล้ำลึก ฮยอกแจตอบโต้มันกลับอย่างไม่ยอมแพ้ก่อนจะถอนจูบออกแล้วยิ้มให้อีกคนอย่างเจ้าเล่ห์

“เราไม่ได้จูบกันแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ”

“ไม่รู้สิ...”คิบอมยิ้มบาง เกลี่ยแก้มนิ่มอย่างรักใคร่

“...อาจจะเป็นตั้งแต่ตอนที่นายเดินทางไปหาชเว ซีวอนก็ได้นะ”

“ฉันลืมไป...”ฮยอกแจหัวเราะออกมาบางเบา ซบหน้ากับบ่าของอีกคนอย่างออดอ้อน

“...เราไม่ค่อยได้คุยกันต่อหน้าแก้วเหล้า เคล้าเสียงเพลง และการเต้นรำมาตั้งแต่เมื่อต้นปี ฉันไม่ได้อยู่กับนายสองต่อสองมานานเท่าไหร่แล้วนะ”

“เลยคิดถึงงั้นสิ”คิบอมดันศีรษะทุยให้แนบกับอกอุ่น

“แล้วนายไม่คิดถึงเวลาแบบนี้ระหว่างเราอย่างนั้นเหรอ”ฮยอกแจถามเสียงหวาน เงยหน้ามาเอาคางวางบนอกอีกฝ่าย

“...ตอนที่ฉันต้องอยู่กับชเว ซีวอนนายไม่หึง...ไม่หวงอะไรบ้างเลยเหรอ”

“พูดตามความจริงแล้ว...”คิบอมเปลี่ยเส้นผมสีแดงของอีกฝ่าย ก่อนที่ดวงตาของชายหนุ่มจะเปลี่ยนไป

“...ในงานวันแต่งงานของหมอนั่น ฉันแทบฆ่ามันตั้งแต่แรกเห็นเลยด้วยซ้ำ”

ฮยอกแจหัวเราะคิก ลูบดวงตาของอีกฝ่ายเบาๆ “คิม คิบอมของฉันกลายเป็นผู้ชายที่โหดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย”

คิบอมดึงมือของอีกคนมาประทับริมฝีปากเบาๆ ก่อนยิ้มให้อย่างขี้เล่น

“ตัวตนของฉันที่นายยังไม่เห็น...ยังมีอีกเยอะนะอี ฮยอกแจ”

“งั้นก็แสดงให้ฉันดูสิ...”ฮยอกแจหรี่ตาลง ลูบไล้ดวงหน้าของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล ขณะที่ดวงตาฉายแววท้าทาย

“...ว่าความร้ายกาจของนายมันเป็นยังไง”

“นายก็ลองไปถามชเว ซีวอนดูสิ”

ชื่อของบุคคลที่สามที่ดังมาจากเรียวปากของอีกฝ่ายทำให้สีหน้าของอี ฮยอกแจเปลี่ยนไปแทบจะทันที

“ชเว ซีวอน...”ฮยอกแจพึมพำอย่างเริ่มหัวเสีย

“...ขอเถอะ นายอย่าพูดถึงชื่อนี้เวลาที่เราอยู่ด้วยกันจะได้ไหม ฉันฟังแล้วหัวเสียชะมัด”

“ฉันนึกว่านายจะอยากฟังเรื่องการเจรจาในวันนี้ซะอีก”คิบอมเอ่ยเสียงนุ่ม ฮยอกแจเงยหน้ามามองเขาตาใส ก่อนถามออกมาอย่างละเมอ

“เป็นยังไง”

“ฉันอยากอัดภาพสีหน้าของหมอนั่นตอนที่ถูกยื่นข้อเสนอให้นายดูจริงๆ”คิบอมหัวเราะออกมาเบาๆ แตะจมูกกับจมูกของคนตัวบางเบาๆ

“ถ้าอัดฉันเละได้ก็คงทำไปแล้ว น่าเสียดาย”

“ถ้าหมอนั่นทำอะไรนายล่ะก็...รับรองว่าฉันไม่อยู่เฉยแน่”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเย็น

“ซีวอนคงหัวเราะแน่ถ้าได้ยินนายพูดแบบนี้”คิบอมยิ้มอีกครั้ง

“...หมอนั่นคงบ้าตายแน่ๆถ้าหากรู้ว่านายกำลังจะทิ้งมันออกไปจากบ้านหลังนั้นเพื่อกลับสู่โรสมาร์ค”

คนที่แอบฟังอยู่เบิกตากว้างอย่างนิ่งตะลึง มองคนรักของตนที่อิงแอบกับชายอื่นอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“กับคนแบบนั้น...ถึงไม่มีโรสมาร์คให้กลับ ฉันก็ไม่อยากจะอยู่ด้วยหรอกนะ...”ฮยอกแจเหยียดริมฝีปากออกก่อนเอ่ยอย่างเดียดฉันท์

“...ทั้งโง่ เห็นแก่ตัว ไม่ได้เรื่อง แค่ทนให้มันลูบไล้ร่างกายของฉันก็อยากอ้วกจะแย่อยู่แล้ว”

มือของชเว ซีวอนที่วางอยู่บนโซฟากำแน่นขึ้น คิบอมหัวเราะออกมาเบาๆ

“หมอนั่นคงทำให้นายหัวเสียน่าดูสินะ หายากนะที่จะมีใครมาทำให้อี ฮยอกแจของฉันถึงกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดได้แบบนี้”

มืออุ่นเชยคางเล็กขึ้น ฮยอกแจหัวเราะออกมาเบาๆ คิบอมเอ่ยเสียงนุ่ม

“นายจะออกมาอยู่กับฉันหรือยังล่ะ”

“ขอเก็บของให้เสร็จก่อนสิ ว่าจะไปพรุ่งนี้นี่แหละ”ฮยอกแจบอกยิ้มๆ

“งั้นฉันก็ต้องทนเหงาต่อไปอีกหนึ่งคืนสินะ...”คิบอมเอ่ยเสียงเศร้าๆ สิ่งที่ได้รีบคือค้อนงามๆจากอีกคน

“...แต่ฉันก็โล่งใจที่นายจะกลับมา นายเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับงานนี้จริงๆ ถ้าหากว่ามันเกิดข้อผิดพลาด...มันไม่คุ้มกันเลยนะฮยอกแจ”

“แต่ตอนนี้มันคุ้มค่าใช่ไหมล่ะ”ฮยอกแจยิ้มออกมาอย่างนุ่มนวล

“นายไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วในตอนนี้”

คิบอมยิ้มให้อีกคนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพลงคลาสสิกที่ทางผับกำลังเปิด

“ฉันนึกออกแล้วว่าเราขาดอะไรไป...”คิบอมยิ้มออกมา ฮยอกแจหัวเราะเมื่ออีกคนประคองให้เขาลุกขึ้นยืนและส่งมือมาให้

“...เต้นรำกันสักเพลงสิ”

“ด้วยความยินดี”ฮยอกแจยิ้มออกมาอย่างน่ารัก ก่อนส่งมือให้อีกคนพาเดินไปที่กลางฟลอ

คิบอมโอบเอวบางก่อนจะพาเคลื่อนตัวไปตามทำนอง แนบหน้าผากกับหน้าผากนวล เอ่ยเสียงทุ้มหากได้ยินอย่างชัดเจน

“รู้ไหมตอนที่นายเดินทางไปหาชเว ซีวอน...ฉันเป็นห่วงนายมากแค่ไหน”

“กลัวว่าฉันจะโดนอะไรอย่างนั้นเหรอ”ฮยอกแจเอ่ยถามเสียงนุ่ม จูบปลายจมูกอีกฝ่ายเบาๆ

“...นายก็น่าจะรู้ว่าฉันช่วยตัวเองได้”

“ถ้านายเป็นอะไรไปฉันจะไม่มีวันอภัยให้ตัวเอง”คิบอมเอ่ย เลื่อนมือเกลี่ยเส้นผมมาทัดที่ใบหูนิ่ม

“...นายก็รู้ตัวดีว่าตัวเองมีค่าขนาดไหน”

“อาจจะมีค่าสำหรับนายเพียงคนเดียวก็ได้...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเบา

คิบอมชะงัก พยายามมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย หากฮยอกแจเปลี่ยนเรื่องเสียงหวาน

“จำตอนที่เราจูบกันครั้งแรกได้ไหมคิบอม?

