SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 32 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 27 : จะยังมีพี่ว้ากอยู่เคียงข้างเสมอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 208,611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 481 ครั้ง
    7 ต.ค. 56


SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง 

 


 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 27  :  จะยังมีพี่ว้ากอยู่เคียงข้างเสมอ

 

 




 

...อาทิตย์จำไม่ได้ว่าตัวเองวิ่งสุดฝีเท้าครั้งสุดท้ายเมื่อไร

 

 

อาจเป็นเมื่อเกือบสองเดือนก่อนที่เขาวิ่งรอบสนามฟุตบอล 54 รอบกลางสายฝน หลังจากโดนพี่ปีสี่สั่งให้ลงโทษตัวเอง

 

 

ตอนนั้นเขาวิ่งเพื่อเป็นการพิสูจน์ศักดิ์ศรีของเฮดว้ากต่อเด็กปีหนึ่งทุกคน แต่มาวันนี้...เขากำลังวิ่งเพื่อละศักดิ์ศรีของตัวเอง ต่อเด็กปีหนึ่งเพียงแค่คนเดียว

 

 

อาทิตย์กดลิฟต์ลงไปยังชั้นล่างบริเวณล็อบบี้ เร่งก้าวผ่านประตูกระจกที่มีพนักงานเปิดรอ ก่อนวิ่งลงบันไดมาตรงลานจอดรถด้านหน้าโรงแรม แม้ความมืดในช่วงเวลาสามทุ่มเป็นอุปสรรคต่อการมองหา แต่เขาก็พยายามกวาดสายตา ด้วยหวังจะพบกับใครบางคน

 

 

...หากมันว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่รอเขาตรงนั้น 

 

 

ถึงจะบอกตัวเองว่าพรุ่งนี้ตอนไปมหาลัย ค่อยหาทางเคลียร์กับก้องภพก็ได้ เบอร์โทรศัพท์ก็มีเม็มไว้ในเครื่องอยู่แล้ว แต่ลึก ๆ เขายอมรับ เขากำลังกลัวว่าจะไม่มีโอกาสอีก ...เพราะเรื่องบางเรื่อง สายไปเพียงเสี้ยววินาที มันอาจเปลี่ยนแปลงไปจนยากจะกลับคืน

 


 

คิดเพียงแค่นั้น ความรู้สึกบางอย่างก็ตีตื้นขึ้นมาจนจุก เขายืนเคว้งอยู่ตรงลานจอดรถ ทั้งที่อยากจะทรุดตัวนั่งลง ...หมดแรงกายที่วิ่งมา และหมดแรงใจจะคิดทำอะไรต่อ

 

 

ป่านนี้พวกไอ้น็อตอาจกำลังเดินลงมาที่ล็อบบี้กันแล้ว หรือบางทีเขาควรจะนั่งรถไปกับพวกมัน ดีกว่าต้องโบกแท็กซี่ ต่อรถเมล์กลับหอคนเดียว เขากำลังล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความเหนื่อยใจ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยที่ทำให้หัวใจแทบหยุดชะงัก

 


 

“พี่อาทิตย์ มาทำอะไรตรงนี้ครับ”

 

 

เจ้าของชื่อหันหลังกลับมามองคนเรียกทันควัน เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อเห็นคนที่เขาตัดใจไปแล้วยืนอยู่เบื้องหน้า จนเผลอหลุดพึมพำถาม

 

“ก้องภพ คุณยังไม่กลับไปอีกเหรอ”

 

 

ก้องภพแสดงสีหน้าลำบากใจ ด้วยคิดว่าจะไปสร้างความรำคาญให้ ก็เพราะพี่อาทิตย์คงไม่คาดว่าเขาจะยังอยู่ หากก็ยังอุตส่าห์ตอบไปตามจริง

 

 

“ครับ ผมยังไม่อยากกลับตอนนี้”

 

 

