นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

OS MIXNINE เจ้าชาย

โดย xanxct

บยองกนน่ารัก บยองกนนุ่มนิ่ม บยองกนลูกรัก บยองเคะคือดีงาม ชิปเองก็ได้โตแล้ว LOL

ยอดวิวรวม

162

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


162

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มี.ค. 61 / 20:17 น.
นิยาย OS MIXNINE Ҫ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
****เนื้อหาทั้งหมดไม่มีความเกี่ยวข้องกับศิลปินในภาพแต่อย่างใดโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ****


ขอสารภาพตรงนี้ว่าไรท์เป็นคนชิปคู่แรร์อยู่บ่อยมากๆ...


 ชิปโพสชั่นต่างจากคนอื่นตลอด..


แน่นอนค่ะ คู่นี้ก็เป็นอีกคู่นึง
(หรือแอดหาแท็กไม่เจอเองก็ไม่รู้5555)


เข้าเรื่องกันเลย


OS เรื่องนี้หนูบยองกนเป็นรับนะคะ


ย้ำว่า #รั นะคะ //ปิดหน้าตัวเองด้วยความเขิน


ทำไงได้ก็หนูบยองน่ารักนี่นา  เช่น (ถึงหลายๆภาพจะแบดบอยมากก็ตาม)



  
และคู่นี้เป็นคู่ รูบิน x บยองกน 


ท่านเจ้าชายกับหนูไทแรนโนค่ะ


(ถ้าสงสัยว่าทำไมถึงชิปคู่นี้เพราะไรท์เห็นคู่นี้เล่นกันโดยบังเอิญแล้วเกิดความขี้ชิปว่าน่ารักกันจังเลยนะพวกแก และเคยเห็นผ่านตาในจอยเรื่องหนึ่งหรือตาฝาดเองก็ไม่รู้ค่ะ จบ.)




 
ถ้าทำใจได้แล้วก็ลองอ่านได้เลยค่าา~~ 




 >ขอบคุณธีมสวยๆจากSHALULA THEME มากๆเลยค่ะ
cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มี.ค. 61 / 20:17


(OS) เจ้าชาย

 

 

PAIRING > Lee Rubin x Lee Byung gon

 

RATE > 15+

 

 คำเตือน > เรื่องนี้มีคำหยาบคายอยู่บ้างเพื่ออรรถรสและฉากเรทเล็กน้อย(มั้ง) โปรดใช้วิจารณาในการอ่านค่ะ 





 

  

 

 

 

 

" รูบิน "

 

 

เสียงทุ้มเล็กของชายร่างบางเอ่ยเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของชื่อที่ไม่แม้แต่หันมามอง ในเวลากลางคืนเงียบสงัด ภายในห้องมีเพียงเสียงคีย์บอร์ดดังไม่หยุดตามนิ้วที่พิมพ์ด้วยความเร็ว คิ้วทั้งสองขมวดเป็นโบว์ สายตาจับจ้องไปบนหน้าจอโน้ตบุ๊คจนเขารู้สึกว่า'แฟน'ของเขาไม่ปวดตาบ้างเลยรึไง

 

คิดว่าตัวเองเป็นเครื่องจักรอยู่เหรอ

 

 

" รูบินอ่าา~ "

 

 

ครั้งนี้ประสบความสำเร็จเรียกความสนใจจากเจ้าของชื่อได้มากพอสายตาคมเหลือบมองร่างบางนอนข้างกายด้วยตาเรียบนิ่งเพียงแว้บเดียว ก่อนจะหันมาเพ่งมองจอโน้ตบุ๊คดังเดิม แต่เขาไม่ได้รู้สึกกลัวแม้แต่น้อยเป็นปกติซะมากกว่าที่รูบินจะชอบมองเขาแบบนี้ ถ้าวันไหนที่ยิ้มหน้าบานมา หรือทำแบบในวัยเด็ก เขาคงตกใจมากกว่า

 

 

" ครับ? "

 

 

" ตอบสั้นอย่างงี้อย่าตอบดีกว่า "

 

 

น้ำเสียงประชดประชันของร่างบางไม่ได้ความตื่นตระหนกให้กับแฟนหนุ่มอย่างที่คาดไว้ ร่างสูงทำงานต่อไปโดยทำเป็นไม่สนใจแฟนร่างบางของตัวเอง ให้ทำยังไงล่ะก็เขาดันมีงานโปรเจกค์ที่ต้องเคลียร์ ถ้าเขาไม่ทำมีหวังโดนเอฟกินหัวแน่ๆ

 

 

" แล้วแต่ครับ "

 

 

" ..... "

 

 

ร่างบางนอนจ้องมองส่งสายตาอาฆาตไปให้ จนร่างสูงรู้สึกเย็นวูบข้างตัวเหมือนกับมีพลังงานบางอย่างอยากจะฆ่าเขาให้ได้ ก่อนจะเสียงสบถดังชิด้วยความไม่พอใจ นี่เขามีแฟนเป็นคนแน่เหรอ ถ้าไม่บอกนึกว่าหุ่นยนต์เครื่องจักรในร่างคนจริงๆด้วย ไม่เห็นสนใจกันเหมือนตอนที่มาสารภาพรักกับเขาเลย

 

 

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อตอนมัธยมปลาย..