คิม คิบอมคลี่ยิ้มอ่อนโยน ฮยอกแจซบลงบนอกกว้างพร้อมยิ้มน้อยๆอย่างมีความสุข

“ฉันไม่นึกเลยว่านายจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน”

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันมันร้ายกว่าที่นายคิด...”คิบอมหัวเราะเบาๆ

“...เหมือนอย่างตอนนี้”

ร่างสูงดันอีกคนชิดกำแพง ก่อนจะโน้มดวงหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจสัมผัส เรียวปากบางรุกรานอีกฝ่ายจนฮยอกแจครางเสียงแผ่วในลำคอ

“คิบอม...”ฮยอกแจเรียกชื่ออีกคนเสียงอ่อนหวาน ก่อนตอบรับสัมผัสนั้นอย่างนุ่มนวล

“จูบนี้สู้ชเว ซีวอนได้ไหมน้า”คิบอมถามเสียงแผ่ว ก่อนประทับจูบลงไปซ้ำๆที่เรียวปากที่แดงเห่อ ปัดริมฝีปากไปที่เครื่องหน้าได้สัดส่วนของอีกฝ่าย

“หมอนั่นมันไก่อ่อน...”ฮยอกแจตอบเสียงกระเส่า เมื่ออีกคนประทับจูบที่ลำคอเพรียวแล้วซุกไซร้ไปมาอย่างหยอกเอิน

“...ไม่ได้ครึ่งของนายหรอก พ่อเทพบุตรของฉัน”

“ฮยอกแจ...นายเริ่มทำให้ฉันมีอารมณ์แล้วน้า”คิบอมเอ่ยเสียงเย้า จูบที่ปลายคางเล็กๆนั่นอย่างอ่อนหวาน

ฮยอกแจหัวเราะกับคำหยอกที่เขาคุ้นชินดี ทุกเมื่อที่ทั้งสองคนแลกสัมผัสกันอย่างหนักหน่วงเหมือนไม่ใช่แค่เพื่อน และแน่นอนว่าเขาตอบกลับมันอย่างน่ารักไม่แพ้กัน

“งั้นก็อุ้มฉันขึ้นเตียงซะสิ”

                คิม คิบอมหัวเราะรับคำหยอกนั้น ก่อนจะป้อนจูบหนักๆเป็นรางวัล ที่เขาไม่สามารถทำต่อหน้าคนอื่นได้

คนที่ยืนแอบฟังอยู่จิกเล็บลงบนฝ่ามือของตนเองแน่นจนเลือดออก ดวงตาสีดำตวัดมองสองร่างที่แนบชิดและแลกสัมผัสกันนัวเนียที่ริมกำแพงอย่างเจ็บแค้น ก่อนจะก้าวเข้าไปหาคนสองคน หากทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง และรีบออกจากร้านไป

คิบอมหอมที่แก้มใสแรงๆเป็นการปิดท้าย ก่อนชนจมูกของตนเองกับอีกฝ่ายเบาๆ ฮยอกแจหอบหายใจกับรสจูบล่าสุด คิบอมเอ่ยเสียงเบาให้เขาต้องเม้มปากแน่น

 

“คราวนี้ฉันก็ชนะนายอีกแล้วนะฮยอกแจ”

 

**

 

“ไอ้บ้านั่น...”ฮยอกแจบ่นอุบอิบขณะที่เดินเข้ารั้วบ้านชเว

“...ชอบจูบจนฉันหมดแรงแล้วตบหน้าด้วยการบอกว่า ฉันชนะนายแล้วตลอด ถ้าฉันจะแพ้ใครสักคนมันก็คงต้องเป็นคิม คิบอมคนนี้นี่แหละ! เอ๊ะ...”

คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อเห็นไฟที่สว่างวาบมาจากบ้านหลังเล็กที่ซีวอนให้เขาอยู่ ร่างบางเข้ามาเห็นขวดเหล้าที่วางอยู่เรียงราย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อเห็นร่างสูงของเจ้าของบ้านนั่งอยู่ตรงนั้น

“คุณเข้ามาทำอะไร”ฮยอกแจถามเสียงสูง ปิดประตูเสียงดังอย่างไม่ค่อยพอใจ

“ทำไม...”ซีวอนยกยิ้มหยันให้จนอีกคนชักสีหน้างุนงง

“...ที่นี่เป็นบ้านผม เป็นอาณาเขตของผม ทำไมผมจะเข้าจะออกที่นี่ไม่ได้”

ฮยอกแจมองอีกคนด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะพยักหน้ารับ ถอดเสื้อคลุมไว้ข้างห้องก่อนจะเปิดกระเป๋าเดินทางของตัวเอง เจ้าตัวขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกถึงความเงียบสงบแสบประหลาด เขาหันมามองคนที่กำลังนั่งมองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

“คุณจะไม่ถามผมหน่อยเหรอว่าทำไมถึงได้เก็บกระเป๋า?

“แล้วคุณจะไม่ถามผมหน่อยเหรอว่าทำไมผมถึงได้มานั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงนี้?”ซีวอนถามกลับ ก่อนหยัดตัวขึ้นยืนมองอีกฝ่ายที่นั่งจัดกระเป๋าของตนเองที่พื้น

“...จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม?

“ถามทำไมเล่า ก็รู้ๆกันอยู่ว่าน่าจะเป็นเรื่องบริษัทน่ะ”ฮยอกแจยิ้มออกมา ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปทันทีเมื่ออีกฝ่ายเอ่ย

“เพราะคิม คิบอมเล่าให้คุณฟังไปหมดแล้วใช่ไหม?

มือที่กำลังหยิบหนังสือใส่กระเป๋าตนเองเผลอทำมันตกวูบ ฮยอกแจตวัดตาขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ซีวอนหัวเราะหยันตัวเองเบาๆ

“ถึงกับตกใจเลยเหรอ? ไม่นึกว่าไอ้หน้าโง่คนนี้มันจะล่วงรู้ความลับของคุณใช่ไหม!?

ซีวอนตวาดลั่น ก่อนจะกระชากแขนของคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นมาประจันหน้า

“ทำไมคุณทำกับผมแบบนี้ฮยอกแจ!!? คุณเห็นความรักของผมเป็นอะไร!!? ผมเป็นตัวอะไรในสายตาของคุณกันแน่!!? หา!!?

ฮยอกแจเบิกตากว้างมองดวงหน้าที่ฉายแววเจ็บปวดของอีกฝ่าย ก่อนจะยกมือขึ้นปลดมือของอีกคนอย่างช้าๆ ก้มลงจัดกระเป๋าต่ออย่างไม่แยแส ชเว ซีวอนมองคนรักอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“ขยะ...”

ซีวอนขมวดคิ้วแน่น

“อะไรนะ?

“...ความรักของคุณเป็นเหมือนขยะ และตัวคุณเองก็เป็นได้แค่ควายโง่ๆที่ยอมให้ผมจูงเข้าสู่โรงเชือด...”ฮยอกแจเบือนหน้ากลับมา แย้มรอยยิ้มให้ดวงตาที่เบิกโพลงของอีกคนอย่างเย้ยหยัน

“...ส่วนคำถามแรกที่คุณถามว่าทำไมผมถึงทำมันก็ตอบได้อย่างง่ายๆ...”

ร่างบางหยัดกายลุกขึ้นยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างสดใส

“ก็เพื่อโรสมาร์คยังไงล่ะครับ”

ชเว ซีวอนนิ่งงันราวต้องมนต์สะกด

“โรสมาร์คเป็นบริษัทที่เพิ่งจะมาเปิดตัวที่เกาหลีใต้...ในทวีปเอเชียตะวันออกเป็นครั้งแรก แต่ต่อให้ถึงเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ในภาคตะวันตก แต่การสิ้นค้าของเราก็ไม่อาจสู้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่ได้ ผมเลยจำเป็นที่จะต้องกำจัดคุณทิ้งยังไงล่ะ เพื่อครองความเป็นหนึ่ง”

“คุณทำงานให้โรสมาร์คมาตั้งแต่แรก...”ซีวอนเอ่ยอย่างข่มอารมณ์

“...คุณเป็น...เหมือนที่คยูฮยอนบอกผม”

“คยูฮยอนเป็นคนฉลาด...”ฮยอกแจหัวเราะ

“...เขาฉลาดมากที่จับทางผมได้ ผมเลยต้องกำจัดเขา เหตุผลง่ายๆ และวิธีการก็ง่ายๆเพราะตัวคุณเองเป็นคนขี้หึงอย่างรุนแรง”

“คุณวางยาน้องของผม”ซีวอนกัดริมฝีปากแน่น ฮยอกแจหัวเราะคิก

“เพิ่งจะมาฉลาดเอาตอนนี้น่ะเหรอ ถ้างั้นทายสิ...ว่าใครทำให้โรสมาร์ครู้ทุกทางเดินของไลอ้อนจิวเวอร์รี่?”ฮยอกแจมองสีหน้าเครียดแค้นของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มหวาน

“...ใช่ คุณจีฮยอนที่กำลังติดหนี้พนันน่ะ ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงินอยู่แล้ว และเพราะเขาเป็นเลขาของคุณ การเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายเพื่อถ่ายรูปแผนงานมันก็สามารถทำได้อย่างง่ายๆ ผมใช้คนเก่งใช้ไหมล่ะ”

“คุณมัน...”ซีวอนยืนสั่นระริกด้วยความโกรธ หากอีกคนกลับยิ้มหวาน ซีวอนกระชากแขนของอีกคนอีกครั้ง คราวนี้ถามทั้งดวงตาที่แดงก่ำเหมือนจะหลั่งน้ำตาได้ทุกขณะ

“...ทำไม... เราเคยรักกันไม่ใช่เหรอฮยอกแจ? ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมได้...ทั้งๆที่คุณเองก็รู้ว่าไลอ้อนจิวเวอร์รี่มันสำคัญกับผมมากแค่ไหน? ทำไม?”