ตอนนี้ของเขา หมายความถึงตอนหลังจากจบงานแต่งงานมาหมาด ๆ  แม้ใจจะร่วมยินดีในความรักของคู่บ่าวสาว ทว่าพอย้อนมองกลับในมุมของตัวเอง มันก็อดเจ็บแปล๊บขึ้นมาลึก ๆ ไม่ได้

 

 

เขารู้...ความรู้สึกของเขาที่ก่อตัวขึ้นคงยากจะยอมรับ อย่าว่าแต่ในสังคมเลย แค่ตัวตนของเขาก็ยังก้ำกึ่ง แล้วกับคนที่เขาเอาใจไปผูกด้วย จะไปเรียกร้องเร่งรัดอะไรเพิ่ม คงไม่มีทางเป็นไปได้ แต่จะห้ามไม่ให้เขาคิดอะไรเลย ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เหมือนกัน

 


 

เขาเลยบอกพี่เปิ้ลให้กลับกันไปก่อน เพราะเขาไม่อยากจะพาตัวเองไปนอนหอ เพื่อเฝ้ามองระเบียงห้องฝั่งตรงข้ามเพียงลำพัง สู้อยู่คนเดียวเดินใช้สมาธิทบทวนความคิดเงียบ ๆ จะดีกว่า

 

แต่พอคล้อยหลังจากเขายืนส่งพวกพี่เปิ้ลตรงลานจอดรถไม่ทันไร  เขาก็เห็นพี่อาทิตย์วิ่งลงจากโรงแรมตรงมา  แล้วมองซ้ายขวาเหมือนพยายามตามหาคน ทีแรกเขานึกว่าพี่อาทิตย์จะรีบตามพี่น็อตไปขึ้นรถ ทว่าเขาก็ยังเห็นพี่อาทิตย์ยืนอยู่อย่างนั้น จนอดห่วงไม่ได้ กระทั่งต้องเดินเข้ามาทัก



            หากบางทีมันคงไปสร้างความอึดอัดใจให้พี่อาทิตย์จริง ๆ เพราะตอนเจอกันในงานแต่ง พี่อาทิตย์ยังทำท่าเกร็ง ๆ เวลาคุยกับเขา จะเป็นเพราะพี่อาทิตย์รู้สึกรังเกียจ หรือเพราะอะไรก็ไม่แน่ใจ แต่เขาไม่อบากให้พี่อาทิตย์ต้องมาฝืนใจกันอีก 


 


 

ครั้งนี้ก็ไม่ต่าง... เขาน่าจะเตือนตัวเองก่อนที่อยู่ ๆ จะเดินมาทักพี่อาทิตย์ ตอนนี้เจ้าตัวเลยเอาแต่ยืนนิ่ง ๆ ปล่อยให้ความเงียบครอบคลุมพวกเขาไว้ ในเมื่อรู้ตัวว่าความผิดอยู่ที่ใคร  เขาก็น่าจะเป็นฝ่ายไป...

 

 

ก้องภพถอนหายใจเบา ๆ เตรียมจะหมุนตัวเดินออกไปอีกทางโดยไม่เอ่ยคำลา ทว่ายังไม่ทันขยับ เสียงจากคนตรงหน้ากลับเปรยถามสั้น ๆ

 



“คุณหิวมั้ย”

 

 

ประโยคแบบไม่มีที่มาที่ไปทำให้ก้องภพเลิกคิ้วงง ๆ 

 

 

...มันก็จริงอยู่ว่าเขาอาจหิวนิดหน่อย ถึงงานแต่งพี่ตั้มพี่ฝนจะจัดเลี้ยงแบบโต๊ะจีน แต่เขาก็ไม่ได้กินเยอะแยะอะไรเท่าไร แต่ที่เขาไม่เข้าใจคือ พี่อาทิตย์จะถามไปทำไม หรือมันจะเป็นรูปแบบเดียวกันกับเมื่อครั้งที่พี่อาทิตย์ถามเขาว่าสบายดีมั้ย โดยที่พี่ไม่รู้เลยว่าการทำเหมือนห่วงกันอย่างนี้ มันจะยิ่งสร้างความหวังให้เขาเพิ่มไปอีก

 
 