 

 

 

 

 

" ขอบคุณนะ "

 

 

บยองกนเอ่นอย่างสุภาพกับรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่มาแสดงความยินดีจบให้กับรุ่นพี่ปีสุดท้ายอย่างเขา ส่งยิ้มตามมารยาทออกไปแต่ก็เรียกเสียงซุบซิบรอบตัวได้พอสมควร ก็เขาเป็นคนดังประจำโรงเรียน คนจะให้ความสนใจก็ไม่แปลก

 

หลังจากรับช่อดอกกุหลาบสีแดงที่ดูเหมือนจะเป็นการสารภาพรักซะมากกว่าเสร็จแล้ว ร่างบางเดินละออกจากสถานที่ปัจฉิมในโรงอาหาร ระหว่างทางมีคนขอเขียนเสื้อของเขา ให้ดอกไม้และติดสติ้กเกอร์หัวใจไม่หยุด ทำให้กว่าจะถึงสถานที่นัดของคนหนึ่งเวลาก็ล่วงเลยมาหลายสิบนาที

 

สภาพร่างบางสบักสบอมเล็กน้อยเหมือนกับไปฝ่าฝูงชนนับพันมา แอบหอบแฮ่กกับตัวเองก่อนจะพยุงตัวเดินไปต่อ เขาออกจากโรงอาหารได้สำเร็จแอบเดินมาทางหลังโรงเรียนที่ปลอดคนแล้ว สภาพต่างจากด้านในจริงๆ ร่างบางคิดกับตัวเองก่อนจะเดินไปทางหลังตึกเรียน ก้าวไปไม่นานก็เห็นชายร่างสูงปราดเปรียวหันหลังกำลังยืนทำสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ บ่นพึมพำอะไรไม่รู้คนเดียว

 

บยองกุนมองอยู่ห่างๆก่อนจะคิดอะไรสนุกๆออก สองขาค่อยๆย่องเข้าไปกะจะทำให้อีกฝ่ายตกใจ ในขณะที่กำลังจะถึงตัวเป้าหมาย อมยิ้มเตรียมระเบิดหัวเราะ จู่ๆร่างสูงตรงหน้าดันหันหลังกลับมารองเสียงดังใส่เขาซะก่อน

 

 

" แฮ่!!!! "

 

 

" เฮ้ยยยยย!!! "

 

 

กลายเป็นบยองกนซะเองที่เป็นฝ่ายตกใจ ล้มลงก้นกระแทกพื้นเข้าให้ ร่างสูงหัวเราะอย่างชอบใจต่างจากเขาที่กัดฟันตัวเองดันตัวเองลุกขึ้นเต็มความสูง ทันทีที่ลุกมือเรียวเข้าที่ไหล่กว้างอย่างแรง แต่เจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าจะหยุดเลยสักนิด

 

 

" หยุดหัวเราะซะที "

 

 

" ก็ดูนายสิ ฮ่าๆๆ "

 

 

" หึ! อย่าให้ตาฉันแล้วกัน หยุดได้แล้ว!! "

 

 

ร่างบางมองตาขวางใส่อีกฝ่าย ปกติตาของเขาก็ดุน่ากลัวอยู่แล้ว ยิ่งอารมณ์เสียแล้วมองใครยิ่งดูเหมือนฆาตกรจะฆ่าใครเข้าไปอีก หลังจากตะโกนเสียงดังใส่ ร่างสูงตรงหน้าจึงยอมหยุดแต่โดยดี แต่ยังมีสีหน้าเปื้อนยิ้มอยู่แอบทำให้บยองกนหัวเสียเล็กน้อย

 

 

" ชิ... แล้วเรียกฉันมามีอะไร "

 

 

" มีสิ... "

 

 

ไม่รู้ทำไมเจ้าคนตรงหน้าจะต้องเปลี่ยนน้ำเสียงด้วย จู่ๆก็เกิดจริงจังขึ้นมาซะอย่างนั้น บยองกนเงียบตั้งใจฟังอีกฝ่าย บรรยากาศโดยรอบที่เคยมีเสียงหัวเราะของรูบินเงียบลงทันที มีเพียงเสียงสายลมพัดกระทบกับใบไม้ ทำลายความอึดอัดเท่านั้น รูบินมีท่าทีอ้ำอึ้งกับตัวเองเหมือนกับลังเลอะไรสักพักนึงก่อนจะพูดประโยคที่ไม่คาดคิดกับเขา

 

 

" ฉันชอบนาย "

 

 

" หา.... "

 

 

บยองกนมองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจกับคำพูดอีกฝ่ายว่ามันหมายความว่ายังไง ทั้งที่เป็นคำง่ายๆสามคำแค่เด็กประถมยังเข้าใจ ใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าถูกแต้มด้วยสีแดงเล็กน้อย สร้างความสนใจกับบยองกนไม่น้อยทีเดียว ร่างบางหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะกำหมัดชกไปที่หน้าอกของอีกคนเบาๆ

 

 

" พูดบ้าอะไรเนี่ย .. "

 

 

" ... "

 

 

" นายพูดจริงเหรอ "

 

 

ในเมื่อร่างสูงตรงหน้าไม่ตลกกับเขาเลย บยองกนคงต้องทำตัวจริงจังขึ้นมาบ้าง ดวงตาจับจ้องไปที่คนตรงหน้าไม่ละสายตาไปไหนรอคำพูดของอีกฝ่าย ถ้ามันเป็นความจริงเขาจะทำยังไงล่ะ

 

ก็เขาน่ะ...

