เพียง หัวใจรัก

ตอนที่ 14 : ปฏิการล่าหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 พ.ย. 60

“ผมเข้าใจ... โอเค ถ้างั้นผมไม่กวนคุณดีกว่า ส่งคุณแค่นี้ ราตรีสวัสดิ์นะครับ” 

นที่สุดเหตุผลของเธอทำให้เขาต้องยอมล่าถอย เพราะเขาก็เป็นคนหนึ่งที่ให้ความสำคัญกับครอบครัวเหมือนกัน

“ขอบคุณอีกครั้งค่ะคุณเรอัล ขอบคุณสำหรับเสื้อผ้า รวมทั้งอาหารทั้งสองมื้อ และความช่วยเหลือทุกๆ อย่าง... คงมีสักวันที่ฉันจะได้ตอบแทนคุณกลับบ้างนะคะ”

“ยินดีครับ” 

เรอัลยิ้มตอบรับคำขอบคุณและพยักหน้าด้วยความยินดี ทั้งที่ในใจอยากได้จูบหวานๆ จากเธอเป็นของกำนัลแทนคำขอบคุณมากกว่า

ผมรอคอยการตอบแทนกลับจากคุณจนจะทนไม่ไหวแล้วลดา หวังว่าคุณจะตัดสินใจทำมันในเร็ววันนี้ เรอัลโอดครวญกับตัวเอง มองจ้องแผ่นหลังของร่างบางที่เดินโบกมือหายเข้าไปในตัวอาคารของที่พัก ปล่อยให้เขามองตามตาปรอยอย่างน่าเวทนาในค่ำคืนอันเปลี่ยวเหงา

บอกตัวเองได้ไม่ทั้งหมด ว่าทำไมถึงอยากครอบครองสาวน้อยนักจัดดอกไม้หน้าหวานตาคมคนนี้นัก เห็นได้ชัดๆ ว่าเจ้าหล่อนนั้นค่อนข้างอยู่ในสายแข็งเลยทีเดียว ทั้งปากเข็ง ใจแข็ง จิตแข็ง และหัวแข็งในบางคราว

 สรุปแล้วเขาจะต้องรอเธอไปอีกเมื่อไรเมื่อไร ความฝันที่จะได้มีความทรงจำร่วมกับเธอถึงจะสัมฤทธิ์ผลเสียที

คุณคือผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่สร้างความทรมานให้กับผมได้อย่างชนิดจู่โจมไม่ให้รู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน ตลอดทั้งวันผมได้ทำความพยายามจะลืมภาพติดตาที่มีคุณนอนอยู่บนเตียงของผมให้ได้ แต่สุดท้ายผมก็พ่ายแพ้... ทั้งชีวิตผมเกลียดการรอคอยอย่างที่สุด แต่วันนี้ผมกลับเอาเวลาที่มีค่ามานั่งจ้องเข็มนาฬิกาเพื่อเร่งให้ถึงเวลานัดที่มีกับคุณ... 

รู้ตัวไว้เถอะนะลดา ว่าคุณคือความท้าทายที่สามารถสร้างแรงดึงดูดใจให้กับผมเป็นอย่างมาก สถานการณ์ที่ผมรู้สึกในตอนนี้ คือคุณทำให้ผมต้องเผชิญกับจุดหมายที่เลื่อนลอย ซึ่งผมไม่เคยนิยมชมชอบมันเลย... แต่นับจากนี้ผมจะไม่รออีกต่อไปแล้ว แม้ผมจะไม่เคยเปิดเกมรุกไล่ตามจีบผู้หญิงคนไหนชนิดจริงจังแบบนี้มาก่อน แต่ผมคงต้องคิดทบทวนถึงการนำมันมาใช้กับคุณ ถ้าหากสถานการณ์ระหว่างเราไม่มีอะไรคืบหน้า

 


นาถลดาไม่มีทางหลับตาลงได้ ตราบใดที่เธอยังไม่ได้ค้นคว้าหาข้อมูลประวัติของเรอัล... 

