เพียง หัวใจรัก

ตอนที่ 13 : ยิ่งยาก ยิ่งอยากได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 พ.ย. 60

ข้อมูลบางอย่างนาถลดาก็ควรจะต้องสืบเสาะค้นหาเอาเองบ้าง ถ้าเธอสนใจในตัวเขา บุคคลสาธารณะอย่างเรอัล คลิน ไคย์เซอร์ แค่คลิกเดียวในอินเทอร์เน็ต ข้อมูลก็พร้อมจะเด้งขึ้นมาปรากฏสู่สายตาให้ได้อ่านกันไม่หวาดไม่ไหว ตั้งแต่ประวัติความเป็นเด็กแบเบาะให้เธอไขความกระจ่างตั้งแต่เป็นทารกได้เลยทีเดียว... 

แต่เท่าที่ดู จนป่านนี้นาถลดาก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลย ไม่อย่างนั้นคำถามว่าเขาทำงานอะไรคงไม่หลุดออกมาจากปาก

คิดแล้วมันก็น่าหดหู่ เขาคงมีกรรมที่ทำร้ายจิตใจผู้หญิงคนอื่นไว้มาก พอเจอคนที่คิดจะสนใจ แต่เธอกับทำเฉยชาใส่เขา ราวกับไม่รู้สึกรู้สาว่าเขาสนใจและกำลังตามจีบเธออยู่

เอาเถอะ ที่เธอแสดงออกต่อเขาอย่างนี้ อาจเป็นเพราะเธอยังไม่รู้จักเขาดีพอก็เป็นได้ ให้เวลาเธอหน่อย... ไม่แน่ พรุ่งนี้เขาอาจได้ความพึงพอใจดีๆ ตอบกลับจากเธอก็เป็นได้

คุณทำงานธนาคารเหรอคะ?” เหมือนเธอจะมาถูกทางแล้วล่ะที่ยิงคำถามนี้ใส่เขา เรอัลจึงแค่พยักหน้าตอบรับ รอคอยว่าเธอจะซักไซ้อะไรเขาเพิ่ม

“ฉันก็เดาๆ ไว้แล้วล่ะ ว่าคุณน่าจะทำงานประมาณนี้” เธอพยักหน้าเข้าใจ เพราะคำตอบที่ได้ไม่ได้ค้านกับความคิดตัวเองที่สันนิษฐานจากภาพลักษณ์ภายนอกของเขาเอาไว้

“คุณเดาจากอะไรว่าผมทำงานธนาคาร” แม่สาวน้อยคนนี้ชอบทำให้เขาอยากรู้ความคิดความอ่านของเธอซะจริง

“ก็หน้าตา ท่าทาง แล้วก็การแต่งกายของคุณ คนทำงานธนาคารหรือนักการเงินก็มักจะแต่งตัวเนี้ยบแบบนี้ล่ะค่ะ” อย่างน้อยก็นึกดีใจที่เธอมองว่าเขาแต่งตัวเนี้ยบ คิดเล่นๆ ว่าเขาก็คงเป็นที่สนใจของเธอบ้าง

“คุณจะบอกว่างานอย่างที่พวกผมทำเป็นงานที่ต้องสร้างภาพว่างั้นเถอะ” หาเรื่องแกล้งพูดให้เธอแก้ตัวไปอย่างนั้น

“เป็นงานที่ต้องสร้างความน่าเชื่อถือต่างหาก ถ้าพนักงานแต่งตัวไม่เหมาะสมแล้วใครจะเชื่อมั่นในองค์กรล่ะคะ หรือคุณว่าไม่จริง” ที่เธอตอบมามันก็ใช่ การสร้างความเชื่อมั่นต้องทำทุกภาคส่วนขององค์กร

“นอกเวลางานผมก็ไม่ได้เป็นคนเนี้ยบอะไรนักหรอก วันหยุดผมก็ชอบใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ สวมแจ็กเก็ต และรองเท้าผ้าใบเหมือนคนทั่วๆ ไปนั่นแหละ” พยายามจะทำให้เธอมองเขาก็เหมือนกับมนุษย์ทั่วๆ ไป

