มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 238 : บทที่ 238 พระเจ้าหายนะจุติ ตอน ท่านผู้เฒ่าสิ้นหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

บทที่ 238 พระเจ้าหายนะจุติ ตอน ท่านผู้เฒ่าสิ้นหวัง

 

            มากเมฆในเวลานี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะอันบ้าคลั่ง

 

เขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ตนเองอ่อนแอ จนไม่อาจจะต่อต้านใดๆ กับพลังอำนาจของอีกฝ่ายที่หยุดเวลาได้

 

มันเป็นครั้งแรกที่เขาโหยหาพลัง พลังที่มากมายมหาศาลกว่าเดิมที่เคยมี พลังที่สามารถต่อต้านกฎเกณฑ์และหลักการแท้จริงของจักรวาลแห่งนี้ จักรวาลที่เคยเป็นของเขา !?

 

เขาต้องการให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้ มากกว่านี้จนแม้แต่ใครๆ ก็ไม่อาจจะต่อต้านเขาได้อีก

 

เพื่อไม่ให้ไอ้ชาติชั่วสารเลวที่ไหน กล้ามาทำร้ายคนของเขาได้แบบนี้

 

หลังจากที่มิติเวลาโดยรอบ กลับมาเดินเป็นปกติอีกครั้ง

 

มากเมฆที่เต็มไปด้วยอารมณ์ร้อนระอุ ที่มากพอๆ กับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิดทำลายตัวเองอยู่แล้ว แต่ทว่าเพียงเวลาไม่กี่วินาที หลังจากที่เขาได้หายใจเข้าและออกยาวๆ อยู่หลายครั้ง

 

ชายหนุ่มที่เคยเป็นคนโกรธง่ายจนขาดสติในวันวาน และมีจุดอ่อนทางด้านอารมณ์ในเรื่องของคนสนิทใกล้ตัว

 

เขากับใจเย็นลงมากอย่างช้าๆ  ตามลำดับ

 

มากเมฆพยายามควบคุมสติและอารมณ์ของตัวเองใหม่ ให้อยู่ในสภาวะสงบนิ่งให้มากที่สุด เพราะเขาไม่ใช่คนที่จะมาขาดสติกับเรื่องพวกนี้ได้อีกแล้ว เขาจำต้องมีสติและสมาธิให้มากกว่าที่แล้วๆ มา ตามวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่เติบโตมากขึ้นในแต่ล่ะวันที่ผ่านๆ มาของเขา

 

มากเมฆรู้ตัวว่าไม่สมควรปล่อยให้อารมณ์โกรธแค้น และโทสะเข้าครอบงําตนเองไปมากกว่านี้

 

// - - โตขึ้นมาอีกนิดแล้วมากเมฆ - - //

 

เหล่ากองทัพนางฟ้าที่อยู่ในห้องรับรองใกล้ๆ กับมากเมฆยืนอยู่ ต่างก็สัมผัสได้ว่าเจ้านายของพวกเธอกำลังโกรธอย่างที่สุดก่อนหน้านี้ แต่แล้วอยู่ๆ โทสะที่ร้อนระอุดุจเพลิงคลั่งเหล่านั้นกับหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยสีหน้านิ่งสงบได้อย่างไม่น่าเชื่อ

 

ก่อนที่เหล่าสาวๆ นางฟ้าจะได้เอ่ยปากกล่าวถาม ถึงสาเหตุที่อยู่ๆ เจ้านายของพวกเธอก็มีโทสะ และโกรธแค้นออกมาเมื่อครู่นี้ เนื่องจากพวกเธอทุกคนภายในห้องรับรอง ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าก่อนหน้านี้ มิติเวลาโดยรอบเกือบทั้งเมืองเมฆเคลิ้มได้หยุดนิ่งลงไป แต่ทั้งหมดกับถูกมากเมฆออกคำสั่งอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก ให้ทั้งหมดมารวมตัวกันที่ดาดฟ้าของโรงแรมในอีก 5 นาที

 

".. มากเมฆคะ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น..ทำไมถึง ... .." ซาซ่าพยายามจะกล่าวถาม

 

แต่มากเมฆกับส่ายหน้าไปมาเป็นการปฏิเสธ

 

ก่อนที่จะพูดตอบออกไปว่า ".. เรียกให้ทั้งหมดกลับมา หมดเวลาเที่ยวเล่นแล้ว แผนการเดิมของพวกเราถูกเปลี่ยน  เจอกันที่ดาดฟ้าของโรงแรมในอีก 5 นาที .." มากเมฆพูดจบก็หายตัวไปจากสายตาของพวกสาวๆ เพื่อออกไปติดต่อขอใช้สถานที่กับทางโรงแรม พร้อมกับจ่ายค่าเสียหายกับทางโรงแรมให้แล้วเสร็จ

