Engineering of Love - ขอโทษนะ แต่นายน่ารักว่ะ

ตอนที่ 27 : Arts of Love (05) - Clear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 พ.ค. 60

[Paint's Part]

ผมว่าตอนนี้ผมกำลังอารมณ์เสีย จากทั้งที่ปกติผมไม่ใช่ที่อารมณ์เสียง่ายบ่อยๆ

เมื่อหลายวันก่อนที่ผมจงใจไม่กินข้าวเย็นเพื่อรอให้ไอ้นิวกลับมาก่อน จนโดนมันบ่นใส่ผม อีกทั้งแอบเรื่องมากๆหน่อยที่ให้ไอ้นิวขึ้นมานอนกับผม ซึ่งจริงๆแล้วอันนี้ผมจงใจเองล่ะนะ ฮ่าๆๆ เพราะเราสองคนช่วงนี้แทบจะไม่ได้อยู่ใกล้กันเลย ให้ผมได้อยู่ใกล้ๆมันให้ชุ่มชื้นหัวใจบ้าง

หลังจากวันนั้นมาไอ้นิวบอกผมว่าอาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สุดท้ายแล้ว ที่จะไปช่วยเป็นแบบร้าน เสื้อผ้าในอินสตาแกรมของพี่โฟล์คอะไรนั่น ซึ่งตอนแรกผมก็โอเคเพราะอาทิตย์สุดท้ายแล้วอดทนอีกหน่อยๆ แต่ปรากฏว่าอาทิตย์นี้รู้สึกว่าจะเยอะกว่าอาทิตย์ก่อนมาก เพราะอย่างอาทิตย์ที่แล้วจะนัดกันตอนบ่ายๆหรือหลักเลิกเรียน แต่คราวนี้นัดกันทั้งวันก็มี

อย่างเมื่อวานเองที่เป็นวันหยุดผมตื่นมาก็ไม่เจอหน้าไอ้นิวละ นอกจากกระดาษโน้ตที่แปะไว้หน้าตู้เย็น


ส่วนตอนนี้นั้นผมนั่งอยู่ข้างสระน้ำกลางมหาวิทยาลัยพร้อมกับไอ้ไวท์และไอ้พีช หลังจากพวกเราเลิกเรียนเสร็จแล้ว ส่วนไอ้นิวน่ะหรอ ติดนัดเหมือนเดิมนั่นล่ะ

"ไอ้นิวช่วงนี้หายไปเลยว่ะ" ไอ้ไวท์พูดขึ้นมา

"แหงล่ะ ติดไปช่วยงานพี่โฟล์คนี่หว่า" ไอ้พีชตอบกลับไอ้ไวท์

"อาทิตย์นี้คงหมดแล้วมั้ง เห็นมันบอกกูอยู่"

"อือก็ดีแล้วล่ะ ถ้านานกว่านี้คนแถวนี้จะเฉาตายเอาซะก่อน"


"อะไร? พวกมึงมองกูทำไมวะ" ผมพูดกับมันทั้งสองคน

"อย่าทำมึนเลยมึง แอบชอบมันอยู่ไม่ใช่รึไง"

"เออน่า" ผมตอบไอ้พีชกลับไป ก็แน่ล่ะว่าสองคนนี้รู้อยู่แล้วว่าผมแอบชอบไอ้นิวอยู่


"เห็นว่าจะมีถ่ายกันนอกสถานที่หรอวะ" ไอ้พีชถามไอ้ไวท์

"กูก็ได้ยินแว่วๆแบบนั้น ถ้าเพื่อนพี่เขากลับจากต่างประเทศแล้วขอพักก่อน"

"แล้วไปกันกี่คนวะ 3 คน?"

