มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 117 : บทที่ 117 ความจริงที่ได้รู้ ตอนแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 434 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

บทที่ 117 ความจริงที่ได้รู้ ตอนแรก

 

            การปรากฏตัวของเฒ่าชราอีกคนจากมิติรอยแยกกลางอากาศ หากเป็นที่ดินแดนอื่นไม่ใช่ที่นี่ หรือพิภพสูงล้ำกว่านี้คงเป็นเพียงภาพปกติธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

 

            แต่ทว่าภาพเหตุการณ์แบบนี้ มากเมฆเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก และมันน่าเหลือเชื่ออย่างมากสำหรับเขา ที่ยังมีมนุษย์คนหนึ่งที่สามารถแยกมิติสร้างเส้นทางเดินได้อย่างใจคิดแบบนี้

 

            ร่างกายของมากเมฆ ที่ผสานจิตกับบรรพบุรุษเมฆาเทพ หันไปมองชายชราที่ปรากฏตัวออกมา ".. ข้าสัมผัสได้ว่าเจ้ามาถึงตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังแกล้งทำเป็นมองดูข้าสู้กับเจ้าวิญญาณอมตะนี่อยู่ได้ .." บรรพบุรุษเมฆาเทพเหมือนจะมีอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อยให้เห็น ที่สหายสนิทเก่าแก่แกล้งให้ตนเองต่อสู้เพียงลำพังตั้งนาน ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอาศัยยืมร่างกายของมากเมฆ บรรพบุรุษเมฆาเทพไม่อาจจะใช้พลังได้ถึง 1% จากที่มีเลยด้วยซ้ำ

 

            เฒ่าปริศนาเทเวศร์หรือก็คือพ่อตาของมากเมฆ มองดูสหายสนิทไม่สบอารมณ์ แต่กับรู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก จึงได้แต่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจอยู่เรื่อยๆ ในขณะที่ฟังอีกฝ่ายบ่นว่าไปตามภาษาคนคุ้นเคย

 

            ".. ฮ่าฮ่าฮ่า เอาน่า เอาน่า เจ้าเฒ่านี่อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ยังจะใจร้อนเป็นวัยรุ่นอยู่ได้ เจ้าก็น่าจะรู้ หากข้ามาถึงเจ้าวิญญาณอมตะนั่นก็จบ แล้วทำไมข้าจะไม่ใช้โอกาสดีๆ แบบนี้ดูเจ้าต่อสู้ฆ่าเวลาเล่นบ้างล่ะจริงมั้ย ฮ่าฮ่าฮ่า .." เฒ่าเทเวศร์มาปรากฏที่ด้านข้างของมากเมฆ พร้อมกับตบไปที่หลังอย่างสนิทสนม

 

การมาถึงของเฒ่าปริศนาเทเวศร์ เขาได้เมินเฉยต่อวิญญาณร้ายนอกพิภพแบบเห็นได้ชัด แถมไม่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

 

แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นทางฝั่งของวิญญาณร้ายนอกพิภพเองเท่านั้น ที่แลดูกระวนกระวายมากกว่าปกติ สีหน้าที่เคยนิ่งสงบก่อนหน้านี้ ในเวลานี้ได้กลายเป็นตึงเครียดอย่างถึงขีดสุดไปแล้ว

 

".. เป็นไปไม่ได้ ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้!? .." วิญญาณร้ายนอกพิภพร้องตะโกนถาม เตรียมพร้อมที่จะหลบหนีออกไปจากสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังใดๆ แต่ดูเหมือนจะถูกผนึกเอาไว้ด้วยอะไรบางอย่าง จนแม้แต่จะขยับร่างกายก็ยังทำไม่ได้

 

".. เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ ไหนๆ ข้าก็มาแล้ว จบเรื่องที่กำลังจะเกิดเลยแล้วกัน ความผิดของเจ้าที่คิดจะระเบิดประตูมิติโบราณ เพื่อทำลายเอกภพแห่งนี้ มันเป็นการกระทำที่เกินกว่าเหตุ แถมเจ้ายังคิดที่จะดูดกลืนพลังงานต่างๆ ที่เหลืออีก เจ้าวิญญาณร้ายอมตะจากพิภพพระเจ้าราชันย์ เจ้ามันละโมบเกินไป .." ผู้เฒ่าเทเวศร์พูดสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นออกมาราวกับตนเองอยู่ในเหตุการณ์มาตลอด ได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ พร้อมกับเปิดเผยให้เห็นถึงกรงขังมิติขนาดใหญ่ที่ผนึกวิญญาณร้ายนอกพิภพเอาไว้ได้อย่างอยู่หมัด

 

".. หายไปชะ แยกวิญญาณ! .."  เฒ่าเทเวศร์ยกมือขึ้นและหายเข้าไปภายในมิติอันใดไม่ทราบได้ ก่อนที่จะปรากฏฝ่ามือห้านิ้วขนาดใหญ่ภายในกรงขังมิติ ดึงเอาวิญญาณร้ายนอกพิภพออกมาจากร่างของไพศาลอย่างโหดร้าย

 

อ๊ากก !

