Engineering of Love - ขอโทษนะ แต่นายน่ารักว่ะ

ตอนที่ 26 : Arts of Love (04) - Helpful

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 พ.ค. 60


[New's Part]

/VolkThana/ เย็นนี้พี่ขอเปลี่ยนนัดจาก 5 โมงครึ่งเป็น 4 โมงครึ่งนะ
/Natthanew/ ครับพี่
/VolkThana/ นิวสะดวกรึเปล่า บอกพี่ได้นะ
/Natthanew/ สะดวกครับๆ
/Natthanew/ (*Sticker)

ผมตอบไลน์พี่โฟล์คไประหว่างที่กำลังนั่งรออาจารย์เข้าห้องอยู่ เมื่อประมาณ 3-4 วันก่อนพี่โฟล์ค (พี่ที่เคยมาจีบไอ้ไวท์) เขามาขอให้ผมไปเป็นพรีเซ็นเตอร์ร้านค้าในอินสตาแกรมของพี่ๆเขาชั่วคราวเพราะพรีเซนเตอร์คนเดิมที่เป็นเพื่อนพี่เขาไปต่างประเทศ ซึ่งผมลองคิดและดูจากหน้าร้านใน IG แล้วคิดว่าคงไม่อะไรมากก็เลยตอบตกลงไป

บรรยากาศในห้องก็เหมือนเดิมกับทุกๆวัน ก็คือนั่งจับกลุ่มคุยกันระหว่างที่รออาจารย์มา

"วันหยุดนี้ไปทำรายงานกันที่ไหนดีวะมึง"
"อืม...ถ้าได้ที่ไหนก็บอกกูด้วยละกันไอ้พีช"
"อ่าวได้ไงวะไอ้ไวท์ กูถามมึงนะเว้ย"
"ทั้งกลุ่มไม่ได้มีกูคนเดียวซะหน่อย กูง่วง กูนอนละ"
"หลับต่อหน้ากูเฉยเลย งั้นกูไปถามไอ้ไนท์ก็ได้"
"ไอ้ไนท์ไปเข้าห้องน้ำ"
"อ่าว งั้นกูถามมึงนี่ล่ะไอ้เพลิง วันเสาร์นี้มึงว่า..."

"เย็นนี้ไปจตุจักรกรีนกันมั้ย?" ไอ้เพ้นท์ที่นั่งอยู่ข้างๆบอกกับผม
"ไม่อ่ะ กูไม่ว่าง"
"อ้าวทำไมวะ ไม่ว่างหรอ"
"อือ กูมีธุระตอนเย็นล่ะ"
"ธุระอะไรอีกวะ อยากบอกนะว่าพี่อะไรนั่นยืมตัวไปอีกล่ะสิ"
"เออนั่นแหละ"

พอผมตอบเสร็จ ไอ้เพ้นท์ก็ถอนลมหายใจแถมทำหน้าเจื่อนๆ

"เป็นอะไรไปวะ ทำอย่างกับกูจะจากมึงไปไหนไกลซะนั่น"
"ไม่ใช่ก็คล้ายๆกันนี่หว่า ช่วงนี้นอกจากตอนเรียนและตอนนอน กูก็แทบไม่ได้เห็นหน้ามึง"
"เถอะน่าช่วยพี่เขาหน่อยแป๊บเดียวเอง หมดงานเมื่อไหร่เดี๋ยวกูพาไปหาอะไรอร่อยๆกินก็ได้"
"จริง? สัญญาแล้วนะเว้ย" ไอ้เพ้นท์พูดพร้อมกับหน้าตาที่ดูสดใสขึ้นมาบ้าง
"เออแน่นอน" ผมตอบมันกลับไป ก่อนที่อาจารย์จะเข้าห้องมาพอดี

จะว่าไปก็จริงอย่างที่ไอ้เพ้นท์บอก คือตั้งแต่ผมตกลงรับงานช่วยพี่โฟล์คกับพี่ใบเตยชั่วคราว ผมก็แทบไม่ค่อยได้อยู่กับไอ้เพ้นท์ตลอดเหมือนเมื่อก่อนเท่าไหร่ ถึงแม้ทางพี่เขาจะไม่ได้ขอผมช่วยงานทุกวันก็ตาม ซึ่งตอนแรกไอ้เพ้นท์ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก แต่พอเริ่มผ่านไปมันดูเหมือนเอือมๆบ้างลักษณะเหมือนมันกำลังน้อยใจผมซะอย่างนั้น

ผมก็ได้แต่บอกมันว่าแค่สองอาทิตย์เองไม่นานหรอกน่า อีกอย่างหนึ่งอย่างน้อยผมก็ยังกลับมาหามันก่อนนอนอยู่ดี

และอีกอย่างหนึ่ง ผมก็ไปไหนไม่รอดจากมันด้วยเช่นกัน

.
.
.