 

 

" ฉันจะโกหกนายทำไม "

 

 

รูบินกล่าวพร้อมจับมือของบยองกนที่ยังอยู่บริเวณหน้าอกข้างซ้ายหัวใจของเขาพอดิบพอดี มือหนาจับมือเรียวแน่น ไม่ปล่อยให้เป็นอิสระก่อนจะดึงตัวของบยองกนให้เข้ามาใกล้ขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างบางเผลอตัวตามแรงของอีกฝ่ายไปจนซบเข้ากับไหล่กว้างพอดี บยองกนตัวเกร็งแข็งอยู่กับที่จนรูบินต้องเรียกสติด้วยการกระซิบข้างหูเบาๆ

 

เสียงทุ้มนุ่มกระซิบอย่างแผ่วเบาข้างๆหูของเขา จนรู้สึกร่างกายวูบไหวอย่างบอกไม่ถูก อากาศร้อนขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ ร่างกายเริ่มอ่อนแรงเหมือนเสียงนั้นดูดกลืนเรี่ยวแรงไปหมด

 

 

" ฉันชอบนาย "

 

 

" ระ รู้แล้วน่า ! "

 

 

ร่างบางใช้เรี่ยวแรงที่พอมีเหลืออยู่บ้างผลักตัวของร่างสูงออก ก้มปิดบังใบหน้าตัวเองที่รู้สึกร้อนผ่าวเพราะเสียงกระซิบแสนแผ่วเบานั้น รวมถึงหัวใจด้านในอกด้านซ้ายที่เต้นไม่เป็นระส่ำ ดังกลบเสียงความเงียบโดยรอบไปหมด

 

ร่างสูงที่ถูกผลักออกจนชนกับกำแพงแค่นยิ้มพอใจออกมา น่าเสียดายที่บยองกนไม่ทันเห็น รูบินรุกเข้าหาร่าบางอีกครั้งโดยไม่กลัวว่าจะโดนสวนกลับมาเลย เสียงรองเท้าผ้าใบเหยียบเข้ากับใบไม้ที่ร่วงหล่นดังกรอบแกรบ สร้างความตื่นเต้นให้กับบยองกนได้ เหมือนกับทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนี้ คนตรงหน้าจะเข้าใกล้เขาเรื่อยๆ

 

 

" เป็นอะไร.. เขินเหรอ "

 

 

บยองกนรีบถอยห่างอีกฝ่ายทันที แต่ยังช้าเกินไป รูบินคว้าข้อมือของร่างบางเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนดึงเข้าหาตัวอีกครั้งแต่คราวนี้เขาดันตัวของบยองกนให้ติดกับกำแพงไม่สามารถหนีได้ จับข้อมือที่อยู่ด้านหลังไว้ไม่บ่อย ถ้าใครผ่านเข้ามาเห็นคงคิดว่ารูบินจะทำอะไรไม่ดีบยองกนอย่างแน่นอน

 

แต่โชคร้ายที่ในเวลานี้คงไม่มีใครผ่านเข้ามาอย่างแน่นอน เพราะทุกคนเอาแต่สนใจรุ่นพี่มัธยมปลายที่ปัจฉิมกันอยู่แล้ว

 

เป็นโอกาสทองของรูบิน

 

 

" ปล่อยนะเว้ย! "

 

 

บยองกนพยายามสะบัดตัวออกจากพันธนาการแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะแรงของเจ้าคนด้านหลังดันมากกว่าเขาหลายเท่า ไม่รู้เจ้าหมอนี่เอาแรงมาจากไหนมากขนาดนี้ หรือเป็นเพราะตัวเขาเองที่อ่อนแรงก็ไม่รู้

 

 

" ให้คำตอบมาก่อนสิ "

 

 

" ปล่อยก่อนสิวะ เดี๋ยวฉันจะบอก "

 

 

รูบินเผลอยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจอีกครั้ง รอยยิ้มร้ายแบบที่ใครคงไม่คิดว่าจะได้เห็นจากประธานนักเรียนอัธยาศัยดีการเรียนเป็นเลิศแน่นอน บยองกนได้เห็นรอยยิ้มนั้นผ่านทางหางตา ก่อนจะรีบหันกลับทันที ไม่รู้ทำไมหัวใจบ้าบอดวงนี้ถึงไปเต้นแรงให้กับรอยยิ้มแบบนั้นก็ไม่รู้

 

 

" เด็กขี้โกหก "

 

 

" อึก! "

 

 

ร่างสูงดันร่างบางเข้ากำแพงมากขึ้นจนร่างบางร้องออกมาเพราะความเจ็บปวดจากแรงกระแทก รูบินจับตัวของบยองกนพลิกให้หันหน้ามาหาเขา ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างคร่อมตัวเอาไว้ไม่ให้หนีไปได้ บยองกนสบถออกมาเบือนสายตาหนีไปทางอื่น ไม่สบสายตากับดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น

 

 

" ที่นี้ก็พูดมาว่ารู้สึกยังไงกับฉันได้แล้ว "

 

 

" เลว "

 

 

ดวงตาคมเล็กหันกลับมาจ้องไม่ละสายตาไปไหนจากร่างสูง แต่น่าแปลกที่รูบินหาความโกรธแค้นจากสายตานั้นไม่ได้เลยเหมือนกับที่แสดงออกมาเป็นแค่การแสดงไม่ได้ออกมาจากอารมณ์จริงๆ

 

 

" จะคุยดีๆกับฉันไม่ได้เลยรึไง "

 

 

" ..... "

 

 

เป็นฝ่ายบยองกนที่เงียบเหมือนความกล้าหายวูบกลายเป็นอากาศไปแล้ว จากอาการปากเก่งด่าร่างสูงตรงหน้าไปตอนนี้เหลือแต่ความรู้สึกระอักระอ่วนในบรรยากาศอึดอัดโดยรอบ ร่างสูงเริ่มเปลี่ยนสายตาที่ใช้มองเขาอีกครั้ง คนอ่อนโยนที่เคยถูกกล่าวขนานนามจากนักเรียนหลายคนว่าเป็น'เจ้าชายรูปงาม' สำหรับบยองกนนี่คงเป็นแค่เปลือกนอกซะมากกว่า เพราะเจ้าชายสำหรับหลายๆคนกำลังจ้องจะกินเขาทั้งตัวอย่างกับสัตว์ป่าตอนนี้