 

เสียงร้องเจ็บปวดทรมานของวิญญาณร้าย ร้องดังออกมาไม่ขาดสาย หลังจากถูกดึงวิญาณออกมาแล้ว ยังต้องมาถูกแยกส่วนเป็นชิ้นๆ ภายในกรงขังอีกด้วย ก่อนที่จะถูกดูดเข้าไปภายในลูกแก้วสีดำเล็กๆ ที่นำออกมา ก่อนที่จะถูกทำลายและหายไปในรอยแยกมิติตลอดกาล

 

วิญญาณร้ายนอกพิภพถูกกำจัด

 

".. เฮ้อ เหนื่อยจริงๆ หากเจ้ามาเร็วกว่านี้ ข้าก็ไม่ต้องทำอะไรเกินตัว เจ้ารู้มั้ยข้าแลกอะไรไปกับการมาที่นี่ .."

 

บรรพบุรุษเมฆาเทพบ่นให้สหายรักเก่าแก่ หลังจากที่เห็นอีกฝ่ายสามารถจัดการกับวิญญาณร้ายนอกพิภพได้ง่าย ราวกับกำลังกำจัดมดปลวก

 

".. เอาน่าหากเจ้าไม่มาแล้วข้าจะรู้มั้ย ว่ามีตัวตนแบบนี้อยู่ในพิภพแห่งนี้ด้วย เจ้าเองนั่นล่ะแลกเปลี่ยนอะไรไปถึงได้มาที่นี่ได้ .." เฒ่าเทเวศร์กล่าวถาม ในขณะเดียวกันก็ช่วยรักษาบาดแผล และปลดผนึกดวงวิญญาณจากดวงตาข้างซ้ายให้กับไพศาลบิดาแท้ๆ ของมากเมฆไปด้วยในเวลาเดียวกัน

 

".. ข้าแลกกับการไม่สามารถมองเห็นเจ้าหนูมากเมฆได้อีก เป็นระยะเวลา 1,000 ปี เท่ากับว่าต่อแต่นี้ไป 1,000 ปี ข้าจะไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเจ้าลูกหลานไม่ได้ความได้อีกแล้ว .."

 

".. ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของข้า กับการดูลูกหลานเติบโตเป็นอันจบลง .." บรรพบุรุษเมฆาเทพยังคงบ่นไปเรื่อยๆ ราวกับบ่นเป็นหมีกินผึ้งเลยก็ว่าได้

 

หลังจากที่สามารถปลดผนึกวิญญาณได้แล้ว รักษาอาการบาดเจ็บต่างๆ ของไพศาลจนหายดี

 

เฒ่าเทเวศร์ได้เปิดรอยแยกมิติและพาทั้งหมด กลับไปยังประตูมิติหินโบราณในทันที เพราะไม่อาจจะปล่อยให้เจ้าประตูมิติที่ว่าอยู่นอกเหนือการควบคุมได้ เพราะอย่างไรมันก็เป็นประตู นั่นก็หมายความว่าสามารถมีบางสิ่งบางอย่าง หรือใครบางคนมาจากอีกฝั่งของประตูมิติเมื่อไหร่ตอนไหนก็ได้นั่นเอง

 

ทั้งสองผู้เฒ่าชรามองประตูหินโบราณด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย และด้านข้างได้มีชายวัยกลางคนนอนหลับอยู่บนพื้นในสภาพที่อ่อนล้าอย่างที่สุด

 

".. ยังดีนะเจ้าเฒ่า ที่เจ้ายอมแลกเปลี่ยนแล้วมาที่นี่ ไม่อย่างงั้น ด้วยความสามารถของเจ้าหนูมากเมฆในตอนนี้ น่าจะถูกเจ้าวิญญาณร้ายนั่นครอบงำได้โดยง่าย และกลายเป็นว่าเปิดประตูมิติให้มัน จนพลังจากมิติที่สูงชั้นกว่าไหลเข้ามาในพิภพแห่งนี้ จนทำลายสิ่งต่างๆ พินาศหมดสิ้น อันตรายจริงๆ  .." เฒ่าเทเวศร์ในระหว่างที่พูดบอก ยังได้เอามือไปสัมผัสกับประตูหินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

