SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 33 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 28 : ใจของปีหนึ่งคือใจของพี่ว้าก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260,898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 603 ครั้ง
    7 ต.ค. 56

 
SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง







กฎของปีหนึ่งข้อที่ 28  :  ใจของปีหนึ่งคือใจของพี่ว้าก


 

 

 

...และแล้ววันคืนก็หมุนไป

 

 

ผ่านมาเกือบอาทิตย์ หลังจากงานแต่งงานของพี่ตั้มกับพี่ฝน ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติอย่างที่มันควรจะเป็น

 

 

ซึ่งสำหรับก้องภพ มันหมายถึง การเข้าสู่เทศกาลควิซนรก พรีเซนต์งานกลุ่ม ทำการบ้านรายงานจุกจิกยิบย่อย เพราะเหลือเวลาอีกแค่สามอาทิตย์พวกเขาก็จะสอบไฟนอลกันแล้ว ก่อนจะปิดภาคเรียนเทอมหนึ่ง นับเป็นครึ่งทางของการเป็นเฟรชชี่ที่รวดเร็วจนน่าใจหาย

 

 

            หลังก้องภพกินข้าวเที่ยงเสร็จ เขาเลยตั้งใจจะเอาหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดตอนทำพรีเซนต์งานกลุ่มไปคืน แล้วค่อยตรงกลับหอ เพราะช่วงบ่ายเขาไม่มีคลาสเข้าเรียนแล้ว แต่ขณะที่ในกลุ่มกำลังลุกขึ้นจากโต๊ะเพื่อเอาจานไปเก็บ เสียงไอ้เอ็มซึ่งเพิ่งวางสายจากการคุยโทรศัพท์ก็หันมาพูดกับเขา

 

 

            “ก้อง เมื่อกี๊ไอ้วาดมันโทรมาหา มันบอกว่าคะแนนมิดเทอมแคลออกแล้ว แปะอยู่ตรงบอร์ดข้างลิฟต์ใต้ตึกคณะ ไปดูด้วยกันป่ะ”

 

 

            วิชาแคลคูลัส 1 ขึ้นชื่อว่ายากมหาโหดและเป็นวิชาที่บอกคะแนนสอบกลางภาคช้าที่สุด จนเด็กปีหนึ่งต่างรอลุ้นระทึกจนใจหายใจคว่ำ รวมทั้งตัวก้องภพเองที่ถึงแม้จะทำข้อสอบได้เกินครึ่ง แต่กระนั้นเขาก็ยังอดกังวลไม่ได้ เพราะวิชานี้ไม่มีคะแนนเก็บใด ๆ ให้ช่วย  50 เปอร์เซ็นต์มาจากคะแนนสอบกลางภาค ส่วนอีก 50 เปอร์เซ็นต์ คือคะแนนสอบปลายภาคเน้น ๆ ดังนั้น การประกาศผลสอบมิดเทอม จึงเป็นการตัดสินชี้ชะตาของเฟรชชี่ว่าจะได้ F ไปนอนกอดในเทอมแรกหรือไม่

 

            ก้องภพเลยเปลี่ยนแผนกะทันหัน รีบเดินกลับไปยังคณะวิศวะของตัวเองพร้อมเพื่อนในกลุ่ม  มุ่งหน้าไปยังบอร์ดประกาศของคณะ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณข้าง ๆ กับลิฟต์ขึ้นอาคารเรียน และแน่นอนว่ามีคนมุงกันอยู่เยอะตามคาดจนแทบหาที่เบียดแทรกเข้าไปไม่ได้  เขาเลยต้องปล่อยให้ไอ้เอ็มที่ตัวเล็กกว่า เป็นคนอาสาเข้าไปอ่านหารายชื่อพร้อมคะแนนของเพื่อน ๆ แทน ส่วนตัวเขาเองมายืนรออยู่ข้าง ๆ ไม่ไกล

 

 

            หากด้วยปริมาณคนที่อัดแน่น  ไม่ใช่แค่กีดขวางทางเดินเต็มพื้นที่ แต่ยังทำให้การโดยสารขึ้นลงลิฟต์เป็นไปด้วยความลำบาก กระทั่งเริ่มมีคนทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปรามเสียงดังผ่ากลางขามุง

 
 

            “พวกคุณมาทำอะไรตรงนี้ครับ!