ก้องภพตั้งใจจะอธิบายให้เจ้าตัวเข้าใจอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันขยับปาก คู่สนทนาดันเป็นฝ่ายชิงพูดสรุปด้วยความรวดเร็ว

 

 

“ผมหิว ไปหาอะไรกินเป็นเพื่อนผมหน่อย”

 

 

จบคำ คนหิวก็หันหลังก้าวเดินออกไปจากลานจอดรถทันที ทิ้งให้คนมึนงงประมวลผลในข้อความที่ได้ยิน ซึ่งแปลออกมาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังชวนเขาไปด้วยหาอะไรกินด้วยกัน

 

 

            แม้จะยังไม่เข้าใจในการกระทำของพี่อาทิตย์ แต่ก้องภพก็ไม่อาจห้ามขาตัวเองให้ก้าวตามหลังไปต้อย ๆ มุ่งหน้าออกจากในซอยโรงแรม เดินไปยังถนนสายหลักซึ่งมีรถวิ่งอยู่ประปรายเป็นระยะทางพอสมควร ก่อนจะถึงร้านชายสี่หมี่เกี๊ยวที่เปิดขายโดยยึดฟุตบาทเป็นที่วางโต๊ะเก้าอี้ โดยมีลูกค้านั่งอยู่สองสามคน

 

 

ก้องภพนั่งลงตามพี่อาทิตย์ที่โต๊ะตัวหนึ่ง ก่อนพี่ผู้ชายคนขายก๋วยเตี๋ยวจะเดินมารับออเดอร์ ซึ่งคนชวนก็เอ่ยสั่งอย่างรวดเร็วเป็นคนแรก

 

 

“เฮีย ผมเอาบะหมี่เกี๋ยวต้มยำพิเศษครับ”

 
 

“งั้นของผมเอาเส้นเล็กน้ำใสลูกชิ้นครับ”

 

 

เมนูประจำที่เขาสั่ง ตอนแรกเขานึกว่าพี่อาทิตย์จะแอบกลั้นขำ หากคนตรงข้ามกลับไม่ได้พูดว่าอะไร แค่ขยับมือคลายปมเนคไทด์จากเสื้อเชิ้ต ซึ่งเขาเองก็เพิ่งนึกได้เหมือนกันว่ากำลังแต่งตัวด้วยสูทเต็มยศมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ข้างทาง มิน่าคนโต๊ะอื่นถึงมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ แต่พี่อาทิตย์ก็คล้ายจะไม่แคร์อะไร หรือไม่แน่ที่พี่อาทิตย์ชวนเขา เพราะอาจแค่กำลังหิวจริง ๆ ก็ได้

 

 

ความสับสนมากมายเริ่มก่อตัวขึ้นในสมอง แต่เขาไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไง จึงได้แต่ปล่อยให้ก๋วยเตี๋ยวสองชามมาเสิร์ฟถึงโต๊ะ

 

 

...ชามหนึ่งบะหมีเกี๊ยวต้มยำ ชามหนึ่งเส้นเล็กน้ำใส มันชวนให้หวนคิดถึงภาพซ้อน เมื่อครั้งเขาได้ไปกินก๋วยเตี๋ยวกับพี่อาทิตย์ครั้งแรก แล้วถูกเจ้าตัวสลับเปลี่ยนชามแลกกัน ด้วยเหตุผลว่าอยากให้เขาลองรสชาติใหม่ ๆ และพี่อาทิตย์ก็ตั้งใจสั่งมาให้เขา

 

 

...เหตุผลง่าย ๆ แต่กลับทำให้เขาใจสั่น จนกลายเป็นความหวั่นไหวมากขึ้นเรื่อย ๆ

 


 

หากคราวนี้ เหตุการณ์เหมือนเดจาวูคงไม่ย้อนกลับมา เพราะคนสั่งบะหมี่ต้มยำดึงชามของตัวเองไปกระหน่ำใส่พริกป่นเพิ่ม แล้วลงมือคีบเส้นใส่เข้าปากอย่างไม่เสียเวลาพูดพล่ามทำเพลง