ฮยอกแจผลักอีกคนออกอย่างเย็นชา

“เลิกพูดคำว่าทำไมแล้วดูสารรูปของคุณเองซะบ้างสิ ชเว ซีวอน...”

!!

“...คนอย่างคุณมันมีค่านักเหรอ!? มากพอที่ผมจะต้องสนใจความรู้สึกอย่างนั้นเหรอ!? แล้วขอโทษเถอะ...อย่ามาพูดว่าเรารักกัน เพราะมันน่าหัวเราะสิ้นดี!

“คุณบอกรักผม...”ซีวอนกัดริมฝีปากของตนเองแน่นจนเลือดออก

“...บอกว่าเรารักกัน”

“และผมก็บอกว่าความรักคือเครื่องมือชั้นยอดในการแก้แค้น...”ฮยอกแจต่อให้จนจบ ก่อนยิ้มหวาน

“...และสำหรับคุณ มันก็ช่างง่ายดายเพราะคุณรักผมจนหัวปักหัวปำ รักจนยอมให้ผมก้าวเข้ามาทำลายครอบครัวของคุณได้อย่างง่ายๆ”

“คุณจ้างคนมาข่มขืนซึงอาแล้วถ่ายวิดีโอเก็บไว้...”ซีวอนเอ่ยต่ออย่างจบแค้น ฮยอกแจมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องได้เร็วขนาดนี้ ซีวอนเอื้อมมือมาเขย่าร่างบางอย่างรุนแรง

“...ทำไม!!? น้องสาวของผมเขาไปทำอะไรให้คุณ!! ทำไมคุณต้องทำกับเธอแบบนั้น! คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!!?

“น้อยไปสิ!!...”ฮยอกแจตวาดลั่น สะบัดตัวหลุดออกจากการเกาะกุม ดวงตาครานี้เปลี่ยนเป็นเครียดแค้นจนอีกคนนิ่งอึ้ง

“...สำหรับยัยนั่น...ผมแทบอยากจะหักคอเธอเลยเสียด้วยซ้ำ!! ที่ยัยนั่นโดนมันยังน้อยไป!!

!!

“จำไว้นะซีวอน...”ฮยอกแจหอบหายใจอย่างรุนแรงด้วยแรงอารมณ์

“...ใครก็ตามที่มันทำให้ฉันต้องเจ็บ ฉันจะสนองมันกลับคืนเป็นร้อยเป็นพันเท่า!! ไม่ว่าแก คยูฮยอน ซึงอา หรือแม้แต่ฮเยอินก็ตาม!!

เพี๊ยะ!!

ฮยอกแจหน้าสะบัดตามแรงตบของอีกฝ่าย ก่อนที่ดวงตาคู่สวยนั้นจะแข็งกร้าว

“กล้าตบฉัน...”ฮยอกแจกำมือแน่น ก่อนตวาดลั่น

“...แกกล้าตบหน้าฉันอย่างนั้นเหรอชเว ซีวอน!!

“นี่ยังน้อยไป...”ร่างสูงมองอีกคนอย่างเครียดแค้น

“...กับสิ่งที่คุณทำกับครอบครัวผม ผมจะบอกอะไรให้นะ...ซึงอาตายแล้ว! เธอฆ่าตัวตายก่อนที่คุณจะกลับมา!! เธอเป็นน้องสาวที่ผมรัก! และผมจะไม่ปล่อยให้เธอต้องตายฟรีอย่างเด็ดขาด!!

!!

มือแกร่งกระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะทุ่มลงบนเตียงนุ่ม ฮยอกแจเบิกตากว้างก่อนจะถูกจับลากขาเข้ามาอยู่ที่กลางเตียง ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างมองอีกคนที่คร่อมร่างเข้ามาทาบทับ ริมฝีปากเจือกลิ่นเหล้านั้นบดขยี้ลงมาที่เรียวปากอิ่มของเขาอย่างรุนแรง มือบางเร่งผลักไสอกแกร่งให้พ้นตัวแต่ก็ไม่อาจต้านทานแรงของอีกฝ่ายได้

“ถ้าแกทำอะไรฉัน...”ฮยอกแจหอบหายใจ มองอีกคนด้วยแววตาแข็งกร้าว

“...คนของโรสมาร์คจะไม่อยู่เฉยแน่”

“คุณหมายถึงสุดสวาทขาดใจอย่างนายคิม คิบอมอย่างนั้นน่ะเหรอ...”ซีวอนเอ่ยพลางกลั้วเสียงหัวเราะหยันขึ้นจมูก ก่อนหรี่ตาลงเมื่อกระชากเสื้อสีขาวที่อีกฝ่ายใส่อยู่ให้ฉีกขาด

“...ก็ลองดูสิ! ตัวผมเองก็ไม่เหลืออะไรแล้ว!! คืนนี้ผมจะทำใหคุณรู้ตัวสักทีว่าตัวเองเป็นของใคร!!?

“อะ...ไอ้บ้า!!”ฮยอกแจมองอีกคนอย่างตระหนก

“...นายมันบ้าไปแล้วชเว ซีวอน!!

“ใช่สิ...”ซีวอนแย้มรอยยิ้มร้ายใส่ดวงตาสีอำพันมากเล่ห์นั่น ขณะที่ปลดกระดุมของตนเองออก

“...ผมมันบ้า และผมก็เป็นคนขี้หึงอย่างที่คุณว่า และผมก็หึงมากๆที่เห็นคุณในผับนั่น! คุณอยู่กับไอ้หมอนั่น! และในฐานะ ผัวของคุณ ผมคงต้องลงโทษคุณบ้าง!

ริมฝีปากร้อนบดขยี้ลงมาอีก ครานี้รุนแรงกว่าเก่าจนอีกคนถึงกับเลือดซึม แต่ซีวอนก็ต้องผละออกมาอย่างรวดเร็วเมื่ออีกคนกัดลิ้นเขาอย่างแรงจนได้เลือด ดวงตาสีดำขลับครานี้กราดเกรี้ยว

“ทำไม!? จูบของผมมันไม่ได้เรื่องอย่างนั้นเลยหรือยังไง!!? มันสู้พ่อยอดชู้ของคุณไม่ได้ใช่มั้ยเล่า!!?

“หุบปากของนายซะ...อื้อออ!!

มืออุ่นเลื่อนมาบีบกรามเล็กอย่างรุนแรงจนอีกคนต้องยอมให้เขาเข้าจาบจ้วงโพรงปากนิ่มอย่างถือวิสาสะ ฮยอกแจทุบแผ่นหลังของอีกคนอย่างรุนแรงหากร่างสูงไม่สนใจ ริมฝีปากไล่ขบเม้มลงไปที่แผ่นอกขาวเนียนที่พ้นชายเสื้อมาล่อตา ขณะที่กระชากเสื้อที่ขาดวิ่นของอีกคนออกไปให้พ้นทาง ฮยอกแจแว้งกัดที่บ่ากว้างจนซีวอนได้เลือด ร่างสูงเม้มปากแน่นกับความเจ็บ กระชากกางเกงผ้าสีดำที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่จนขาดสะบั้น ลูบไล้สะโพกกลมกลึงแล้วเลื่อนมาที่จุดอ่อนไหวของอีกฝ่าย

ฮยอกแจละริมฝีปากจากบ่ากว้าง ร่างบางอุทานเสียงผะแผ่วก่อนตวัดตามองอีกคนอย่างแค้นเคียง ผลักไสมืออีกคนออกห่าง

“เอามือสกปรกของแกออกไป”

ซีวอนเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะเร่งจังหวะจนร่างบางอ่อนเปลี้ย ร่างสูงก้มลงลากปลายลิ้นที่หน้าท้องขาวเนียนที่ตื่นเกร็ง สีหน้าของฮยอกแจบิดเบี้ยวและแดงเรื่อแลดูยั่วยวน ซีวอนพึมพำแนบเนื้อนวล

“ฮยอกแจ...รู้ใช่ไหมว่าผมอยากให้คุณมีความสุข”

“หุบปาก...อ๊ะ!!