 
 

            บรรดาคนฟังต่างสะดุ้ง และพอหันมาเห็นเจ้าของเสียงก็ต้องรีบแหวกทางออกให้แก๊งค์รุ่นพี่ปีสามในเสื้อช็อป ซึ่งแต่ละคนแผ่รัศมีความโหดดิบเถื่อนของพี่ว้ากไว้ครบถ้วน

 

 

โดยเฉพาะกับคนเดินนำหน้า ผู้มีตำแหน่งสำคัญเป็นถึงอดีตเฮดว้ากอาทิตย์ แม้จะปรับลุคไร้หนวดเคราและผมยาวรุงรัง หากนัยน์ตาคมกริบก็ยังสร้างความกดดัน เรียกบรรยากาศเก่า ๆ  ช่วงรับน้องให้หวนคืนกลับมา จนเด็กปีหนึ่งต่างพากันเกรงบารมี ยกเว้นคนเพียงคนเดียว...

 



 

“พวกผมกำลังดูคะแนนสอบมิดเทอมแคลอยู่ครับ”


 


 

ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ฮีโร่เจ้าประจำ ...รหัส 0062 ซึ่งก้าวนำขึ้นมาเผชิญหน้าตอบแทน ทว่าคำอธิบายไม่ได้ช่วยแก้ไขเรื่อง  กลับยิ่งกระตุ้นให้อาทิตย์ตวาดดุด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดดังลั่น

 

 

“แล้วทำไมถึงไม่ยืนให้มันเป็นระเบียบครับ! หรือที่พวกผมสอนเรื่องความเป็นระเบียบวินัยให้ พวกคุณจะลืมกันไปหมดแล้ว จะต้องให้ผมรื้อฟื้นกันขึ้นมาใหม่ใช่มั้ยครับ!  งั้นได้...  ปีหนึ่งจัดแถว!!

 

 

ทุกคนนิ่งอึ้งฟังคำสั่งที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในตอนนี้  ถึงแม้เด็กภาควิชาอุตสาหการจะคุ้นชินกับการจัดแถวเป็นอย่างดีแล้ว แต่เด็กภาคอื่นที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับยังคงมึนงง เลยต่างพากันหันมองหน้าเลิกลั่ก ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะเริ่มขยับ เสียงของเพื่อนข้างตัวเฮดว้ากก็กู้สถานการณ์คืนมา ด้วยการตบไหล่คนออกคำสั่งดังป๊าบ!

 

 

“เฮ้ย! ผีพี่ว้ากเข้าสิงมึงเหรอวะ บอกกันดี ๆ ก็ได้ ...ดูน้องดิ กลัวมึงหัวหดหมดแล้ว”

 
 

“ก็...ก็กูชินของกูอย่างนี้ พูดแบบอื่นมันไม่คุ้นนี่หว่า”

 

 

อาทิตย์หันไปบ่นอุบอิบกับเพื่อน  ...ความจริงไอ้เขาก็แค่อยากบอกให้น้องหลีกทางไปดี ๆ  แต่ทำไงได้คนมันเคยชินกับสถานะความเป็นเฮดว้าก ไม่ว่าจะเป็นคำพูดคำจา หรือท่าทางการแสดงออกเลยเป็นไปแบบนั้น   

 

 

ซึ่งพอน้องปีหนึ่งเริ่มเข้าใจว่ามันเป็นมุกของพี่ปีสามก็ต่างพากันโล่งอก แต่ประโยคคำสั่งก็ยังคงได้ผลอยู่ เพราะคนมุงเริ่มขยับหลีกเว้นทางเดินให้คนอื่นผ่านได้สะดวกขึ้น ซ้ำยังมีน้องภาคเดินเข้ามาสมทบกับก้องภพที่ยืนอยู่ด้านหน้าพร้อมคำโอดครวญ

 

 

“โห พี่อาทิตย์เมื่อกี๊ทำเอาพวกผมตกใจหมด เกือบจะจัดเรียงแถวตอนจริง ๆ แล้วนะครับเนี่ย”

 

 

            ประโยคแซวจากน้องปีหนึ่งถึงกับทำให้กลุ่มพี่ว้ากหน้าโหดหลุดเสียงหัวเราะ 


             ...แปลกดีเหมือนกันที่เมื่อย้อนกลับไปในตอนต้นเทอม พวกน้องคงไม่กล้าแม้แต่จะสบตามอง แต่ตอนนี้พวกเขากลับพูดคุยกันอย่างสนิทสนม โดยยังคงรักษาความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องเอาไว้ได้