“ฉันมีเพื่อนที่เมืองไทยหลายคนที่ทำอาชีพนี้ และส่วนมากพวกเขาก็เป็นเกย์”

“เกย์!” เขาทวนคำพร้อมกับตกใจกับความกล้าและตรงไปตรงมาของเธอไม่น้อย... สายตาคมที่หรี่มองเธอหลังจากที่ฟังประโยคนี้จบ ทำให้นาถลดาต้องรีบหลบตาทำคอย่น และนึกโมโหตัวเองที่หยิบเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาพูด

“ใช่ค่ะ... เกย์” จุดประสงค์ก็แค่จะเล่าให้เขาฟังเท่านั้น แต่ไม่ได้ตั้งใจจะจับผิด

“อย่าบอกนะครับ ว่าคุณคิดว่าผมจะเป็นเหมือนเพื่อนๆ กลุ่มนั้นของคุณ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”

เธอยอมพูดโกหก แม้แอบตั้งขอสงสัยไว้ในใจก็ตามที ก็จะไม่ให้เธอคิดในแง่นี้ได้อย่างไร เธอรอดพ้นจากค่ำคืนล่อแหลมที่มีร่วมกับเขามาได้อย่างน่าอัศจรรย์ โดยที่เรอัลไม่ได้แตะต้องเธอ ซึ่งมันผิดจากวิสัยชายฉกรรจ์ทั่วไปที่ชอบใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลของความถูกต้อง ไหนจะความเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วของเขานี่ก็อีก

 แม้เขาจะหล่อสมาร์ตดูดีมากๆ แต่ตัวอย่างก็มีให้เห็น ว่าผู้ชายดูดีลักษณะเขา ออกมายอมรับและแต่งงานกับเพื่อนชายที่ดูดีพอๆ กันไปแล้วหลายต่อหลายคู่

“ผมไม่ใช่เกย์หรอกนะครับ แล้ววันหนึ่งคุณจะเชื่อในสิ่งที่ผมพูด”

วันหนึ่งที่ว่า ก็คือวันที่เขาจะทำให้เธอยอมใจอ่อน นอนร่างระทวยอยู่บนเตียงกับเขานั่นแหละ แต่วันนี้เขาจะอดทนเป็นเสือใจเย็น ให้เธอทำปากกล้าใส่เขาไปก่อน

“มาพูดเรื่องร้านดอกไม้ของเรากันต่อดีกว่า ผมอยากรู้คำตอบว่าคุณจะตกลงไหม ถ้าเป็นไปได้ก็อยากรู้คำตอบให้ไวที่สุด” 

เขารีบตัดภาพความคิดล่อแหลมที่หมกมุ่นมาตลอดทั้งคืนทั้งวันนั้นออกจากหัว รุกประชิดหาทางสร้างความสัมพันธ์กับเธอในระยะยาวด้วยการมีธุรกิจร่วมกัน

“ถามฉันตอนนี้ฉันก็ตอบคุณไม่ได้หรอกค่ะ บอกตามตรงว่าฉันไม่เชื่อมั่นว่าตัวเองจะทำมันได้อย่างที่คุณคาดหวัง” 

ดูเหมือนเขาจะเร่งรัดกับเธอเพื่อจะเอาคำตอบเสียเหลือเกิน แม้เรอัลไม่ได้เรียกร้องให้เธอต้องลงเงิน แต่เธอก็กลัวจะทำให้เขาหมดตัวเจ๊งไม่เป็นท่า... และประเด็นสำคัญเขาต้องหวังอยากได้อะไรจากเธอแน่นอน

