ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 29 : -26-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ม.ค. 55

 

เส้นทางข้างหน้าดูจะทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย ดวงตาที่จับจ้องการเดินทางของตนเองหลับแน่น ภาพรอยยิ้มและความบริสุทธิ์ใจของใครบางคนวาบเข้ามาในสมอง อี ทงเฮเม้มปากแน่นก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวกลับไปยังคฤหาสน์ของตระกูลชเว

ร่างบางก้าวลงจากรถ และเดินเข้าบ้านไปโดยที่ตนเองก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ชเว ซีวอนกำลังโอบกอดร่างสั่นเทาของอี ฮยอกแจ ทั้งที่ดวงตาของชายหนุ่มร่างสูงเองก็แดงก่ำ พอเห็นเขามันก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาและห่างเหิน แต่อี ทงเฮไม่ได้สนใจ

“คยูฮยอนอยู่ไหน”ร่างบางเอ่ยถามเสียงเรียบ

ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง แววตาสั่นไหวของเพื่อนรักทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว ซีวอนตอบเสียงราบเรียบ

“ไปแล้ว”

“ไปแล้ว...เหรอ”ทงเฮทวนคำตอบเสียงสั่น มองคนนั้นที คนโน้นที ก่อนจะสะบัดหน้าเดินแกมวิ่งขึ้นรถเปิดประทุนสีแดงของตนเอง ก่อนจะบึ่งรถออกไปตะเวนตามหารถสีดำขลับของใครบางคน

เขาไม่รู้หรอก...ว่าอะไรที่ทำให้เขากระวนกระวายใจได้มากขนาดนี้

เขาไม่รู้หรอก...ว่าความรู้สึกที่มีให้ ผู้ชายคนนั้น มันคืออะไร

ไม่ใช่...มันไม่ลึกซึ้งเหมือนรักที่เขามีให้คิบอม ไม่เลย...มันว่างเปล่าเหมือนสายลมที่พัดผ่านไปมา

...และทงเฮก็คือต้นหลิวที่ไหวเอนเมื่อต้องลมนั่น...

“หายไปไหนนะ...เด็กบ้า!”ทงเฮเอ่ยเสียงกราดเกรี้ยว

“...อย่าคิดอะไรบ้าๆเชียวนะ อ๊ะ!!

ดวงตาสีน้ำตาลเหลืบเห็นรถสีดำที่คุ้นตาของคนที่ตนตามหา ผับเล็กๆที่ประดับประดาด้วยแสงไฟ ทงเฮวิ่งเข้าไปอย่างร้อนใจ ก่อนจะกวาดตามองหาร่างของใครบางคน ร่างบางยกมือขึ้นเสยผมตนเองอย่างหัวเสียเมื่อไม่เห็นคนที่ตนตามหาเลยสักนิด อี ทงเฮก้าวเข้าห้องน้ำชายที่อยู่มุมสุดของร้าน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป คนที่เขาตามหาก็เดินมาหยุดตรงหน้า

ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพของอีกฝ่าย คยูฮยอนรูดซิปกางเกงหลังจากที่จัดการช่วยตัวเองไปแล้วเรียบร้อย เขาเงยหน้ามองใครบางคนที่ยืนหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างไม่คาดคิด

ดวงหน้าหล่อคมที่พกช้ำ เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยช้ำทำเอาทงเฮถึงกับพูดไม่ออก เลือดสีแดงสดเลอะอยู่ที่มุมปากหยักสวยที่เจ่อบวม ทงเฮยกมือขึ้นแตะมันแผ่วเบาแล้วใจหาย ร่างบางเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ

“เกิดอะไรขึ้น?

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำมือแน่น ก่อนจะโผกอดเขาโดยที่คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัว แรงสะอื้นของอีกฝ่ายทำเอาทงเฮได้แต่ยืนนิ่ง คยูฮยอนกำเสื้อของอีกคนเหมือนต้องการที่พึ่งทางใจ

“ทงเฮ...”เสียงของชายหนุ่มสั่นเครือ ซุกหน้าและปลดปล่อยน้ำตาลงบนบ่าบอบบางของคนที่รัก

“...ผมไม่ผิด ฮึก...”

“คยูฮยอน...”ทงเฮเรียกอีกคนเสียงอ่อนโยน

“...คุณเชื่อผมนะว่าผมไม่ผิด ฮึก...เขาวางยาผม เขาใส่ร้ายผม...ผมไม่ได้ทำจริงๆ...”

อ้อมกอดของคยูฮยอนรัดแนบแน่นยิ่งขึ้น ทงเฮนิ่งงันเหมือนโดนมนต์สะกดก่อนจะยกมือขึ้นกอดตอบอีกฝ่าย

“ใช่...นายไม่ผิด...ไม่ผิดเลยสักนิด...”

...ทุกอย่าง...

...คนที่ผิดจริงๆคือฉันเองแหละ...

 

“ฉันขอโทษนะคยูฮยอน”

 

**

 

“ได้เรื่องอะไรบ้างไหม”เสียงถามราบเรียบเหมือนไม่ค่อยทุกข์ร้อนกับเรื่องที่ตนเองต้องการคำตอบ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นร้อนนัก

“ได้สิ...”ฮีชอลเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะวางรูปของคนสองคนให้อีกฝ่าย

“...แหวนให้นายตามหาเจ้าของมันคือแหวนที่ถูกออกแบบเป็นพิเศษโดยไลอ้อนจิวเวอร์รี่ เป็นแหวนหมั้นราคามหาศาลของน้องสาวของชเว ซีวอน...ชเว ซึงอา”

“ฮัน โบซอก...”ฮยอกแจกำรูปในมือของตนแนบจนมันแหลกยับ

“หมอนี่ไม่ใช่เล่นๆ...”ฮีชอลเอ่ยเตือนเสียงอ่อน

“...ครอบครัวของมันเป็นนายหน้าค้าอัญมณีอันดับต้นๆของเกาหลี เบื้องหลังของคนตระกูลนี้มัน...ไม่ค่อยน่าแตะต้อง”

“ถ้าขนาดพี่ยังเตือนฉันเองก็คงจะต้องฟังเอาไว้...”ฮยอกแจหรี่ตาลงพร้อมกัดริมฝีปากของตนเองแน่น

“...แต่ฉันก็คงจะปล่อยมันไปไม่ได้ พี่เองก็คงจะรู้ใช่ไหม”

“รู้สิ...”ฮีชอลเสยผม พร้อมถอนหายใจออกมาเบาๆ มองอีกคนอย่างห่วงใย

“...แต่สถานะของนายในตอนนี้มันยังไม่แน่นอน อย่าลืมสิว่าตัวเองยังไม่ได้เป็นประธานบริษัทโรสมาร์คโดยสมบูรณ์ ที่สำคัญ...ทุกการเคลื่อนไหวของนายจะเป็นที่จับตามองจากผู้ถือหุ้นทุกคน”

“แต่ถ้าฉันสามารถสร้างผลงานให้เป็นที่น่าพอใจได้ มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรไม่ใช่เหรอ”ฮยอกแจเอ่ยอย่างไม่ใคร่ใส่ใจ ก่อนจะขยับยิ้มร้าย

“...และถ้าไม่มีใครจับได้...มันจะมีปัญหาอะไรล่ะ”

“นายนี่มันชักจะน่ากลัวขึ้นทุกวัน”ฮีชอลถอนหายใจยาว

“...คิบอมต้องคลั่งแน่ถ้ารู้ว่านายคิดจะทำอะไร จะทำอะไรก็ห่วงตัวเองบ้างก็แล้วกัน ยังไงนายก็ได้ชื่อว่าน้องของฉันคนนึง ฉันไม่อยากเห็นนายเอาตัวเข้าไปเสี่ยงบ่อยๆ”

ฮยอกแจทำได้เพียงเงียบ ก่อนถามถึงเรื่องอื่น

“งานบริษัทเป็นไปด้วยดีไหม”

ฮีชอลถอนหายใจออกมาแรงๆ มองอีกคนเหมือนตัดพ้อหน่อยๆ

“เรียกได้ว่าดีมากเลยล่ะ ก็นายเล่นส่งแผนการตลาดของคู่แข่งมาให้ทุกเดือนเลยนี่น่า เจ้าคิบอมมันเลยวางหมากให้เราดักทางคู่แข่งทุกทาง เลยโกยรายได้กับลูกค้าเข้าบริษัทอย่างกับกอบทราย แถมเจ้าควอน จียงก็เริ่มฝึกออกแบบงานสไตล์เกาหลีอย่างที่นายต้องการแล้วด้วย”

“ก็ดีนี่...”ประธานสูงสุดของโรสมาร์คยิ้มออกมาอย่างพอใจในผลงานของบริษัท ก่อนจะเอ่ยถามถึงอีกคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่

“...แล้วทงเฮหายไปไหน”

ฮีชอลชะงัก ก่อนจะก้มหน้าลงมองถ้วยกาแฟของตนเอง ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา

“ฮยอกแจ...”

“หือ”

“ถ้าทงเฮมันนึกรักไอ้เด็กคยูฮยอนคนนั้น นายจะว่ายังไง”

“...”

ฮยอกแจหรี่ตาลง บรรยากาศรอบตัวแลดูกดดันอย่างน่าประหลาดสำหรับคิม ฮีชอล ก่อนที่อี ฮยอกแจจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างเยาะหยัน

“ฉันไม่ว่าอะไรหรอกพี่ฮีชอล...”

“...”