เธอเปิดแล็ปท็อปเครื่องที่ใช้งานมานานหลายปีที่หอบหิ้วบินลัดฟ้าข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากเมืองไทยด้วยกันส่งอีเมลถึงแม่เพื่อแจ้งเรื่องเบอร์โทรศัพท์ใหม่ และตอบคำถามข้อความซ้ำๆ ที่แม่มักจะเขียนถามไถ่เป็นปกติ เสร็จเรียบร้อยเธอก็จัดการสุ่มเสิร์ชหาชื่อเรอัลแห่งแมนแฮตตันหรือนิวยอร์กขึ้นมาอยู่สองสามครั้ง

ทันทีที่ภาพเขาปรากฏเด่นชัดหราเต็มหน้าจอที่เธอจดจ้องเพ่งมองด้วยใจจดใจจ่อและรอคอย อาการปากอ้า ตาค้าง และชาวาบไปทั่วทุกรูขุมขน คือปฏิกิริยาที่ร่างกายเธอตอบสนองกับความจริงที่เกิดขึ้นในวินาทีนั้น

“เรอัล คลิน ไคย์เซอร์ เจ้าของธนาคารยักษ์ใหญ่นามไคย์เซอร์ยูไนเต็ดแบงค์ ที่ทรงอิทธิพลด้านการเงิน และเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งของผู้กำหนดทิศทางเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกา” เธออ่านออกเสียงสำเนียงภาษาอังกฤษตามข้อความใต้ภาพอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

เป็นไปไม่ได้!! นี่มันคือเรื่องบ้าบอที่ล้อเล่นกับชีวิตเธอชัดๆ

สาวสวยส่ายหน้ารำพึงความในใจ ที่ได้เผลอปล่อยไก่ไปทั้งฟาร์มให้เขาได้ค่อยๆ ทยอยจับกินอย่างสนุกสนานและโอชะ... ถ้าขืนรู้ช้าไปกว่านี้ มีหวังไก่ตัวสุดท้ายที่หมายถึงคงเป็นตัวเธอเองที่คงโดนจับทำไก่อบฉลองวันขอบคุณพระเจ้าที่กำลังจะมาถึงนี้แน่ๆ

ก็จะไม่ให้รู้สึกแบบนั้นได้อย่างไร ในเมื่อเธอเผลอไปรู้จักกับคนดังระดับโลกอย่างเรอัล คลิน ไคย์เซอร์ โดยไม่มีโอกาสรู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน... และที่สำคัญมาดามเซียนน่า ไคย์เซอร์ ลูกค้าคนสำคัญที่เธอคุ้นเคยก็คือย่าของเขา

นี่คงเป็นที่มาของการที่เขารู้จักชื่อเธอสินะ เธอซบหน้าเข้าหาฝ่ามือเพื่อตั้งสติ

เริ่มจำได้เลือนรางว่ามาดามเคยแนะนำหลานชายให้รู้จัก ตอนนั้นเธอง่วนและวิตกกับงานจัดดอกไม้ว่าจะทำไม่เรียบร้อยทันเวลาจนไม่คิดจะใส่ใจจดจำหน้าตาและชื่อของหลานชายมาดาม... 

และที่แย่ไปกว่านั้น เธอไม่รู้มาก่อนเลย ว่ามาดามเซียนน่ากับหลานชายของแกฐานะของคนทั้งคู่นั้นเป็นอย่างไร รู้แค่เพียงว่ามาดามเป็นลูกค้าประจำที่น่ารัก และมีจิตใจโอบอ้อมอารีอุดหนุนผลงานการจัดดอกไม้เธอเสมอ...