“ผมเชื่อมั่นในฝีมือคุณขนาดนี้ คุณเองก็ควรเชื่อมั่นว่าตัวเองจะต้องทำได้เช่นกัน... เชื่อผมเถอะ กุญแจไขความสำเร็จของทุกคนและทุกสาขาอาชีพก็คือความเชื่อมั่นและความกล้าว่าจะทำมันให้ได้นี่แหละ... สิ่งเหล่านี้จะดึงเราเข้าไปหาความสำเร็จจนได้ในที่สุด

ยิ่งเขาคาดหวังในตัวเธอมากเท่าไร เธอยิ่งกดดันตัวเอง

อย่าทำหน้าเครียดสิ ผมไม่อยากให้คุณต้องเป็นทุกข์ และอยากเห็นรอยยิ้มสวยๆ ของคุณมากกว่า”

ไม่อยากเห็นเธอเป็นทุกข์ แต่ก็ขยันหาเรื่องให้เธอต้องขบคิด แล้วจะให้เธอนั่งทำหน้ายิ้มระรื่นอยู่ได้อย่างไร

“ผมฝากเรื่องนี้ไว้ให้คุณไปคิดเป็นการบ้านก็แล้วกัน งานนี้คุณอาจจะได้ใช้ทั้งวิชาการตลาดที่ร่ำเรียนมาและทักษะยอดเยี่ยมในการจัดดอกไม้ได้พร้อมๆ กันอย่างเต็มที่เลยนะ”

เห็นแววตาหวังดีจากเขาแล้วทำให้รู้สึกอุ่นในหัวใจ ก็ชีวิตที่ผ่านมาของเธอมันช่างโดดเดี่ยวแห้งแล้งเหลือเกิน บางวันที่เจอกับปัญหาเธอก็ไม่รู้จะหันหน้าคุยกับใคร พอมีผู้ชายอบอุ่นและแสดงความหวังดีผ่านเข้ามาร่วมแชร์ชีวิต หัวใจมันก็เป๋ได้เหมือนกัน

“อาหารมาแล้วค่ะ”

ระหว่างนั้นอาหารที่สั่งไว้ก็เริ่มทยอยมาเสิร์ฟ เรอัลหยุดแผนธุรกิจที่คิดจะรวบรัดเอาเธอมาไว้ใกล้ตัวให้เร็วที่สุดใส่กระเป๋าพับเอาไว้ก่อน แต่แน่นอนว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอไปทำงานอยู่ห่างไกลสายตาเด็ดขาด โดยเฉพาะองค์กรที่มีผู้ชาย ซึ่งถือเป็นตัวอันตรายสำหรับช่วงเวลาที่เขากำลังจีบเธอเป็นอย่างมาก... 

ก็เธอสวยขนาดนี้เขาจะไว้ใจใครได้ ถ้าขืนปล่อยไปไม่รู้เขาจะได้คู่แข่งเพิ่มขึ้นมาอีกกี่คน

ไม่ว่าคำตอบของคุณจะเป็นยังไง พรุ่งนี้ผมจะให้ผู้ช่วยผมหาสถานที่เตรียมเปิดกิจการให้คุณนะลดาเขาคิดเองเออเองเสร็จสรรพเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะต้องลุย ก็คือลุยเลยทันที

ประสบการณ์รับประทานอาหารไทยครั้งแรกเรียกว่าเป็นไปด้วยความชื่นมื่น เมนูที่นาถลดาสั่งมาให้เขาได้ลิ้มชิมรสจัดได้ว่าถูกปากเรอัลเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเมนูหมูปิ้งไม้เล็กๆ ที่เสิร์ฟมาบนใบตองสีเขียวสดที่ใช้รองจาน ทำให้อาหารแลดูดีและมีสีสันน่ารับประทานขึ้นมาก

“ถ้าให้เดา ฉันขอเดาว่าคุณชอบเมนูหมูปิ้งที่สุด” ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ตัดสินใจสั่งเพิ่มมาอีกชุดแน่

“คุณเดาถูก”