ประธานใหญ่แห่งโรสมาร์คหยิบหลอดขึ้นมาเขี่ยฟองกาแฟที่คลออยู่ปากแก้ว สีหน้าครานี้เหมือนกำลังยิ้มเยาะหยันศัตรูตัวฉกาจอยู่อย่างไรอย่างนั้น

 

“...เพราะว่านั่นมันก็หมายความว่า...อี ทงเฮกำลังทำร้ายตัวเองอยู่น่ะสิ”

 

**

 

ร่างบางกำลังก้มมองสายน้ำเย็นๆที่กำลังไหลเอื่อย ลมหนาวกำลังพัดมาทำให้เขาต้องกอดตนเองแน่นขึ้น ดวงตาสีอำพันละจากภาพสายน้ำที่ไหลเอื่อยนั่น เงยขึ้นมองท้องฟ้ายามเย็นแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“อึนฮยอก”

เสียงเรียกทำให้อี อึนฮยอกเบือนหน้าหันกลับไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวานเมื่อว่าที่เจ้าบ่าวของเขาเดินมายืนยิ้มให้ข้างๆ

“ใกล้มืดแล้วนะครับ...”คิบอมหรี่ตาลงอย่างจับผิด

“...คุณควรจะอาบน้ำรอทานข้าวกับผมสิ”

“ผมชอบที่นี่...”อึนฮยอกยิ้มหวาน ก่อนจะเดินเข้ามาซุกตัวกับอกอุ่นของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน ทำให้คนที่ดุอย่างไม่จริงจังนั้นยิ้มออก ร่างบางซุกกับบ่าอุ่นของอีกฝ่าย ดวงตาที่มองสายน้ำครานี้เหมือนเหม่อไปไกล

“...คิบอมครับ”

คิบอมที่กำลังเอามืออังแก้มใสให้อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ครับ?

“ผมน่ะ...”อึนฮยอกก้มหน้างุดๆจนอีกคนต้องผละออกมามองอย่างสงสัย

“...ไม่ได้ลืมอะไรไปจริงๆเหรอครับ”

ดวงตาของคิม คิบอม ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้ราบเรียบที่สุด ยิ้มออกมาบิดบังความกังวลที่อยู่ในใจ

“ไม่นี่ครับ”

“แต่ผมรู้สึกเหมือนลืมอะไรที่สำคัญไปนะครับ...”อึนฮยอกเอ่ย ยกมือขึ้นประคองศีรษะของตน ชักสีหน้าครุ่นคิด

“...บางอย่างที่สำคัญมาก”

คิบอมชักสีหน้าประหลาด มันมีความรู้สึกเป็นยังไงนะ ใจหาย หวาดหวั่น ผิดหวัง...แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความหวาดกลัวต่อเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นนี่ ร่างสูงถามเสียงอ่อนอย่างที่อีกคนจับความรู้สึกของเขาไม่ได้เลยสักนิด

“สิ่งสำคัญของคุณไม่ใช่ฮยอกแจเหรอครับ”

“ผมแค่...”อึนฮยอกหลุบตามองปลายเท้าของตนเอง ก่อนเอ่ยออกมาเหมือนรู้สึกผิด

“...ผมแค่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังลืมบางอย่าง...บางคนที่อาจจะสำคัญมากกว่าผม”

มือข้างตัวของคิบอมกำแน่น ก่อนจะคลายออก เขาเดินเข้ามาใกล้อีกคนแล้วพยายามวาดยิ้มที่ฝืนเต็มทน คลายผ้าพันคอของตนเองส่วนหนึ่งมาพันคอของอีกฝ่ายโดยที่ตนเองก็ยังพันมันอยู่รอบคอ คิบอมยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“คนสำคัญของคุณ นอกจากฮยอกแจแล้ว...ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวอย่างนั้นเหรอครับ”

 แก้มขาวของอึนฮยอกร้อนผ่าว ก่อนเจ้าตัวจะแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างเขินอาย หลงลืมสิ่งที่ข้องใจไปชั่วขณะ คิบอมเลื่อนมือมาประคองดวงหน้าหวาน ให้ดวงตาสีอำพันใสนั่นสบกับดวงตาสีดำขลับของเขา ร่างบางนิ่งงันเมื่ออีกฝ่ายประทับเรียวปากหยักมาที่เรียวปากอิ่มของเขา สัมผัสเบาๆที่ไม่รุกล้ำ เหมือนดังว่าพยายามทำตามสัญญากับคนตัวเล็กไว้อย่างถึงที่สุด...สัญญาว่าจะครอบครองริมฝีปากของเขาในวันแต่งงานเพียงเท่านั้น

คิบอมเลื่อนริมฝีปากของเขามาที่แก้มขาวนุ่ม จูบเบาๆที่คิ้ว และหน้าผากนวล ก่อนแนบหน้าผากของตนเองไว้ด้วยกัน คิบอมดึงมือของอีกคนมาแนบที่อกอุ่น สบมองดวงตาสีอำพันใสนั้นอย่างอ้อนวอน

“อึนฮยอกครับ...”จมูกโด่งแตะที่จมูกโด่งรั้นนั่นอย่างนุ่มนวล คิบอมหลับตาลงอย่างอ่อนแรง

“...สัญญาจะได้ไหมครับว่า...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...”

อึนฮยอกนิ่งงันเมื่อสบดวงตาที่แสนเศร้าอย่างน่าประหลาดนั่น

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...อย่าทิ้งผมไปนะ”

ร่างบางกระพริบตาแผ่วเบา ข้างในอกของเขาไหววูบอย่างน่าประหลาด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน

“ผมสัญญาครับ”

คิบอมแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างยิ้มดี อึนฮยอกหลับตาพริ้มเมื่ออีกคนพรมสัมผัสแผ่วเบาทั่วนวลหน้า ก่อนที่คิบอมจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาหาอกอุ่น แล้วหลับตาลงอย่างอุ่นใจ

“ผมรักคุณ”

อึนฮยอกยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน ซุกหน้าลงกับซอกคอของอีกฝ่าย เอื้อมแขนกอดกลับอีกคนอย่างนุ่มนวล

“ผมก็รักคุณเหมือนกันฮะ”

 

**

 

“ไม่นึกว่าคุณจะมาหาผมถึงที่นี่...”โบซอกเอ่ยพร้อมยิ้มพราย เขาทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามคนที่นั่งพิงพนังข้างฝาอย่างสบายอารมณ์

“...น่าแปลกใจจริงๆ”

“ใช่ครับ”ฮยอกแจเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่อีกคนเดาไม่ถูก

“...น่าแปลกใจจริงๆ”

โบซอกเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะหันไปรินน้ำแล้วยื่นให้อีกคนในฐานะเจ้าบ้านที่ดี ฮยอกแจหรี่ตาลงแล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ มือขาวเอื้อมมารับมัน ลูบไปที่ฝ่ามือเรียวของอีกฝ่ายแล้วบีบมันอย่างแรง

“โอ๊ยยย!!”ร่างสูงร้องลั่น เผลอปล่อยแก้วน้ำให้ตกลงจนมันหกกระจาย กระฉอกใส่เสื้อสีดำขลับของร่างบางที่นั่งนิ่ง โบซอกตวัดตามองอีกคนอย่างกราดเกรี้ยว

“ทำอะไรของแกน่ะ!!?

ฮยอกแจมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างยั่วยวน มือที่ยังจับมือของอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยเริ่มลากไล้ไปมาทำให้อีกคนเผลอมองหน้าเขาอย่างตกตะลึง ฮยอกแจดึงมามันที่ท่อนขาของตนเองที่เปียกน้ำจนชุ่ม แล้วชักชวนมันให้ลากไล้เบาๆ ร่างบางคลี่ยิ้มออกมาอย่างยั่วยวนและเชิญชวน

“ตรวจร่างกายให้ผมหน่อยสิครับ...คุณหมอ”

ฮัน โบซอกมองอีกคนอย่างตกตะลึง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ เหมือนแสดงตัวตนที่ปกปิดมานานขณะที่เลื่อนมือมาลูบไล้นัวเนียอยู่ที่เป้ากางเกงของคนตัวบาง

“ติดใจฉันหรือยังไง”

ฮยอกแจโน้มลำคอของอีกฝ่ายมาประทับริมฝีปาก กดจูบยั่วยวนอย่างที่อึนฮยอกไม่มีทางทำได้เรียวลิ้นลากไล้กลีบปากบางของอีกคนอย่างเชิญชวน และผละออกมาทำตาหวานใส่ดวงตาที่ลุกวาวของอีกฝ่าย เสียงหวานครานี้เจ้าเล่ห์แสนซนราวภูติน้อยตัวหนึ่งที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย

 

“มากๆเลยล่ะครับ”

 

**

 

ดวงตาสีดำขลับลืมขึ้นมองเพดานที่เขาไม่คุ้นเคย ก่อนจะกลอกมองสภาพแวดล้อมรอบตัวที่ไม่คุ้นชิน ก่อนที่ดวงตาสีดำขลับจะเบิกกว้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าที่แห่งนี้คือที่ไหน คยูฮยอนไหวตัวหากก็ต้องนิ่งงันลงอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงใครบางคนที่นอนก่ายร่างเขาอยู่ ร่างสูงหลุบตาลงเห็นดวงหน้าหวานละมุนที่แนบอยู่บนอกกว้างของตนเอง อดีตผู้บริหารไลอ้อนจิวเวอร์รี่สูดลมหายใจลึก ก่อนอย่างจะดันร่างของอีกคนออกไปอย่างสุภาพ หากเพียงแค่แตะเบาๆที่ตัวของอีกฝ่าย อี ทงเฮก็ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย

“ตื่นแล้วเหรอ”ร่างบางหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะยิ้มออกมาบางเบา

“ฉันทำแผลให้นายแล้วนะ”

คยูฮยอนทำหน้างุนงง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะดวงหน้าของตนเองที่มีพลาสเตอร์แปะอยู่เต็ม เขาหันมายิ้มเก้อให้เจ้าของห้องที่ยิ้มบางรับ ทงเฮเอื้อมมือมาแตะที่บาดแผลของอีกคนอย่างนุ่มนวล

“นาย...”เรียวปากอิ่มเม้มแน่นจนแทบเป็นเส้นตรง

“...เจ็บมากหรือเปล่า?