 

 

ก้องภพเลยต้องหันมาจัดการกับเมนูตัวเองบ้าง เขาคีบลูกชิ้นที่เขาชอบกินเป็นอันดับแรก บางคนอาจจะเก็บของโปรดไว้สุดท้าย แต่เขากลับชอบกินมันไปพร้อม ๆ กันกับเครื่องอย่างอื่น และท่าทางการกินของเขาคงไปสะดุดใจคนนั่งอีกฝั่งหนึ่ง จนต้องเปรยถาม

 

 

“คุณชอบกินลูกชิ้นเหรอ”

 
 

“ครับ”

 

 

ก้องภพพยักหน้ารับ กำลังก้มหน้าคีบเส้นในชามกินต่อ หากอยู่ ๆ ตะเกียบปริศนา ซึ่งคีบลูกชิ้นอีกลูกก็วางมันใส่ลงในชามของเขาพร้อมคำพูด

 

 

“อ่ะ เอาไป”

 


 

...อีกแล้ว  ...กี่ครั้งกันแล้วที่พี่อาทิตย์ชอบทำแบบนี้

 

 

...ชอบทำเหมือนไม่แคร์จนเขาอยากจะตัดใจ แล้วสุดท้ายก็มาให้ความหวังกัน ไอ้นิสัยตบหัวแล้วลูบหลัง แก้ยังไงก็ไม่เคยหาย ทั้ง ๆ ที่เขาควรจะทำใจให้ชินกับนิสัยนี้ของพี่อาทิตย์ แต่สุดท้ายเขายังเป็นคนเดิมโง่ ๆ ที่ชอบคิดอะไรไปเอง แล้วก็ต้องเป็นฝ่ายเจ็บเองภายหลัง

 

 

...เจ็บกับความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่ไม่เคยชัดเจน

 



 

“พี่อาทิตย์จะทำแบบนี้กับผมทำไมครับ”

 

 

“ทำอะไร”

 

 

“พี่ไม่รู้จริง ๆ หรือพี่แกล้งทำเป็นไม่รู้ครับ”

 


 

มือที่กำลังคีบเส้นบะหมี่ชะงักไปเล็กน้อย แต่แล้วมันก็ขยับขึ้นมาใหม่ ปล่อยให้คำถามนั้นลอยไปกับอากาศ จากการถูกแทนทีด้วยอีกเรื่อง

 

 

“ไม่รีบกิน เดี๋ยวเส้นก็อืดหรอก”

 

ก้องภพมองคนเปลี่ยนประเด็น ซึ่งยังคงง่วนอยู่กับชามบะหมี่โดยไม่สนใจอะไร คล้ายต้องการจะเลี่ยงสนทนา  หากการกระทำนี้มันเป็นการให้คำตอบแน่ชัดว่า



              ...พี่อาทิตย์รู้อยู่แล้ว

 

 

...รู้ ว่าเขาหมายความแบบไหน แต่ก็ยังเลือกจะทำ เลือกที่จะยังสร้างความสับสนให้เขา บางทีพี่อาทิตย์ก็ยอมให้เขาอยู่ใกล้ แต่บางทีก็ผลักให้ห่างออกไป จนตอนนี้เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองสมควรยืนอยู่ตรงจุดไหน และคนที่ตอบคำถามเขาได้มีเพียงคนเดียว

 

 

...เขาอยากจะรู้  ...พี่อาทิตย์กำลังคิดอะไรอยู่

 



 

กระนั้นมันคงไม่มีประโยชน์ที่จะซักไซ้ ตราบใดที่เจ้าตัวไม่ยอมรับฟัง 

 

 

ก้องภพจึงตัดใจ ก้มลงไปกินก๋วยเตี๋ยวต่ออีกครั้ง จวบจนอิ่มหนำทั้งคู่ ก่อนเรียกจ่ายเงินของใครของมันเรียบร้อย แล้วพี่อาทิตย์ก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินนำออกไปจากร้าน

 

 

ตอนแรกเขานึกว่าพี่อาทิตย์จะเดินไปหาแท็กซี่หรือขึ้นเมล์ แต่ก็เปล่า...