ฮยอกแจกัดริมฝีปากของตนแน่นเมื่ออีกคนไล้เลียส่วนอ่อนไหวที่เริ่มตื่นตัวของเขา มันทำให้เขาเผยอแยกเรียวขาของตนเองออก และร่างสูงก็ใช้จังหวะนั้นแยกลำขาเรียวออกให้กว้างขึ้น

“อย่า...หยุด...”ฮยอกแจหอบหายใจสะท้านเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งที่ดึงดันอยู่ที่ปากทางสีสดที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัส คางเล็กถูกเชยขึ้นบดขยีริมฝีปากที่บวมช้ำจนลิ้มรสคาวเลือด ซีวอนกระซิบแนบแก้มนวลของตนที่เริ่งอ่อนแรง

“เคยๆกันมาแล้ว คุณจะกลัวอะไรผมอีกล่ะ”

ฮยอกแจกำเส้นผมของอีกคนแน่น ขณะที่หลบดวงตาสีดำเข้มนั่นเป็นครั้งแรก ก่อนจะตะปบริมฝีปากของตนเองกลืนเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแน่น

ไม่มีทางหรอกที่เขาจะแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น...

เส้นทางรักที่คับแน่นเกินกว่าจะคิดว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกของพวกเขาทำเอาเกิดคำถามบางอย่างขึ้นในใจของผู้รุกราน หากการบีบรัดที่แน่นหนาจากทุกทิศทางนั้นเร่งเร้าให้เขาฝังกายเข้าไปในเรือนร่างบอบบางนี้ให้โดยเร็ว ร่างสูงครางออกมาด้วยความสุขสมอย่างสุดกลั้น ขณะที่เริ่มต้นขยับกายอย่างรุนแรง

ร่างบางซุกหน้าลงกับหมอนใบหญ่พยายามข่มน้ำตาที่กำลังจะรื้นไหลขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดที่แล่นริ้ว แต่ต่อให้นี่เป็นครั้งแรกของเขาก็เถอะ...เขาไม่มีทางที่จะร้องไห้ออกมาให้ใครเห็นโดยเด็ดขาด โดยเฉพาะกับชเว ซีวอน...ผู้ชายคนเดียวที่อี ฮยอกแจจะเกลียดไปจนวันตาย!

หากหยดน้ำใสๆที่หยดลงมาบนตัวของเขาขณะที่ทั่วทั้งร่างกำลังสั่นไหวเพราะแรงขยับจากคนด้านบน ทำให้ดวงตาสีอำพันที่แหลกสลายต้องช้อนมองดวงตาสีดำขลับที่ร้าวรานไม่แพ้กัน

“ทำไม...อึก...”สะโพกหนากระแทกใส่สะโพกบางที่แอ่นรับอย่างรุนแรง ขณะที่น้ำตาของร่างสูงหยดลงบนร่างของคนที่กัดริมฝีปากของตนแน่นจนเลือดออก ซีวอนกำมือบอบบางของอีกฝ่ายแน่นจนน่ากลัวว่ากระดูกเล็กๆนั่นจะหัก

“...ทำไมคุณถึงกล้าทำกับผมแบบนี้...”

“เพราะฉันเจ็บ...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่นเครือหากก็ยังยั้งหยาดน้ำตาเม็ดแรกให้มันไหลย้อนกลับเข้าไปจนได้ เขาหลับตาลงแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายย่ำยีร่างนี้ตามใจ หากก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่ออีกคนแทรกกายเข้ามาอย่างรุนแรงจนทั้งร่างสั่นคลอน

“แล้วผมไม่เจ็บกว่าหรือไง!!”ซีวอนถอนกายออก ตวาดลั่นใส่คนที่ยังมีสีหน้าเย็นชา เขาพลิกร่างของอีกคนและกดมันลงบนเตียงนุ่ม ถามเสียงสั่นเครือขณะที่แทรกกายเข้าหาร่างนั้นอย่างรุนแรง

“ผมรักคุณมากแค่ไหนรู้ไหม? รักมาก...รักยิ่งกว่าใคร...แต่คุณ...คุณมันเป็นปีศาจ!!

ฮยอกแจเหยียดยิ้มเยาะออกมาขณะที่น้ำตาเริ่มคลอหน่วง เขาหลับตาก่อนที่มันจะไหลออกมาแล้วกล้ำกลืนมันลงไปอีกครั้ง เอ่ยออกมาเสียงสั่น

“ความรักเน่าๆอย่างนั้น ฉันไม่ต้องการ!!...”

“ฮยอกแจ!!

“ถ้าหากจะมีผู้ชายคนไหนที่ฉันจะรัก...มันจะมีแค่คิม คิบอมเพียงคนเดียว!! ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันรักคนอย่างแก! ไม่มีทาง!!

ร่างสูงกระชากอีกคนมากดจูบ ขณะที่ขยับกายอย่างรุนแรงเสมือนเป็นการตรีตราจับจองครอบครองร่างนี้แต่เพียงผู้เดียว ครานี้ฮยอกแจปล่อยให้อีกคนรุกล้ำเข้ามาอย่างว่าง่าย หากก็ไม่มีการตอบสนอง

“คุณเป็นของผม...”ร่างสูงเอ่ยเสียงแข็ง ขณะที่ย้ำกายอย่างรุนแรง

“...ต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น!!

มือที่กำท่อนแขนกำยำของอีกฝ่ายอยู่กำแน่นเหมือนจะจิกเล็บลงไปควักเนื้อขาวๆนั่นออกมาบีบให้แหลกคามือ การแลกรสสัมผัสรุนแรงราวคลุ้มคลั่ง เหมือนราชสีห์ที่กัดกินเหยื่ออย่างตระกละตระกรามและโหยหิวยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนรุ่งสาง แต่ผลสุดท้าย...

 

...หัวใจสองดวงมันก็แหลกเหลวไปพร้อมๆกัน...

 

**

 

เสียงกดกริ่งหน้าบ้านทำให้คิบอมรีบออกไปต้อนรับอย่างยินดี หากแต่เมื่อเห็นสภาพของคนที่ลากกระเป๋าเข้ามาก็ทำเอารอยยิ้มของชายหนุ่มถึงกับเลือนหายไป ดวงหน้าสวยจัดที่พกช้ำ เรียวปากอิ่มสวยที่เคยสัมผัสแหลกยับเหมือนๆกับเส้นผมสีแดงสวยก็ยุ่งเหยิง ดวงตาที่แดงช้ำสีอำพันทำเอาคิบอมที่มองสบถึงกับใจหล่นหาย

“ฮยอกแจ...ทำไม”ร่างสูงเดินเข้าไป เพียงแค่แตะเบาๆร่างนั้นก็ทรุดตัวลงจนเขาต้องโอบประคองไว้

“ฮยอกแจ!

เจ้าของชื่อกัดริมฝีปากของตนแน่นกับความเจ็บปวดที่หว่างขา ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นใหม่โดยมีอีกคนช่วยประคอง ฮยอกแจผลักเจ้าของวงแขนออก ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างรวดเร็ว จนคิบอมรีบก้าวตามแทบไม่ทัน

“ฮยอกแจ!

ฮยอกแจกระชากประตูห้องของน้องชายให้เปิดออก ก่อนจะก้าวเข้าไปแล้วปิดลงกลอนมันอย่างแน่นหนา คิบอมได้แต่ยืนหน้าประตูมองมันอย่างใจหาย เขาแนบหูกับบานประตูไม้นั่นก่อนหลับตาลงฟังเสียงที่เกิดขึ้นในด้านใน

ฮยอกแจเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างร่างของน้องชายฝาแฝด ก่อนเอื้อมมือสั่นระริกมาเขย่าร่างของอีกคนเบาๆ

“อึนฮยอก...”

ความเข็มแข็งหยิ่งทะนงที่มีมาเสมอเริ่มหายไป...

“...อึนฮยอก...”

...ทีละนิด...ทีละน้อย

“อึนฮยอก”

แพขนตาหนาลืมขึ้น ก่อนจะเบิกกว้างเมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง หากความรู้สึกดีใจแวบแรกก็ต้องจางหายเมื่อเห็นสภาพของอีกฝ่าย

“ฮยอกแจ...”อึนฮยอกมือสั่นเทามาแตะบ่าบอบบางของอีกฝ่าย ก่อนถามเสียงเบาหวิว

“...เกิดอะไรขึ้น ทำไม...”