ดวงตาของคยูฮยอนหลุบลงมองนิ้วมือของตนเองอย่างเจ็บปวด ทงเฮก้มลงแนบหน้าผากลงกับช่วงบ่ากว้างของอีกคน

“ขอโทษนะ...เพราะฉันเอง”

“ไม่หรอกครับ...”คยูฮยอนฝืนยิ้มออกมา

“...คืนนั้น...ถ้าผมไม่ประมาทและรู้ลิมิตของตัวเองก็คงไม่เป็นไร ผมแค่ไม่นึกว่า...ฮยอกแจจะ...วางยาปลุกเซ็กส์ผม”

“นายร้องไห้ด้วย เมื่อคืนตอนที่เมา...นายร้องไห้ทั้งคืน ฉันไม่นึกว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้จริงๆ”ทงเฮบอกเสียงสั่น

“...ไม่นึกว่าชเว ซีวอนจะกล้า...ตัดขาดกับนาย”

คยูฮยอนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาเหมือนให้กำลังใจอีกคน เขาบีบหัวไหล่เล็กเบาๆให้ทงเฮรู้สึกตัว

“ขอโทษผมทำไมครับ...”คยูฮยอนหันมาประคองดวงหน้าหวานขึ้นสบตา แตะปลายนิ้วที่แก้มนิ่ม

“...เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับคุณเลยสักนิด ผมเองก็ดื้อที่จะอยู่กับคุณเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

ทงเฮมองอีกคนด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ดวงตาสีน้ำตาลแทบไม่กล้ามองรอยยิ้มนั้นเลย

“สิ่งที่เกิดขึ้น...ผมไม่เคยนึกโทษคุณเลยสักครั้ง...”คยูฮยอนยิ้มอีกครั้ง ก่อนหยิกแก้มอีกคนอย่างขี้เล่น

“...ผมเองก็ไม่ใช่คนของตระกูลชเวอยู่แต่แรก คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ”

“แล้วนายจะทำยังไงต่อไป”ทงเฮถามเสียงสั่น กุมมือของอีกฝ่ายแน่น

“...นายมาแต่ตัวนะ”

“ผมมีเกียรติบัตรนี่”คยูฮยอนยังยิ้มออกมาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“...ผมมีความรู้ติดตัว ยังไงๆก็ไม่อดตายได้ง่ายๆหรอกนะฮะ”

“แต่ยังไงฉันก็รู้สึกผิดอยู่ดี...”ทงเฮพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงจริงจัง

“...นายมาอยู่กับฉันไหม”

คยูฮยอนกระพริบตาปริบๆ ทงเฮยึดมือของอีกคนเอาไว้แน่น ก่อนเอ่ยเสียงจริงจัง

“ไม่สิ! นายในสภาพแบบนี้...ฉันไม่มีทางให้ไปไหนหรอก นายต้องมาอยู่กับฉันนะคยูฮยอน!

โจ คยูฮยอนทำได้เพียงแค่อ้าปากค้างเพียงเท่านั้น...

 

**

 

“ผมนึกว่าคุณจะไม่กล้าเข้าใกล้ผมซะแล้ว”โบซอกบอก ก่อนจะถอดชุดกราวด์ออก ยิ้มให้อีกคนที่นั่งอยู่บนเตียงสีขาว

“คุณดูเปลี่ยนไปมาก”

“เช่นอะไรบางล่ะ”ฮยอกแจหัวเราะออกมาเบาๆ หรี่ตาลงอย่างเชิญชวน ตวัดขาขึ้นบนเตียงแล้วล้มตัวลงนอนอย่างยั่วยวน มือเรียวปลดกระดุมตนเองช้าๆ เผยผิวขาวนวล

“...ผมว่าหน้าของผมก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเก่า”

“ไม่หรอก...”โบซอกโน้มตัวลงไปคร่อมร่างของอีกฝ่าย กดจูบที่ปลายจมูกโด่งรั้นอย่างเสน่หา

“...เปลี่ยนไปมากเลย”

ฮยอกแจหัวเราะคิก เลื่อนมือของอีกฝ่ายให้วางบนรอยแยกของสาบเสื้อ แล้วปล่อยให้มือนั้นทำหน้าที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองต่อจากเขา ร่างบางเผยอเรียวปากรับจูบหนักๆจากอีกฝ่าย

“คุณสวยขึ้นนะ...”ร่างสูงเอ่ยเสียงสั่นพร่า

“...แถมกล้าขึ้นมากเลย”

“ก็คุณเป็นคนสอนผมเองไม่ใช่เหรอครับ”ฮยอกแจถามเสียงหวาน ตวัดขาเรียวข้างหนึ่งเกี่ยวเอวของอีกคนให้แนบชิด แค่รู้สึกถึงความต้องการของอีกฝ่ายเขาก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“...สอนให้ผมรู้ว่าความสุขที่แท้จริงมันเป็นยังไง”

“ฉันไม่อยากเชื่อ...”โบซอกเอ่ย เขาต้องการอีกคนมากขึ้นเรื่อยๆยิ่งกว่าคราก่อนหน้านั้นเสียอีก

“...คืนนั้นคุณร้องแทบตาย”

“ก็มันครั้งแรกนี่...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงอ่อน ดึงเนคไทของอีกฝ่ายเล่น ปรือตาลงอย่างยั่วยวน

“...ผมคิดถึงคุณนะ”

โบซอกเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่ออีกคนผลักเขาให้นอนอยู่ใต้ร่างเจ้าตัวแทน ฮยอกแจประทับเรียวปากกับอีกฝ่ายอย่างดูดดื่ม ขณะที่ปลดเนคไทและเข็มขัดของอีกคนอย่างรวดเร็ว ฮยอกแจกระชากเสื้อชั้นในของหมอหนุ่มออก ก่อนลูบปลายนิ้วที่ผิวขาวของอีกคน โบซอกหัวเราะอย่างถูกใจ

“คุณนี่ใจร้อนจริง”

ฮยอกแจหัวเราะ กดเรียวปากอิ่มกับผิวขาวๆของอีกคน ลากไล้มันตามอกกว้างอย่างเนิบนาบและยั่วยวน ฮยอกแจดึงกางเกงเนื้อหนาของอีกฝ่ายลงช้าๆ มองความต้องการที่ตื่นตัวอยู่ภายใต้กางเกงในแนบเนื้อ มือบางเอื้อมไปจับมืออุ่นที่พยายามดึงเสื้อออกจากร่างเขา ฮยอกแจหัวเราะเมื่อจับมันพาดบ่าแล้วทำตาเจ้าเล่ห์

“อย่าใจร้อนสิครับ”

โบซอกยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะชักสีหน้าตระหนกเมื่ออีกคนเอาเนคไทของเขามัดมือทั้งสองข้างกับเสาหัวเตียง

“คิดจะทำอะไร”

ดวงตาระแวดระวังที่ตวัดมามองทำเอาฮยอกแจหัวเราะ นิ้วเรียวแตะเบาที่ปากบาง ฮยอกแจจุ๊ปาก

“อย่ากลัวไปเลยครับ...”มือนุ่มลากไล้ตามกล้ามเนื้อของอีกฝ่าย ก่อนทำตาเจ้าเล่ห์

“...ผมน่ะ อยากช่วยให้คุณความสุขนะครับ”

ฮยอกแจยิ้มยั่ว ก่อนจะปลดเสื้อผ้าของตนเองออกอย่างยั่วยวนทีละชิ้น สะบัดมันไปกองที่กลางพื้นท่ามกลางสายตาลุกโชนของหมอหนุ่ม ร่างบางหัวเราะเมื่อเอื้อมมือมาลูบคลำกลางลำตัวที่กำลังคับแน่น

“ตื่นใหญ่แล้ว...”อี ฮยอกแจจุปากพร้อมแลบลิ้นเลียกลีบปากนิ่มของตนเอง

“...น่าสงสาร ผมจะช่วยคุณเองครับ”

กางเกงในของอีกคนถูกรูดออกแล้วโยนออกไปให้พ้นทาง ฮยอกแจหยิบเอาเสื้อผ้าของอีกฝ่ายมามัดข้อเท้าทั้งสองข้างไว้กับเสาเตียง ร่างบางรุดกางเกงในสีขาวออกจากเรือนร่างของตนช้าๆ ก่อนจะคร่อมทับเรือนร่างของอีกฝ่าย เอื้อมมือมาจับความเป็นชายของอีกคนที่ตื่นตัวเต็มที่ ร่างบางก้มลงกดจูบมันเบาๆ ก่อนคลี่ยิ้มออกมาร้ายกาจ

“ตื่นเต็มที่แล้วก็ดี”

โบซอกชักสีหน้างุนงง ก่อนจะร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายกำความเป็นชายของเขาอย่างรุนแรงจนปวดไปทั่วสรรพางค์ หากไม่ว่าออกแรงดิ้นมากเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหลุดออกจากพันธนาการนี้ไว้ได้ ฮยอกแจแย้มรอยยิ้ม หยิบมีดสั้นที่วางรอไว้อยู่ข้างตียงขึ้นมาก่อนตวาดลั่น

“หุบปาก!!!

โบซอกเบิกตากว้างเมื่อเห็นมีดเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่โดยที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น ฮยอกแจหันมาลากปลายนิ้วที่คมมีด เรียกเลือดสีแดงของตนเอง ร่างบางแตะเบาที่ปลายลิ้น แล้วยิ้มอย่างพอใจ

“ใช้ได้”

ร่างบางหันกลับไปร่างที่ตะเกียกตะกายหลุดพยายามให้ตนเองหลุดออกจากการเกาะกุมอย่างไร้ผล ฮยอกแจลากปลายมีดตามผิวหนังช่วงอก แล้วเลื่อนมาที่ลำคอแดงก่ำของอีกคนอย่างใจดี

“ฮัน โบซอก...”ฮยอกแจเรียกเสียงหวาน ก่อนทำหน้าตัดพ้อ

“...ทำไมคุณมาหาผมช้านัก ผมคิดถึง...อยากเจอคุณใจจะขาด ทำไมคุณมาหาผมช้านักล่ะครับ”

“แก...!!