 

เฒ่าเทเวศร์หันกลับมามองบรรพบุรุษเมฆาเทพ ในร่างของมากเมฆก่อนที่จะพูดในบางสิ่งออกมา

 

".. เจ้าเฒ่า บอกให้หลายชายเจ้าสร้างร่างวิญญาณออกมายังภายนอก มันถึงเวลาแล้วที่เจ้าหนูจะรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น และเจ้าเองก็สมควรจะเป็นผู้บอกเรื่องราวต่างๆ ที่บอกได้ให้เจ้าหนูมากเมฆได้รับรู้ และเจ้าด้วยไพศาลเลิกแกล้งทำเป็นหมดสติได้แล้ว  .."  เฒ่าเทเวศร์พูดบอกสหายรัก พร้อมกับเดินไปดึงให้พ่อแท้ๆ ของมากเมฆลุกขึ้นเช่นกัน เพราะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะรู้สึกตัวแล้ว

 

            ไพศาลค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ถึงแม้จะยืนได้ไม่ตรงนัก และมีอาการปวดหัวอย่างมาก แต่มันก็เทียบไม่ได้กับสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมาตลอดหลายสิบปีที่ถูกจับผนึกเอาไว้ในดวงตา ให้เฝ้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกชาย และภรรยาอย่างโหดร้ายเกินกว่าจะให้อภัย

 

            ".. ขอบคุณเฒ่าปริศนาที่ช่วยเหลือ ตระกูลเมฆาเทพจะตอบแทนบุญคุณในครั้งนี้อย่างแน่นอน .."

 

ไพศาลกล่าวบอกออกมาอย่างจริงใจ ก่อนที่จะมองไปยังบุตรชายที่ในเวลานี้ได้ผสานจิตกับบรรพบุรุษเมฆาเทพ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

 

            ในขณะเดียวกันนั้นที่ด้านข้างของบรรพบุรุษเมฆาเทพ ก็ปรากฏเป็นลูกบอลแสงหนึ่งลูกออกมา ลูกบอลแสงที่ว่าก็คือมากเมฆในรูปแบบของดวงจิตที่ออกมายังภายนอก เพื่อรับฟังและพูดคุยกับทุก ๆ คนได้อย่างปกติ

 

            ".. คุณพ่อ ปู่ขี้บ่น คุณพ่อตาที่น่าเคารพ สวัสดีครับ .." ลูกบอลแสงมากเมฆกลายทักทาย พร้อมๆ กับลอยไปลอยมา แถมยังได้ใช้เพลิงอมตะสีเงินรักษาอาการอ่อนล้าให้กับบิดาอีกด้วย

 

            เฒ่าเทเวศร์มองการกระทำของมากเมฆก็อดที่จะขำออกมาดังๆ ไม่ได้ ช่างเป็นคนที่ชื่นตรง และให้ความสำคัญกับคนใกล้ตัวเสียจริงๆ เห็นบิดาแท้ๆ อ่อนล้ายืนตรงยังไม่ได้ ถึงกับเข้าไปรักษาและฟื้นฟูสภาพให้ในทันที ไม่เลวเลยจริงๆ สำหรับนิสัยในส่วนนี้ของเจ้าหนูไม่ได้ความ

 

            แม้แต่บรรพบุรุษเมฆาเทพเองยังยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก รู้สึกดีจริงๆ ที่ลูกหลานของตนเอง ยังมีความกตัญญูรู้จักรักและห่วงหาคนในครอบครัว ขนาดถูกทำร้ายถูกทดลองอย่างสาหัสขนาดนั้น หากเป็นคนอื่นๆ คงกลายเป็นบ้า หรือไม่ก็เข้าสู่หนทางแห่งโลกมืด กลายเป็นตัวตนที่เลวร้ายไปแล้ว

 

            ".. เอาล่ะเอาล่ะ ถึงเวลาที่จะต้องพูดแล้ว ไม่งั้นคงต้องรออีก 1,000 ปี กว่าเจ้าจะได้พูดกับลูกหลานของตัวเองอีกครั้ง เจ้าเฒ่ารามนภา ถึงเวลาที่เจ้าต้องบอกให้เจ้าหนู และไพศาลรู้ได้แล้ว .." เฒ่าเทเวศร์กล่าวบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

 

            บรรพบุรุษเมฆาเทพเงียบไปสักพักก่อนที่จะใช้ปลายนิ้วทั้งสอง วาดบางสิ่งในอากาศออกมา

 