 

5 นาทีผ่านไป กองทัพนางฟ้าทั้ง 3,333 คน ก็มากันครบพร้อมกับแต่งกายด้วยชุดนักรบของพวกเธอ

 

มากเมฆไม่พูดอธิบายอะไรให้มากนัก เขาให้พวกสาวๆ จับมือกันแบบต่อๆ กันทุกคน

 

".. ผมจะพาทุกคนกลับไปยังมิติลับพระเจ้าเมฆมายาของผมก่อน โดยผ่านทางเชื่อมระหว่างมิติของมิติลับอีกแห่งหนึ่งที่ผมเป็นเจ้าของ ขอให้พวกคุณจับมือกันไว้ให้ดีๆ เพราะหากใครทำเป็นเล่นไม่ตั้งใจ ผมจะทิ้งคนที่ไม่เชื่อฟังไว้ที่นี่และจะไม่สนใจรับมาเป็นคนของผมอีกต่อไป .." มากเมฆพูดบอกด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่ขี้เล่นเหมือนทุกทีที่ผ่านมา

 

แน่นอนว่าพวกเธอรู้ว่าเจ้านายของพวกเธอจริงจังอย่างมาก ดังนั้นพวกเธอจึงปฏิบัติตามแต่โดยดี ไม่มีใครทำเป็นเล่นเลยสักคน และไม่มีใครถามอะไรมากเมฆอีก

 

มากเมฆจ่ายพลังเวทมนตร์บริสุทธิ์จำนวนมากเข้าไปในกำไลเวทมิติเมฆมายา เพื่อทำการวาร์ปกองทัพทั้ง 3,333 คน เข้าไปในมิติเฟยอวี่ในทันทีจากชั้นดาดฟ้าของโรงแรม ทั้งหมดทุกคนไปปรากฏตัวอยู่ใกล้ๆ กับทางเข้าลับที่ถูกสร้างไว้ภายในเมืองเมฆทะยาน เป็นอาณาเขตที่ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้ามาได้

 

หลังจากที่กองทัพนางฟ้าทั้งสามพัน ปรากฏตัวออกมาพร้อมกับมากเมฆในสถานที่ลับต้องห้าม ต่างก็ถูกโจมตีด้วยบทเวทมนตร์พันธนาการโบราณสารพัด นับได้มากกว่า 1 พันบทเวท จากเหล่าทหารยามเหล่าลูกหลานจอมเทพหมื่นมนตราที่รักษาการณ์อยู่ที่นี่

 

จะไปกล่าวโทษหรือต่อว่าเหล่าลูกหลานเทพเจ้าไม่มีมารยาทก็ไม่ได้

 

เพราะปกติมากเมฆไม่เคยเข้ามิติลับพระเจ้าของตัวเอง ผ่านทางเชื่อมแห่งนี้นั่นเอง

 

ส่วนเหล่าลูกหลานจอมเทพเองที่อยู่ที่นี่ ก็ลงไม้ลงมือไปตามหน้าที่ในการป้องกันผู้บุกรุกที่ไม่หวังดีก็เท่านั้น ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าหากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของมิติลับพระเจ้ามากเมฆ หรือจากผู้ดูแลมิติอย่างเทพลิโป้และเทพเตียวเสี้ยนก่อน ก็จะไม่สามารถข้ามผ่านประตูมิติทางเชื่อมที่นี่ไปยังมิติพระเจ้าได้

 

เวทมนตร์จำนวนมากใกล้เข้ามาด้วยความเร็วสูง !!

 

แต่กับถูกเหล่านักรบนางฟ้าเลเวลสามหมื่นทำลายได้ทั้งหมดในพริบตา เนื่องจากระดับเลเวลของทหารยามและเหล่านางฟ้าองครักษ์ทั้งสามพันนั้น มีระดับเลเวลที่ห่างกันมากเกินไป เพราะอีกฝ่ายเลเวลหลักพันเพียงเท่านั้น

 

".. หยุดมือ ไม่จำเป็นจะต้องต่อสู้กันเอง .." น้ำเสียงของมากเมฆดังขั้น มันมีผลอย่างมากกับทุกๆ คนที่ได้ยิน เลือดในกายของเหล่าผู้ติดตามที่เคยทำพันธะสัญญาเลือดกับมากเมฆเอาไว้ หรือแม้แต่ลูกหลานที่เกิดมาใหม่ในภายหลัง ต่างก็ยังได้รับผลแห่งคำบัญชาของนายเหนือชีวิตอยู่ตลอดเวลา