 แต่แล้วความจริงในวันนี้ที่เธอได้รับ บอกเลยว่ามันเกินกว่าที่เธอตั้งข้อสันนิษฐานในความเป็นเรอัลไว้อย่างที่คาดไม่ถึง

ไม่อยากจะเชื่อว่า เธอกำลังทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายที่ร่ำรวยติดอันดับโลก

นาถลดา... เธอนี่มันช่างโง่เง่าเต่าตุ่นเก่งแต่เรื่องในตำราเรียนซะจริงๆ เขาเป็นคนดังซะขนาดนั้นทำไมเธอถึงได้ไม่รู้จัก หรืออย่างน้อยก็ไม่ควรปล่อยให้เขากลายเป็นบุคคลโนเนมมาตั้งหลายชั่วโมง จากความไม่กระตือรือร้นค้นหาข้อมูล

ถ้าไม่กลัวเจ็บ เธอก็อยากจะเขกหัวตัวเองเป็นการทำโทษสักหน่อยเพื่อให้หลาบจำ เพื่อต่อไปจะได้เลิกทำนิสัยไม่เป็นเดือดเป็นร้อนกับผู้คนที่เข้ามาให้รู้จัก ในกรณีนี้ ถ้าเขาเป็นนักค้ายาเสพติด เธอคงโชคร้ายกลายเป็นติดร่างแหกับเขาไปด้วย


ที่ผ่านมาเธอแค่คิดว่าเขามีฐานะดี หากดูจากสภาพความเป็นอยู่ สิ่งของเครื่องใช้ และรถยนต์ที่เขาขับ แต่เธอก็ไม่เคยนึกว่าเขาจะรวยเป็นถึงเจ้าของธนาคาร เป็นบุคคลที่คนในแวดวงสังคมอเมริกาให้การยอมรับ โดยเฉพาะกลุ่มมหาเศรษฐีผู้มีอันจะกินในระดับเดียวกัน

เพราะเป็นคนไม่ค่อยอ่านนิตยสารหรือติดตามเรื่องราวของเหล่ามหาเศรษฐีคนมีเงินเหมือนกับสาวๆ คนอื่น วันๆ ก็ก้มหน้าก้มตาอยู่กับดอกไม้และตำรับตำราเรียน... 

และเชื่อแน่ว่าจนป่านนี้ พอลลี่คงตอบความสงสัยของตัวเองได้แล้ว ว่าผู้ชายที่เธอบอกว่าคุ้นหน้าเพียงแค่เห็นเขาแค่ไม่กี่วินาทีนั้นคือ เรอัล คลิน ไคย์เซอร์ ที่เธอคงเคยเห็นเขาแต่ในนิตยสาร แต่คงไม่เชื่อสายตาว่าคนระดับนั้นทำไมต้องมาปรากฏกายอยู่ข้างผู้หญิงธรรมดาถึงขั้นเรียกว่าติดดินเช่นเธอ จึงอาจคิดว่านั่นเป็นเพียงแค่คนหน้าเหมือนเท่านั้น

แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร แล้วเธอจะต้องทำตัวอย่างไรต่อไปนับจากนี้

นั่นน่ะสิ เธอยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้ว่ายังจะคงความสัมพันธ์หรือกล้าไปไหนมาไหนกับเขาต่อรึเปล่า ทั้งในฐานะคนรู้จัก เพื่อน หรือแม้แต่อะไรก็ตามที่เขาหวังอยากให้เธอเป็น

เธอเองก็ยอมรับว่าไม่ได้เดียงสาอ่อนต่อโลกจนกระทั่งไม่รู้ว่าสายตาที่เรอัลมองมาที่เธอนั้นเขามุ่งหวังอะไรอยู่ แต่ที่แกล้งทำเป็นไม่รู้ ไม่สนใจ เป็นเพราะเธอเองยังไม่มั่นใจในอะไรหลายๆ อย่าง จึงไม่อยากให้ความหวังอะไรกับเขา ซึ่งนั่นถือเป็นความเข้าใจผิดที่คิดเข้าข้างตัวเองอย่างน่าละอาย