            ภาพแห่งความทรงจำได้ปรากฏขึ้น เป็น วงแหวนพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลหมื่นสังสารวัฏอมตะ วงแหวนพระเจ้าอันยิ่งใหญ่ และเต็มไปด้วยอำนาจพลังลี้ลับสุดคาดเดา เพียงแค่ได้เห็นก็ชวนให้หลงใหล และคิดจะแย่งชิงมาเป็นของตนเองราวกับต้องคำสาป

 

            ".. เฮ้อ มันเป็นเรื่องราวที่นานมาแล้ว ครั้งหนึ่งข้าเคยได้รับโอกาส ให้ได้สืบทอดพลังของพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลเมื่อหลายพันปีก่อนของพิภพแห่งนี้ แต่หากจะนับตามเวลาของต่างพิภพพระเจ้าราชันย์ คงจะบอกได้ว่ามันยาวนานนับหลายล้านปีเลยทีเดียว แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าโอกาสที่ได้รับมานั้น แท้ที่จริงแล้วมันก็เป็นเพียงหนึ่งในคำลวงเท่านั้น .."

 

            ".. ด้วยเหตุนี้ข้าจริงได้ต่อต้าน และหาหนทางในการหลุดพ้นมาได้ แต่ก็ต้องแลกด้วยอะไรหลายๆ อย่างที่สูญเสียไป จนก่อให้เกิดการต่อสู้และสงครามยาวนานไม่รู้จบ กับเหล่าผู้ติดตามที่ภักดีของพระเจ้าลี้ลับบรรพกาล แต่ถึงแบบนั้น พวกเราก็พ่ายแพ้ในท้ายที่สุด .."

 

            ".. แต่ถึงจะบอกว่าพ่ายแพ้ พระเจ้าลี้ลับเองก็พ่ายแพ้เช่นเดียวกัน เพราะในเวลานั้นข้าก็คือร่างพลังของพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลฝ่ายดีงาม หลังจากที่ข้าตัดสินใจทำลายและแยกส่วนของวงแหวนพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลหมื่นสังสารวัฏอมตะ ออกเป็นชิ้นๆ ด้วยตนเองแล้ว .."

 

".. ในขณะที่ข้าเป็นเจ้านายที่ได้รับการยอมรับเพียงหนึ่งเดียว และวิญญาณส่วนหนึ่งที่เป็นด้านดีงามของพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลเห็นชอบด้วย เพราะหากให้วิญญาณชั่วร้ายได้รับพลังไป อะไรจะเกิดขึ้นก็ไม่จำเป็นต้องคิดก็น่าจะรู้ได้ และเจ้าวงแหวนพระเจ้าในเวลานั้น มันเองก็ยินดีทำตามที่ข้าต้องการ พร้อมๆ กับส่งเศษชิ้นส่วนบางส่วนไปยังมิติเอกภพต่างๆ เพื่อมิให้พลังอำนาจด้านเลวร้ายของอีกฝ่าย ได้กลับมาสมบูรณ์แบบได้อีกครั้งเช่นกาลก่อน .."

 

            ".. ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าลี้ลับบรรพกาลแรกกำเนิดเองในเวลานั้น ก็ไม่สามารถคงอยู่ได้อีกต่อไป เพราะการหายไปของวงแหวนพระเจ้าอันเป็นพลังลี้ลับรากฐานของเจ้าตัว  ข้าถึงได้สูญเสียพลังที่เคยได้รับในฐานะร่างพลังของพระเจ้า แต่นั่นก็แลกมากับความสงบสุข และทุกๆ เอกภพเกิดใหม่จำนวนมาก ที่ไม่ต้องเผชิญกับหายนะของเหล่าสาวกผู้ภักดีอีกต่อไป  .."

 

            ".. เศษชิ้นส่วนทั้ง 16 ชิ้น ปัจจุบันอยู่ที่ข้าทั้งหมด 8 ชิ้น ส่วนที่เหลือนั้นล้วนหายไปในมิติเอกภพต่างๆ  และไม่สามารถรู้ได้ว่าพวกมันอยู่ที่ไหนกันบ้าง .."

 

            ".. ในส่วนของเหล่าสาวกจำนวนมาก ที่มีพลังดุจพระเจ้าแห่งโลกโบราณ ต่างก็ถูกผนึกไว้ในมิติลี้ลับบรรพกาลเช่นเก่าก่อนทั้งสิ้น จะมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่หลุดรอดออกมาได้ เฮ้อคิดแล้วก็น่าปวดหัวเสียจริงๆ ในช่วงวันเวลาที่ผ่านมา .."