เรอัลส่งรอยยิ้มจากใบหน้าหล่อเหลาคมคายตอบกลับมาที่เธอ เวลาเขายิ้มมันชวนลุ่มหลงราวกับพ่อมดร่ายมนต์เสน่ห์ และนาถลดาก็พยายามที่จะต้านความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นภายในใจนั้นไว้สุดฤทธิ์

“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าอาหารเมนูง่ายๆ จะกลายเป็นของโปรดของคุณไปได้” เธอยิ้มด้วยความภูมิใจ

ทุกสิ่งที่อยู่ต่อหน้าผมตอนนี้ เป็นของชอบของโปรดของผมทั้งนั้น” ระหว่างพูด สายตาของเขาไม่ได้เคลื่อนหนีจากใบหน้าเธอเลย แล้วจะให้เข้าใจเป็นอื่นได้อย่างไรว่าของโปรดของเขานั้นมันไม่ได้รวมถึงตัวเธอเข้าไปด้วย

เธอพยายามวางตัวให้เป็นปกติ พูดคุยกับเขาราวกับไม่ได้รู้สึกรู้สากับปฏิกิริยาและคำพูดที่กำลังพยายามโจมตีความรู้สึกด้านอ่อนไหว แต่ค่อยๆ แทรกซึมคืบคลานขยับเข้าใกล้หัวใจเธออย่างแยบยล

“เรื่องบางเรื่องคนเราก็ตีความกันไปเองว่ามันจะต้องยุ่งยาก ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่สามารถทำความเข้าใจได้ง่ายๆ” เรอัลต้องการให้เธอเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเขาเสียใหม่

แต่เธอ... ตัวแม่ฉายาผู้หญิงเย็นชาและไม่หวั่นไหวกับผู้ชายคนไหน คำพูดแค่นี้ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก... ปราการหัวใจเธอแข็งแกร่งราวกับกำแพงเมืองจีน มันถูกสร้างขึ้นมาโดยมีกลไกปกป้องตัวเองจากมนุษย์ผู้ชายที่อยู่ในขั้นตอนการคัดกรองว่าจะผ่านเกณฑ์มาตรฐานที่เธอแอบตั้งไว้ในใจหรือไม่

“ฉันมองที่โอกาสความเป็นไปได้มากกว่าค่ะ ไม่ได้คิดไปเองว่ามันจะยุ่งยากเหมือนอย่างที่คุณว่าซะหน่อย” 

แสร้งยิ้มหวานตอบโต้เขากลับ เชื่อแน่ว่าถึงอย่างไรเรอัลก็อารมณ์ดีเกินกว่าจะทำหงุดหงิด อย่างน้อยเธอก็เป็นคนเลือกเมนูอาหารให้เขาถูกใจและมีความสุขกับมื้อนี้ได้ดีในระดับหนึ่ง

“คุณทำอาหารไทยเป็นรึเปล่า?” อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องถาม

“ก็ต้องเป็นสิคะ ฉันเป็นคนไทย และก็กินอาหารไทยมาทั้งชีวิต ยกเว้นก็ตอนมาเรียนหนังสือที่นี่แหละค่ะ ที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้เท่าไรกินเท่าไร ก็ดูราคาแต่ละเมนูสิ ฉันสู้ไม่ไหวหรอกเธอยังไม่หายคาใจกับราคาอาหาร

จบจากคืนนี้ ต่อไปผมคงต้องได้เป็นแขกประจำที่นี่แน่นอน... คุณล่อลวงให้ผมติดใจรสชาติความเป็นไทยของคุณเข้าแล้ว วันไหนที่ใจเราตรงกัน หรือคุณอยากก็สามารถบอกผมได้” เรอัลพูดจากำกวมให้เธองงกับการใช้ภาษาของเขา

ฉันขอเก็บความอยากเอาไว้กลับไปกินที่เมืองไทยดีกว่า แต่ถ้าทนไม่ไหว ก็ขอไปเดินหาวัตถุดิบแถวไชน่าทาวน์มาปรุงเองก็น่าจะประหยัดไปได้หลายเท่า”