หลังจากเสร็จงานและแยกย้ายกับพวกพี่โฟล์คเสร็จแล้วผมก็กลับมาที่ห้องตัวเอง ระหว่างทางผมก็แวะซื้อของกินติดมือมาด้วยเพราะผมยังไม่ได้กินอะไรและตอนนี้ก็ 3 ทุ่มแล้วพอดี ผมบอกไอ้เพ้นท์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าให้หาอะไรกินเองไม่ต้องรอผมกลับมา ไม่งั้นมันหิวตายพอดี

ผมเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบกับทีวีที่เปิดไว้ พร้อมกับคนที่นอนสลบในสภาพถือรีโมทไว้ในมือบนที่นอนของผมด้วยความที่เป็นเตียงสองชั้น เตียงของผมที่อยู่ด้านล่างก็เลยกลายเป็นคล้ายๆที่นั่งเล่นไปโดยปริยาย ก่อนที่ผมจะเดินผ่านมันไปแล้ววางถุงของกินบนโต๊ะพับอันเล็กที่มีจานและถ้วยที่ปิดไว้อยู่ เมื่อผมเปิดออกดูก็มีทั้งข้าวและกับข้าวอยู่ 2-3 อย่างในสภาพเหมือนปราศจากการแตะต้องใดๆ ซึ่งเห็นอย่างนี้ชัดเลยว่ามันยังไม่ได้กินข้าวแน่นอน

"ไอ้เพ้นท์ ตื่นๆ" ผมลุกไปเขย่าไหล่มันเพื่อปลุก
"อือ...กลับมาแล้วหรอวะ?" ไอ้เพ้นท์ตอบผมด้วยสภาพงัวเงีย
"นี่มึงยังไม่ได้กินข้าวใช่มั้ยเนี่ย?"
"อือ"
"แล้วทำไมไม่กิน"
"ก็รอมึงไง"
"กูบอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอกูหรอก"
"ไม่อ่ะ กูจะรอกินพร้อมมึงนี่แหละ"
"เฮ้อ มึงนี่มันจริงๆเลย ลุกไปล้างหน้าแล้วมากินข้าวซะ"

"ยิ้มอะไรของมึงวะ?" ผมถามมันระหว่างนั่งกินข้าวกันอยู่
"ยิ้มอะไร เปล่าเลยยยย"
"หรอ เมื่อกี้แววตาเป็นประกายเลยนะมึง เหมือนกับเป็นมื้อพิเศษ"
"จะว่าใช่ก็ใช่ล่ะมั้ง"
"หืม?"
"ก็วันนี้เป็นวันแรกที่กูได้กินข้าวเย็นพร้อมกับมึง"
"พูดซะเหงาเลยมึงอ่ะ"
"เอ้าก็จริงนี่หว่า กูนั่งกินข้าวคนเดียวมา 4-5 วันตลอดนี่นา"
"อือๆ เอาเป็นว่ากูจะพยายามไม่กลับดึกละกัน"

"แล้วก็..."
"แล้วก็อะไรวะ?" ผมถามมัน
"ไหนๆแล้ว มึงล้างจานนะวันนี้"
"หะ? กูหรอ"
"ก็เอออ่ะดิ 4-5 วันนี้กูกินคนเดียว ล้างเก็บคนเดียวตลอด สลับกันมั่ง"
"ถ้ากูบอกว่ากูไม่ทำ..."
"งั้นกูก็จะยึดที่นอนมึง" พูดเสร็จไอ้เพ้นท์ก็กระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงผมเรียบร้อย
"ไอ้เพ้นท์ ไอ้เลววว...โถ่ กูล้างเองก็ได้"
"ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณนะครับเพื่อนนิวของเพ้นท์"

- - - - -

"ไอ้นิว"
"ว่า..."
"ขึ้นมาหากูหน่อยดิ"
"ไม่เอากูขี้เกียจ มีอะไรบอกมา"
"ขึ้นมาก่อนเถอะน่า เดี๋ยวกูจะบอก"
"เออก็ได้ๆ"

ผมปีนขึ้นไปเตียงชั้นบนของไอ้เพ้นท์

"อ่ะ มึงมีอะไร"
"นอนเป็นเพื่อนกูหน่อย"
"นอน? บ้ารึเปล่ามึงอ่ะ อ่านเรื่องผีแล้วนอนไม่หลับหรอมึงอ่ะ"
"เปล่าเว้ยๆ"
"แล้วทำไมถึงจะให้กูขึ้นมานอนกับมึงวะ"
"กูหนาว"
"หะ? หนาวเนี่ยนะ"
"อือดิ หอเพิ่งมาล้างแอร์ไปหมาดๆ นอนด้วยกันอบอุ่นจะตาย"
"กูว่ามึงไปเบาแอร์จะง่ายกว่าไหม"
"ไม่เอากูขี้เกียจปีนลงไป รีโมทแม่งติดอยู่กับผนังอีกด้าน แถมตอนนี้ปิดไฟแล้วด้วย"