 

            บรรพบุรุษเมฆาเทพมองมากเมฆที่ดูเหมือนจะมีคำถามในใจ แต่กับเงียบเอาไว้ไม่พูดขัดหรือถาม

 

            ".. เจ้าคงมีคำถามสินะ ว่าเรื่องที่เล่าออกไปทั้งหมด มันเกี่ยวอะไรกับเจ้าใช่มั้ย เจ้าลูกหลานไม่ได้ความมากเมฆน้อย .."

 

            มากเมฆรู้สึกว่าเรื่องที่ได้ฟังมันดูไม่ธรรมดา ยังกับนิทาน แต่มันก็ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเขาตรงไหน

 

            บรรพบุรุษเมฆาเทพถอนหายใจดังยาว ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า

 

".. เรื่องทั้งหมดที่เกิดมานี้ ล้วนเกี่ยวกับเจ้าอย่างมาก เพราะเจ้าเป็นต้นเหตุให้พระเจ้าลี้ลับบรรพกาลต้องพ่ายแพ้ และเป็นความพ่ายแพ้ครั้งแรกในชีวิตของเขา ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายได้จุติเป็นพระเจ้าอีกด้วย แถมการพ่ายแพ้ในครั้งนั้น ยังเป็นเพราะ ผู้หญิง ข้าก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีหากข้าไม่ได้รับความทรงจำจากพระเจ้าลี้ลับมาบางส่วน ปริศนาเหล่านี้ชาตินี้ทั้งชาติข้าเองก็ไม่มีวันได้รู้ เอาเป็นว่าหลายๆ เหตุการณ์ที่พวกข้าต้องเผชิญ และต้องเจอมาตลอดหลายล้านปี ในมิติเอกภพต่างๆ ที่ได้ไป ล้วนแล้วก็มาจากเจ้าเกือบ 50% จากทั้งหมด  .."

 

            ".. เจ้าพอจะนึกอะไรออกได้บ้างมั้ย หลังจากที่เจ้าได้พบกับราริอัสเป็นครั้งแรก .."

 

            บรรพบุรุษเมฆาเทพ ถึงกับแสดงสีหน้าเหนื่อยอกเหนื่อยใจออกมา หลังจากที่ได้คิดไปถึงความทรงจำต่างๆ ที่ดวงจิตวิญญาณของพระเจ้าลี้ลับด้านดีงามได้แบ่งปันมาให้รับรู้

 

            แม้แต่ผู้เฒ่าชราเทเวศร์เองก็เช่นกัน เพราะเป็นอีกคนหนึ่งที่ได้รู้

 

เรื่องบางเรื่องที่ใหญ่โตเกินกว่าจะแก้ไข ส่วนใหญ่มักจะเกิดจากเรื่องเล็กๆ ที่ไม่มีคนสนใจ และมองให้เห็นอย่างจริงจังถึงเหตุและผล .. เพื่อแก้ไขและจัดการให้ถูกต้อง

 

            มากเมฆได้ฟังถึงกับมีงองูล้านตัวในสมองเลยทีเดียว ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 434 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #2805 Green_pn (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 10:20
    สงสัยพระเจ้าจะอยากเปันชู้กับเมียชาวบ้านแน่ๆ
    #2,805
    0
  2. #2804 นิค&NIck (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 08:45
    สรุปคือมากเมฆนั้น แท้จริงแล้วโคตรแกร่งมาก แต่พอมาจุติเลยกากลงสินะ แต่ถ้าได้ความทรงจำทั้งหมดกลับมาตอนทำพันธะสัญญาที่ 3 พลังคงจะเพิ่มขึ้นอีกหน่อย แต่ถ้าให้กลับไปเหมือนเดิมคงต้องฝึกแหละนะมันไม่มีทางลัดหรอก
    #2,804
    0
  3. #2803 joelamtan (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 07:34
    ขอบคุณครับ ปล.อีกเรื่องนึงเปิดอ่านด้วยยย
    #2,803
    0
  4. #2802 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 06:11

    ง.งูเพ่นพ่าน​เลยนะ 5555555

    #2,802
    0
  5. #2800 นิค&NIck (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 23:58
    สมแล้วที่เป็นหายนะ
    #2,800
    0
  6. #2799 KurouNeko (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 23:55

    พระเจ้าตีกันแย่งหญิงเรอะ...

    #2,799
    5
    • #2799-2 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 117)
      28 ธันวาคม 2561 / 23:40
      เรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องแรกละมั้งเนี่ยที่มีปมแบบนี้ ..
      #2799-2
    • #2799-4 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 117)
      28 ธันวาคม 2561 / 23:43
      ปมเล็กๆ แต่ปัญหาที่เกิดมันใหญ่มาก ด้วยสถานะของตัวตนในเวลานั้น
      #2799-4