มือบางเอื้อมมาบีบกรามของอีกฝ่ายโดยแรง ดวงตาสีอำพันลุกวาวจนคนมองถึงกับตัวสั่น

“พูดจาไม่เพราะกับผมเลยนะครับ ไหนๆเราก็เกี่ยวดองกันขนาดนี้แล้ว”

“ผม...!!

มือบางบีบมันแนบแน่นขึ้นอีก จนอีกคนชักสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ฮยอกแจจุปากพลางส่ายหน้า

“พูดอะไรครับ ผมไม่ค่อยได้ยินเลย พูดดังๆหน่อยสิ”ฮยอกแจหัวเราะคิกคัก ก่อนจะลดปลายมีดลง เอียงคอแล้วถามเสียงหวาน

“...รู้ไหมครับคุณโบซอก ว่าในคืนนั้น...ตัวของคุณได้แตะต้องในสิ่งที่ไม่สมควรเข้าเสียแล้ว”

“ผมขอโทษ”

“ขอโทษ?”ฮยอกแจหัวเราะหยันขึ้นจมูก ก่อนจะกดปลายมีดที่ลำคอจนเรียกเลือดจากอีกฝ่าย ดวงตาสีอำพันลุกวาวอย่างชิงชัง

“...งั้นก็เล่ามา!! เล่ามาให้หมดว่าในคืนนั้นแกทำอะไรกับอึนฮยอกบ้าง! เล่ามาเดี๋ยวนี้!!

มีดที่กดลงตามแรงอารมณ์ของอีกฝ่ายทำเอาคนถูกพันธนาการรีบบอกเสียงสั่น น่ากลัวว่าอีกคนจะเชือดคอเขาก่อนจะทันได้พยายามเอาชีวิตรอด

“คืนนั้นคุณทะเลาะกับพี่ซีวอนไง ตัวคุณเมาแล้วผมก็แอบเข้าไปในห้อง...แล้วเรา...”

“ไม่ใช่...”ฮยอกแจหรี่ตาลงอย่างจับผิด

“...นายไม่มีทางแตะต้องอึนฮยอกเพียงเพราะแค่อยากลอง นายไม่ใช่คนที่น่าจะอัดวิดีโอเอาไว้แบล็กเมล์คนอื่น มันต้องมีคนอื่นที่อยู่เบื้องหลัง...บอกฉันมาว่าเป็นชอง ฮเยอินใช่ไหม!!?

“ชอง ฮเยอิน...”โบซอกทวนชื่อของคู่หมั้นของว่าที่พี่เคย ก่อนจะหัวเราะหยันออกมาเบาๆ

“...ยัยนั่นมันแค่หมาเห่า ไม่มีทางที่จะกัดใครได้หรอก”

“ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ...”ฮยอกแจเอ่ยออกมาเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะถามต่อเสียงกรรโชก

“...แล้วมันเป็นใคร!? ใครที่ใช้นายมาข่มขืนอึนฮยอก!! ห๊า!!!?

“ลองเดาดูสิ”โบซอกเอ่ยเหมือนอารมณ์ดี ฮยอกแจกดมีดลงไปอีกคนอีกคนต้องครางด้วยความเจ็บปวด

“อย่ามาเล่นเกมส์กับฉัน...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเครียด เปลี่ยนมากดปลายแหลมของมีดที่ลำคอที่มีรอยคมอยู่เต็ม

“...เพราะตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นเกมส์กับใคร”

“อึก...”ร่างสูงดิ้นพล่านอย่างตระหนก ฮยอกแจกระชากเสียงอีกครั้ง

“บอก!!

 

“ชะ...ชเว ซึงอา! ยัยนั่นแหละที่เป็นคนสั่งฉัน!!

 

ดวงตาของฮยอกแจเบิกกว้าง ภาพสาวน้อยเรียบร้อยผู้เป็นน้องสาวของชเว ซีวอนวาบเข้ามาในสมอง ถึงอีกคนจะดูเย็นชาและเหมือนไม่ชอบหน้าเขา แต่มัน...

“ทำไม...”

ชเว ซึงอาไม่ใช่...ไม่ใช่เพื่อนที่ดีต่อชอง ฮเยอินมากขนาดจะแค้นแทนเพื่อนสาวของตัวเองเลยนี่น่า

“เพราะยัยนั่นไม่ใช่น้องสาวของชเว ซีวอนจริงๆน่ะสิ...”โบซอกเอ่ยเสียงสั่น ดวงตามีแววเจ็บแค้นและโศกสลดบางอย่าง

“...ยัยนั่นเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกรับมาเลี้ยง! เขา...หลงรักพี่ชายของตัวเอง! เขาบอกฉันว่าเขาไม่มีทางแทนที่ชเว ซีวอนในใจเขาได้...ทั้งๆที่ฉันเองก็ทำเพื่อเขามาโดยตลอด!! ทั้งๆที่เราจะแต่งงานกัน!!

ฮยอกแจรู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแรง เขาชักมีดกลับจากลำคอของอีกฝ่าย ฮัน โบซอกมองเขาด้วยแววตาสมเพช

“นายจำไม่ได้เหรอว่าคนที่ถ่ายคลิปนั้นให้เรา...มันก็คือซึงอานั่นแหละ! ถ้านายจำฉันได้...นายก็น่าจะจำยัยนั่นได้ไม่ใช่เหรอ!!?

“อึนฮยอกลืม...”ฮยอกแจเอ่ยขึ้นมาแผ่วเบา ก่อนฉีกยิ้มออกมาบางๆ

“...แต่ฉันจะไม่มีวันลืม”

ร่างบางหันกลับมาขยับยิ้มร้าย มือบางกำมีดแน่นก่อนเลื่อนมันเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอีกครั้ง โบซอกมองมันด้วยแววตาตื่นตระหนก

“จะ...จะทำอะไรน่ะ!!?

“ไม่ต้องห่วง...”ปลายมีดถูกลากลงมาเรื่อยตามแผ่นอกขาว หน้าท้อง ก่อนจดจ่ออยู่ที่บางสิ่งที่ทำเอาคนที่ถูกจับมัดอยู่ต้องเบิกตากว้าง

ฮยอกแจเอื้อมือไปกำส่วนกลางลำตัวของอีกฝ่ายแน่น ก่อนแย้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

 

“นี่คือโทษฐานที่แกทำร้ายน้องชายฉัน!!

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

 

**

 

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

 

ร่างที่กำลังนัวเนียกันอยู่บนเตียงถึงขั้นตกตุบมาอยู่ที่ข้างเตียง ปาร์ค จองซูผละจากร่างของคิม ฮีชอลอย่างยากลำบาก ดวงหน้าของร่างสูงแดงก่ำเพราะฤทธิ์ยาที่โดนเข้าไป เขายีผมอย่างหัวเสียเมื่อพลาดท่าเข้าไปจนได้ ฮีชอลดึงอีกคนมากดจูบหากก็โดนผลักออก ร่างสูงผุดลุกอย่างฉุนจัด

“ผมจะไปดูเสียงนั่น!!

นางพญาคิมเบิกตากว้าง ก่อนจะครางเสียงอ่อนเมื่ออีกคนดึงเสื้อผ้ามาสวมใส่

“อีทึก! อย่าทำแบบนี้เซ่!! โธ่!!

ปาร์ค จองซูสะบัดศีรษะที่หนักอึ้ง เขาอยากจะต่อว่าอีกฝ่ายสักยกสองยก แต่ถ้าขืนอยู่นานกว่านี้ล่ะก็คงได้เสียท่าให้กวางมากเล่ห์ตัวนี้แน่ๆ

คิม ฮีชอลเบ้ปาก นึกแค้นเคืองเจ้าของเสียงที่ทำให้เก้งหนุ่มได้สติ เจ้าตัวบ่นอุบอิบขณะที่ดึงเอาเสื้อผ้าของตนขึ้นมาสวมใส่

“คอยดูนะ...ถ้าจับได้แม่จะจับทำหมันเลย คนอุตส่าห์เข้าด้ายเข้าเข็ม รอเดี๋ยว!! อีทึก!

ปาร์ค จองซูก้าวขายาวๆเดินไปกระชากประตูห้องข้างๆ ก่อนชะโงกหน้าไปมองเหตการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ภาพที่เห็นทำเอาเขาถึงกับอ้าปากค้าง

ร่างบางเปลือยเปล่างดงามถือมีดเปื้อนเลือด ขณะที่มือบอบบางชุ่มเลือดนั่นกำอวัยวะเพศของบุรุษที่ขาดออกจากร่างที่นอนแน่นิ่งหมดสติบนเตียง ดวงตาสีอำพันหันมองเขาอย่างไม่สนใจ ก่อนพ่นลมหายใจเหมือนโล่งอกเมื่อเห็นคนที่ตามหลังเข้ามา

“ฮยอกแจจจจจ!!”ฮีชอลกรีดเสียงเรียกอีกฝ่ายอย่างหัวเสีย ชี้หน้าใส่ท่านประธานแห่งโรสมาร์คที่บังเอิญใช้บริการโรงแรมเดียวกัน

“นี่นายตอนคนอีกแล้วเหรอ!!? โอ้! งานเข้าอีกแล้วตูข้า!!