 

 

" นายนี่มันดื้อจริงๆเลยบยองกน "

 

 

" อย่ามาพูดเหมือนฉันเป็นเด็กจะได้ไหม "

 

 

" ก็ดูทำตัวสิ "

 

 

ทั้งคู่ทิ้งให้ความเงียบปกคลุม สายตาของบยองกนไม่กล้าไปมองไปที่รูบินเลย เพราะจากความรู้สึกแล้วรูบินไม่ได้ละสายตาไปไหนมองแค่เขาอยู่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้งตอนที่เขาเดินมสหรือตลอดม.ปลายที่เรียนด้วยกัน

 

ไม่ใช่ว่าบยองกนจะไม่รับรู้ว่าเพื่อนของเขารู้สึกยังไงแต่ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะโพล่งขึ้นมาถามตรงๆไม่ใช่เหรอ เขาเลยเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ข้างใน

 

....ว่าจริงๆบยองกนก็รู้สึกไม่ต่างกัน

 

 

" ไอ้โง่เอ้ย "

 

 

" ระวังปากบ้างนะ "

 

 

สิ้นเสียงประโยคคำเตือน บยองกนที่ทำสีหน้าท้าทายตั้งแต่เมื่อครู่ถูกสั่งสอนด้วยการโดนปิดปากของตัวเอง แต่ไม่ใช่จากมือแต่จากปากของรูบินเอง

 

ริมฝีปากหนาสัมผัสประกบเข้ากับริมฝีปากบางของบยองกนโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงตัดสินใจไม่รุกล้ำเข้าไปภายในโพรงปากเพราะคิดว่าจะเก็บไว้ในตอนที่สมควรจะดีกว่า ตอนนี้แค่สั่งสอนก็พอ รูบินใช้ฟันกัดที่ริมฝีปากล่างของบยองกนให้พอมีเลือดไหลออกมาก่อนจะดื่มด่ำมันราวกับเป็นของหวาน ร่างบางพยายามขัดขืนสุดฤทธิ์แต่เหมือนจะทำอะไรไม่ได้เลย กำปั้นหนักหน่วงทุบเข้าที่แผ่นอกกว้างจนรูบินรู้สึกช้ำในไปหมด

 

หลังจากดื่มด่ำจนพอใจร่างสูงค่อยๆผละออกมาจากของหวานนั้น เค่นยิ้มร้ายออกมาอีกครั้ง รอยยิ้มที่น่าหมั่นไส้สำหรับบยองกน

 

 

" ไอ้รูบิน!!! มึงแม่ง ... "

 

 

บยองกนสบถออกมาอีกครั้งรีบนำมือมาเช็ดริมฝีปากที่ถูกช่วงชิงไปเมื่อครู่ พยายามถูออกให้หมดไม่ให้เหลือร่องรอย รูบินรู้สึกสงสารและพอใจกับภาพตรงหน้า สงสารที่คนที่ตัวเองชอบดันมารู้สึกไม่ดีกับเขาเพิ่มไปอีก และพอใจที่คนตรงหน้าดันทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้น้ำตาคลอเบ้าแล้ว บางทีเขาอาจจะเลวเหมือนที่บยองกนพูดก็ได้

 

 

" กูมันอะไร? เลว? หรือเหี้ยดีล่ะ? "

 

 

" มึงมันโง่.. "

 

 

" ...ยังปากดีได้อยู่สินะ งั้นบอกสิว่ากูโง่เรื่องอะไร "

 

 

บยองกนสบตากับร่างสูงอีกครั้งก่อนจะตะโกนเสียงดังไม่กลัวว่าใครจะเผลอได้ยินเลย เหมือนกับร่างบางก็เป็นฝ่ายเริ่มหมดความอดทนเหมือนกัน

 

 

" กูชอบมึง!! แค่นี้ก็ไม่รู้มึงมันโง่!! ไอ้รูบิน!! ไอ้โง่!! "

 

 

ไม่รู้จะเจ็บปวดหรือจะดีใจดี รูบินสับสนกับตัวเองไม่รู้ว่าจะตอบความรู้สึกตัวเองยังไง แต่ก่อนอื่นคงต้องปลอบใจร่างบางตรงหน้าที่เขาเผลอเล่นกับความรู้สึกมากเกินไปหน่อย ความซาดิสต์ของเขาชอบไปทำร้ายบยองกนจริงๆ เป็นเพราะอีกฝ่ายทำตัวกระตุ้นความซาดิสต์เขาบ่อยด้วยล่ะมั้ง ทำให้ตัวรูบินเองก็ขัดใจตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

 

มือหนาเอื้อมมือเช็ดหยดน้ำใสๆที่เอ่อคลออยู่อย่าเบามือ ดวงตาคมที่เคยดุนั้นตอนนี้มีเพียงตวามน่าเอ็นดูหลงเหลืออยู่ สำหรับรูบินมีความน่ารังแกเพิ่มไปด้วย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา ร่างสูงผุดยิ้มอย่างผู้ชนะอีกครั้ง สร้างความหมั่นไส้ไม่รู้จบให้กับบยองกนจริงๆ

 

 

" แม่งเอ้ย... "

 

 

" โอ๋ๆ..  ขอโทษนะครับ หนูบยองอย่าโกรธผมเลยนะครับ "

 

 

" มึงมันน่ารำคาญ ไอ้รูบิน "

 

 