หากเรอัลเป็นผู้ชายธรรมดาที่มีฐานะดีเหมือนคนปกติทั่วๆ ไป เขาก็อาจมีใจกับเธออย่างที่เธอรู้สึกได้... แต่ตอนนี้เขาเป็นมหาเศรษฐี เป็นบุคคลที่เธอไม่อาจจะเอาตัวเองไปเทียบเคียง แม้กระทั่งความคิดก็ต้องสั่งห้าม

คนอย่างเธอจะเป็นอะไรได้ นอกจากของเล่นแปลกตาของมหาเศรษฐีอย่างเรอัล

เกือบไปแล้วไหมล่ะนาถลดา เกือบไปแล้วที่จะอ่อนไหวไปกับความเป็นสุภาพบุรุษแสนดีของเขา เกือบไปแล้วที่นึกว่าตัวเองเจอผู้ชายแสนดีในฝัน... 

แต่ที่ไหนได้ ผู้ชายคนนี้คือพระราชาในดินแดนที่ไกลห่างจากโลกของความเป็นจริง ซึ่งเธอจะต้องรีบตื่นลืมตา ดึงตัวเองให้กลับสู่โลกปัจจุบันให้ไวที่สุด

สรุปง่ายๆ คนฐานะดีและมีครบทุกอย่างเช่นเรอัล ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องลดตัวลงมาดึงผู้หญิงที่แตกต่างอย่างมากมายเช่นเธอขึ้นไปเคียงคู่ให้เขาดูแย่ในสายตาผู้คนในสังคมระดับโลกให้ถูกซุบซิบนินทาอย่างแน่นอน...

เพราะฉะนั้นการที่เขามาทำตัวเกาะแกะกับเธอ ถือว่าเป็นเรื่องสนุกท้าทายที่แปลกไปจากความคุ้นเคยเดิมๆ ของเขามากกว่า เขาอาจกำลังรู้สึกสนุกที่เห็นเธอไม่ตกลงยินยอมขึ้นเตียงกับเขาง่ายๆ คำตอบมันก็เห็นได้ชัดๆ อยู่แล้วว่าเขาแค่สนใจ และรอคอยในสิ่งที่อยากได้เท่านั้น

 ถ้าจะถามหาอนาคตและความมั่นคงจริงใจ เธอคงหาคำตอบจากผู้ชายระดับมหาเศรษฐีที่ชีวิตนี้มีโอกาสและทางเลือกอีกมากมายไม่ได้ นี่ฉันโชคดี หรือว่าโชคร้ายกันแน่ที่ได้มาเจอคุณ... คุณกำลังทำให้ชีวิตปกติสุขราบเรียบของฉันวุ่นวายและกลายเป็นทุกข์นะคะเรอัล

เธอฟุบหน้าลงไปที่หมอน เมื่อตอบตัวเองไม่ได้ว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดี ทั้งหวาดหวั่นถ้าจะลองคบกับเขาต่อ และทั้งเสียดายถ้าจะต้องตัดสินใจยุติความสัมพันธ์และเบรกสถานะไว้ที่คนเคยรู้จักเท่านั้น

ระหว่างนั้นมีเสียงเตือนว่ามีอีเมลเข้ามาในโทรศัพท์เครื่องใหม่ โทรศัพท์ที่ได้อภินันทนาการให้หยิบยืมจากมหาเศรษฐีผู้ใจบุญ... ถ้าเธอรู้ว่าเขาเป็นใครก่อนหน้านี้ เธอไม่มีทางที่จะรับมันมาเด็ดขาด