ไม่รู้ผมจะเก็บความอยากที่คุณมอมเมาผมไว้ได้นานแค่ไหน”

นาถลดาจ้องหน้าเขาตาเขม็ง นี่เขากำลังคุยเรื่องเดียวกับเธอรึเปล่า ถ้อยคำและหน้าตาชวนสงสัยของเขาทำให้เธอฟังแล้วสะดุดหูชอบกล

“คือผมหมายถึง อีกไม่นานผมคงต้องหาเวลามากินอาหารที่ร้านนี้อีกแน่ๆ” เรอัลรีบแก้ตัว ที่เผลอแอบแสดงความหื่นให้อีกฝ่ายทำหน้าสงสัย

“วันหลังคุณทำอาหารไทยให้ผมกินบ้างสิครับ” ได้โอกาสก็ขี้ตู่หาลู่ทางเข้าข้างตัวเองเข้าไว้ ส่วนจะเป็นไปได้ตามคำขอหรือไม่ อันนั้นต้องไปวัดดวงกันอีกทีในวันข้างหน้า

“คุณแน่ใจแค่ไหนคะที่จะฝากชีวิตไว้กับฝีมือด้านการทำอาหารของฉัน” เธอก็แกล้งพูดจาข่มขวัญเขาไปอย่างนั้นแหละ ฝีมือการทำอาหารชนิดครัวไกลบ้าน คนต่างแดนอย่างเธอ รับรองว่ารสชาติไม่เป็นสองรองใครแน่นอน

“ผมเชื่อมั่นในคุณ คุณกินได้ ผมก็ต้องกินได้สิ ถ้าโชคร้ายถึงขั้นต้องไปพบหมอ เราก็ไปพร้อมกันนี่แหละ” จะจีบสาวให้ติดทั้งที ใจมันต้องกล้าได้กล้าเสียเสียก่อน เรอัลนั่งท่องทฤษฎีนี้ทวนซ้ำไปมา

“อย่าเชื่อมั่นฉันนัก เพราะบางอย่างฉันก็ทำมันได้ไม่ดีหรอกค่ะ”

“ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร ผมขอเป็นคนตัดสินด้วยตัวผมเองดีกว่า ขออย่างเดียว คุณอย่าให้ความหวังผมลอยๆ ก็แล้วกัน” เขาพูดแสดงเจตนาชัดเจนเสียขนาดนี้ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่รู้ตัวหรอกนะว่ากำลังโดนตามจีบอยู่

“แล้วอย่ามาบ่นลับหลังนะคะ ว่าฉันทำให้คุณต้องไปนอนโรงพยาบาล เพราะเกิดอาการอาหารเป็นพิษขั้นรุนแรง” เธอยังคงพูดเบี่ยงเบนพยายามลดความเชื่อมั่นที่เขามีต่อเธอลงบ้าง

“ลดา... ผมไม่ได้เป็นผู้ชายอ่อนแอขนาดนั้น ตรงกันข้ามร่างกายผมแข็งแรงสุดๆ”

รู้สึกได้ว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวอย่างกับถูกดวงไฟอุณหภูมิสักร้อยองศานาบลงมาใกล้ๆ แม้อากาศรอบตัวจะอุ่นกำลังดีด้วยฮีตเตอร์ของทางร้าน แต่เมื่อเรอัลโน้มตัวยื่นใบหน้าข้ามโต๊ะเข้ามาจนชิดเกือบติดกับใบหน้าของเธอ ไม่มีทางที่นาถลดาจะทนนิ่งเฉยอยู่กับที่ได้

“คุณเรอัล!” ตาคมเบิกกว้าง ช้อนที่ถือค้างอยู่ถูกวางลงไปบนจานจนเกิดเสียงดังกิ๊ก

“คุณกำลังประเมินประสิทธิภาพผมต่ำเกินไปนะเบบี๋”

ใจตื่นตะลึง สมองเบลอไปชั่วขณะ นาถลดาไม่ได้ปฏิเสธคำเรียกสนิทสนมที่เขาเลือกใช้แทนชื่อของตัวเธอ