บยองกนสบถด่าอีกครั้งนึงก่อนจะพยายามดันตัวของรูบินให้ออกห่างเพราะเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่อาจจะคืบคลานเข้ามาหาตัวเขาได้แต่ไม่รู้ว่ามันจะยังทันอยู่ไหมที่เขาจะคิดหนี

 

 

" ขัดขืนอะไรเหรอบยองกน "

 

 

" ปะ ปล่าว "

 

 

" หรือกลัวว่าฉันจะ... "

 

 

พูดยังไม่ทันจบประโยค มือหนาค่อยๆลาบล้วงเข้ามาตามเสื้อนักเรียนของบยองกนซะแล้ว สัมผัสความเย็นวาบจากมือของรูบินสัมผัสบริเวณเอวของเขาพอดิบพอดี เหมือนกับจงใจ จู่ๆบยองกนก็รู้สึกตัวสั่นขึ้นมาไม่มีสาเหตุ สัญชาตญาณมันบ่งบอกกับเขาว่าสิ่งที่น่ากลัวกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ แต่รูบินกลับยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

" ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ใช่ประเภทชอบทำนอกสถานที่หรอก "

 

 

เหมือนจะสร้างความสบายใจให้กับบยองกนถ้าหากรูบินไม่พูดในประโยคถัดมาว่า

 

 

" แต่ถ้าในห้องก็ว่าไปอย่าง "

 

 

" ไอ้ทะลึ่ง! "

 

 

ร่างบางฟาดเข้าที่ไหล่เต็มมือ สร้างเสียงหัวเราะกับรูบินอีกครั้ง ก่อนจะตีสีหน้าจริงจังดังเดิม เป็นอีกครั้งที่บยองกนรู้สึกปรับอารมณ์ตามเจ้าหมอนี่ไม่ทันจริงๆ

 

 

" ว่าแต่นายรู้สึกอย่างงั้นจริงๆเหรอ "

 

 

" เออ "

 

 

" ไม่โกหกนะ "

 

 

" เออ ชอบตั้งแต่ที่ไอ้โง่คนนึงมาขโมยจูบแล้ว "

 

 

พูดเองก็เขินเองโว้ย..

 

 

บยองกนหลบสายตาของร่างสูง เพราะคำพูดของตัวเองล้วนๆ ร่างสูงมีท่าทีตกใจเล็กน้อยก่อนจะกลับมาทำท่าทีดังเดิม รูบินไม่คิดว่าที่เขาเผลอขโมยจูบของบยองกนตั้งแต่ตอนนั้น แล้วอีกฝ่ายจะรู้ตัวแบบนี้เลย ถ้ารู้แบบนี้คงทำต่อมากกว่านั้นไปแล้ว

 

 

" รู้ตัวด้วยเหรอ "

 

 

" โทษที พอดีไม่ได้โง่ "

 

 

" งั้นก็สมยอมตั้งแต่แรกแล้วดิ? "

 

 

" อะไร---"

 

 

บยองกนกำลังจะเอ่ยตอบโต้ จู่ๆเสียงก็เหมือนถูก-กลืนหายกลับเข้าไปในลำคอ ภาพในหัวพลันปรากฏขึ้นมาทันที ในวันที่เข้าค่ายกันตอนนั้นแล้วมีใครบางคนจะมาลักหลับเขา แน่นอนว่าเจ้ามือปลาหมึกในวันนั้นคือรูบินเอง และบยองกนรู้ตัวเพราะเขาไม่ได้หลับอย่างที่พูด นึกแล้วก็อับอายตัวเอง ทำไมเขาถึงทำตัวเปลืองตัวอย่างนี้ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 

หรือความรักจริงๆแล้วทำให้คนเปลืองตัว

 

 

" .... "

 

 

" อ้าว เงียบ... แสดงว่าจริงเหรอ ร้ายไม่เบานะ "

 

 

ร่างสูงเงียบฟังคำตอบ แต่เจ้าตัวก็เอาแต่ก้มหน้างุดอยู่แบบนั้น เขาเลยตีความเอาเองเลย ทำสีหน้าเข้าใจตามนั้นทันที ส่วนบยองกนนั้นอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินไปจากตรงนี้ จากคนที่ชอบที่ลามกหื่นกามแบบนี้ไปไกลๆ แต่ดูท่าจะทำได้ยากเพราะแค่ตอนนี้ตัวบยองกนเองก็หนีไปไหนไม่ได้แล้ว

 

มือหนายังสัมผัสค้างไว้ที่เอวบางไม่ปล่อย และยังรู้สึกว่ามันจะเคลื่อนลงไปแถวด้านล่างต่อจากเอวซะด้วย ร่างบางรู้สึกวูบไหวไปตามสัมผัสนั้นแต่ก็ต้องพยายามขัดขืนข่มความรู้สึกเอาไว้เพราะตรงนี้มันที่โรงเรียนถ้าใครเข้ามาเห็นจะทำยังไงล่ะ 

 

 

" อือ อย่าทำ... มันไม่ดี "

 

 

" ปกติก็ชวนให้ทำแต่เรื่องไม่ดี พอตอนนี้อยากเป็นคนดีขึ้นมาเลยดิ "

 

 

" รูบิน มัน..อึก ฉันชอบนายแต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำกันได้เลยนะ !! "

 

 

เหมือนคำห้ามของเขามันไม่เข้าหูร่างสูงเลยเพราะเจ้าคนตรงหน้าดันลาบล้วงเข้าไปในจุดสำคัญของเขาซะแล้ว มอบความรู้สึกร้อนราวกับจะเผาละลายทุกอย่างให้หายไป บยองกนได้แต่กัดฟันกลั้นเสียงเอาไว้ตกอยู่ภายใต้ห้วงอารมณ์ของตัวเอง และความรุนแรงของรูบินอีกครั้ง

 

 

" ชอบนะครับ "

 

 

 

 

 

แค่เสียงสุดท้ายที่ชัดเจนที่สุด ก่อนภาพเหตุการณ์ทั้งหมดมันจะยุ่งเหยิง จนบยองกนไม่อยากจะนึกถึงมันอีก เพราะมันน่าอับอายเกินไป

 

ถามว่ามันเกี่ยวกับรูบินคนปัจจุบันยังไง?