"..." ผมทำตาหรี่ๆมองใส่มัน
"เออน่าจริงๆกูล้อเล่นเอง ขึ้นมานอนคุยเล่นกับกูแป๊บเดียวแล้วค่อยลงไปก็ได้"
"อือก็ได้" ผมพูดจบก่อนจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับมัน

จริงๆผมไม่ได้รำคาญมันนะแต่ชอบดูมันต่อรองเฉยๆเองแหละ ทั้งที่ใจแทบจะมุดไปนอนข้างมันตั้งแต่ประโยคแรก

ผมกับมันนอนคุยกันไปได้ซักพักก่อนที่มันจะเงียบไป ผมเลยเลื่อนเปิดหน้าจอมือถือแล้วส่องไปทางหน้ามันก่อนจะพบว่ามันหลับไปแล้ว

"อ่าว แม่งหลับตอนไหนก็ไม่บอก ปล่อยกูพูดคนเดียวซะงั้น"

ผมค่อยๆพลิกตัวเพื่อจะชันตัวขึ้นและกะจะปีนลงไปนอนที่เตียงของตัวเอง แต่ก็พบว่าไอ้เพ้นท์มันนอนผมกอดไปแล้วเรียบร้อยแถมนอนกอดเต็มแขนทั้งสองข้างมันด้วย แน่นอนว่าเจอแบบนี้ก็กลายเป็นว่าคืนนี้ผมก็ต้องนอนกับมันจนได้

ผมเอียงข้างไปหามัน โดยตอนนี้ผมกับมันหันหน้าเข้าหากันอยู่ แสงจากไฟตึกและไฟถนนข้างนอกลอดจากผ้าม่านมาเล็กน้อยทำให้ผมเห็นใบหน้าของมันลางๆบ้าง ผมค่อยๆเอานิ้วเกลี่ยเส้นผมที่บังใบหน้ามันออกไปอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เจ้าตัวรู้สึก เพื่อจะได้เห็นใบหน้าที่ดูหล่อผสมกับความทะเล้นหน่อยๆได้ชัดขึ้น ระยะใกล้ขนาดนี้หัวใจผมแทบจะละลายเป็นของเหลวไม่ต่างกับน้ำ

ระยะที่ใกล้เพียงแค่ลมหายใจเบาๆก็ยังรู้สึกถึงกัน ถ้าหากเลื่อนหน้าเข้าไปอีกนิดก็สัมผัสกับริมฝีปากนั้นได้อย่างง่ายดาย แต่ด้วยความกลัวที่ซ่อนอยู่และใจไม่กล้าพอก็เลยทำให้ได้แต่แค่คิด

'ถ้ากูบอกมึงไปแล้ว มึงจะยังทำอะไรใกล้ชิดแบบนี้กับกูอยู่ไหม'

ผมจึงทำได้แต่กอดมันกลับบ้างเพียงเท่านั้น

- - - - - - - - - -
กลับมาอีกครั้งในรอบเกือบปี หายไปชนิดว่าคงจะเลิกแต่งไปแล้ว 55555 ชีวิตมัธยมศึกษาที่ว่าคุมตารางเวลาได้ยากแล้ว พอเจอชีวิตมหาวิทยาลัยเข้าไปก็เลยประหนึ่งว่าสูญหายจากนิยายไปเลย

ตอนนี้ไรต์กำลังจัดรายการนิยายและฟิคของตัวเองใหม่อยู่ โดยอาจจะมีบางเรื่องที่จะพักการแต่งไว้ชั่วคราวเพื่อบริหารนิยายและฟิคได้ง่ายขึ้น (แต่ไม่ใช่เรื่องนี้แน่นอนสบายใจได้ 55555)

บางคนอาจจะคิดว่ากลับมาทั้งทีทำไมเป็นของเพ้นท์นิวก่อน แล้วของไวท์ล่ะ?? ก็คือเรื่องตอนนี้กำลังดำเนินไปถึงจุดพีคของคู่นี้แล้วก็เลยให้คู่นี้ก่อนนิดนึง ส่วนตอนของไวท์ไรต์มีตอนพิเศษแต่งชดเชยไว้ให้ในเพจแล้วนะครับ

WRITE : 15 MAY 2017

50 ความคิดเห็น