 

 

พี่อาทิตย์ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ โดยมีเขายังคงก้าวตามมาด้านหลัง ระยะทางไกลแค่ไหนเขาไม่ได้นับ พอรู้ตัวอีกทีเบื้องหน้าของพวกเขาก็คือสะพานพระราม 8 ที่เปิดไฟสวยตัดความมืดของกรุงเทพ

 

 

ทว่าพี่อาทิตย์ก็ยังคงไม่หยุดเดิน ก้าวนำขึ้นไปบนสะพาน ด้านซ้ายเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา ด้านขวาเป็นถนนซึ่งมีรถวิ่งผ่านไปเป็นระยะ ลมพัดผ่านต้องกายมาให้พอเย็น ๆ แต่โชคดีที่เขาสองคนใส่เสื้อสูทจนเต็มยศเลยไม่หนาวเท่าไร อีกทั้งก็เดินมาไกลจนถึงหนึ่งในสี่ของสะพาน 

 

 

...มันเป็นการเดินเงียบ ๆ ไร้คำพูดใด ๆ ปล่อยช่องว่างให้พวกเขาได้คิดทบทวน ถึงคำถามและค้นหาคำตอบของตัวเอง

 

 

และคนที่ค้นเจอคนแรกกลับเป็นอาทิตย์  ซึ่งหยุดเดินหันมองคนที่ยังคงก้าวตามหลังมานาน โดยไม่หนีหายไปไหน พลางถามสั้น ๆ

 


 

“คุณเหนื่อยมั้ย”

 

 

เป็นคำแสดงความห่วงใยเหมือนที่ก้องภพเคยได้ยินอีกครั้ง และเขาก็ตอบกลับด้วยการส่ายศีรษะปฏิเสธ

 

 

“ไม่ครับ”

 

 

ทว่าแทนทีอาทิตย์จะเปลี่ยนเรื่อง คนพูดกลับเงยหน้าสบตาของก้องภพโดยตรง ซ้ำยังคงย้ำขยายความหมายด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง

 

 

“ถามจริง...คุณไม่เหนื่อยเหรอที่มาเดินตามผมแบบนี้ เดินโดยที่ไม่รู้ว่าจะผมจะไปไหน จะหยุดเมื่อไร”

 

 

ก้องภพเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนั้นเองว่า ...มันไม่ใช่คำถามเพราะห่วง แต่มันเป็นคำถามที่แฝงอะไรมากไปกว่านั้น และเป็นสิ่งเดียวกันกับที่เขาเฝ้าคิดถามตัวเองหลายต่อหลายครั้งแล้ว

 

 

...เขาพร้อมรึเปล่าที่จะเดินไปบนหนทางนี้  กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีบทสรุปแน่นอน ไม่รู้ว่ามันจะไปสิ้นสุดตรงไหน ถ้าสักวันหนึ่งเขาก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างกันลงไป แล้วไม่มีวันจะกลับมาเป็นเหมือนเก่า มันอาจจะต้องเจ็บปวดกว่านี้ เขาจะยังแบกรับมันไหวมั้ย จะยอมรับความจริงได้มั้ย หากสุดท้ายเขากับพี่อาทิตย์ต้องกลายเป็นคนอื่น

 

 

...มันไม่ง่ายเลยสำหรับการทำใจให้กล้า  แต่ก็มันไม่ง่ายเช่นกัน ถ้าจะยอมปล่อยมือจากคนที่ทำให้ใจหวั่นไหว

 

 

ก้องภพมองสบตาพี่อาทิตย์นิ่ง ก่อนตัดสินใจ เอ่ยคำยืนยันหนักแน่นมั่นคงในสิ่งที่เขาเลือก...