ผมถึงบ้านโดยปลอดภัยแล้ว และกำลังจะเข้านอนหลังจากดื่มกาแฟไปหนึ่งแก้ว... แม้จะได้กลับมานอนเตียงของตัวเองที่ถูกยึดไปเมื่อคืนนี้แล้วก็ตาม แต่สถานะผมตอนนี้ก็คือยังนอนไม่หลับอยู่ดี... ผมคงนอนพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาอยู่อย่างนี้ ตราบใดที่กาแฟยังไม่สิ้นฤทธิ์และใบหน้าของคุณยังไม่เลิกรบกวนจิตใจ ที่ผมอีเมลมาหา ก็เพื่อจะบอกว่าพรุ่งนี้เช้าผมจะไปรับคุณที่อพาร์ตเมนต์นะครับ

                                                                                                  เรอัล

าถลดาเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยอาการของคนใจสั่นปนความประหลาดใจเป็นที่สุด ดูเหมือนความง่วงที่เคยมีในตอนหัวค่ำจะยุติกลไกทำงานตั้งแต่รู้ความจริงว่าผู้ชายที่เธอเคยไปหลับบนเตียงของเขานั้นเป็นใคร... 

แต่เมื่อความเป็นส่วนตัวเริ่มถูกคุกคาม จากการที่เรอัลสืบเสาะจนรู้อีเมลของเธอมาอย่างไร้ความชอบธรรม สมองของเธอก็ยิ่งโลดแล่นไปพร้อมกับความกรุ่นโกรธ

              ยังจะมีหน้ามาบอกว่านอนไม่หลับ แล้วใครใช้ให้ดื่มกาแฟก่อนนอนล่ะพ่อมหาเศรษฐีผู้มีนิสัยชอบละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น เธออดอมยิ้มกับประโยคที่แอบต่อว่าต่อขานเขาไม่ได้ แม้ในใจจะนึกเคืองเขามากก็ตามที

บ้าจริง... เธอจะปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ทำตัวหยอกล้อสร้างความตื่นเต้นสนุกสนาน และเห็นเธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมรุกไล่ของเขาต่อไปไม่ได้เป็นอันขาด เมื่อไม่สามารถบังคับสั่งให้เขาหยุดตอแยเธอได้ เธอก็จะสั่งตัวเองนี่แหละว่าให้หยุดยุ่งเกี่ยวกับเขา และทุกอย่างจะเริ่มทันทีนับจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป

ฉันขอเดา... ว่าคนอย่างคุณคงไม่ปล่อยเวลาไปกับอะไรที่มันจะไม่เกิดประโยชน์กับตัวเองนานนักหรอก ถ้าฉันเลี่ยงหลบไม่ยอมพบคุณเสียอย่าง ขี้คร้านไม่เกินสัปดาห์ ก็จะไม่เห็นผู้ชายที่ชื่อเรอัลมาตามป้วนเปี้ยนเธออีก

 

เรอัล คลิน ไคย์เซอร์ อดนึกขำปนสมเพชตัวเองไม่ได้ เมื่อจอดรถรอนาถลดาที่หน้าอพาร์ตเมนต์ตั้งแต่แปดโมงเช้า... แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันหยุด เขาจึงตั้งใจจะพาเธอขับรถเที่ยวชมเมืองและแวะกินอาหารอร่อยๆ เพื่อที่จะได้พูดคุยอย่างใกล้ชิดและทำความรู้จักกันให้มากยิ่งขึ้น

พยายามโทรหาเธอหลายครั้ง แต่นาถลดาไม่ยอมรับสาย ลางสังหรณ์บางอย่างบอกให้รู้ว่าเธอจงใจหลบหน้าเขาไปแล้ว 

เดาเอาว่าป่านนี้เธอคงรู้ความจริงว่าเขาเป็นใคร และเกิดความหวาดกลัวในบางสิ่งบางอย่างที่คิดเอาเองว่าเขาจะหาผลประโยชน์จากตัวเธอ

คิดจะหลบหน้าผมเหรอลดา คุณคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคุณสามารถทำอย่างนี้กับผมได้ด้วยเหรอดวงตาเริ่มกรุ่นด้วยความไม่พึงพอใจ ที่ผ่านมาเขาว่าเขาใจดีและเป็นสุภาพบุรุษกับเธอมากที่สุดเท่าที่มีให้กับผู้หญิงคนไหนเลยนะ แล้วทำไมเธอถึงทำอะไรไม่คิดจะถนอมน้ำใจเขาเลย

หรือคุณกลัวกับความร่ำรวยของผม กลัวกับภาพความเจ้าชู้คบผู้หญิงมากหน้าหลายตาหลายสาขาอาชีพจากข้อมูลสาธารณะที่ใครๆ ก็หาได้จากอินเทอร์เน็ต... 