 

เพราะแค่อยู่กันสองต่อสองเจ้าหมอนี่ก็ชอบลวนลามแทะโลมเขาตลอด จนตัวเขาเองเหนื่อยแทบตายเหมือนจะละลายไปทุกวัน แต่พอวันนี้ทำไมเอาแต่สนใจงาน งาน งาน บางทีก็พอเข้าใจหรอกนะว่าเรียนหนัก แต่บางทีเขาก็อยากได้ความสนใจจากแฟนบ้างนี่

 

อาจจะทำตัวงี่เง่าแต่มันเป็นเรื่องจริง รูบินเย็นชาขึ้นเพราะความเครียดจนบางทีก็ชอบรุนแรงกับเขาซะงั้น แต่ไม่เป็นไรเพราะมันทำให้เขา'รู้สึกดี'ซะมากกว่า

 

 

" อี! รู! บิน! "

 

 

ร่างบางพยายามเรียกร้องความสนใจอีกครั้งด้วยการเรียกชื่อนามสกุลของแฟนหนุ่ม แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเลย นั่งทำรายงานไม่สนใจเขาตามเคย จะให้ไปนั่งกวนก็ไม่ได้เพราะรูบินเคยบอกไว้ว่าไม่ชอบให้ใครมานั่งเกาะแขนเวลาทำงาน บยอนกนยอมหน้าด้านแค่ส่งเสียงกวนเท่านั้นแหละ นอกจากนั้นเขาก็ไม่กล้าทำอะไรหรอก แทนที่จะส่งเสียงเรียกร้องเขาเลือกแค่มองดูอยู่เงียบๆเอาดีกว่า

 

สายตาเรียกร้องความสนใจจากเจ้าหนูไดโนเสาร์ตัวโต สร้างความใจอ่อนให้กับรูบินมากจริงๆ แต่เขาก็ต้องกัดฟันทำงานของตัวเองให้เสร็จ เวลาเจ้าไดโนเสาร์ตัวนี้มากวนทีไรเขาแทบไม่เป็นอันทำงานทุกที เหมือนกับทุกการกระทำที่บยองกนเรียกร้องความสนใจความจริงมันอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด

 

 

' Line! '

 

 

เสียงไลน์ดังขึ้นจากมือถือใกล้หัวเตียง บยองกนเหลือบไปมองเห็นมือถือของตัวเองกำลังสั่นเพราะการแจ้งเตือนอยู่ เลยละสายตาจากแฟนหนุ่มไปกดดูข้อความของคนส่งมาแทน มือเรียวสไลด์เปิดอ่านข้อความนั้นอย่างใจเย็นก่อนจะผุดยิ้มขึ้นมาอย่างร่าเริง

 

ร่างบางหยิบมือถือทิ้งตังลงนอนกดมือถือแทนการนั่งดูแฟนทันที ก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างสบายใจโดยไม่รู่ตัวเลยว่ารูบินเห็นทุกการกระทำของบยองกน

 

 

" คุยกับใครเหรอครับ "

 

 

" รุ่นพี่รหัส "

 

 

บยองกนละสายตาจากจอมือถือเพียงแว้บเดียวเพื่อมาตอบก่อนจะนั่งแชมต่อกับรุ่นรหัส ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้หรอกนะว่าบยองกุนกำลังแชทกับใคร แต่แค่ลองแกล้งถามดูให้เหยื่อตายใจก็เท่านั้น

 

พี่มิโนนี่ร้ายจริงๆ

 

ความโชคร้ายก็คือการพี่ที่ตามจีบบยองกนคือพี่สายรหัสของบยองกนเอง ทำตัวน่ารำคาญจริง ตามติดได้ทุกวัน ถ้าไม่เห็นเป็นพี่คงซัดไปแล้ว

 

คิดแล้วก็โมโห..

 

รูบินเปิดอินเตอร์เน็ตขึ้นมาอีกแท็บหนึ่งล็อกอินเข้าเฟซบุ้คทันที ในรายชื่อคนออนไลน์อยู่มีชื่อของรุ่นพี่มิโนอยู่

 

ออนเฟสอยู่ยังนั่งตอบไลน์ได้อีกนะ

 

ด้วยความหมั่นไส้ทั้งหมดที่มีรูบินตัดสินใจกดแชทไปหารุ่นพี่มิโน ก่อนจะพิมพ์ข้อความที่แสนน่าเคารพไปให้

 

 

"" หยุดแชทกับแฟนคนอื่นได้แล้ว ""

 

"" ระวังผัวเขาจะเอาขี้ไปปาหน้าบ้าน ""

 

 

ประโยคอาจดูขำๆแต่รูบินเคยทำแล้วจริงๆตามที่เคยพูดไว้ทุกอย่าง ไม่นานนักแชทที่ส่งไปก็ขึ้นเครื่องหมายว่าอ่านแล้ว ส่วนบยองกุนที่เอาแต่แชทเมื่อครู่ จู่ๆก็วางมือถือไว้ที่เดิมหัวเตียงด้วยสีหน้าเซ็งๆ รูบินฉีกยิ้มสะใจกับตัวเองก่อนจะตีสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม แล้วแกล้งถามออกไป