 

 

            “แล้วตกลงคะแนนแคลภาคเราเป็นไงบ้าง”

 

 

อาทิตย์เหลือบมองบอร์ดประกาศ พลางเอ่ยเปลี่ยนหัวข้อ

 

 

            “ภาคเราตกน้อยสุดครับ แถมมีคนได้ท็อปด้วยนะครับพี่”

 

 

เอ็มเป็นคนตอบแทน หลังจากอาสาฝ่าวงล้อมไปตรวจดูรายชื่อ และข่าวนี้ก็สร้างความยินดีให้พี่ปีสามจนต้องร้องอย่างถูกใจ

 

 

            “เออ อย่างนี้สิถึงจะสมเป็นน้องภาคอุตฯ แต่ดูจากที่มึงว้ากน้องเมื่อกี๊ กูก็รู้แล้วล่ะว่าคะแนนน้องจะต้องผ่าน”

 

 

            ข้อสันนิษฐานของเพื่อนทำเอาอาทิตย์ต้องหันไปถามกลับอย่างงง ๆ

 

 

            “เกี่ยวอะไรกับว้ากด้วยวะ”

 
 

“เอ้า! ก็ถ้าพวกน้องผ่านว้ากที่พวกมึงสรรหามาได้ กูว่าต่อไปให้บุกน้ำลุยไฟอะไรมันก็ผ่านได้หมดล่ะวะ เพราะมันคงไม่มีอะไรโหดนรกฉิบหายไปมากกว่านั้นแล้ว”

 

 

            ฟังไปฟังมามันชักทะแม่ง ๆ ไม่รู้ว่าตกลงกำลังชมหรือกำลังด่า อาทิตย์เตรียมอ้าปากจะตอกใส่เพื่อน ทว่าดันมีเสียงแทรกขึ้นมาเสียก่อน

 

 

“แต่ผมก็อยากลองเป็นพี่ว้ากดูบ้างนะครับ”

 

 

ไม่ใช่แค่รุ่นพี่ แต่เพื่อนรุ่นเดียวกันก็ยังเผลอมองก้องภพอย่างทึ่ง ๆ ด้วยไม่นึกว่าจะมีคนอยากยืนอยู่ในตำแหน่งสุดโหดนั้น กระทั่งเฮดว้ากต้องเอ่ยย้ำ

 


 

“คุณคิดดีแล้วเหรอ”


 

 

“ครับ ผมคิดดีแล้ว”

 

 

คำยืนยันมาพร้อมแววตาแน่วแน่และจริงจัง  ซึ่งทุกคนในวงสนทนาก็สัมผัสมันได้เช่นกัน จนเพื่อนคนเดิมต้องตบบ่าอาทิตย์ด้วยความปลื้มใจ

 

 

“ดีใจด้วยว่ะอาทิตย์ มึงได้ทายาทอสูรแล้ว”

 

 

แม้คราวนี้จะเป็นคำหยอกแซวเหมือนเคย หากอาทิตย์กลับไม่ได้ตอบโต้อะไรเพื่อน เพราะมันคงเป็นจริงตามนั้น ด้วยถึงคราวที่เขาจะต้องปล่อยให้คลื่นลูกใหม่เข้ามาแทน และถ้าเป็นก้องภพ เขาก็คงวางใจให้สืบทอดเจตนารมณ์ของรุ่นพี่สืบต่อไปได้

 

 

แต่ถึงบรรยากาศซาบซึ้งอบอวลด้วยมิตรภาพความเป็นพี่น้องภาควิชาจะมีมากแค่ไหน มันก็ต้องปรับเปลี่ยนโหมดกะทันหัน เมื่ออยู่ ๆ น็อตซึ่งเงียบไปนานสะกิดกลุ่มเพื่อนด้วยความจริง

 

 

“เออ เมื่อกี๊กูเห็นอาจารย์สุดาขึ้นลิฟต์ไปแล้วว่ะ”

 
 

“เฮ้ยตายห่า!  ไปช้าอาจารย์ล็อกห้องด้วย ซวยแล้วมึง!!