“อึนฮยอก...”ฮยอกแจรวบร่างของน้องชายเข้ามาไว้ในวงแขนก่อนจะสะอื้นออกมาในที่สุด ยิ่งได้ไออุ่นของอีกครึ่งตัวตนที่เหลือ ยิ่งสัมผัสถึงความนุ่มนวลที่ส่งผ่านมา ฮยอกแจก็ยิ่งร้องไห้มากขึ้นเท่านั้น เหมือนว่าเขาอยากให้อีกฝ่ายเป็นนางฟ้าที่ช่วยปัดเป่าความเจ็บปวดที่กำลังพบเจอนี่

“...พี่เจ็บ..”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่นเครือ กำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นขึ้นเหมือนต้องการหลักยึดที่มั่นคง

“...เจ็บที่สุด”

อึนฮยอกนิ่งงัน เขารู้จักพี่ชายของตัวเองดี อีกฝ่ายจะไม่มีวันร้องไห้หากต้องอยู่หน้าคนอื่นนอกเหนือจากน้องชายฝาแฝดของตัวเอง อี ฮยอกแจที่ทุกคนไม่เคยเห็นน้ำตา...มีไม่กี่คนหรอกที่จะรู้ว่าเจ้าตัวจะร้องไห้ต่อหน้าน้องชายฝาแฝดเพียงแค่คนเดียว เพราะอี อึนฮยอกคือคนๆเดียวที่ฮยอกแจจะวางใจพอที่จะเผยให้เห็นความอ่อนแอในหัวอกนี่

“ฮยอกแจ...”อึนฮยอกซบหน้ากับบ่าบอบบางที่สั่นเทานั้น ก่อนลูบหลังปลอบอีกฝ่ายอย่างที่เคยทำ

“...ฮยอกแจ พี่จ๋าอย่าร้องไห้ ไม่ว่ายังไงพี่จ๋าก็คือคนเก่งที่สุด ความเจ็บปวด...อีกไม่นานมันจะผ่านไป อีกไม่นานมันต้องผ่านไปแน่ๆ...อย่าร้องเลยนะพี่จ๋า...”

ร่างที่สั่นเทานั้นเริ่มสงบนิ่ง แม้น้ำตาของเขาจะไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย หากคำพูดของอีกคนเหมือนทลายความรู้สึกอัดแน่นที่อยู่ในอกให้เบาบางลง ฮยอกแจสะอื้นแผ่วเบา โอบกอดอีกคนอย่างนุ่มนวล

คนที่นั่งฟังอยู่นอกห้องกำหมัดแน่น คิบอมครูดตัวกับประตูลงมานั่งบนพื้น ก่อนจะหลับตาลงอย่างข่มกลั้นความรู้สึกที่อยู่ในตัวเอง

 

**

 

เสื้อสูทสีดำตัวนอกและเสื้อสีขาวตัวในถูกเปลื้องออก เผยให้เห็นรอยราคะที่โดนตรีตราเมื่อยามค่ำคืน ฮยอกแจรูดกางเกงและชั้นในออกจากกาย หยาดเลือดที่เส้นทางรักและเรียวขาขาวยังไม่ได้ถูกชำระล้างเลยสักนิดเดียว ฮยอกแจแข็งใจข่มความเจ็บก้าวลงอ่างอาบน้ำร้อนขนาดใหญ่ ก่อนจะเอนศีรษะพิงขอบอ่างแล้วหลับตาแน่น ความร้อนทำให้ร่างกายคลายความเจ็บปวดไปบางส่วน รวมทั้งหยาดเลือดก็โดนความเหลวของน้ำทำให้มันลอกออกจากลำขาอ่อนขาวผ่อง

“รอยพวกนั้นมันคืออะไร”

เสียงถามราบเรียบหากทำเอาฮยอกแจสะดุ้งสุดตัว เขาตวัดตามองคิม คิบอมที่ยืนถือผ้าขนหนูอยู่ที่ตรงปากประตู ร่างสูงสบถออกมาเบาๆอย่างผิดนิสัยเมื่อเห็นหยาดเลือดและรอยแผลที่ช่องทางรักของอีกฝ่าย

“ชเว ซีวอนใช่มั้ย...”คิบอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มอารมณ์ ขณะที่ก้าวข้าเข้ามาตวาดใส่ดวงหน้าที่ราบเรียบของคนที่อยู่ในอ่าง

“...ไอ้หมอนั่นมันข่มขืนนายใช่หรือเปล่า!!?”

สาด!!

น้ำอุ่นๆถูกกอบและสาดใส่ดวงหน้าหล่อคมอย่างรุนแรง คนที่วักน้ำหยัดกายลุกขึ้นยืน เผยให้เห็นเรือนร่างที่ถูกย่ำยีเต็มตา ดวงตาของฮยอกแจยังว่างเปล่า ร่างบางก้าวขึ้นจากสระ หากอีกคนก็คว้าแขนของเขาที่มีแต่รอยจ้ำเอาไว้

“ฉันจะฆ่ามัน...”คิบอมโกรธจนตัวสั่น ไม่อาจซ่อนมันไว้ใต้ความสุภาพอีกต่อไป

“...ฉันจะไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้!

เผี๊ยะ!!

“หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้วคิม คิบอม!!”อี ฮยอกแจตวาดลั่น

คิบอมยกมือขึ้นกุมแก้มของตัวเองก่อนหัวเราะหยัน

“ไร้สาระเหรอ? นายโดนไอ้ชั่วนั่นมันข่มขืนยังมีหน้ามาพูดว่าไร้สาระอีกอย่างนั้นน่ะเหรอ!? นายรู้ไหมน่ะว่าตัวเอง...มีค่ากับฉันมากขนาดไหน?

ฮยอกแจช้อนดวงตาแดงก่ำขึ้นมองอีกฝ่าย คิบอมรวบร่างของอีกคนมาแนบอก ก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลเป็นสาย

“เลิกเถอะ...”คิบอมกระชับร่างของอีกคนแน่น เขาสะอื้นออกมาแผ่วเบา

“...จะให้ฉันคุกเข่าขอร้องนายก็ได้ แต่หยุดทุกอย่างไว้แค่นี้เถอะนะ ฉัน...ไม่เคยขอร้องอะไรนายเลย แต่คราวนี้...แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น!

คิบอมประคองดวงหน้าของอีกคนขึ้นมาสบตา ก่อนเอ่ยเสียงสั่น

“ฉันไม่อยากเห็นนายคนใดคนนึงต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องนี้อีก ไม่ว่าจะเป็นนาย...”คิบอมแตะเบาที่ดวงหน้าบอบช้ำ สบดวงตาที่สั่นไหวอย่างวิงวอน

“...หรือว่าอึนฮยอก”

“...”

“...นายกำลังเจ็บปวด ฉันรู้นะ...”คิบอมเอ่ยต่อเสียงสั่น เมื่อเห็นอีกคนเงียบงัน

“...นายเองก็กำลังเจ็บปวดอยู่เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ”

ฮยอกแจผลักร่างของอีกคนออก ก่อนจะก้าวขาลงอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่อีกครั้ง ดำน้ำลงไปก่อนหยัดตัวขึ้นมาหลบสายตาของอีกคน มือที่วางอยู่ขอบสระกำแน่น

“ฉันเพิ่งจะรู้...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“...ว่าการที่ต้องถูกย่ำยีโดยคนที่เราไม่ได้รักมันเป็นยังไง”

“ถ้าอย่างนั้น...”คิบอมไหวตัว

“...ทำไมนายไม่หยุดมันซะ หยุด...แล้วกลับมาหาฉัน มาหาอึนฮยอก...กลับมาหาคนที่รอนายอยู่”

“ฉันหยุดไม่ได้”ฮยอกแจส่ายหน้าจนน้ำกระเซ็น

“...น้องชายฉันเจ็บกว่าฉันหลายเท่า แล้วฉันจะหยุดมันลงได้ยังไง...”

ดวงตาสีอำพันหันมาสบดวงตาของอีกฝ่าย

“...จะหยุดมันง่ายๆแบบนี้น่ะเหรอ”

“แล้วอึนฮยอก...”คิบอมถามอีกคนเสียงอ่อนโยน

“...เขาต้องการให้นายต้องมาเจ็บปวดเพื่อเขาด้วยหรือเปล่าล่ะ”

“...”ฮยอกแจนิ่งงัน

คิบอมก้าวเข้ามาใกล้อีกฝ่าย ก่อนจะรวบร่างของอีกคนขึ้นมานั่งขอบอ่างจนทั้งร่างของตนเองเปียกปอน

“...อึนฮยอกจะยิ่งเจ็บ...ถ้าเขารู้ว่าพี่ชายที่เขารักดันทุรังจะเจ็บปวดเพื่อเขา...”มืออุ่นเลื่อนไปเส้นทางรักที่บวมช้ำ ฮยอกแจสะดุ้งเมื่อมันล้วงปลายนิ้วเข้าไปควักเอาคราบคาวรักออกจากกายของเขา ร่างบางผวากอดคิบอมด้วยความเจ็บปวด

สิ่งสกปรกถูกควักออกและปล่อยตามน้ำอุ่น คิบอมทำเช่นนั้นเรื่อยๆจนรู้สึกว่าร่างในวงแขนนั้นสะอาดขึ้น ฮยอกแจหอบสะท้าน...เอนซบบ่ากว้างอย่างหมดเรี่ยวแรง หน้าหวานถูกประคองมาซบดวงตาสีดำขลับที่ฉายแววจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน

“เชื่อฉัน...ฮยอกแจ...”