ฮยอกแจโยนชิ้นเนื้อในมือไปไว้แทบเท้าปาร์ค จองซูที่ยืนช็อค ก่อนออกคำสั่งรองประธานของตน

“งั้นพี่ก็รีบปิดประตูก่อนพนักงานโรงแรมจะมาเจอ แล้วช่วยจัดการไอ้หมอนี่ให้ฉันด้วย คืนนี้ฉันมีธุระที่ต้องไปจัดการ”

ฮีชอลยกมือขึ้นกุมศีรษะ มองฮยอกแจที่คว้าเสื้อคลุมเดินเข้าห้องน้ำไปชำระกายแล้วบ่นขมุบขมิบ

“โยนงานยากมาให้ฉันอีกแล้ว...ท่าทางสันดานดิบที่แอลเอมันจะกลับมาแล้วล่ะสิ อี ฮยอกแจหนออี...ว้ายยย!! อีทึกกกก!!

คิม ฮีชอลรีบรับร่างที่หมดสติกลางอากาศของปาร์ค จองซูแทบไม่ทัน ก่อนพ่อกวางคนสวยจะเบะปาก เมื่อปิดประตูและลงกลอน ลูบไล้ดวงหน้าที่เขาเฝ้าเพ้อหาช้าๆและดราม่า

 

“ท่าทางตอนตื่นมาเขาต้องเกลียดฉันมากแน่ๆเลย ฮือ”

 

**

 

“อุ๊บ!!

ชอง ฮเยอินโก่งคออาเจียนอย่างหมดไส้หมดพุง หญิงสาวทรุดตัวลงข้างโถส้วม ขณะที่เอื้อมมือไปกดชักโครก ฮเยอินยกมือขึ้นลูบเนินนูนกลางลำตัวที่มีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยๆอาศัยอยู่ สิ่งนี้ทำให้ฮเยอินยิ้มออกมาบางเบา

เสียงเปิดประตูบ้านทำเอาหญิงสาวแย้มรอยยิ้มกว้างกว่าเก่า หญิงสาวรีบเดินแกมวิ่งลงจากบันไดชั้นสอง ก่อนจะนิ่งงันเมื่อเห็นว่าคนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่คนเป็นสามีอย่างที่เธอคาดคิด

“แก!!”ฮเยอินร้องลั่น ก่อนตวาดใส่อีกฝ่ายด้วยเสียงกราดเกรี้ยว

“...เข้ามาในนี้ได้ยังไง!? พี่ซีวอนไม่ได้สั่งเหรอว่าห้ามแกขึ้นบ้านใหญ่น่ะ!!?

“หลีกไปฮเยอิน”ฮยอกแจเอ่ยเสียงราบเรียบ

“...ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับเธอ”

ชายหนุ่มร่างบางดันร่างของหญิงสาวคู่อริออกห่าง ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว ฮเยอินเม้มปากแน่น ก่อนจะเดินแกมวิ่งขึ้นบันไดผ่านร่างของฮยอกแจไปดักรอตรงหน้า

“ฉันไม่ให้ไป!!...”หญิงสาวกางแขนออกกั้นร่างของชายหนุ่ม

“...บ้านนี้เป็นบ้านของฉันและพี่ซีวอน!! ฉันยอมให้มันต้องแปดเปื้อนเพราะมือนายไม่ได้!!

“อย่ามางี่เง่าแถวนี้นะชอง ฮเยอิน!!”ฮยอกแจตวาดลั่นอย่างเหลืออด

“วันนี้ที่ฉันยอมก้าวเข้าบ้านหลังนี้...ฉันไม่ได้มีธุระอะไรกับเธอ!! หลีกไป!!!

“ไม่หลีก! จะทำไม!!”หญิงสาวตวาดลั่นอย่างไม่ยอมพอ

ฮยอกแจส่ายหัวอย่างหัวเสีย เจ้าตัวกระชากร่างของหญิงสาวให้หลีกทาง ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดขั้นต่อไป ฮเยอินกรีดร้องอย่างขัดใจก่อนจะกระชากร่างของอีกฝ่ายไว้แน่น ฮยอกแจสะบัดมันออกอย่างแรงจนอีกคนเซล้ม ข้อเท้าที่ไม่แข็งแรงเพราะต้องแบกรับน้ำหนักของคนสองคนมาเนิ่นนานนับเดือนมันเซพลิกได้ง่าย หญิงสาวกรีดร้องเสียงดัง

“กรี๊ดดดดดดดดดด!!!

ฮยอกแจตวัดตามองอีกฝ่ายทันควัน ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง มือบางพยายามจะเอื้อมคว้าร่างนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ หากร่างของหญิงสาวกลับไปไกลเกินเอื้อมคว้า

“ฮเยอินน!!!

“ฮเยอิน!!

ช่วงท้องเนินนูนกระแทกกับบันไดข้างหนึ่งจนหญิงสาวกระอัก ชเว ซีวอนที่เปิดประตูเข้ามารีบผวาเข้ามารับร่างของภรรยาไว้ก่อนที่มันจะกระแทกอีกครั้ง ร่างสูงช้อนตาขึ้นมองร่างบางที่ยืนอยู่บนบันไดอย่างไม่อยากเชื่อสายตา หากเมื่อฮเยอินสิ้นสติคาวงแขน เขาก็ต้องรีบช้อนร่างของภรรยาพาไปที่รถ แล้วพาตรงไปที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

ฮยอกแจสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเบือนหน้าขึ้นไปมองใครบางคนที่วิ่งออกจากห้องของตัวเองมาดูเหตุการณ์อย่างตกใจ หญิงสาวหน้าเผือดสีเมื่อหันมาเห็นเขา ทำท่าจะเดินกลับเข้าห้องไป

“มานี่เดี๋ยวนี้นะชเว ซึงอา!!

เสียงตวาดครานี้ดังลั่น คนที่สาวเท้าเข้าห้องของตัวเองรีบออกตัววิ่ง ฮยอกแจอาศัยขาที่ขาวกว่ารีบวิ่งเข้าไปกระชากแขนหญิงสาวแล้วลากลงจากบ้าน

“ปล่อยฉันนน!!”ชเว ซึงอากรีดเสียงดังลั่น

อี ฮยอกแจกระชากอีกคนมาก่อนจะแย้มรอยยิ้มร้ายกาจจนอีกคนรู้สึกเหมือนเข่าอ่อน เขากระซิบแผ่วเบาที่หากทว่าเย็นเยียบขัดกับดวงตาที่แข็งกร้าวของตนเอง

 

“คืนนี้เรามีเรื่องที่ต้องคุยกันยาวเลย”

 

**

 

“แก!! ชเว ซีวอน!!

ร่างเพรียวของชายชรารีบปราดเข้ามากระชากคอร่างของชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งกุมขมับอยู่ข้างห้องฉุกเฉิน ก่อนจะซัดหมัดเข้าที่ปากของอีกฝ่ายโดยแรงจนเจ้าของชื่อล้มลง บุรุษพยายามรีบมาแยกคนสองคนออกห่าง

“ถ้าฮเยอินเป็นอะไรไปฉันจะฆ่าแก!!”ชายชราชี้หน้าอีกคนอย่างคาดโทษ

ซีวอนหยัดตัวลุกตามแรงพยุงของบุรุษพยาบาล ก่อนจะไหวตัวเมื่อประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออก คุณชองรีบปราดเข้าจับบ่าคนเป็นหมอ

“หมอครับ!! ละ...ลูกสาวผมเป็นยังไงบ้าง!? เธอปลอดภัยหรือเปล่า!? แล้วละ...หลานผมล่ะ!?

“ใจเย็นครับคุณชอง...ทั้งสองคนปลอดภัยดีครับ”นายแพทย์รีบบอกก่อนชายชราจะหัวใจวายตายไปเสียก่อน

“...แต่เรามีเรื่องอยากจะแจ้งให้ทราบครับ”

“เรื่องอะไรฮะ”ซีวอนถามเสียงเบาหวิวเมื่อเห็นสีหน้าของคนเป็นหมอ

นายแพทย์ยังหนุ่มมีสีหน้าหนักใจก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“คนไข้มีอาการ...ครรภ์เป็นพิษ”

ดวงตาของชายต่างวัยสองคนที่ยืนรับฟังถึงกับแน่นิ่ง แพทย์คนนั้นยังกล่าวข่าวร้ายต่อไป

“คนไข้มีอาการของคนเป็นความดันสูงด้วย เป็นอันตรายต่อแม่และเด็กมากถ้าหากเขาไม่ได้อยู่ในสภาพภาวะที่เหมาะสม เพราะภาวะเครียดอาจถึงขั้นทำให้เด็กเสียชีวิตในท้องแม่ หรือไม่...เราอาจจะเสียทั้งสองคนไป...”

ดวงตาของชเว ซีวอนถึงกับเบิกกว้าง เขาไม่นึกเลยว่าอาการกระเซาะกระแซะที่ฮเยอินแสดงให้เห็นอยู่เป็นประจำนั้นจะเป็นอาการของครรภ์เป็นพิษ นึกว่าอาการแพ้ธรรมดาเสียด้วยซ้ำไป และขณะที่เขากำลังนิ่งตะลึง ชายวัยชราก็ตวาดเขาเสียงดังลั่นพร้อมกระชากคอเสีย

“เพราะแก!! ทั้งหมดมันแกคนเดียวที่ทำให้ลูกสาวฉันต้องเป็นแบบนี้!!...”คุณชองตวาดลั่นอย่างโกรธจัดใส่ดวงหน้าขาวซีดของลูกเขย

“...เป็นแกที่ทำให้ฮเยอินต้องเสียน้ำตาอยู่บ่อยๆ! ขนาดแกแต่งกับลูกฉันยังคิดเอาไอ้ตัวที่ไหนมากกในบ้านอีก!! แล้วนี่ไง! มันผลักลูกฉันตกบันไดเหมือนจงใจจะฆ่าทั้งแม่ทั้งลูก! เป็นไงล่ะ!? สมใจแกแล้วใช่ไหม!!?