 

 

“ต่อให้ไม่รู้ว่าจะเจออะไร หรือต่อให้มันไกลแค่ไหน ผมก็ยังอยากเดินอยู่ข้างพี่อาทิตย์ครับ”

 

 

สิ่งที่อยากบอกก็พูดมันออกมาชัดเจนแล้ว ที่เหลือก็แค่รอฟังผลจากคนซึ่งนิ่งเงียบไปเหมือนกำลังใช้ความคิด พลางเบือนหน้าหลบทอดสายตามองไปยังแม่น้ำ ก่อนจะเอ่ยย้ำ

 

 

“คุณรู้ใช่มั้ยว่า ผมเป็นผู้ชาย แล้วคุณก็เป็นผู้ชาย”

 
 

“ครับ”

 
 

“คุณรู้ใช่มั้ยว่า ผมเป็นรุ่นพี่คุณ ส่วนคุณเป็นรุ่นน้อง”

 
 

“ครับ”

 

 

พวกเขาสองคนต่างชัดเจนในเพศสภาพ และสถานะของตัวเอง ทั้งพี่อาทิตย์เองก็แสดงออกมาตลอดว่าเป็นลูกผู้ชายที่รักศักดิ์ศรีของเฮดว้าก การมีรุ่นน้องผู้ชายมาคิดอะไรเกินเลยแบบนี้ ก็คงทำใจยากจะยอมรับ แต่เขาห้ามความรู้สึกดี ๆ ที่มันเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าพี่อาทิตย์จะรังเกียจและปฏิเสธเขาด้วยเหตุผลนี้

 

 

...เขาก็มีแต่ต้องก้มหน้ายอมรับเท่านั้น

 

 

หัวใจของก้องภพเริ่มหนักอึ้ง เมื่อตระหนักถึงความจริงซึ่งตอกย้ำความห่างไกล ในนาทีที่เขาคิดว่าพี่อาทิตย์จะตัดเยื่อใยกัน ทว่าพี่อาทิตย์กลับเอ่ยถามมาอีกครั้ง

 



 

“คุณรู้ใช่มั้ยว่า ผมชอบกินนมเย็น”

 


 

ประโยคประหลาดสุดท้ายทำให้ก้องภพเงยหน้ามอง ทันเห็นคนตรงข้ามหันหน้ากลับมาหา ก่อนจะพูดโพล่งเหมือนระบายด้วยความอัดอั้น

 

 

“คุณรู้ใช่มั้ยว่าบางทีผมก็โคตรงี่เง่า ใจร้อน ขี้โวยวาย นอนตื่นสาย ทำตัวไร้สาระ ...ถ้าคุณรู้แล้ว คุณยังจะรับผมที่เป็นแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอ”

 

 

ก้องภพนิ่งงัน ไม่คาดคิดมาก่อนว่าสิ่งที่เขากังวล พี่อาทิตย์เองก็กังวลไม่แพ้กัน  ด้วยต่างก็พยายามย้ำให้แน่ชัดเพื่อยอมรับตัวตนของกันและกัน แต่สำหรับเขา เขาไม่จำเป็นต้องลังเล เพราะเขารู้ทั้งหมดนั้นอยู่ก่อนแล้ว

 

 

“ครับ ผมรับได้ครับ แล้วพี่อาทิตย์ล่ะครับ รับผมได้รึเปล่า”

 

 

            เขาถามอย่างมีความหวังมากขึ้นกว่าเดิม หากบทสนทนาต่อมาทำให้ใจที่เคยพองเริ่มร่วงหล่นอีกครั้ง  

 

 

“ผมยังไม่รู้จักคุณดีเลย”

 

 

...ไม่แปลกที่พี่อาทิตย์ลังเล ...แค่ช่วงเวลาสามเดือนที่เขารู้จักกับพี่อาทิตย์ ระยะเวลาคงน้อยเกินไป แต่ไม่ทันที่เขาจะพูดแก้ต่างอะไร เจ้าตัวกลับเป็นฝ่ายเอ่ยคำตอบขึ้นมาแทน

 

 

“แต่ผมอยากรู้จักคุณให้มากขึ้นนะ”

 

 

เพียงคำสั้น ๆ แต่มีอานุภาพมากพอให้ก้องภพเบิกตากว้าง แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง จนต้องถามซ้ำอีกรอบ