ใครบอกว่าเธอมองเขาว่าอ่อนแอ ตรงกันข้ามเขาดูแข็งแรงเป็นคนมีสุขภาพดีเกินไปด้วยซ้ำ แต่บุคลิกความเป็นคุณชายติดความสวยหรูสะดวกสบายเอาเสียมากๆ มันสลัดความเป็นคนเรียบง่ายของเขาไม่ออก ดูแต่เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่สิ ไม่มีตรงส่วนไหนที่ยับย่นดูไม่ดีเลยสักนิด 

ตั้งแต่ศีรษะจดเท้าของเรอัล มันมีแต่คำว่าประณีต และสุดเนี้ยบเท่านั้น ถ้าให้เธอนิยามในความเป็นตัวตนของเขา ก็ขอบอกว่าเรอัลดูเจ้าระเบียบสุดๆ

“และผมก็รู้สึกกระตือรือร้น พร้อมให้คุณทดสอบสมรรถภาพความแข็งแรงทนทานอย่างเต็มที่ และทุกเวลานาที” 

เรอัลคิดว่าถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ได้ยินเขาพูดเปิดช่องให้ขนาดนี้ก็คงอยู่ในอาการเนื้อเต้น ใจสั่น... แต่ผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามเขากลับทำตาค้างงงงัน และทำตัวไปต่อไม่ถูก

“ที่คุณพูด ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังหมายความว่ายังไง”

ถ้าหากจับได้ว่าเจตนาเขาพูดจาส่อไปในทางลามกล่ะก็ นาถลดาจะต้องบอกให้เขารู้ตัวว่าการกระทำแบบนี้เธอไม่ชอบ เพราะมันถือเป็นการไม่ให้เกียรติกัน

“คิดมากไปได้นะเบบี๋ ผมกำลังชวนคุณไปวิ่งออกกำลังกายทดสอบความแข็งแรงกันต่างหาก ไว้วันไหนอากาศดีๆ ท้องฟ้าแจ่มใส เราไปวิ่งในที่พาร์กด้วยกันนะ ผมจะแสดงความอึดเต็มสมรรถภาพให้คุณดู” เขายกแขนเบ่งกล้ามโชว์ พยายามกลบเกลื่อนทำเรื่องที่พูดไปเมื่อสักครู่ให้ตลกขบขัน

ได้ยินเข้าหูสองครั้งแล้ว กับคำว่าเบบี๋ที่หลุดออกจากปากเขา เดาว่าอาจเป็นคำพูดติดตลกเชิงหยอกล้อ ที่เขาเห็นเธอเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆ และทำตัวเป็นเด็กกะโปโลมากกว่า คงไม่ได้ตีความหมายไปในทางลึกซึ้งอย่างที่หญิงชายคู่อื่นๆ เขาสื่อสารกัน เพราะฉะนั้นเธอเลยไม่คิดจะติดใจเอาความ

“ฉันคงไม่มีเวลามากพอไปวิ่งแข่งกับคุณหรอกค่ะ แล้วยิ่งอากาศหนาวจัดหิมะตกแบบนี้ เอาเวลานอนอยู่ใต้ผ้าห่มดีกว่า” เธอพูดตัดบท ยกเลิกการคุยเรื่องสุขภาพจอมวาบหวามนั้นออกไป

“ถูกของคุณ อากาศหนาวๆ ได้นอนอยู่บนเตียงหนาหนุ่ม ใต้ผ้าห่มผืนอุ่นกับใครสักคนที่เราพึงพอใจก็เหมือนได้ขึ้นสวรรค์แล้ว” เรอัลส่งลูกตาหวานเชื่อมสื่อความหมายยิงตรงมาที่เธอ