“คุณพ่อ...”ชเว ซีวอนเรียกอีกคนเสียงสั่น

คุณชองตบหน้าลูกเขยของตนเองเสียงดัง

“แกไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ! รู้ไว้ซะ...ถ้าหากพ่อแกไม่เป็นเพื่อนกับฉันหรือฮเยอินมันไม่ตาต่ำไปรักแก! ให้ตายยังไงฉันก็ไม่คิดจะรับแกไว้เป็นลูกเขยหรอก!!

“พ่อคะ...”เสียงหวานสั่นเครือของคนที่พยุงตัวเดินมายืนอยู่ตรงที่ระหว่างชายสองคนปะทะกัน คุณชองหันตามเสียงเรียก ชอง ฮเยอินร้องไห้ออกมาเสียงดัง ชายชรารีบเข้าไปกอดร่างที่มีครรภ์ไว้แน่นอย่างหวงแหน

“ฮเยอิน...”มือยับย่นลูบเส้นผมสีดำขลับของลูกสาวคนเดียว ก่อนเอ่ยปลอบเสียงสั่น

“...ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไรแล้ว ต่อไปนี้...พ่อจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกได้เป็นอันขาด กลับบ้าน...”

คุณชองผละมาปาดน้ำตาให้ลูกสาวอย่างแสนรัก

“...กลับไปอยู่บ้านกับพ่อเถอะนะ อยู่ที่นั่นจะไม่มีใครทำร้ายลูกกับหลานของพ่อได้อีก พ่อสัญญาว่าพ่อจะปกป้องลูกเองนะ”

“ไม่เอา...”ชอง ฮเยอินก็ยังเป็นชอง ฮเยอินที่เอาแต่ใจอยู่วันยังค่ำ หญิงสาวส่ายหน้าทั้งที่น้ำตานั้นนองหน้า คุณชองชะงัก

“...หนูต้องอยู่พี่ซีวอนนะคะพ่อ หนูเป็นภรรยาของเขา...เขาเป็นพ่อของลูกหนูนะ”

ชเว ซีวอนนิ่งงัน เบือนหน้ามามองดวงหน้าสวยจัดของภรรยาแล้วเม้มปากแน่น

“ลูกจะไปอาลัยอาวรณ์มันทำไม!?”คุณชองตะคอกลูกสาวของตัวเองอย่างโกรธจัด

“...มันไม่เคยปกป้องลูกได้เลยสักครั้ง! ทั้งในตอนงานแต่งงาน...ไหนจะตอนนี้อีก!! ไม่เอา! พ่อไม่ยอมให้ลูกกลับไปอยู่กับมันอีกเด็ดขาด!!

“แต่หนูรักเขานะคะพ่อ...”ฮเยอินเอ่ยเสียงสั่น เขย่าแขนผู้เป็นพ่อทั้งน้ำตานองหน้า

“...หนูเป็นของเขานะคะพ่อ หนูต้องอยู่กับเขา หนูรักเขา...หนูจะอยู่กับเขา”

“ฮเยอิน!!”คุณชองตวาดลูกสาวสุดที่รักเสียงดังลั่น ผลที่ได้รับคือเสียงร้องไห้ของหญิงสาวที่ดังลั่นยิ่งกว่าเดิม

“ฮเยอิน...”ซีวอนเรียกชื่อภรรยาตนเสียงเบา หากนั่นทำให้ภรรยาของเขาหันมามองเขาทันควัน ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มนวล

“...คุณกลับไปอยู่กับพ่อของคุณเถอะนะ”

“พี่...”ฮเยอินเรียกชื่อชายที่เธอรักเสียงสั่น ก่อนจะสะอื้นออกมา

“...พี่จะหย่ากับฉันแล้วเหรอ พี่ไม่ต้องการฉัน...ไม่ต้องการลูกของเราแล้วเหรอคะ ทะ...ทำไมพี่ทำกับฉันแบบนี้!

“ไม่ใช่นะ...”ซีวอนเดินเข้ามาประคองร่างของภรรยาตนที่กำลังจะทรุดตัวลงร้องไห้กับพื้น ร่างสูงดึงหล่อนเข้ามากอดทั้งตัว

“...พี่ขอโทษ”

ฮเยอินนิ่งงันกับคำนั้น เสียงสะอื้นถูกกลืนลงคอเมื่ออีกคนลูบเส้นผมยาวสยายของเธออย่างนุ่มนวล

“พี่ต้องการเธอกับลูกเสมอ แต่ตอนนี้...”ซีวอนเอ่ยเสียงสั่น ซุกหน้ากับช่วงบ่าบอบบางของหญิงสาว

“...ตอนนี้พี่ไม่คิดว่าตัวเองจะมีกำลังพอจะปกป้องเธอได้ พี่ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีพอ...ไม่ได้มีค่า...ไม่ได้เป็นเจ้าชายอย่างที่เธอคิด”

“พี่ซีวอน...”หญิงสาวร้องไห้ออกมาเสียงดัง

ซีวอนผละจากร่างของภรรยา ปาดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล พร้อมยิ้มออกมาบางเบา

“ไปอยู่กับคุณพ่อก่อนแถอะนะ พี่ขอทำธุระของตัวเองให้เสร็จ...แล้วจะไปรับเธอกลับบ้าน”

ฮเยดินสงบลง หญิงสาวยังสะอื้น กุมมืออุ่นนั้นแนบแก้มของตัวเองแน่น

“พี่พูดจริงๆนะคะ...พี่ต้องไปรับฉันกลับนะคะ”

“จริง พี่สัญญา”ซีวอนยิ้มให้อีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนเอื้อมมือมาเกลี่ยเส้นผมให้ไปทัดใบหู

“...พี่จัดการทุกเรื่องเสร็จ พี่จะไปรับเธอแน่นอน”

มือบางคลายฝ่ามือที่กำแน่น ซีวอนยังยิ้มให้อีกคนคลายใจ หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนปาดน้ำตาตัวเองแล้วยิ้มออกมาอย่างยากเย็น

“ค่ะ”

ซีวอนยิ้มอ่อนโยน ดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดอีกครั้ง ก่อนที่จะปล่อยให้หญิงสาวเดินไปหาบิดาของตนเอง ดวงหน้าของร่างสูงแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในบัดดล

 

...เขามีเรื่องที่ต้องจัดการ

 

**

 

“ปล่อยฉันนะ!!

ชเว ซึงอากรีดร้องลั่นเมื่ออีกคนผลักเธอเข้าไปในห้องว่างห้องหนึ่งของโรงแรม อี ฮยอกแจมองดวงตาที่มองเขาอย่างแข็งกร้าว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ไม้กลางห้อง เอื้อมมือไปหยิบไวน์รสเลิศมาท่ามกลางแววตาไม่ไว้ใจของอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นให้หญิงสาว

“ฉันไม่เอา!”ซึงอาผลักมันออก ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเป็นฝ่ายลิ้มรสมันเสียเอง

“ซึงอา...”ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้าอย่างเป็นกันเอง พร้อมยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“...เธอกับฉันนี่เราไม่เคยได้คุยกันเลยว่าไหม”

“ฉันไม่มีอะไรที่ต้องคุยกับนาย”หญิงสาวตัดบท ลุกขึ้นเดินไปที่บานประตู หากอีกคนกลับเดินเอาตัวเข้ามาขวางพร้อมดวงตาแข็งกร้าว

“แต่ฉันมี...”ฮยอกแจผลักร่างของอีกคนให้ล้มลงไปนั่งที่เก่า เรี่ยวแรงคงมากไปหน่อยฝ่ายหญิงถึงได้ล้มกลิ้ง

“...ฉันมีเรื่องเก่าๆที่ต้องพูดกับเธอแยอะ จะเริ่มตรงไหนดีนะ”

เจ้าตัวแตะปากตนเองเหมือนครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มร้ายออกมาให้อีกคนตัวสั่น

“เริ่มที่ ฉันเพิ่งไปเจอคู่หมั้นเธอมาก่อนเลยล่ะกัน”

ฮยอกแจโยนบางสิ่งให้หญิงสาว ซึงอารับโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเบิกกว้างเมื่อมันกลับกลายเป็นแหวนเปื้อนเลือด

“แกทำอะไรโบซอก”ชเว ซึงอาถามเสียงสั่น

ฮยอกแจไหวไหล่ ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์

“เราแค่คุยกันถึงค่ำคืนแห่งความทรงจำที่เคยเสวยสุข คู่หมั้นของเธอเป็นคนคุยเก่งไม่เบา”

“แล้วเขา...”ดวงตาคู่งามนั้นสะท้านกลัว กระถดกายหนีห่างอีกฝ่าย

“...พูดอะไรบ้าง”

“ทุกอย่าง...”ดวงตาของฮยอกแจว้าวโรจน์ ขณะที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้หญิงสาวที่กระถดกายหนีจนติดผนัง ฮยอกแจเชยคางบางอย่างรุนแรง จนอีกคนต้องครางด้วยความเจ็บปวด

“ฉันนึกไม่ออกเลยรู้ไหมซึงอา ว่าหญิงสาวท่าทางเย็นชาอย่างเธอมันจะเป็นจอมปีศาจแปลงกายมาดีๆนี่เอง...เธอทำอะไรบ้างตอนที่ถ่ายวิดีโอนั่นแล้วส่งไปให้ชอง ฮเยอินเล่า? หัวเราะใช่ไหม!? สาแก่ใจนักใช่มั้ย!!?

คำถามท้ายๆกลายเป็นเสียงตวาดลั่น ซึงอาเม้มปากแน่นขณะที่น้ำตาเริ่มไหลริน ก่อนจะตวาดกลับมาอย่างคับแค้น

“ใช่!! ฉันสาแก่ใจแกนัก!!...”