 

 

“พี่อาทิตย์หมายความว่ายังไงครับ”

 


 

และโดยไม่ทันรู้ตัว เนคไทด์ของก้องภพก็ถูกดึงเข้าไปใกล้ร่างคนตรงข้าม ก่อนเขาจะสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มตรงริมฝีปาก

 



 

...จูบแผ่วบาง ทว่าติดตรึงอยู่ในใจเนิ่นนาน

 



 

เพียงชั่ววินาที อีกฝ่ายถึงค่อยละออก พร้อมกับที่เขาได้ยินเสียงพึมพำสั้น ๆ

 



 

“คำตอบผม”

 



 

จบคำ อาทิตย์ก็เดินพรวดไปยังทิศทางลงสะพานทันที ปล่อยให้ก้องภพซึ่งเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง มีรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า แล้วเขาจึงหันหลังไปตะโกนรั้ง

 

 

“เดี๋ยวครับพี่อาทิตย์ ผมได้ยินคำตอบพี่ไม่ชัด ขออีกทีได้มั้ยครับ”

 

 

“ไม่เอาแล้วโว้ย!!

 

 

เสียงโวยวายดังขึ้นตอบทันควัน ก้องภพหัวเราะพลางเร่งฝีเท้าเดินไปข้าง ๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาเหมือนเคย พวกเขาเดินกันอยู่เงียบ ๆ  หากบางครั้งความเงียบก็ดูเหมือนจะเชื่อมโยงพวกเขาไว้ ในแบบที่คำพูดพูดไม่ได้

 



 

...เพราะอย่างน้อย ตอนนี้สิ่งที่พวกเขารู้ดีในใจ คือ สถานะอันแน่ชัดแล้วว่า พวกเขาควรอยู่ตรงไหนระหว่างกันในความสัมพันธ์

 



 

...แค่ได้เป็น คนที่เดินข้างกันและกันไปแบบนี้

 



 

            ...เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

 


 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

TBC

 

 

 

...แล้วพบกันในตอนหน้า ตอนสุดท้ายของพี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่งค่ะ   

 

 
 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 481 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14121 Londar (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 02:42

    มันดีงามจริงๆ รักเรื่องนี้ตรงนี้ มันดีต่อใจมากกก ทุกอย่างเลยยย

    การกระทำบอกทุกอย่าง บอกรักโดยไม่มีคำว่ารักได้ละมุนที่สุด ยิ้มแก้มปริทั้งในนิยายและซีรีส์เลยตอนนี้อ่าาา

    #14,121
    0
  2. #14106 marmalade25 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 01:25

    ละมุนละไมสุดค่ะ

    #14,106
    0
  3. #14094 supernei46 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 18:34
    แบบว่า... เหมือนคนบ้า... ตอนแรกทำหน้าเศร้า พอหลังจากนั้นก็... ยิ้มเหมือนคนบ้า ฮือออ
    #14,094
    0
  4. #14065 KToil (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 06:34

    แต่ก่อนไม่เข้าใจนะเวลาฟังนักแสดงบางคนที่เขาพูดว่ารักไม่มีเพศ ไม่มีการแบ่ง...ฟังแล้วยอมรับไม่ได้ว่า ตำหนิ หนือวิจารณ์แต่ไม่เข้าใจความรู้สึกแต่พออ่านเรื่องนี้แล้วคือเจ้าใจแจ่มแจ้งค่ะ โดยเฉพาะอ่านเล่มสอง แล้วยิ่งเข้าใจเพิ่มขึ้นไปอีกค่ะ. ขอบคุณนะคะ