นาถลดาไม่ขอต่อปากต่อคำเพื่อหวังจะเอาชนะเขา เพราะดูๆ แล้วเรอัลเหมือนจะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องประมาณนั้นไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าผู้ชายคนอื่น จนเธอไม่อยากเผลอตัวหลุดพูดอะไรที่มันจะกลายเป็นเข้าตัว

ผู้ชายก็อย่างนี้แหละ เห็นผู้หญิงที่ไหนก็อยากได้ครอบครองเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง ยิ่งถ้าผู้หญิงคนไหนใจอ่อนยอมให้ง่ายๆ ก็ยิ่งเข้าทาง รายไหนรายนั้นเธอเห็นมาเยอะแล้ว ทั้งแพททริก อีริค และเรอัล สุดท้ายแล้วก็หวังผลลัพธ์เดียวกันนั่นคือร่างกายของเธอ

        

หลังจบมื้ออาหารที่ทำให้จิตใจชื่นมื่น เรอัลขับรถมาส่งนาถลดาที่หน้าอพาร์ตเมนต์ ตลอดทางระหว่างนั่งอยู่ด้วยกันบนรถ เขาไม่ปฏิเสธว่าพยายามคิดหาทางที่จะมีจูบแรกกับเธอ แม้จะเป็นไปในความหมายของจูบลาก็ยังดี

“ส่งคุณถึงบ้านซะที ถ้าผมจะรบกวนขอกาแฟดื่มแก้หนาวสักถ้วย ไม่รู้คุณจะใจดีเปิดบ้านต้อนรับผมรึเปล่า” เขายิงคำถามหยั่งเชิง พูดเปิดโอกาสให้กับตัวเองทุกครั้งที่สถานการณ์เป็นใจ

“กาต้มน้ำฉันเสียน่ะค่ะ เอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะคะ” นาถลดายอมพูดปด

ทำให้เรอัลมีสีหน้าไม่พึงพอใจนักกับคำตอบที่ได้รับกลับมา เพราะทุกอย่างมันไม่เป็นไปอย่างที่วาดหวังเอาเสียเลย ไม่เข้าใจ... ทำไมกาต้มน้ำมันเฉพาะเจาะจงมาเสียเอาวันนี้ด้วย ถ้าเธอไม่โกหก โชคก็คงไม่เข้าข้างเขาเอามากๆ

“หรือว่าเราจะไปซื้อกาต้มน้ำอันใหม่กันดี นี่ก็ยังไม่ดึกมาก ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้ายังไม่ปิด”

ทั้งที่รู้อยู่เต็มหัวใจว่าโดนปฏิเสธ แต่เรอัลก็อยากจะดึงดันฝ่าด่านความมึนตึงเย็นชากับเธอให้ถึงที่สุด ยื่นข้อเสนอทุกอย่างที่อาจทำให้เขาได้อยู่ต่อกับเธออีกนิด

“ไม่ดีกว่าค่ะ หิมะตกหนักขนาดนี้เดินทางลำบาก ที่สำคัญฉันต้องส่งอีเมลหาคนที่บ้านด้วย ฉันหมายถึงแม่ที่อยู่เมืองไทยน่ะค่ะ ท่านคงโทรติดต่อฉันไม่ได้ตั้งแต่เมื่อคืน ป่านนี้คงจะเป็นห่วงแย่แล้ว” ประเด็นนี้เธอไม่ได้โกหก เพราะตั้งแต่โทรศัพท์หาย เธอก็ไม่ได้เปิดอีเมลเช็กข้อความ 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ก็แค่กาแฟ กลับไปกินที่บ้านก็ได้มั้งเรอัล รุกหนักขนาดนี้ลดาของไรท์ตื่นตกใจกันพอดี ปกตินางก็ยิ่งเป็นคนเก็บตัวอยู่แล้วด้วย


โหลดอีบุ้คเพียงหัวใจรัก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #148 kaihunisreal (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 22:26
    หน้าหม้อจนได้เรื่อง55556
    #148
    0
  2. #23 champagnezaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 17:24
    Thank you ka!

    Joob Joob
    #23
    0