แต่ขอบอกให้รู้ไว้นิด ว่านั่นมันเป็นแค่เศษเสี้ยวที่เป็นตัวตนของผม... นอกจากผมจะรวยจนไม่มีใครกล้าขัดใจแล้ว ผมยังไม่เคยปล่อยให้อะไรที่ผมสนใจหลุดลอดไปเป็นสมบัติของคนอื่นได้แม้แต่อย่างเดียว ขอเน้นย้ำ... ว่าที่ผ่านมายังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าทำกับผมแบบนี้

เมื่อคุณเป็นฝ่ายกระตุ้นให้ผมเปิดเกมรุก ผมก็จำเป็นต้องทำตามที่คุณร้องขอนะเบบี๋

เพียงไม่นานเขาก็รู้ข้อมูลว่าเธอกำลังมีความสุขกับการเดินช้อปปิ้งกับเพื่อนรักอยู่ที่ตลาดขายของมือสองไม่ห่างจากที่นี่มากนัก เชลซีมาร์เก็ต เขาเคยได้ยินแต่ชื่อ แต่ไม่เคยคิดจะไปเดินเล่นเหมือนกับคนอื่นๆ อาจเป็นด้วยสถานะทางสังคมที่ทำให้เขาไม่ได้คุ้นชินกับสถานที่ติดดินเดินเล่นทอดอารมณ์แบบนั้น

ระหว่างเรามาทดสอบกัน ว่าใครจะเป็นฝ่ายเก็บแต้มกุมชัยชนะได้ก่อน

 

“อุ๊ย!!

นาถลดาสะดุ้งสุดตัวระหว่างเดินหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังหลังกลับจากการซื้อของราคาถูกยามบ่ายและแยกย้ายกับเคธี่

ผู้ชายตัวโตที่อยู่ๆ ก็เดินออกมาขวางทางกั้นสกัดไม่ให้เธอก้าวขาเดินต่อคือเรอัล มหาเศรษฐีหน้าตาดี ที่พยายามจะตื๊อเธอให้ตกเป็นของเขาตั้งแต่เมื่อวาน และถึงวันนี้ก็ยังตามรุกรานเธอไม่หยุด

“ไปเที่ยวมาสนุกมั้ยครับลดา” เสียงนุ่มนวลที่เอ่ยถามเก็บอารมณ์ความไม่พอใจไว้มิดชิด

“ก็สนุกค่ะ”

 เมื่อหายตกใจ เธอจึงตอบคำถามกึ่งประชดประชันนั้นอย่างเชิดหยิ่ง แต่แอบสำนึกผิดนิดหน่อย คิดไม่ถึงเลยว่าเรอัลจะมีความอดทนกับการรอคอยจนกระทั่งได้รอพบกับเธอ

“ถ้ารู้ว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อน ทำไมถึงไม่คิดจะบอกให้ผมรู้บ้าง ทั้งที่เมื่อคืนผมก็อีเมลบอกคุณแล้วว่าเช้านี้จะมาหา” คำตัดพ้อของเขาเพิ่มความสำนึกผิดขึ้นอีกเท่าตัว ที่จริงเธอก็ไม่อยากทำตัวเสียมารยาท แต่สัญชาตญานการปกป้องตัวเองทำให้เธอต้องรีบตัดไฟเสียแต่ต้นลม