    #14,065
    0
  5. #14034 Kenny_2548 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:11
    งือออ ชอบบ อยากได้แบบนี้ มีให้บ้างมั้ย
    #14,034
    0
  6. #13971 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 16:44
    คำถามรับกันและกันได้มั้ยนี่ยังกะแต่งงานคริสต์ แงงงงงงง
    #13,971
    0
  7. #13946 cartoon6164 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 19:40
    อยากจะร้องดังๆว่า อุฟุฟวยฝ่วยฟวย จังเลยเว้ย !#%*%@!
    #13,946
    1
    • #13946-1 momohh298(จากตอนที่ 32)
      19 พฤศจิกายน 2560 / 12:50
      ร้องทำไมวะคะ 5555+ #อุฟุฟวยฟ่วยฟวย-_-"
      #13946-1
  8. #13920 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 22:57
    ฟาดงวงฟาดงา โง้ยยยยยยยย ฟินนนนนน
    #13,920
    0
  9. #13896 Galemii_Nikuri (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 13:09
    อร้ายยยย ฟินนนน ละมุนมากเลยยย  >////<
    #13,896
    0
  10. #13882 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 05:37
    ละทุนละไม ฟินนน
    #13,882
    0
  11. #13841 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 20:01
    ละมุนนนนนนน
    #13,841
    0
  12. #13791 parkmew (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:38
    อ่านฉากนี้หลายรอบมาก ชอบการบรรยาย ??
    #13,791
    0
  13. #13790 ไอซ์ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 17:16
    โอย ดี้้้้้้้้





    ฟินเฟอออออ





    จิกหมอน บิดตัว
    #13,790
    0
  14. #13782 litter_lba17 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 14:27
    อาทิตย์แอบแรดนะเราอะ5555555555555
    #13,782
    0
  15. #13781 ืNOK (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 13:07
    ฟินมาก
    #13,781
    0
  16. #13772 แอปเปิ้ลสีเขียว (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 01:56
    ความรู้สึกเหมือนเราเลย แต่พี่คงเห็นเราเป็นน้องที่แสนดีและน่ารักคนนึงเท่านั้นแหละ จนวันนี้ปีสองเเล้วเราได้มาทำหน้าที่เดียวกันกับพี่เค้า เราคุยกันทุกวันตั้งแต่ปิดห้องเชียร์จนวันนี้ พี่เค้าจะรู้สึกแบบเดียวกับพี่อาทิตย์ไหมน้า

    รู้งี้ตอนปีหนึ่งเราน่าจะปีนเกลียวในห้องเชียร์ซะก็ดี555.
    #13,772
    0
  17. #13765 โลกสีม่วง77 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 13:25
    กรี้ดดดดดดด โอ้ยยยย ฟินไม่ไหวววว อนุภาคทำร้ายจิตใจหนักมาก
    #13,765
    0
  18. #13744 เด็กดื้อ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 19:24
    กรี๊ดดดดดด!!!!!!

    ...คือเเบบ. ฟินมากกกกก จิกหมอนจนหมอนจะขาดเเล้วเนี่ย.....
    #13,744
    0
  19. #13709 Oseidon (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 12:04
    ไม่อยากให้จบเลย อยากให้มีต่อแบบว่าพี่อาทิตย์ขึ้นปี 4 น้องก้องต่อปี 2 ตอนพิเศษก้อดีนะไรท์ plzzzz ^^"
    #13,709
    0
  20. #13702 Sudaratchompoo (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 13:47
    เป็นแฟนแทนได้ไหม^^^^^^^^^
    #13,702
    0
  21. #13687 มูตี้ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 19:29
    ^_____^
    #13,687
    0
  22. #13619 KhunMai Khuanruetai (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 11:23
    อ๋อยยยยยยย ฟินนนนนนนนนนน
    #13,619
    0
  23. #13610 ThisMayMay (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 14:36
    ฟินนนมากอ่าาาาาา อ๊อยยยยยยยยยยยยยยย พี่อาทิตย์ของก้องภพ จูบอันเบาบางงง โอ๊ยยยยย ฟินไปไหนนน ????????????????????
    #13,610
    0
  24. #13600 katae (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 15:31
    รอฉากนี้มากเลยอะ อ่านเกือบทุกวันตอนนี้เลย ฟิน ๆๆ มาก
    #13,600
    0
  25. #13581 sptmw (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 10:45
    กลับมาอ่านตอนนี้อีกแล้ววววว
    #13,581
    0