 

“...เลิกเถอะ”

 

**

 

ดวงตาสีอำพันมองสายน้ำที่ไหลเชี่ยว ฮยอกแจเม้มปากแน่นก่อนจี้บุหรี่กับราวสะพาน แล้วโยนก้นบุหรี่ไปกองรวมกับมวนอื่นๆที่กองอยู่ไม่ไกล ฮยอกแจจุดมวนใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง

“เครียดมากเลยเหรอ”

เสียงถามทุ้มนุ่มจากคิม คิบอมทำให้ฮยอกแจเผยอยิ้มบางเบา คิบอมเลื่อนมือมาดึงบุหรี่ที่ยังไม่ถูกจุดมาฉีกทิ้ง ฮยอกแจเบ้ปากน้อยๆ

“สะเออะ”

“เพราะฉันเป็นผู้ดูแลนายต่างหากล่ะ”คิบอมเอ่ยเสียงเรียบ

“...ถ้าฉันปล่อยให้นายรมควันตัวเองจนตัวตาย คุณอีต้องฆ่าฉันแน่”

“ตาแก่นั่นไม่รักฉันมากขนาดนั้นหรอก”ฮยอกแจเอ่ยอย่างเฉยชา ก่อนจะก้มหน้าลงมองสายน้ำที่ไหนเอื่อย

“...เรื่องของไลอ้อนจิวเวอร์รี่เป็นยังไงบ้าง”

“เรานัดรายนั้นในวันเสาร์นี้ เพราะฉะนั้นเสาร์นี้พวกเขาต้องให้คำตอบกับโรสมาร์ค ฉันกับทงเฮอาจจะไปจัดการด้วยตัวเอง...นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ”

“ฉันจะไปเอง...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเรียบ ทำให้อีกคนเบิกตากว้าง ร่างบางเหยียดยิ้มเยาะ

“...ในสนามรบ ไลอ้อนจิวเวอร์รี่อาจพ่ายแก่โรสมาร์ค แต่ฉันกับซีวอนเรายังได้แค่เสมอ...นี่มันน่าหงุดหงิดไหมล่ะ”

“ฮยอกแจ...”

“ฉันหยุดแล้ว”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนหันมายิ้มบางให้อีกฝ่าย

“...แค่เป็นการทักทายศัตรูครั้งสุดท้าย ก่อนที่ฉันจะพาอึนฮยอกไปแอลเอ ฉันไม่ยอมให้น้องต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่อาจจะช่วยให้เขาคืนความทรงจำขึ้นมาได้หรอกนะ นายพูดถูก...ตอนนี้อึนฮยอกคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฉัน เป็นสิ่งสำคัญเพียงหนึ่งเดียว”

คิบอมค่อยยิ้มออก และเขาก็ยิ้มกว้างมากขึ้น ร่างสูงมีสีหน้าที่ฉายแววแห่งความสุขอย่างเห็นได้ชัดจนฮยอกแจต้องยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“ฉันกลับแอลเอด้วยได้ไหม”

“ได้สิ...”ฮยอกแจหัวเราะ

“...นายต้องเป็นคนรับใช้ฉันกับน้องอยู่แล้ว”

คิบอมยิ้มกว้างกับคำตอบที่ได้รับ

“ขอบคุณครับท่านประธาน”

ฮยอกแจหัวเราะกับคำเรียกนั้น ก่อนจะซบหน้ากับท่อนแขนของตนเองที่ผสานกันอยู่ที่ราวสะพาน ดวงตาสีอำพันเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างอ่อนหวาน แต่เมื่อสบดวงตาสีดำขลับเขากลับต้องหลุบตาลงต่ำอย่างเจ็บปวด

“คิบอม...”

“หือ?”

“นาย...”ฮยอกแจเม้มปากแน่นอย่างอึดอัดเมื่อถามคำถาม

“...สามารถรักคนที่เคยโดนข่มขืนได้ไหม?

คิบอมเบิกตากว้าง ก่อนจะเบือนหน้าหันกลับไปมองสายน้ำที่ไหลเอื่อย ฮยอกแจสูดลมหายใจลึกเมื่ออีกคนคลี่ยิ้มให้เขา

“ได้สิ สำหรับฉัน...ต่อให้คนที่ฉันรักจะเคยขายตัวมาก่อน แต่ฉันก็รับได้ทั้งนั้น เพราะฉันรักเขาที่ปัจจุบัน...ที่ไม่จำเป็นต้องมองอดีต มันอาจจะฟังอยู่โอ้อวดตัวเองไปหน่อย แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันเป็น...”

คิบอมคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนอีกครั้งเหมือนกำลังอยู่ต่อหน้าใครบางคน

“...คนที่ฉันรัก...เขาขาวสะอาดเสมอแหละ”

ฮยอกแจคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด

“ไม่อยากจะเชื่อ...”ร่างบางหันหลังเอนตัวพิงราว

“...ว่าโลกนี้จะยังมีผู้ชายแบบนายอยู่ด้วย ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ...นี่ คิบอม”

“หือ?

“ฉันมีเรื่องจะบอกนาย”

“ฉันก็มีเรื่องจะบอกนายอยู่เหมือนกัน”คิบอมยิ้มออกมาอย่างคนตัดสินใจ

ฮยอกแจนิ่งไปนิด ก่อนเอ่ยออกมาอย่างยินดี

“งั้นนายพูดก่อนสิ”

“นายก่อนสิ”

“ไม่ นายก่อนนั่นแหละดีแล้ว เพราะคำพูดของฉันอาจจะทำให้นายช็อคจนลืมเรื่องที่ตัวเองจะพูดไปเลยก็ได้”

“ขนาดนั้นเชียว?”คิบอมหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะโคลงหัว

“เอาสิ ฟังนะ”

ฮยอกแจแย้มรอยยิ้ม ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะจางหายไปแทบจะทันทีเมื่ออีกคนหันมาบอกเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

“ฉันรักอึนฮยอก”

 

หัวใจของอี ฮยอกแจรู้สึกเหมือนถูกกระชากโดยแรง มองอีกคนที่ยังแย้มรอยยิ้มด้วยความรู้สึกที่เหมือนโดนแช่แข็งทั้งเป็น

“...เราตกลงว่าจะแต่งงานกัน แต่ฉันอยากจะขอนายก่อน ในฐานะที่นายเป็นพี่ของเขา ฉันรู้ดีว่าอึนฮยอกเคยเจอเรื่องเลวร้ายมามากขนาดไหน และนายก็...เป็นห่วงเขามาก”

คิบอมมองอีกคน ก่อนจะเอ่ยถามเสียงหนักแน่น ไม่มีวี่แววว่าจะล้อเล่นเลยสักนิด

“ฮยอกแจ...ต่อจากนี้ไปให้ฉันเป็นคนดูแลน้องชายของนายจะได้ไหม ฉันสัญญาว่าจะปกป้องและดูแลเขาเอง ฮยอกแจ..”มืออุ่นเลื่อนมาจับมือเย็นเยียบไว้และกระชับแน่น ดวงตาสีดำขลับมีแววจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน

“...ต่อจากนี้ไปให้ฉันเป็นคนมอบความสุขให้กับน้องชายของนายจะได้ไหม”

ฮยอกแจยืนนิ่งเหมือนโดนมนต์สะกด เขารู้สึกเหมือนสะพานมันโงนเงนจนตนเองเจียนตกลงไปในน้ำได้ทุกเวลา ฮยอกแจมองอีกคนอย่างพยายามข่มความรู้สึก คิม คิบอมเป็นคนดีขนาดไหน เขานั้นรู้ดีที่สุด และรู้ด้วยว่า...อึนฮยอกต้องการคนแบบนี้มากขนาดไหน

ร่างบางเผยอยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก เสหันไปมองสายน้ำที่ไหนเชี่ยว

“ได้สิ ฉันอนุญาต...นายดูแลเขาให้ดีเถอะนะ”

คิบอมยิ้มกว้างอย่างยินดีออกมาอย่างไม่ปิดบัง ก่อนที่ชายหนุ่มจะปล่อยมืออีกฝ่ายแล้วถามเสียงนุ่ม

“แล้วนายอยากจะบอกอะไรฉันอย่างนั้นเหรอ”

“ฉัน...”