 

 

วงสนทนาแตกสลายในฉับพลัน ทันทีที่บรรดาพี่ ๆ นึกขึ้นได้ว่าจะต้องรีบเร่งไปเรียนคาบบ่ายถัดไป  นาทีนี้ไม่ต้องรอลิฟต์เพราะคนอออยู่กันตรึม แค่ชั้นสามวิ่งขึ้นบันไดไปก็คงทัน

 
 

อาทิตย์เองก็หมุนตัวเตรียมใส่เกียร์เร่งรีบตามเพื่อน แต่ไม่ทันได้ก้าว กลับมีบางสิ่งดึงแขนเขาไว้พร้อมคำรั้ง

 

 

“เดี๋ยวครับพี่อาทิตย์...”

 

 

คนถูกเรียกหันมามองก้องภพ ซึ่งขยับตัวเข้ามาใกล้ และเขาเพิ่งสังเกตได้ว่าแววตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นพราวระยับ เช่นเดียวกับรอยยิ้มและคำพูดแผ่วเบาสั้น ๆ พอให้ได้ยินเพียงสองคน

 



 

“...ตั้งใจเรียนนะครับ”

 



 

ข้อความธรรมดา ๆ เพียงแค่นั้น หากมันกลับสร้างความรู้สึกสั่นไหวแปลก ๆ  จนอาทิตย์ต้องรีบดึงมือตัวเองกลับ โดยอีกฝ่ายก็ปล่อยอย่างง่ายดาย ให้เขาเร่งเดินจ้ำขึ้นบันไดตามหลังเพื่อน

 



 

...แม้หลังจากเหตุการณ์ที่สะพานพระราม 8 จะมีความทรงจำมากมายที่ย้ำชัด

 

 

แต่เขากับก้องภพก็ยังคงรักษาการวางตัวเหมือนรุ่นพี่รุ่นน้อง  พวกเขาไม่ก้าวก่ายชีวิตกันและกัน  ไม่ได้ประกาศตัว หรือพูดง่าย ๆ คือแทบไม่ค่อยได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำ  ด้วยต่างฝ่ายต่างก็เรียนทั้งคู่ เลยดูคล้ายพวกเขาปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินเรื่องราวกลับเข้าสู่ปกติอีกครั้ง

 


 

กระนั้นลึก ๆ อาทิตย์รู้ดีว่า มันเริ่มมีบางสิ่งแตกต่างทีละเล็กทีละน้อย โดยไม่จำเป็นต้องอธิบายในความสัมพันธ์

 


 

...เพราะบางครั้งแค่เรื่องธรรมดา ๆ ที่เกิดขึ้น

 


 

สำหรับพวกเขา... มันก็เป็นความธรรมดาที่ พิเศษมากเกินพอแล้ว

 


 

...

 


 

 

 



 

...และแล้วการเรียนหนึ่งวันก็จบลง

 

 

อาทิตย์กลับหอด้วยสภาพสะโหลสะเหลจากการเรียนช่วงบ่าย ลากยาวไปจนถึงทำแลปเสร็จตอนหกโมงกว่า สภาพร่างกายเลยอยากทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม ๆ  แต่ก่อนหน้านั้น เขาคงต้องแวะเติมพลังที่ร้านขายข้าวเจ้าประจำ และไม่ลืมจะเดินไปสั่งน้ำอย่างที่เคยทำ ซึ่งมีลูกค้ายืนออกันเยอะเหมือนเคย หากพอคนขายเห็นหน้าลูกค้าวีไอพีก็พูดทักทันที

 

 

“อ้าว น้องอาทิตย์ นมเย็นเหมือนเดิมใช่มั้ยจ๊ะ”

 

 

“เออ...วันนี้ผมขอกาแฟเย็นดีกว่าครับพี่นิด เดี๋ยวผมมาเอานะครับ”

 

 

...ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาเปลี่ยนเมนูที่เคยกินกะทันหัน  จะเป็นเพราะร่างกายล้า ๆ ของตัวเอง ...หรือเป็นเพราะเมื่อตอนบ่าย เขาได้เจอกับใครบางคน

 

 

พอนึกแล้ว ก็เผลอสลัดหัวไล่ความฟุ้งซ่านกับอาการเหมือนสาวน้อยตาหวานในการ์ตูน ท่าทางเขาจะเป็นเอามาก  ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าก้องภพเริ่มมีอิทธิพลกับใจเขามากแค่ไหน