ฮยอกแจรู้สึกหน้าชา ซึงอากระชากมือของเขาออกอย่างแรง

“...ฉันรักเขา...”ซึงอาเอ่ยเสียงสั่น เหมือนระเบิดความคับใจที่ฝังอยู่มานาน

“...ฉันรักเขามาก รักก่อนใครๆ!! อย่างฮเยอินฉันยังพอรับได้...แต่เป็นแกฉันทนไม่ได้!! ฉันทนไม่ได้ที่จะเห็นพี่ซีวอนเขาจะรักแกมากกว่าใครๆ!!

“ซึงอา...”

“เขารักแกมาก...”ซึงอาสะอื้นเสียงสั่น

“...รักมากเกินไป เขาจะขอถอนหมั้นกับฮเยอินเพราะแก! ฉันทนไม่ได้ที่จะเห็นเขารักใครสักคนมากขนาดนั้น!! พี่เขา...เป็นของฉัน! ของฉันคนเดียว!!

“เธอมันนังมารร้าย...”ฮยอกแจเอ่ยคำบริภาษออกมา ก่อนตวาดลั่น

“...ยัยชั่ว! แกยังมีหน้ามาร้องไห้ต่อหน้าฉันอีกอย่างนั้นเหรอ!?

“...”ซึงอาเม้มปากแน่น น้ำตาไหลเป็นสาย

“...ฉันคิดว่าไม่ใช่เธอ...”ฮยอกแจกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น

“...นึกว่าเป็น...”

“ฮเยอิน...”ซึงอาต่อประโยคให้ ก่อนคลี่ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน

“...ยัยนั่นมันก็แค่ผู้หญิงไม่มีสมอง ทั้งขี้หึง และหลอกง่าย เหมาะจะเป็นแพะรับบาปดีไหมล่ะ”

“ใช่...”ฮยอกแจหัวเราะออกมาบ้าง

“...เหมาะมาก ฉันเดาว่าทุกๆอย่างที่ฮเยอินทำ...มันเพราะมีตัวเธอเองที่คอยอยู่เบื้องหลังสินะ”

“ใช่...”ซึงอายอมรับ เวลานี้ไม่มีอะไรที่ต้องปกปิดอีกต่อไป

“...ถ้าฮเยอินกล้าพอที่จะให้คนไปข่มขืนแกจริงๆอย่างฉันแนะนำ...ไม่มัวทำตัวเหมือนหมาหยอกไก่ ฉันก็คงไม่ต้องลงมือเอง...เสียแต่ยัยนั่นมันขี้ขลาดกว่าที่ฉันคิด”

“ฉลาดจริง...”ฮยอกแจเอ่ยชมพร้อมหัวเราะคิก ผิดกับดวงตาที่วาวโรจน์ ก่อนที่เขาจะผละจากหญิงสาวมาจิบไวน์ที่ค้างไว้อยู่

“...แล้วฉันควรให้รางวัลอะไรกับความฉลาดล้ำนี้ดีนะ มันสมควรที่จะต้องเป็นรางวัลที่ตัวเธอคงลืมไม่คงไปตลอดชีวิต”

ซึงอามองอีกคนอย่างนึกกลัว ก่อนความกลัวนั้นจะปะทุขึ้นเมื่ออีกคนเดินไปเปิดประตูให้ชายวัยฉกรรจ์สามคนเดินเข้ามา หญิงสาวตวาดลั่นอย่างลืมตัว

“นั่นแกจะทำอะไร!?

ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มขำขัน ก่อนจะหยิบกล้องถ่ายวีดิโอขึ้นมาแล้วยิ้มหวาน

“แล้วเธอทำอะไรกับอึนฮยอกเมื่อหกเดือนก่อนเล่า”

“ยะ...อย่านะ!!”หญิงสาวกรีดเสียงลั่น แต่ทว่าไม่ทันแล้ว...ชายทั้งสามกรูเข้ามาที่ร่างของเธออย่างหื่นกระหาย ฮยอกแจเอ่ยคำสั่งเสียงเรียบ ถือเป็นคำสั่งประหัตประหารวัยสาวของชเว ซึงอาในค่ำคืน

“อย่าให้หน้ามันช้ำ เพราะฉันยังต้องพาตัวยัยนี่กลับไปส่งบ้าน”

 

“อย่าเข้ามานะ! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

 

**

 

“หางานได้ไหม”

อี ทงเฮถามเสียงอ่อนหวาน มองดวงหน้าที่เศร้าหมองของโจ คยูฮยอนที่นั่งอยู่ตรงปากประตู ร่างสูงส่ายหน้าอย่างอับจน แต่ก็ยังอุตส่าห์เอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะกลบเกลื่อน

“ไม่ครับ สงสัยเพราะประวัติของผมมันคงไม่โสภาพอล่ะมั้ง”

ทงเฮนิ่งงัน รู้ๆกันว่าพวกนักข่าวเขียนประวัติของอีกฝ่ายว่าโดนไล่ออกเพราะอะไร คำว่า ขายเจ้านาย หรือ หนอนบ่อนไส้ มันไม่มีอะไรจะสามารถมาล้างให้มันกลับไปใสสะอาดดุจเดิมได้ถ้าหากยังไม่มีหลักฐานในการการันตีความบริสุทธิ์ที่แท้จริงให้เจ้าตัว แต่ทงเฮเองก็ทำอะไรไม่ได้ ร่างบางก้มหน้ามองนิ้วมือของจนเองอย่างจนปัญญา คยูฮยอนหันมายิ้มให้อีกฝ่ายเหมือนส่งกำลังใจ

“ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ผมจะพยายามหางานให้จนได้...อย่าห่วงเลยนะ”

“ที่จริงฉันต้องปลอบใจนายนะ...”ทงเฮยิ้มออกมาบางๆ หัวเราะหยันตัวเองเบาๆ

“...แต่นี่กลับต้องให้นายมาพูดปลอบใจฉันแทนจนได้”

คยูฮยอนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมากระชับมือนิ่ม ซึ่งอีกคนก็กระชับมันตอบรับ ทงเฮช้อนตาขึ้นสบดวงตาพราวระยับของอีกฝ่าย ก่อนจะเสเดินไปหยิบหนังสือพิมพ์ของเช้าวันใหม่อย่างเขินอาย

“ดูสิว่ามันนี้มีข่าวอะไรบ้าง”

คยูฮยอนยิ้มอย่างสุขใจที่ได้เห็นท่าทีเช่นนั้น หากเมื่อเห็นข่าวที่พาดหัวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจ มันก็ทำเอาเขาถึงกับนิ่งงัน ทงเฮมองท่าทีของอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ ก่อนจะหลุบตามองตามสายตานั่นแล้วแทบเก็บหนังสือพิมพ์แทบจะทันที

ข่าวความโงนเงนจวนเจียนล่มสลายของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ทำให้ท่าทีของคยูฮยอนเปลี่ยนไป ทงเฮรู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไร

เพราะเขารู้ดีว่าไลอ้อนจิวเวอร์รี่นั้นสำคัญกับโจ คยูฮยอนมากขนาดไหน...

“คยูฮยอน...”ทงเฮเรียกชื่ออีกคนเสียงเบา

“ผมหันหลังให้มันแล้ว...”ร่างสูงเม้มปากแน่น ก่อนหลับตาลงอย่างอ่อนล้า

“...ไม่สิ ต้องเรียกว่าเขาหันหลังให้ผมมากกว่า”

“คุณจะไม่กลับไปหา...พี่ชายคุณเหรอ”

“เขาไม่ต้องการผม...”คยูฮยอนเอ่ยเสียงสั่น

“...ผมไม่ใช่น้องชายของเขาอีกต่อไป ตอนนี้เขามีคนอื่นที่เขาไว้ใจ...และเชื่อฟังมากกว่าผม”

“แล้วนาย...ไม่เสียใจเหรอ”ทงเฮถามเสียงแผ่ว

คยูฮยอนหันมายิ้มให้เขา ก่อนเอื้อมมือมากุมมือเขาอย่างนุ่มนวล

“ไม่หรอก...”

ริมฝีปากแตะเบาที่หลังมือขาวเนียน เรียกเลือดฝาดขึ้นมากองรวมกันที่หน้าหวานได้เป็นอย่างดี คยูฮยอนยิ้มออกมาอย่างจริงใจและอ่อนหวาน

“...ก็ผมมีคุณอยู่ตรงนี้แล้วไง”

ดวงตาของอี ทงเฮจุดประกายวูบหนึ่ง ก่อนที่เรียวปากอิ่มจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างตื้นตันและอ่อนหวาน ร่างบางเดินเข้าไปประชิดอีกฝ่าย ก่อนแตะริมฝีปากอิ่มของตนเองกับริมฝีปากของอีกคนอย่างนุ่มนวล ดวงตาของคยูฮยอนเบิกกว้าง ก่อนจุดประกายอย่างยินดี เขารวบร่างบางเข้ามาไว้ในวงแขนก่อนจะแลกสัมผัสอย่างอ่อนหวานให้สมใจอยาก

ทงเฮทุบเบาๆที่ต้นแขนของอีกคนเมื่อปลายลิ้นของคยูฮยอนช่างซุกซนจนเขารู้สึกเหมือนขาดหายใจไปทุกที ดวงหน้าหวานแดงก่ำที่อยู่ตรงหน้าทำให้คยูฮยอนเผยอยิ้มกว้าง และสิ่งที่ได้กลับมาที่ค้อนวงโตและกำปั้นน้อยๆของคนเขินอาย

 

**

ไรเตอร์ ; ตอนนี้มันแรงไปไหม
น้องเอ้ก ; ไม่หรอกพี่ สมควรละ - -

แฮปปี้นิวเยอร์~ ขอให้ทุกท่านมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงเน้อ

และขอให้ไรเตอร์โชคดีนะ =w=//

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1715 HyukJewel (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 02:36
    อีฮยออกแจค่ดโหดอ่ะ...
    ตายทั้งเป็นไปเลยทั้งคู่
    #1,715
    0
  2. #917 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 12:02
    อ๊ากกก ตอนนี้ได้ใจเค้าไปเลย ดสมควรแล้วโบซอกกะซึงอาที่ทำอึนฮยอกไว้
    *ยืนไว้อาลัยให้2คนนั้น5วินาที* หึหึ ฮยอกแจแกสุดยอด ^0^d
    ตอนแรกนึกไม่ถึงว่าะเป็นซึงอานะเนี่ย ซึงอาแกมันสมควรโดน! ตอนแรกว่าเกลียดฮเยอินแล้วเกลียดแกมากกว่า
    เฮเริ่มใจอ่อนแล้วใช่มั้ย ความรักของคยูเฮจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย
    ฮาทึกซินมากค่าตอนนี้ 5555 ทึกใจเย๊นนนตื่นขึ้นมาก่อนห้ามเป็นลม 555
    #917
    0
  3. #877 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 21:16
    ฮยอกแก้แค้นได้สะใจมาก
    #877
    0
  4. #828 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 04:06
     ฮยอกน่ากลัวมากจริงๆ 0.0
    #828
    0
  5. #777 Mhoomin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มีนาคม 2555 / 19:29
    พลิกล็อก!!!