ฮยอกแจก้มหน้านิ่ง คิบอมเอียงคอมองอีกคนอย่างสงสัย ฮยอกแจเม้มปากแน่น

“ฉัน...”

ฮยอกแจสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแย้มรอยยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างสดใส

“...ขอบคุณนะคิบอม สำหรับทุกสิ่งที่นายทำเพื่อฉัน”

คิบอมแย้มรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะดึงอีกคนเข้ามาโอบกอดอย่างนุ่มนวล ลูบเส้นผมสีแดงเข้มนั้นอย่างเอ็นดู

“นึกว่าเรื่องอะไร...ไม่เป็นไรหรอกน่าฮยอกแจ”

คิบอมผละจากมา ก่อนลูบแก้มของคนแล้วยิ้มบางออกมาอย่างเอ็นดู

“ฉันเองก็ขอบคุณนายมากเลยนะฮยอกแจ”

ฮยอกแจยิ้มบาง มองคนที่เดินจากไปอย่างร่าเริงแล้วเบือนหน้ากลับมามองลำธารใส หยาดน้ำหยดหนึ่งไหลรินจากปลายคางเขาลงสู่เบื้องล่างและกระจายเป็นวงกว้าง

“คิบอม...ฉันรักนาย”

 

“...รักจริงๆ”

 

**

เรื่องนี้และตอนนี้ขออัพให้เป็นของขวัญวันปีใหม่ที่มอบให้กับทุกคน (รักทุกคนครับ -..-)

ใส่เอ็นซีที่เฝ้ารอกันมานาน (= =??) และตอนหน้าคงจะถึงบทสรุปของโรสมาร์คเรียบร้อย (ผิดพลาดทางคำพูดต้องขออภัย เขียนตอนง่วงนอนจัดก็เงี้ย T^T

เมื่อโรสมาร์คจบ ก็มีการรวมเล่ม - -*

เราก็ว่ามันน้อยนะแต่ทำไมเขียนได้สองเล่มใหญ่เลยวะ ใครอยากจะซื้อก็เตรียมตังค์ให้ดีๆนะฮับ -..-

คงเป็นฟิคเรื่องสุดท้ายของไรเตอร์จริงๆแล้วล่ะ - -

555+

สุขสันต์วันปีใหม่~!!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #918 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 12:43
    TT^TT งือ ตอนจบไมมันเศร้าอย่างนี้
    สงสารฮยอกแจอ่า รักคิบอมแต่บอมรักน้องตัวเอง
    ส่วนวอน -..- นายก็ไม่เหลืออะไร เจอความจริงแล้วมันปวดใจมั้ยล่ะ มันเสียใจใช่มั้ย
    ฮยอกแก้แค้นสำเร็จแล้ว แกเข้มแข็งมากจริงๆ มากที่สุด T^T โอย ซึ้ง เศร้า เจ็บแทน
    สนุกมากเลยไรเตอ เค้าชอบเรื่องนี้มากๆ
    #ว่าแล้วก็ไปอ่านตอนต่อไป ~
    #918
    0
  2. #878 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 21:32

    เจ็บอ่ะ -0-

    #878
    0
  3. #829 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 04:46
     เหมือนฮยอกแจจะเสียอะไรหลายๆอย่างไปเลยอ่ะ สงสารอ่ะ 
    #829
    0
  4. #779 Mhoomin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 21:03
    ในที่สุดอี ฮยอกแจก็หนีไมพ้น

    และแล้วความรู้สึกของฮยอกแจที่มีต่อคิบอมก็มีอันต้องพับเก็บไป

    มาถึงตรงนี้สงสารชเว ซีวอนนะ ไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ
    #779
    0
  5. #634 ae snoopy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 12:07


    การแก้แค้นนำพาความเศร้ามาหา
    #634
    0
  6. #633 yepat@dD (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 01:59
    ฮือออ...จะเป็นรักสามเศร้าไหมเนี่ย
    #633
    0
  7. #632 ze_gusy club (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มกราคม 2555 / 08:45
    สุดท้ายแล้ว
    ฮยอกแจ ก็เสร็จวอนจนได้
    #632
    0
  8. #631 พริกหยวก (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 22:59
    และแล้ว..............
    ฮยอแจก็..............
    เสร็จวอน -   -"

    อยากบอกว่ารอตอนนี้นานมากไรเตอร์555555555555555555
    เป็นตอนที่สรุปอารมณ์ทุกอารมณ์มากอ่ะ
    ทั้งกี้ ทั้งแฮ เมียวอนก็แท้งลูกเพราะฮยอกแจ =  =
    เรื่องราวชักเข้มข้น!!!!

    #631
    0
  9. #630 keroro (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 20:44
    บอมใจร้ายที่สุด
    #630
    0
  10. #629 phahae (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 16:35
    เจ็บด้วยกันทุกฝ่าย
    คงมีคิบอมกะอึนฮยอกอ่ะที่สุขสมหวัง
    ขอคยูเฮสมหวังด้วยได้ไหม
    อย่าให้พังหลังจากรู้ความจริงนะ
    จิตใจคยูคงรับไม่ไหวแน่ยิ่งตอนนี้ทงเฮเริ่มรักคยูแล้วด้วย
    สนุกอ่ะ
    แอบใจหายที่จะจบแล้ว
    รอด้วยใจลุ้นระทึก
    ไรเตอร์สุ้ๆ
    #629
    0
  11. #628 Murasaki_Violet (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 13:43
    จะจบแล้วเหรอเนี่ย.. T-T   ขมขื่นสุดๆ ฮืออออ
    ก่อนที่จะอ่านเรื่องนี้ เราชอบฟัง mirror ให้จบก่อนหนึ่งรอบ เพื่อความอิน..
    แล้วคราวนี้ยังอัพ 2 ตอนรวด เรายิ่งอินเข้าไปใหญ่เลยอ้ะ!
    แงงงงงงงงงง เสียใจมากกกกกกกกกกกกกก!!

    ถึงจะไม่ช๊อคตรงเฉลยเรื่องซึงอาเท่าไหร่.. แต่ nc แบบนั้น มันทำร้ายจิตใจโคดๆๆ
    สรุปว่าอิวอนได้เวอร์จิ้นทั้งอึนฮยอก ทั้งฮยอกแจเลยเรอะ! อ้ากกกกก

    คิบอม... TT-TT  นายมัน... ฮือออๆๆ ด่าไม่ออกอ่ะ คิบอมเป็นคนดี แต่คนดีคนนี้ที่ทำร้ายใจฮยอกสุดๆ
    ทงเฮ คยูฮยอน ขอให้เข้าใจกันมากๆ นะ ถ้าความจริงเปิดเผยอาจจะพังอีกคู่ก็ได้

    แต่เราว่าสุดๆแล้ว.. คนที่ไม่เหลืออะไรเลยก็มีอยู่สองคน ซีวอนกับฮยอกแจ...
    ปลายทางของการแก้แค้นและความไม่เข้าใจกัน ก็คือการทำร้ายตัวเองแบบที่แก้ไขอะไรไม่ได้อีกต่อไป

    ปล. สารภาพว่าชอบฉากบอมฮยอก.. ฮยอกแจนะ แบบว่าๆ ฟัดกันน่ารักมากอ่ะ -///-  อยากได้ๆ

    ขอบคุณไรเตอร์ค่ะ สำหรับของขวัญปีใหม่.. 2555  แต่หัวเราะ 555 ไม่ค่อยออก
    #628
    0
  12. #627 mui (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 01:36
    เจ็บด้วยกันทั้งสองคน ทั้งคนที่ต้องการแต่จะแก้แค้น แล้วก็คนที่ถูกแก้นแค้นแบบไม่รู้ตัว
    #627
    0
  13. #626 moonoy68 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 17:27
    สงสารฮยอกมาก  พอจะรักกลับพูดออกมาไม่ได้

    บอมนะบอม เฮ้ออออ แต่เรื่องความรักก็พูดยาก

    แต่ถ้าบอมเลือกที่จะรักอึนแล้วก็ดูแลอึนดีๆละ
    #626
    0
  14. #625 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 15:06
    แบบนี้จะสงสารใครดีเนี่ย... วอน หรือ ฮยอก ??
    เอนซีแม้จะรอคอยแต่ทว่าช่างเจ็บปวดนัก!!
    ทุกคนล้วนแล้วจะเจ็บปวดกันหมดเลย...
    เจ็บปวดจากการกระทำของตัวเอง...
    โอ้ยยย อ่านแล้วเครียดตามเลยนะเนี่ย 55555+

    ฮยอกแจทำสำเร็จแล้ว แต่ควาสำเร็จก็แลกมากับความว่างเปล่า
    ไม่ได้อะไรเลย... มีแต่ความสุญเสีย...
    แอบบอกว่าบีบใจมากเลยตอนอึนฮยอกเรียกฮยอกแจว่าพี่จ๋า...
    มันแบบ เอาตรงๆนะคะ แอบน้ำตาคลอ... มันแบบ ซึ้งในความเป็นพี่น้องมาก
    แต่นะ มาจี๊ดใจก็ตอนฮยอกบอกรักคิบอมเนี่ยแหละ
    พี่น้องคงไม่แตกหักกันเพราะเรื่องนี้หรอกนะ... U____U

    คยูเจออึนอึนแล้ว!!! คราวนี้คงได้สนุกกันแน่ๆ!
    แล้วถ้าคยูรู้เรื่องทงเฮขึ้นมาอีกละ... โอ้ยยยย
    เรื่องนี้มันบีบจิตบีบใจได้อีก!!!!