 

 

อาทิตย์จึงรีบเดินไปร้านข้าว  รอเวลาอยู่เกือบสิบนาทีก็ถึงคิว เขาจ่ายเงินค่าข้าวผัดกระเพราไก่ไข่ดาวหนึ่งกล่องเรียบร้อย แล้วจึงเดินกลับไปยังร้านขายน้ำปั่นข้าง ๆ โดยลูกค้าเริ่มบางตาลง เขาเลยถือโอกาสเดินเข้าไปถาม

 

 

“พี่นิดครับ ของผมที่สั่งไว้ได้...”

 

 

            ประโยคสะดุดไป เพราะสายตาของเขาดันไปปะทะกับใครคนหนึ่ง ซึ่งยืนรอน้ำอยู่เช่นกัน จนเผลอหลุดปากเรียกชื่อ

 

 

            “ก้องภพ”

 

 

            คนถูกเรียกหันมา ก่อนใบหน้าจะเผยรอยยิ้มกว้าง เมื่อพบกับความบังเอิญซ้ำเป็นครั้งที่สองเหมือนพรหมลิขิต พลางรีบเอ่ยคำทัก

 

 

“พี่อาทิตย์ มาซื้อข้าวเหรอครับ”

 
 

“อืม”

 

 

อาทิตย์พยักหน้าตอบสั้น ๆ  มองถุงกับข้าวในมืออีกฝ่ายซึ่งก็คงมาด้วยจุดประสงค์เดียวกัน ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายต่อบทสนทนาขึ้นมาใหม่

 

 

“เออ...แล้วคะแนนสอบแคลคุณเป็นไงมั้ง”

 
 

“ก็พอไหวครับ”

 

 

ถึงจะพูดว่าพอไหว แต่คะแนนของก้องภพจริง ๆ เขาได้ถึงรองท็อป ทว่าส่วนหนึ่งที่เขาทำได้มากขนาดนี้ ก็เพราะได้พี่อาทิตย์ช่วยบอกแนวทางข้อสอบให้ และเขาก็บอกต่อเพื่อน ๆ  ไปเหมือนกัน  หากคนฟังคงตีความไปอีกด้าน เพราะอาทิตย์กลับพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความกังวล

 

 

“แต่ถ้าคุณไม่ไหวจริง ๆ คุณจะซิ่วก็ได้นะ  ก็คุณอยากเรียนเศรษฐศาสตร์ใช่มั้ยล่ะ ผมว่าถ้ามันเป็นความฝันของคุณ จะซิ่วไปเรียนก็ไม่ผิดอะไรหรอก”

 

 

คำแนะนำจากความคิดของเฮดว้าก ช่างตรงข้ามกับหลายเดือนก่อน ด้วยพอมามีเวลาคิดทบทวนดูดี ๆ แล้ว เขาถึงได้เข้าใจว่า เขาจะไปห้ามความฝันของก้องภพไม่ได้ ถ้าก้องภพอยากจะเรียนอะไร เขาก็ไม่มีสิทธิจะรั้งไว้ แม้เสียดายที่ไม่ใช่คณะวิศวะ แต่อย่างน้อยถ้าก้องภพได้เรียนอย่างที่ตัวเองชอบ เขาก็ต้องสนับสนุนในสิ่งที่ก้องภพตั้งใจไว้

 
 

ทว่า แทนทีอีกคนจะรับความหวังดี รุ่นน้องกลับส่ายหน้าปฏิเสธ พลางอธิบายเหตุผล

 

 

“เศรษฐศาสตร์ไว้เรียนเอาตอนป.โทก็ได้ครับ แต่ตอนนี้ผมไม่ซิ่วหรอกครับ เพราะผม...ชอบที่นี่”

 

 

คำว่า...ชอบที่นี่   ...เขาไม่รู้ว่ามันสื่อความหมายครอบคลุมขนาดไหน แต่นัยน์ตาระยิบระยับของก้องภพที่ยังคงจับจ้องมาทางเขา กลับส่งผลให้ใบหน้าร้อนวูบกระทั่งต้องเบนหน้าหลบ รู้สึกข้างในใจสั่น ๆ เกินควบคุม และมันชักจะเริ่มเป็นบ่อยมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาทำตัวไปต่อไม่ถูก   แต่โชคดีที่เสียงของคนขายน้ำปั่นดังแทรกขัดสถานการณ์