    ชเวซึงอา ฮันโบซอก สมควรแระ สมควรโดนจริงๆ
    #777
    0
  6. #616 ae snoopy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:41


    ในที่สุดก็รู้คนร้ายตัวจริงแล้ว

    ฮยอกเอาคืนได้สะใจมากกกก
    #616
    0
  7. #615 yepat@dD (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 00:47
    ย๊ากกก...ฮยอกแจโหดได้อีกอ่ะ
    #615
    0
  8. #614 ze_gusy club (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มกราคม 2555 / 22:44
    ฮยอกแจน่ากลัวอ่ะ ขนลุกเลย แต่สะใจมาก
    คยูกี้เฮจูบกัน หุหุ เขิลลลลล
    #614
    0
  9. #613 พริกหยวก (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 22:57
    อ่านเเล้วเสียวแทน!!
    ฮยอกแจน่ากลัวมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    กล้าตัดไปได้ไงเนี่ย ไม่อยากจินตนการ ;(

    แฮก็รู้สึกผิดอยู่ลึกๆสินะ 
    แต่กี้ก็ทะเลาะกับวอนเเล้ว เห้อออออออออออออ
    #613
    0
  10. #612 keroro (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 19:51
    ฮยอกแจ

    โหดไปนะ

    เหอะๆ
    #612
    0
  11. #611 moonoy68 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 16:31
    แต่ละคนในเรื่องไหมมันแรงกันได้ีอีก

    วอนจะเลิกกะฮยอกป่าวอ่ะ

    คู่บอมอึนก็อุึมครึมได้อีก

    ลุ้นตอนจบมากมายกว่าจะออกมาเป็นไง
    #611
    0
  12. #610 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 14:03
    ฮยอกแจทำไมถึงได้น่ากลัวเช่นนี้ U___U
    บางทีนางก็เริ่มน่ากัวมากขึ้นทุกองศา ร้อนฉาทุกมุมมอง(?)
    ตอนแรกจะไม่ตกใจอะไรเลยนะ ถ้าเกิดว่าไม่... ฉับๆๆ !
    แต่นะ คิดดูอีกทีมันก็เหมาะสมและสมน้ำสมเนื้อแล้วแหละ
    ดีแค่ไหนนะที่ไม่ได้โยนให้เป็ดกิน... ไม่งั้นคง...
    ร้ายได้สะเด็ดครอบสูตรเด็ดนางร้ายเลยแหละ 55555
    (สรุปนี่ชั้นกัวฮยอกหรือส่งเสริมฮยอกกันแน่ -__-)
    แต่นะ... ฮยอกแจสุดยอดจริงๆ!

    แอบฮานะตอนฮีชอลออกอะ 5555+
    ออกมาทีไรบรรยากาศเปลี่ยนทุกที และคนที่น่ารักน่าสงสารเป็นฮาตอลดเวลา
    ก็คงหนีไม่พ้นปาร์ค จองซู 555+
    เอาเถอะ อยู่กับฮีดีไปอีกสิบปีข้างหน้าละมั้ง? 5555+

    แต่ว่าก้อว่าเถอะ... เริ่มสงสารเฮยอินเมื่อรู้ความจริง U___U
    ก็เข้าใจนะ เค้ารักของเค้าหนิ... คนเราก็มักจะร้ายก็เพระาความรัก
    แล้ววอนไม่เคยสนใจตัวเองขนาดนี้ก็ยังรักอีก...
    เฮ้อออ เกิดเป็นหญิงแท้จริงแสนลำบากนัก ส่วนซึงอา...
    นางร้ายลึกจริงๆ - - แต่แรกก็อยากสงสารนะ...
    แต่พอรู้ว่าต้นตอทั้งหมดมาจากเทอแล้ว จากสงสารมันก้อสงสารไม่ลงแหะ...
    กรรมมันตามสนองแล้วสินะ...

    สว่นวอน... คนนี้ไม่รู้จะพูดอะไร มองตามความรู้สึกก็เห็นใจนะ...
    แต่เพราะความอ่อนแอโลเลเนี่ยแหละเป็นเหมือนสิ่งที่ทำร้ายตัวเองมาตลอด
    **ตบบ่าวอนเบาๆ** เอาเถอะ... กรรมใครกรรมมันเนอะ...
    แต่คงจะดิ้นยากหน่อยนะ เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับอี ฮยอกแจ...

    แต่ท้ายที่สุดขอพูดถึงหน่อยเถอะ..
    คยูฮยอนนนน สู้ต่อไปนะ! 5555+

    ตามตอนต่อไป (แอบดีใจที่ไรเตอร์อัพ 2 ตอน 555)
    #610
    0
  13. #609 sanphet (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 11:20
     อ่า ฮยอกแจสุดยอด
    แบบนี้แหละสาสมที่สุดแล้ว
    โอ้ว มันส์พะยะค่ะ
    ดุเดือดเลือดสาด
    ฮยอกแจใจเด็ดมากๆอ่ะ

    #609
    0
  14. #608 littledolphin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 17:34
    ฮยอกแจโคตรน่ากลัว =_="



    แต่พวกเลวๆ ก็สมควรจะโดน แอบสงสานฮเยอินกับซึงอานะ



    ยังไงก็เหมือนจะทำแรงเกินไป เฮ้อออออออออ



    ความแค้นของฮยอกแจมันจะเป็นไฟที่เผาทำลายทุกคน รวมถึงตัวฮยอกแจเอง



    ว่าแต่แล้วซีวอนจะเอายังไงต่อ สบายมานานแล้วนี่



    คนอื่นโดนเอาคืนกันไปหมดแล้ว คนต้นเรื่องยังได้แต่ดูคนอื่นโดนอยู่เลย



    ฮึฮึฮึฮึ มันควรต้องจัดหนักชเวซะบ้าง เผื่อเราจะได้สะใจมากกว่านี้ โฮะๆๆๆ
    #608
    0
  15. #607 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 16:43

    ฮยอกเเบบสุดๆเเลัวจริงๆอ่ะ ร้ายเอาโล่มากๆเลย ร้ายกาจจนน่ากลัว

    โชคดีนะคุณหมอโบซอก เหอๆ ฮยอกทำซะใช้การไม่ได้

    ส่วนซึงอา กรรมใครกำมันนะ เเบบสงสารนิดนึง >.< เเต่นึกถึงตอนที่น้องอึนโดนก็ สมน้ำหน้า (ว่าไปนั่น) 

    วอนต้องกลับมาเคลียร์ อ๊ากกกกกกกก อยากอ่านตอนต่อไปไวๆ

    ฮยอกหวังว่าจะรักษาตัวรอดจากวอนได้ รู้เเล้วล่ะว่าฮยอกมันร้าย
     
    เเต่ถ้าคนดีๆอย่างวอนร้ายขึ้นมาเนี่ย ฮยอกจะเเย่เอานา

    บอมกับน้องอึนหวานกันน่ารักเเบบเศร้าๆ ไม่อยากให้อึนมันจำได้เลยอ่ะ T_T

    คยู ตอนนี้เทใจให้ไปเต็มๆ น่าสงสารอ่ะ น้องเกียมอาภัพ

    เเต่ยังดีนะที่หมวยมาดูเเล หมวยเเกตัดใจจากบอมได้เเล้วใช่ไหมล่าาาาา ยินดีด้วยนะ

    เเต่ที่ออกมาสร้างสีสันเลยคือทึกชอล ฮ่าๆ สองคนนี่โดนขัดจังหวะตลอดอ่ะ สงสารชอลชะมัด

    กำลังเข้าได้เข้าเข็ม กร๊ากกก 55+

    ถึงไรเตอร์ สวัสดีปีใหม่น๊า!!!!!

    มีความสุขมากๆๆๆๆๆ >.<

    มาอัฟเมื่อท่านว่างน๊า อิอิ รออยู่เสมอจร้า

    #607
    0
  16. #606 ฺฺBelieve in SJ_E.L.F (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 16:35

    รีบมาอัพต่อเลยไรท์เตอร์ ค้างมาก
    ชอบคยูเฮอะน่ารักดี><

    #606
    0
  17. #605 คนคุ้นเคย (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 15:01
    ดีใจมากค่ะที่พี่มาอัพ รออ่านเเทบไม่ไหวเเล้ว วอนจะทำไงกับฮยอกละเนี้ย

    แต่ฮยอกเเรงมากชอบค่ะ HNY มีความสุขมากๆนะค่ะ
    #605
    0
  18. #604 geejajaa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 14:40
    กรี๊ดมันส์เจ้าค่ะ !!!
    อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ มัน มันส์มากจริงๆนะ สะใจดี
    สะใจที่ฮยอกๆได้จัดการอะไรๆเสียที

    Happy New Year นะคะ

    รออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยนะ สู้ๆค่ะ
    เป็นกำลังใจให้นะ
    #604
    0