    ตอนหน้าจบแล้วหรอ? จบแล้วจริงๆมั้ยอ่า U___U
    อะไรๆมันยังไม่ค่อยคลี่คลายเลย... หวังว่าจะมีภาคต่อเนอะ^^ 555+
    แต่ก็แอบดีใจที่จะไรเตอร์จะรวมเล่มแล้ว~~~~
    เตรียมเงินรอแน่นอนคะ!!

    รอตอนต่อไป(จบ)คะ ><

    ปล. เกือบลืมไปเลย... ยังไงก็ HNY. 2012 นะค่ะ^^
    มีความสุขมากๆ ขอให้ก้าวเดินไปบนทางที่ดีและไม่ประสบปัญหานะคะ^^
    สู้ๆไปกับทุกๆเรื่องในชีวิตเลยค่ะ!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มกราคม 2555 / 15:09
    #625
    0
  15. #624 sanphet (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 12:10
     สงสารฮยอกอ่ะ
    สุดท้ายคนที่เจ็บปวดคือฮยอกแจหรอ
    บอมนะบอม

    #624
    0
  16. #623 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 08:10

    NC อ่า จะสงสารฮยอกดีหรือวอนดีนะ เเต่ยังไงก็ลำเอียงเข้าข้างฮยอกอ่ะ เพราะเค้ารักฮยอก ฮ่าๆ

    ฮยอกท่าจะเจ็บมากนะนั่น โฮกกก ช่างเป็นพี่ที่เเสนดี ชอบฮยอกที่ตรงรักน้องมากๆเนี่ยเเหละ ^^

    เเต่สงสารฮยอกมากกว่าวอนนะ ฮยอกดูเป็นคนที่ดูเหมือนจะเข้มเเข็งเเต่จริงๆเเล้วมันไม่ใช่

    การที่จะเก็บความรู้สึกอย่างที่ฮยอกทำมันไม่ง่ายเลย ยังไงก็เชียร์ฮยอกกก บอมฮยอกกก

    เวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกันเเล้วดูฮยอกมีความสุขมาก บอมก็นะ ดูเหมือนว่าจะห่วงฮยอกเช่นกัน

    สำหรับพ่อพระเอกของเรา เหมือนจะไม่ได้เป็นคนทำอะไรเเต่เพิ่งจะรู้สึกว่าวอนเสียทุกอย่างเเฮะ

    ไว้อาลัยให้ 3 วิ ตอนต่อไปหวังว่าไรเตอร์คงจะไม่เเกล้งอะไรวอนอีก

    เเต่ก็อยากรู้ว่าถ้าวอนรู้ความจริงเเล้วมันจะเป็นยังไงน๊า

    คยูเฮ คู่นี้เเบบว่าน่าสงสารอ่ะ สงสารคยู เเต่ก็ไม่อยากให้คยูกลับไปหาวอนเท่าไหร่ (ยังคงลำเอียงกลัวฮยอกจะซวย)

    เเต่ก็นะ อวยพรให้อย่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างคู่นี้เล้ยยยย

    ว่าเเต่คยูจะสังเกตุได้หรือยังล่ะเนี่ย ว่าฮยอกกับอึนมันคนละคนกัน

    ตอนนี้เครียดๆยังไงก็ไม่รู้ซิ ทุกคนเครียดหมดถ้าไม่มีฉากของบอมกับอึน

    happy new year เช่นกันนะไรเตอร์ๆๆๆ มีความสุขมากๆ

    เอ๋ฟิคเรื่องนี้จะเป็นเรื่องสุดท้ายเเล้วหรอ เเต่ว่านะคะไรเตอร์ เค้ายังติดฟิคชั่นที่ไรเตอร์เขียนอยู่เลยอ่ะ ^^

    อยากให้ไรเตอร์เขียน never love ต่อ เพราะค้างมานานเเสนนาน สาวกซีฮันยังรอคอยฮ่าๆ

    เเต่เราก็เข้าใจนะว่าบางที่มันก็อาจเกิดอารมณ์เขียนไม่ออกไปไม่ไหวเหมือนกันจริงไหม

    ถ้าไรเตอร์เหนื่อยหรือว่ายังไม่อยากเขียนก็ไม่ว่าอะไรหรอก เราเเค่อยากบอกว่าตรงนี้ยังมีคนรออ่านอยู่เสมอจ้า

    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์น๊าาาาา

    #623
    0
  17. #622 คนคุ้นเคย (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 00:54
    จะเก็บตังรอนะค่ะ ไรเตอร์ สงสารฮยอก TT TT เป็นคนที่ฮยอกรักทั้งคู่เลย
    #622
    0
  18. #621 ฺฺBelieve in SJ_E.L.F (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 22:32

    วอนใจร้ายไปรึเปล่า
    แอบสงสารฮยอกTT

    #621
    0
  19. #620 geejajaa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 21:08
    กรี๊ดดดดด ชอบของขวัญปีใหม่จาก Writer มากๆเลยนะคะ

    แค้นนี้ต้องชำระ ก็สำเร็จเรียบร้อย คนผิดก็ได้รับกรรมกันไป

    เหลือแต่เรื่องของหัวใจ แต่ละคนก็เตรียมเคลียร์กันเองล่ะหันนะ

    สงสารฮยอกแจ สุดท้ายก็โดนสิงโตคาบไปกินจนได้
    แอบเสียดายแทนคิบอมที่ไม่ได้ยินคำรักจากฮยอกแจ

    วอนจะทำยังไงต่อไป
    คยูจะกลับไปช่วยวอนได้ไหม?
    ด๊องจะเลือกฮยอกหรือคยู

    อยากอ่านตอนต่อไปใจจะขาดอีกแล้ววววววว

    รวมเล่มเมื่อไหร่ เค้าเอาด้วยคนแน่นอน!!!!
    #620
    0
  20. #619 MMM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 21:07
    เราชอบเวลาที่ฮยอกแจกับคิบอมเจอกันนะ



    คิบอมอบอุ่นมากกก ฮยอกแจดูมีความสุขเวลาอยู่กัยคิบอมอ่ะ



    คิบอมทำไมมาบอกเวลานี้ ฮยอกแจกำลังยิ้มอยู่แล้วเชียว



    พอถึงตอนนั้นใจเรากระตุกวูบเลยอ่ะ ไม่ได้เว่อร์นะ



    ฮยอกแจน่าจะเป็นฝ่ายบอกก่อนนะ



    ปวดใจแทนฮยอกแจอ่ะ คิบอมรักอึนฮยอกจริงๆ เหรอ



    ฮยอกแจก็ต้องยอมให้น้องใช่มั๊ย



    ขอโทษนะถ้าเม้นแต่บอมฮยอกแจอ่ะ T___T



    ปล.ไม่อยากให้วอนได้แม้กระทั่งตัวของฮยอกแจเลย





    สวัสดีปีใหม่ค่ะ ไรเตอร์



    #619
    0
  21. #618 แกะน้อยหัวบ๊อบ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 20:55
    เอ็นซีที่รอคอย. มันช่างเจ็บปวดดีเหลือเกิน

    ตาวอนเอ้ยยยย. จะสงสารหรือสมเพจแกดีเนี่ย

    //เค้ารอตอนจบอยู่ ไรเตอร์รีบๆอัพนะ ค้างอย่างแรง

    สู้ๆค่ะ!!!
    #618
    0
  22. #617 peep (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 20:44
    TT^TT ง่า ร้องไห้ให้น้องเกียมค่ะ น่าสงสารมากเลยล่ะ ดงเฮต้องรักเกียมให้มากๆนะ



    ส่วนซีวอนกะน้องฮยอก ดูชุลมุน (สรุปไม่ได้รักกันเลยหรอ? สงสารฮยอกอ่ะ ต้องเข้มแข็งมากจริงๆ ถึงทำแบบนี้ได้ โฮกTT^TT)



    รอไรเตอร์อัพต่อไป สวัสดีปีใหม่นะค่ะ ^^
    #617
    0