 

 

“นมเย็นได้แล้วค่ะ น้องอาทิตย์”

 

 

เครื่องดื่มสีหวานถูกยื่นมาให้คนสั่งเจ้าประจำ แต่หนนี้อาทิตย์กลับรีบพูดแย้ง

 

 

“ผมไม่ได้สั่งนะครับพี่นิด ผมสั่งกาแฟเย็น”

 

 

คราวนี้เป็นทีของคนขายสับสนบ้าง เพราะในกระดาษที่รับออเดอร์ไว้ก็มีนมเย็นเขียนอยู่ด้วยเหมือนกัน จนต้องถามด้วยความงง

 


 

“อ้าว...แล้วนมเย็นของใครล่ะคะ”

 

 

“ผมสั่งนมเย็นเองครับ”

 


 

ก้องภพยกมือขึ้นเฉลยบอกความเป็นเจ้าของตัวจริง จนพี่นิดต้องเปลี่ยนไปยื่นแก้วนมเย็นให้คนข้าง ๆ

 

 

“ว๊ายย! งั้นขอโทษนะคะพอดีพี่จำผิด แหม...ก็ทุกทีเห็นน้องสองคนสั่งแบบนี้ มาคราวนี้กินสลับกันเลยนะคะเนี่ย”

 

 

คำแซวกลั่วหัวเราะ ทำให้ก้องภพกับอาทิตย์หันมองหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะเผลอหัวเราะขำพรืดออกมาพร้อมกัน เพราะคราวนี้เขาสั่งของสลับกันจริงอย่างว่า   

 



 

...คงไม่ใช่แค่ใครคนใดคนหนึ่งจะมีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่พวกเขาเองต่างฝ่ายต่างก็ค่อย ๆ ยอมรับในกันและกันไปโดยไม่รู้ตัว

 


 

อาทิตย์เลยรอพี่นิดซึ่งรีบทำกาแฟมาให้ใหม่ โดยมีก้องภพยืนคอยเป็นเพื่อนเพื่อเดินกลับหอไปพร้อมกัน   



           ...ท่ามกลางแสงไฟจากถนนในยามค่ำคืน ผู้คนต่างเดินผ่านสวนกันไปมา หากระหว่างทางก่อนถึงหอไม่ไกล อยู่ ๆ อาทิตย์ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาคล้ายนึกได้

 


 

“เออ ผมมีของจะคืนให้คุณด้วย ฝากถือหน่อย”

 

 

ก้องภพรับแก้วกาแฟจากอาทิตย์มาถือไว้ มองอีกฝ่ายที่กำลังเปิดกระเป๋าสตางค์ พลางหยิบของสิ่งหนึ่งกำไว้ในมือแล้วดึงแก้วกาแฟกลับคืนไป พร้อมออกคำสั่ง

 

 

“แบมือมา”

 

 

แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่ก้องภพก็ใช้มือข้างที่ว่างยื่นออกไปข้างหน้า แล้วของบางสิ่งก็ร่วงหล่นลงกลางฝ่ามือ

 



 

...เกียร์ภาค

 

 

ใจของก้องภพแทบหล่นหายวาบ ด้วยคิดว่าพี่อาทิตย์จะคืนเกียร์ของเขาที่เคยให้ไป แต่เมื่อเพ่งมองแสงไฟดี ๆ แล้ว มันกลับไม่ใช่เกียร์สีเงินของรุ่นเขา  แต่มันคือเกียร์สีน้ำตาล และเลขบนเกียร์นั้นก็ระบุถัดเหนือขึ้นไปจากเขาอีกสองรุ่น

 



 

...มันคือเกียร์ของพี่อาทิตย์


 



 

ก้องภพรีบเงยหน้ามองคนให้ ซึ่งสบตาเขาด้วยความจริงจัง โดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม นอกจากคำสั่งสำคัญ

 



 

“ดูแลมันแทนผมด้วย”

 



 

            ประโยคที่เขาเคยได้ยินตอนรับฝากธงรุ่น หากมาบัดนี้มันได้ถูกเอ่ยขึ้นด้วยความหมายที่มีค่ามากที่สุด และแน่นอนที่เขาจะต้องตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มกว้างเป็นดั่งคำสัญญา

 



 

“ผมจะดูแลจากใจเลยครับ”

 


 

...