 

 

" ไม่เล่นโทรศัพท์แล้วเหรอ "

 

 

" ก็เมื่อกี้พี่มิโนบอกว่ามีธุระอ่ะเลยไม่ได้คุยต่อ "

 

 

บยองกนพูดตามความจริงโดยไม่ได้รู้เลยว่าสิ่งที่ตัวเองพูดคือการจัดฉากหนึ่งในแผนของรูบินเอง ร่างสูงแสร้งพูดน้ำเสียงปกติทั้งที่ในใจเขารู้สึกสะใจจนแทบอยากจะเข้าไปฟัดกับร่างบางซะตอนนี้ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

 

 

" อ๋อเหรอ "

 

 

" ไม่หึงเลย? "

 

 

ร่างบางถามน้ำเสียงเรียกร้องความสนใจอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะทิ้งตัวลงพิงกับไหล่ของอีกฝ่าย เป็นการอ้อน ใบหน้าซุกกับไหล่กว้างยิ้มจนเห็นเขี้ยว ถ้าหากเขาตอบไม่ตรงกับที่บยองกนอยากจะฟังมีหวังโดนงอนแน่ๆ แต่เรื่องงอนไม่ใช่ปัญหาเขามีวิธีง้อในแบบของเขาไว้รับมืออยู่แล้ว

 

มือเรียวของบยองกนชอนไชส่วนล่างอย่างจงใจ จนรูบินกลัวเหลือเกินว่ามันจะตอบรับกับมือของบยองกน

 

 

" มี'เมีย'ขี้อ่อย เลิกหึงไปนานแล้ว  "

 

 

จริงๆคือหึงหนักกว่าเดิมต่างหากเหมือนยิ่งโตยิ่งขี้อ่อย

 

 

" ผัวก็ขี้หึงเหมือนกันแหละ แถม...หื่น...ด้วย "

 

 

มือหนารีบขว้าหมับมือของบยองกนที่เริ่มซุกซนละลาบละล้วงจุดเฉพาะนั้นเข้าให้แล้ว แต่เหมือนยิ่งห้ามจะยิ่งยุ ตัวบางเริ่มขึ้นคร่อมเบียดที่โน้ตบุ้คของเขาซะแล้ว ขาเรียวสองข้างนั่งคร่อมช่วงเอวหนาเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี แขนสองข้างโอบช่วงคอเป็นพันธนาการรัดตัวของรูบินไม่ให้หนีได้ รูบินรู้สึกในใจอย่างมีความสุขถึงแม้งานจะยังไม่เสร็จก็ตาม

 

ต้องหักห้ามใจตัวเองไว้ก่อนจะเห็นเรื่องอย่างว่าสำคัญกว่างานส่งพรุ่งนี้ไม่ได้ ถึงในใจจะสั่งให้ทิ้งงานไปซะก็ตาม

 

 

" ไม่อยากจะหาเรื่องหรอกนะ แต่งานยังไม่เสร็จเลยครับ "

 

 

" ก็ไม่ต้องทำสิ "

 

 

" เอาแต่ใจเกินไปไหม "

 

 

" รูบินนั่นแหละเอาแต่ทำงานเกินไปแล้ว แทบไม่ได้คุยกันเลยนะ "

 

 

ร่างบางเอ่ยตัดพ้อวางใบหน้าเง้างอของตัวเองลงบนไหล่กว้างเหมือนกับต้องการให้ปลอบประโลม โดยรูบินไม่ทันเห็นว่าเจ้าตัวกำลังระบายยิ้มอย่างพอใจอยู่ ร่างสูงไม่ขยับให้เจ้าตัวเล็กนอนบนตัวของเขา จริงๆมันจะไม่มีปัญหาอะไรเลย ถ้าบยองกนไม่ได้ขยับตัวนั่งทับตรงจุดเฉพาะนั้นพอดี

 

 

" น้อยใจเหรอ "

 

 

" ปล่าว "

 

 

ปากแข็งอีกแล้ว ..

 

 

" งั้นก็ทำให้ผมสนใจให้ได้สิ "

 

 

" ไม่ยากหรอก~ "

 

 

ร่างบางกล่าวเหมือนกับตัวเองถือไพ่เหนือกว่า แน่นอนว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ รูบินแพ้ทางคนลีลาเด็ดอย่างบยองกน ใบหน้าคมซุกเข้าซอกคอก่อนจะขบเม้มฝังรอยเขี้ยวแสดงความเจ้าของไว้บนไหล่กว้าง แต่รูบินยังคงกลั้นเสียงไว้ได้ถึงแม้มือของตัวเองจะตอบรับด้วยการล้วงเข้าไปด้านในร่มผ้าของกางเกงขาสั้นตัวบาง ลูบไล้ขาเรียนด้วยสัมผัสที่ลื่นมือน่าสัมผัส บีบจับเรียวขานั้นด้วยความรุนแรงไม่ตรงกับที่ปากตัวเองพูดเลย

 

บยองกนละใบหน้าจากไหล่กว้างเข้ามาจู่โจมริมฝีปากหนาแทน ลิ้นเล็กแกล้งเลียริมฝีปากหยอกล้อให้ร่างสูงเปิดปากออก แต่ดูท่าจะไม่สำเร็จเท่าไหร่ แต่เขายังใจเย็นอยู่ได้เพราะเขามีแผนสอง บยองกนใช้เขี้ยวเล็กขบกัดบนริมฝีปากอย่างแรงจนรูบินต้องยอมเปิดปากออกมาในที่สุด เพราะความเจ็บปวด