 

ด้วยเหตุนี้เองทุกๆ คนจึงรู้ว่าคนที่มานี้เป็นใครในทันที

 

คนทั้งหมดต่างแสดงความเคารพต่อมากเมฆ ด้วยการคุกเข่าลงไปที่พื้นข้างหนึ่งอย่างช้าๆ ในท่วงท่าสง่างามเหมือนกับเวลาที่อัศวินได้เข้าพบกับกษัตริย์พระราชาของตนเอง

 

มากเมฆพยักหน้ารับการแสดงความเคารพของทุกๆ คนด้วยรอยยิ้ม

 

ก่อนที่จะบอกให้คนทั้งหมดลุกขึ้นและกลับไปปฏิบัติงานตามหน้าที่ของใครของมัน

 

โดยไม่ได้พูดบอกถึงสาเหตุที่ต้องมาเข้ามิติลับพระเจ้าทางนี้

 

มากเมฆเดินเข้าไปใกล้กับประตูมิติตรงหน้า และใช้มือสัมผัสไปยังแสงสีทองที่บานประตูขนาดใหญ่ยักษ์ พร้อมกับเรียกให้โปรแกรมบริหารจัดการซึ่งเป็นเอไอแบบมาตรฐาน ของมิติลับพระเจ้าเมฆมายาปรากฏออกมา แน่นอนว่ามีเพียงมากเมฆเท่านั้นที่มองเห็นโปรแกรมและหน้าต่างอินเตอร์เฟสที่ว่า ก่อนที่เขาจะตั้งค่าและใส่รายชื่อของผู้ติดตามใหม่ทั้ง 3,333 คนเข้าไป

 

หลังจากที่ผ่านประตูมิติมาได้แล้ว พวกสาวๆ ต่างก็ตัวแข็งค้างไปกับสภาพอากาศอันบริสุทธิ์ รวมไปถึงพลังงานเทพอันมากมายมหาศาลไม่รู้จบ และดินแดนอันอุดมสมบูรณ์อย่างไร้ขีดจำกัดที่อยู่เหนือกว่าสวรรค์ใดๆ ที่พวกเธอเคยรู้จักหรือเคยเห็นมาก่อนเอามากๆ

 

ภายในมิติลับพระเจ้าเมฆมายา

 

คฤหาสน์หลักเกาะสวรรค์รังสรรค์ที่ 1

 

มากเมฆเรียกให้ท่านผู้เฒ่า วอเตอร์มาเข้าพบ พร้อมกับแนะนำกองทัพนางฟ้าให้อีกฝ่ายรู้จัก

 

ก่อนที่จะมอบพวกเธอให้ท่านผู้เฒ่าไปจัดการ หาสถานที่พักและสร้างบ้านใหม่ให้กับพวกเธอ พร้อมกับอธิบายถูกสภาพแวดล้อมและมิติเวลาของที่นี่ รวมไปถึงสภาพความเป็นอยู่ของสังคมภายในมิติแห่งนี้ว่าเป็นยังไง

 

เหตุที่มากเมฆนำพวกสาวๆ มายังมิติพระเจ้าก่อน ก็เพราะเขาคิดจะให้พวกเธอได้รับบ้านและที่พักให้พร้อมเสร็จ และแจกจ่ายการ์ดมิติให้พวกเธอคนล่ะใบให้เรียบร้อย รวมไปถึงติดอาวุธให้พวกเธอแข็งแกร่งขึ้น และพัฒนาตัวเองให้เร็วที่สุดอยู่ภายในมิติพระเจ้าแห่งนี้ไปก่อน

 

".. เอาล่ะฝากท่านผู้เฒ่าด้วยนะครับ  .." มากเมฆกล่าวบอก หลังจากที่แจกจ่ายการ์ดมิติลับพระเจ้าให้กับพวกสาวๆ จนครบทุกคนแล้ว เพราะหลังจากที่มากเมฆกลับเข้ามาในมิติลับได้ เขาก็ทำการจ่ายเงินและสร้างการ์ดมิติออกมาเป็นจำนวนมาก รวมไปถึงการ์ดมิติลับของเขาด้วยที่ต้องสร้างขึ้นมาใหม่อีกใบ

 