“ขอโทษค่ะ พอดีฉันไม่ได้เปิดอ่านอีเมลที่คุณส่งมา” เธอกล่าวคำโกหก หลบสายตาเพื่อปิดบังความจริง

“แล้วนี่ซื้ออะไรมาบ้าง มานี่ผมช่วยถือ” ไม่เพียงแค่เอ่ยปากอยากช่วย แต่เขายื่นมือตรงเข้ายื้อของในอ้อมกอดเธอไปถือไว้เสียเองได้อย่างง่ายดาย

“ไม่เป็นไรค่ะฉันเกรงใจคุณ” นาถลดาพยายามแย่งกลับ แต่มันก็สายไปเสียแล้ว

“นี่คุณแวะที่ไชน่าทาวน์มาด้วยนี่ ดีใจจังวันนี้ผมคงมีโอกาสได้ชิมอาหารไทยฝีมือคุณแล้ว” เรอัลถือวิสาสะรื้อค้นข้าวของลวกๆ ในถุงที่เขาถืออยู่ จนกระทั่งรู้ว่ามันเป็นส่วนประกอบอาหารทางแถบเอเชีย

“ฉันยังไม่ได้คิดจะทำอาหารวันนี้ค่ะ ซื้อมาเก็บไว้เฉยๆ”

“แต่ผมรู้ว่าคุณจะไม่ใจร้ายปฏิเสธความตั้งใจของผมหรอก... ผมมารอคุณตั้งแต่เช้า จนป่านนี้ก็ยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง และเชื่อแน่ว่าอีกไม่ช้าอาการโมโหหิวน่าจะกำเริบ ถ้าเกิดอาการหิวจนหน้ามืด ถึงตอนนั้นอะไรอยู่ใกล้มือผมจับคว้ากินหมด”

 รู้เต็มหัวใจว่านั่นคือการพูดจาข่มขู่ แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะขึ้นไปอยู่สองต่อสองบนอพาร์ตเมนต์กับเขา แม้ที่ผ่านมาเขาจะทำตัวสุภาพแสนดี แต่แววตาและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้ก็ดูไม่น่าไว้ใจ

“อย่าบังคับให้ฉันต้องต้อนรับคุณเลยนะคะคุณเรอัล วันนี้ฉันไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ” เธอร้องขอความเห็นใจ

“อะไรคือความหมายของคำว่าไม่สะดวกของคุณ เพราะผมเป็นผู้ชาย ส่วนคุณเป็นผู้หญิง หรือเพราะฐานะเราแตกต่างกัน หรือว่าเพราะคุณกลัวว่าผมจะเอาเปรียบคุณ หรือว่าเพราะคุณรังเกียจผม”

เขาไล่ความกลัวของเธอออกมาได้เป็นข้อๆ คำพูดรัวเร็วที่น่าจะเกิดจากความไม่พอใจที่เธอปล่อยให้เขารอเก้อตั้งแต่เช้ากำลังออกอาละวาด แต่บางทีการได้พูดอะไรแบบตรงไปตรงมา ก็น่าจะทำให้ทุกฝ่ายเข้าใจกันได้ง่ายขึ้น

“ถูกทุกเหตุผลที่คุณพูดมานั่นแหละค่ะ” เขาส่ายหน้ากับคำสารภาพของเธอ และพยายามใช้มือข้างที่ว่างจากการถือของจับไหล่เธอไว้ เพื่ออธิบายบางสิ่งให้เธอทำความเข้าใจ แต่นาถลดาก็เบี่ยงตัวหลบ

ผมว่าคุณตีกรอบกีดกั้นตัวเองมากเกินไปนะลดา” น้ำเสียงเขาฮึดฮัดด้วยความไม่ได้ดั่งใจ

“ประเด็นนี้ฉันก็ยอมรับว่าใช่ และฉันก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องตัวเองจากความผิดหวังที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า สิ่งไหนที่คิดว่าเป็นความเสี่ยง ฉันพร้อมที่จะตัดทิ้งออกไปจากทางเดินชีวิต”