 


 

...

 



 

...และแล้วคืนวันที่หมุนไปต่อจากนี้ 

 


 

พวกเขาไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร แต่ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างเขาสองคนจะไม่มีชื่อเรียก ตราบใดที่ในใจลึก ๆ แล้วรู้สึกดีต่อกัน  ใครจะไปสนใจคำนิยามว่าพวกเขาจะต้องเป็นแบบไหน

 


 

แต่หากจะให้นิยาม ระหว่างอาทิตย์กับก้องภพ ก็คงอธิบายได้แค่คำเดียวว่า เรื่องราวของพวกเขา มันอาจหมายถึง...  

 

 




 

 

 SOTUS





 

Story Of  True love between US

 



 

            เรื่องราวของความรักระหว่าง พี่ว้ากตัวร้าย กับ นายปีหนึ่ง

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

END













 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 603 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14122 Londar (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 03:07

    ซึ้งมากๆเลยคร่าาาา อ่านละมันละมุนมากกก

    ชอบเรื่องนี้ที่ไม่ได้มีแต่เรื่องความรักแต่สอดแทรกเรื่องต่างๆเอาไว้อย่างครบถ้วน ดีงามจริงๆคร่า

    #14,122
    0
  2. #14104 ผีขนมหยก (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 02:45
    งุ้ยยยย ซึ้ง่าาาา อ่านจบแล้วจะไปดูซีรี่ย์แล้วก็ซื้อหนังสือนะคะ
    #14,104
    0
  3. #14083 taetan06518 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 18:30
    ฝากเกียร์ไว้ที่ใคร ฝากใจไว้กับคนนั้น จบเเล้วอ่ะ นิยายเรื่องนี้สนุกมากๆค่ะ เเฝงความหมายดีๆด้วย
    #14,083
    0
  4. #14055 sttks.p2h (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 23:36
    งื้อออออ จบแล้ววว
    #14,055
    0
  5. #14029 pinkpeat (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 22:16
    โอย เค้าฝากเกียร์ไว้ให้กันและกันอ่ะ
    #14,029
    0
  6. #14021 ขนิษฐา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 16:39
    สนุกมากๆเลยค่า มีความดราม่าและโรแมนติกชอบค่ะ แต่ว่ายังไม่อยากให้จบเลยอ่ะ
    #14,021
    0
  7. #14020 ขนิษฐา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 16:34
    story of true between us แปลว่า เรื่องจริงระหว่างเราไม่ใช่หรอค่ะ
    #14,020
    1
    • #14020-1 kimchang(จากตอนที่ 33)
      28 มกราคม 2561 / 11:41
      Story of true love between us ค่ะ เรื่องราวรักแท้ระหว่างเรา ค่ะ
      #14020-1
  8. #13989 GKS_Gate (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 08:57
    สนุกกก น่ารัก ละมุนไปหมดเลยย เสียดายที่จบแล้วว
    #13,989
    0
  9. #13982 Tenchi-Sora (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 22:15
    กลับมาอ่านอีกรอบงับ คือชอบเรื่องนี้จิงๆอ่ะ อ่านถึงตอนจบแล้วมันรุสึกอุ่นใจดีอ่ะ ????????
    #13,982
    0
  10. #13972 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 17:02
    วี๊ดดดดด พี่อาทิ้ตตตย์ เขินนนน
    #13,972
    0
  11. #13921 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 23:18
    อ้ากกกกก จบแล้ว เหมือนจะแดดิ้น ต้องคิดถึงเรื่องนี้มากแน่ๆ เสพติดก้องภพกับพี่อาทิตย์ไปแล้ว
    #13,921
    0
  12. #13893 Seona (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 14:06
    ทีมอ่านวนไปกับดูวนไป