 

ร่างบางหัวเราะหึในลำคอก่อนจะรีบพาตัวเองไปหาความหวานภายในโพรงปากของแฟนหนุ่ม ลิ้นเรียวชอนไชแลกความหวานกับลิ้นด้านในอย่างเพลินเพลิน ความหอมหวานที่แสนคุ้นเคยพาให้ตัวของบยองกนเสพติดบอกไม่ถูก เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของปัจจัยสี่ไปแล้ว รวมถึงรูบินก็เช่นกัน เพราะนายคนนี้ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เป็นคนลามกเสพติดอะไรแบบนี้ไปแล้ว

 

ละเมียดละไมชิมได้ไม่นาน จู่ๆมือของรูบินก็จับเข้าที่ใบหน้าของบยองกน มือหนาจับคางนั้นดันออกเป็นการถอนจูบ ทำให้มีคราบน้ำใสๆลากติดเป็นตัวเชื่อมระหว่างริมฝีปากทั้งสองเอาไว้ รูบินแสยะยิ้มร้ายออกมาอีกครั้งราวกับเป็นคนละคน ออกแรงบีบเข้าที่คางจนร่างบางรู้สึกเจ็บ มือเรียวพยายามแกะมือที่จับอยู่แต่ทำยังไงก็ขัดขืนไม่ได้

 

 

" ขี้อ่อยนักเหรอ? ได้ทำแบบนี้กับรุ่นพี่มันรึเปล่าล่ะ "

 

 

" อึก.. ไม่ได้ทำ "

 

 

รูบินส่งเสียงหึในลำคอก่อนจะสลักความเป็นเจ้าของบนต้นคอขาวอย่างจงใจ เป็นรอยสีแดงจ้ำที่สามารถสังเกตเห็นได้ชัดเจน ความเจ็บปวดเริ่มเลือนหายไปเหลือเพียงรอยตีตราแสดงความเป็นเจ้าของที่เหลืออยู่ มือเรียวลูบไปที่รอยจ้ำบนต้นคอของตัวเอง ก่อนจะกำปั้นต่อยไปที่หน้าอกของรูบินไม่ยั้งมือ แต่ในความคิดของรูบินมันเหมือนกับแมวมาตะปบซะมากกว่าเลยไม่ได้ร้องโอดโอยอะไร

 

 

" ไอ้รูบิน.. แม่งเล่นแรง "

 

 

" ก็มึงมาอ่อยกูก่อน "

 

 

รูบินสวนกลับทันควันก่อนจะเกิดความคิดดีๆจับกำปั้นที่ต่อยหน้าอกตัวเองขึ้นมาจูบบนมือนั้นอย่างแผ่วเบา เจ้าของมือคลี่ยิ้มอย่างพอใจก่อนจะพูดประโยคเสียดสีออกมา

 

 

" อะไร~ เดี๋ยวนี้อ่อนโยนแล้วเหรอ "

 

 

" หรือไม่ชอบล่ะครับ? "

 

 

บยองกนหัวเราะออกมาเบาๆแทนคำตอบ ก่อนจะสานต่อการกระทำที่ค้างไว้อยู่เป็นรางวัลตอบแทนความอ่อนโยน ถึงแม้เขาจะชอบแบบรุนแรงมากกว่าก็ตาม มือเรียวลูบไล้ไปตามโครงหน้าหล่อเหลาราวเจ้าชายในเทพนิยาย ระบายยิ้มออกมาแทนความรู้สึกพอใจ ทั้งตอนนี้และเมื่อก่อนคนตรงหน้าก็ถูกเรียกว่าเป็นเจ้าชายมาตลอด แต่ไม่มีใครได้รู้เลยว่านิสัยจริงๆของเจ้าชายคนนี้มันรุนแรงขนาดไหน

 

คิดแล้วก็น่าขำเจ้าชายรูปงามแสนใจดีที่มีดีแค่เปลือกนอก เนื้อในเป็นอสูรร้ายที่หวงของรักซะยิ่งกว่าอะไร และผู้โชคร้ายในความโชคดีนั้นก็คือ'บยองกน'

 

 

" อื้อ.. รูบิน "

 

 

ร่างบางส่งเสียงตอบรับการกระทำของร่างสูง มือเรียวรั้งใบหน้าหล่อเหลาให้เข้ามาใกล้มากขึ้น ริมฝีปากบางจุมพิตไปตามโครงหน้าหล่ออย่างไม่รู้เบื่อ ทั้งสองคลอเคล้าคลอเคลียกันไปมา จนเวลาผ่านล่วงเลยไป จนเกือบรุ่งสาง

 

#.

 

โชคดีที่ทั้งคู่ไม่มีเรียนในตอนเช้าถึงได้นอนพักผ่อนเกิดกันกลม โดยมีโน้ตบุ้คคู่ใจของรูบินเปิดหน้าจอค้างเอาไว้ตลอดทั้งคืนที่อยู่ของมันดูแล้วหมิ่นเหม่จะตกเตียงอยู่รอมร่อ ไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุใดๆก็ตามที่ทำให้เจ้าโน้ตบุ้คเครื่องนี้จะตกเตียงเพราะอะไร?

 

แรงสั่นสะเทือนจากคนบนเตียง?

 

 หรือของเหลวขาวขุ่น และน้ำสีใสที่เปรอะเปื้อนบนแป้นพิมพ์ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน?

 

บางทีปล่อยไว้ให้เป็นปริศนาสงสัยเล่นก็สนุกดี...

 

 



 

End.

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ xanxct

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 22:11
    น่ารักมากเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ชอบมั่กๆ กนนี่ก็น่ารัก
    #1
    0