อยู่ๆ เขาก็กลายเป็นตัวความเสี่ยงจากความคิดของผู้หญิงคนหนึ่ง

“ทำไมล่ะลดา สิ่งที่ผมแสดงออกกับคุณมาทั้งหมด มันไม่ได้สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจอะไรให้กับคุณเลยเชียวหรือ ทำไมคุณต้องคิดเอาเองต่างๆ นานา ว่ามันจะต้องเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้ และตีความว่าทั้งหมดเป็นความเสี่ยงที่น่ากลัว”

สองคนยืนปักหลักเถียงกันอยู่หน้าทางเดินของอพาร์ตเมนต์ ต่างฝ่ายต่างก็มีเหตุผลเป็นของตัวเอง

“เพราะฉันไม่เคยคิดเข้าข้างหรือแม้กระทั่งโกหกตัวเอง ฉันคิดทุกอย่างบนตรรกะของโลกสังคมความเป็นจริงที่เคยเกิดขึ้น และเคยผ่านบทพิสูจน์ของผู้คนมาแล้วมากมาย จนเชื่อถือได้ว่ามันจะต้องเป็นไปตามนั้น”

 เห็นออกบ่อยไปว่าผู้ชายรวยๆ มักมองผู้หญิงเป็นเพียงของเล่นคั่นเวลาที่ใช้หาความสำราญทางกาย ผู้หญิงแต่ละคนมีเวลาที่จำกัด วันไหนที่เขาเบื่อก็จะโดนเขี่ยทิ้ง ทั้งแพททริกที่ทำกับพอลลี่ หรือพ่อของเธอที่เคยทำให้แม่ร้องไห้ ให้เธอเห็นเมื่อตอนเด็กๆ ล้วนเป็นตัวอย่างของผู้ชายที่แสวงหาด้านนี้ไม่สิ้นสุด

“ตรรกะพวกนั้นไม่มีวันใช้ได้กับมนุษย์ทุกคน” เรอัลเถียง ทั้งที่เขาเองก็ขึ้นชื่อว่าใช้ผู้หญิงเปลืองคนหนึ่ง

“แต่ก็ใช้ได้กับมนุษย์ส่วนใหญ่” คนอวดรั้นส่งสายตารู้ทันกึ่งๆ ดูแคลนส่งมาที่เขา

“ทำไมคุณไม่เชื่อสายตาและหัวใจตัวเอง... ผมรู้สึกว่าคุณพยายามที่จะต่อต้านและผลักไสให้ผมออกห่างจากชีวิตคุณนะลดา ซึ่งมันไม่ยุติธรรมและไม่มีเหตุผลกับผมเอาซะเลย”

 เรอัลรุกเธอหนัก ในเมื่อเธอพูดจาตรงไปตรงมากับเขา เขาก็ไม่รีรอที่จะยิงประโยคตรงไปตรงมาใส่เธอเช่นกัน

“แล้วทำไมฉันต้องเสี่ยง ทั้งที่รู้ว่าจุดหมายที่รออยู่ข้างหน้านั้นคือความผิดหวัง สูญเสีย หรือพลัดพราก ฉันเกลียดความรู้สึกเหล่านี้ และฉันก็พยายามหลีกเลี่ยงมันมาตลอดชีวิต”

“คุณเป็นคนกลัวความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง พยายามปกปิดตัวเองจากผู้ชายทุกคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิต” ไม่อย่างนั้นเมื่อคืนนั้น เธอคงไม่หนีเพื่อนชายสองคนจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

“ถามจริงๆ คุณเคยมีแฟนรึเปล่าลดา?” 

เขาโพล่งถามออกไปด้วยความเหลืออด แม้จะเสี่ยงกับความเข้าใจว่ากำลังดูถูกเธอก็ตามที 

โหลดอีบุ้คเพียงหัวใจรัก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น