".. เนื่องจากทั้งหมดเป็นผู้หญิง ดิฉันภรรยาของวอเตอร์ จะรับหน้าที่ในการดูแลพวกเธอเอง ยายเฒ่าคนนี้มีชื่อว่า โรล่า ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน .." โรล่า ภรรยาของท่านผู้เฒ่าวอเตอร์กล่าวพูดขึ้น ก่อนที่จะพาคนทั้งหมดออกไป เหลือไว้เพียงสามีของเธอและนายเหนือหัวมากเมฆไว้ภายในห้องสองคน

 

".. รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วใช่มั้ย มีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมอีกบ้าง .." มากเมฆกล่าวถามด้วยน้ำเสียงปกติ

 

พร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่าง จากภายในห้องทำงานของเขา มองไปยังสิ่งๆ หนึ่งที่ใหญ่โตมหึมาอย่างมาก มากยิ่งกว่าเกาะสวรรค์รังสรรค์ทั้งหมดมารวมกันเสียอีก และเจ้าสิ่งนั้นก็ไม่เคยได้ออกไปจากมิติลับพระเจ้าเมฆมายาอีกเลย นับตั้งแต่มันถูกนำมาที่นี่เมื่อนานมาแล้ว !?

 

".. ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน หลังจากที่เทพเตียวเสี้ยนหายตัวไป จนโรงงานผลิตต่างๆ เริ่มมีปัญหาและไร้ผู้ควบคุมดูแล พวกเราส่วนหนึ่งที่ภายนอกก็ได้ติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด พร้อมกับส่งคนที่มีความสามารถที่สุดหลายคนออกไปยังโลกภายนอกหลายครั้ง จนในที่สุด พวกเราคนหนึ่งที่ได้ออกไปยังทวีปหลักและอยู่ใกล้ๆ กับทวีปจิตเทพอมตะมากที่สุด ได้รับข้อความเสียงเวทมนตร์สื่อสารพิเศษ เฉพาะเหล่าลูกหลานจอมเทพหมื่นมนตราในการติดต่อสื่อสารกันเองอย่างลับๆ ครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะขาดการติดต่อไปของเหล่าขุนพลเทพเจ้าและเทพลิโป้ .."

 

".. เนื้อหาในข้อความเสียงที่ถูกส่งมาก็คือ .. .." ท่านผู้เฒ่าวอเตอร์เงียบไปสักพัก ถอนหายใจก็หลายหน และรู้สึกใจคอไม่ดีเอามากๆ จากเนื้อหาที่ตนเองจะต้องพูดบอกหลังจากนี้ ".. ศัตรูแท้จริงของพวกเขาและคนที่ทำให้เทพลิโป้หลงกลจนพ่ายแพ้ในที่สุด ก็คือนายท่านมากเมฆที่เป็นร่างอวตารมนุษย์ของทวีปจิตเทพอมตะ ของพระเจ้าแห่งการหลงลืมจากยุคแรกเริ่มแห่งบรรพกาลในอดีต คนคนนี้ปรากฏตัวขึ้นทันที หลังจากที่ปล่อยให้ขุนพลเทพเจ้าและเทพลิโป้ สามมังกรน้อยและนักรบเทพสงครามคลั่ง โลเวอร์ คาอินปลดผนึกทวีปจิตเทพอมตะได้แล้ว ชิงเอาของรางวัลและคำอวยพรทุกๆ อย่างไปด้วยวิธีการประหลาด .."

 

".. คนคนนั้น ผู้ที่มีรูปร่างหน้าตา โลหิต และรวมไปถึงจิตวิญญาณที่เหมือนกันกับนายท่านมากเมฆกว่า 8 ส่วนจาก 10 ส่วนทั้งหมด จนแม้แต่คำบัญชาของมนุษย์คนนั้น ยังมีผลกับเหล่าขุนพลเทพเจ้าและเทพลิโป้เป็นอย่างมาก .."

 

".. จนยากที่จะต่อต้านในหลายๆ ครั้ง ทำให้ทุกๆ ครั้งที่ต่อสู้กับกองทัพเทพปีศาจ หากถูกร่างอวตารมนุษย์ผู้นั้นเข้ามายุ่งเกี่ยวหรือก่อกวน เหล่าขุนพลเทพเจ้าหรือแม้แต่เทพลิโป้เองก็จะอ่อนกำลังลงไปถึง 60-80% ทำได้เพียงยอมแพ้และหลบหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น .."