    หลายรอบมากบอกเลยนี่ดูซีรีย์กับอ่านนิยายวันเดียวจบครบหมดเลยเนี่ยไม่นงไม่นอนมันล่ะ
    #13,893
    1
    • #13893-1 3874119(จากตอนที่ 33)
      14 มกราคม 2560 / 21:12
      ฟินๆๆๆๆ
      #13893-1
  13. #13889 saiyoknoi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 09:35
    ปกติไม่ดูซีรี่ย์และไม่ได้ได้อ่านนิยาย พอดีดูซีรี่ย์อยู่ตอนหนึ่งดูแล้วมันน่ารักพอดีๆไม่เวอร์เกิน เลยต้องมาหาอ่านนิยายเพิ่มเพื่อได้อัตถรสอ่านไป2รอบละ ซีรี่ย์ดูเป็น10รอบ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆน่ารักแบบนี้ครับ
    #13,889
    0
  14. #13888 เจ้าหญิงผู้ใส่แว่น (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:24
    น่าร๊ากกกกกกก งื้อออ อยากให้มีภาคต่อจัง ไรท์จ๋าาา แต่งต่อเถอะนะๆๆๆ สนุกมาก
    #13,888
    0
  15. #13887 suzu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 16:38
    เพิ่งมาอ่าน ตามมาจากในซีรี่ส์ค่ะ ไรท์แต่งเก่งมากๆ ชอบมากๆ ค่ะ วันนี้ซีรี่ส์จะจบแล้ว อยากให้มีภาคสองจังเลย รับไว้พิจารณาด้วยนะคะไรท์

    รัก SOTUS มากมาย
    #13,887
    0
  16. #13842 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 20:11
    โอ๊ยยย เป็นอะไรที่ดีงามมาก ถึงความสัมพันธ์จะบอกไม่ได้ว่าคบกัน เป็นแฟนกัน แต่แค่ความรู้สึกดีๆให้กัน ก็ดีแล้วเนอะ^^ ละเป็นอะไรที่ละมุน ต่างคนต่างเข้าใจกัน ต่างคนต่างที่จะยอมรับซึ่งกันและกัน มันเป็นอะไรที่ดีงามจริงๆนะ ฮืออออ ชอบมากก. เป็นอะไรที่น่ารักมากก อนาคตมันอาจจะชัดเจนกว่านี้ หรืออาจจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ยังดี ชอบบ รักเรื่องนี้
    #13,842
    0
  17. #13816 สาวน้อยผู้อ่อนไหว (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 11:24
    รอบ ที่ 8 
    #13,816
    0
  18. #13799 CGame GG (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 15:24
    อ่านจบไปรอบที่ 6 แล้วววว ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะอ่านทำไมหลายรอบ แต่ไม่ว่าจะอ่านจบไปกี่ครั้ง ความรู้สึกที่ได้จากการอ่านเรื่องนี้มันดีมากจริงๆ อ่านแล้วรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก แล้วพอได้ไปดูซีรีย์ก็ยิ่งทำให้ชอบมากขึ้นไปอีก ขอบคุณที่เขียนผลงานดีๆออกมาให้ได้อ่าน และรับชมกันนะครับ

    ปล.ถ้าเป็นไปได้อยากให้มีภาค2 อยากรู้เรื่องราวความรักของพี่อาทิตย์กับก้องภพหลังจากที่ทั้งสองได้คบกัน
    #13,799
    0
  19. #13797 kana-mk (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 00:37
    โอ้มายยยยก็อด มันดีมากจริงๆ เสาร์นี้ไม่รู้ซีรี่ย์จะเล่นถึงตอนแลกเกียร์ไหม ฮืออออ แต่มันดีจริงๆ //น้องวาดอุตส่าห์มีบทโทรหาเอ็ม555
    #13,797
    0
  20. #13794 Pat (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 21:04
    ภาค 2 ต่อเถอะ ไหว้ละ....
    #13,794
    0
  21. #13792 mmwpwnmb (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 00:21
    โอ้ยย ชอบบบ เขินแลกเกียร์ ><
    #13,792
    0
  22. #13789 Skyblue (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 04:22
    มีแลกเกียร์กันด้วย. 😢😢😭😭
    #13,789
    0
  23. #13783 Jssu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 07:41
    ว้ายยยยยฟินนนน
    #13,783
    0
  24. #13778 pp_sillgum (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 17:54
    มีภาคต่อเถอะค้ะT Tฟินหนักมากชอบมากกกกกกกกกกกกกกก
    #13,778
    0
  25. #13775 aan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 20:57
    อยากให้มีภาคสองจังอ่านแล้วฟินเลยพี่อาทิตย์กับน้องก้องภพได้โปรดมีภาคต่อด้วยเทิด
    #13,775
    0