 

ท่านผู้เฒ่ากล่าวบอกอย่างหมดหวัง

 

".. และที่แย่กว่านั้น มนุษย์ผู้นั้นที่เหมือนกับนายท่านมากเมฆยังกับแกะ กับมีระดับเลเวลถึง 16 ล้าน พร้อมกับอาวุธโบราญจำนวนมากในการครอบครอง เป็นตัวตนที่เทียบได้กับเทพเจ้าโบราณเลยทีเดียว เป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดและมีกองทัพเทพอสูร เทพมารและเทพปีศาจเป็นพันธมิตรอยู่มากมายหลายสิบกลุ่ม และดูเหมือนว่าเจ้ามนุษย์ร่างอวตารผู้นั้นเอง จะมีเป้าหมายในการดูดกลืนจิตวิญญาณเทพอมตะ ของเทพเจ้าที่ไม่ได้อยู่ในพิภพสวรรค์และนรกเป็นอย่างมาก เหมือนกับกำลังหาหนทาง เพื่อปลดผนึกอะไรสักอย่างบนร่างกายของตัวเองออก .."

 

".. นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา ก่อนที่จะขาดการติดต่อกับเหล่าขุนพลเทพเจ้ารวมไปถึงคนอื่นๆ ทั้งหมด .."

 

ท่านผู้เฒ่าวอเตอร์รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงแม้เจ้าตัวจะนั่งอยู่บนก้อนเมฆที่มีลมหายใจมหาเทพก็ตาม เพราะทุกๆ วินาทีที่ผ่านมาตลอดหลายวันและหลายเดือน ด้วยความเป็นห่วงบุตรชายอันเป็นที่รัก วอรัส เวอริทัสหนึ่งในขุนพลเทพเจ้าที่ไม่รู้ชะตากรรมว่าเป็นหรือตาย

 

และเหล่ากองทัพเทพนับหมื่นๆ ที่ออกติดตามเข้าไปในทวีปจิตเทพอมตะในครั้งนี้ ต่างก็ไม่รู้ว่าจะเลวร้ายมากน้อยแค่ไหน แถมพอตนเองได้มาสัมผัสกับพลังของนายท่านมากเมฆอีกครั้งซึ่งน่าจะเป็นความหวังมากที่สุด

 

หลังจากที่ไม่ได้พบกันมานานหลายปีหลายเดือน เจ้าตัวกับรู้สึกได้ว่านายเหนือหัวมากเมฆอ่อนแอลงอย่างมาก ด้วยพลังมิติพระเจ้าบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ นายท่านมากเมฆไม่ได้มีพลังเหนือปาฏิหาริย์มากมายมหาศาลอย่างที่แล้วๆ มาอีกต่อไป มันยิ่งทำให้ท่านผู้เฒ่าสิ้นหวังหมดกำลังใจลงไปมากทุกที

 

ด้วยเหตุนี้แม้ว่าร่างกายจะยังแข็งแรงดีอยู่

 

แต่หัวใจที่สิ้นหวังหมดกำลังใจไปแล้วแบบนี้

 

มันก็เหมือนกับคนที่ตายแบบทั้งเป็นอีกอย่างนั่นเอง ..

 

แต่ถึงมากเมฆจะเห็นอีกฝ่ายหมดหวังในตัวเองไปแล้วมากแค่ไหน อีกฝ่ายจะแสดงสีหน้ายังไงก็ตาม

 

แต่สายตาของเขาก็ยังคงมองไปยังสิ่งๆ นั้น ที่ลอยอยู่ไกลออกไปจากเกาะสวรรค์รังสรรค์

 

หนึ่งในไพ่ตายของเขา !!!

 

หนึ่งในอาวุธลับสุดยอดที่หวังมาตลอด ว่าจะไม่จำเป็นต้องใช้ ..!?

 

 -----------

ขออภัยที่อัพช้า พอดีอะไหร่คอมเพิ่งมาถึง ไรท์จึงต้องจัดประกอบและลงโปรแกรมใหม่ กว่าจะเข้าที่ก็เกือบจะเย็นๆ แล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3954 loliz (จากตอนที่ 238)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 09:01
    เหอะคุณพ่อตานี่เอาอะไรมาเล่นอีกล่ะ
    #3,954
    0
  2. #3947 Shodows (จากตอนที่ 238)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:43
    ยานอวกาศออกรบ
    #3,947
    0
  3. #3945 joelamtan (จากตอนที่ 238)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 20:20
    ขอบคุณครับ
    #3,945
    0
  4. #3944 pnipni1999 (จากตอนที่ 238)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 19:52
    มันคืออะไรหว่า
    #3,944
    0