"น่าจะ 2 ล่ะมั้ง เพราะพี่ใบเตยไม่ว่าง ก็เหลือแค่ไอ้นิวกับพี่โฟล์ค"

"มึงคิดว่าไอ้นิวกับพี่โฟล์คจะมีโอกาสรึเปล่าวะ"

"อันนี้กูไม่รู้หรอก แต่ไปกันแค่ 2 คนแถวโสดทั้งคู่มันก็น่าชวนคิดเหมือนกันล่ะว่ะ ฮ่าๆๆ"


โครม..

"ไอ้เพ้นท์ มึงเป็นอะไรวะ?" ไอ้ไวท์ถามผม หลังจากที่ผมโยนแก้วน้ำพลาสติกใส่ถังขยะเมื่อกี้

"เปล่า กูก็แค่โยนแก้วน้ำเฉยๆ"

"มึงนี้ก็แปลกคนจริงเนอะ โยนเบาๆก็ได้ มืดละกลับกันเถอะพวกมึง" ไอ้พีชบอกพร้อมกับลุกขึ้น


"มึง"

"อะไรวะ?" ผมหันไปหาไอ้ไวท์ที่มายืนอยู่ข้างผม

"อึดอัดใจอะไรอยู่ก็อย่าลืมไปจัดการล่ะ เก็บไว้เดี๋ยวเครียดเปล่าๆ"

"อ่อ อือๆ" ผมตอบไอ้ไวท์กลับไป ก่อนที่มันและไอ้พีชจะเดินออกไป

ไอ้ไวท์หมายถึงอะไรของมันวะ ผมเองก็งงเหมือนกัน


ส่วนที่โยนแก้วน้ำไปเมื่อกี้ผมตั้งใจเองอีกเหมือนกัน พอพูดว่าจะไปกันอยู่สองต่อสอง ก็ทำให้ชวนทำให้หงุดหงิดขึ้นมา เพราะถ้าเกิดไปกันจริงแล้วไปสปาร์คขึ้นมาผมนี่จะเป็นบ้าเอาซะก่อน อีกอย่างหนึ่งพี่โฟล์คเองก็เป็นผู้ชายในระดับที่หลายคนหมายปอง ถ้าเกิดว่าไอ้นิวเองแพ้ทางพี่เขาขึ้นมา แล้วคนที่แอบชอบมานานอย่างผมก็คงต้องแห้วไป


New Notification...

ผมเหลือบไปดูมือถือก่อนจะพบว่านิวส่งไลน์มาหาผม


/NatthaNew/ มึง วันนี้กูจะกลับดึกหน่อยนะ

/PaintingKung/ กลับดึก? ทำไมวะ

/NatthaNew/ คือวันนี้มีเก็บรายละเอียดเยอะหน่อย

/PaintingKung/ งั้น เดี๋ยวกูจะไปรอมึง

/NatthaNew/ เดี๋ยวก่อน มึงจะมาหากูจริงๆหรอวะ

/PaintingKung/ เออดิ ไปหาไม่ได้รึยังไง

/NatthaNew/ กูกลัวมึงจะเบื่อเอาซะก่อน

/PaintingKung/ ไม่เป็นไร กูไม่เบื่อหรอก

/NatthaNew/ งั้นตามใจมึงละกัน

.

.

.


ผมมาถึงคอนโดของพี่โฟล์คในเวลาที่ไม่นานนัก โดยพี่โฟล์คลงมารับผมและพาผมไปที่ตัวสระว่ายน้ำของคอนโด ซึ่งพี่โฟล์คเล่าให้ฟังว่าจะเอาสระว่ายน้ำเป็นฉากหลังก็เลือกตรงนี้

ระหว่างที่ผมรอก็ยอมรับว่าน่าเบื่อจริงๆล่ะ เพราะไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากดูการถ่ายรูปอย่างเดียว เท่าที่ดูไปดูมายอมรับว่าพี่โฟล์คเป็นคนที่มีฝีมือในการถ่ายรูป ส่วนชุดที่ไอ้นิวใส่นั้นก็เป็นชุดใช้ได้เลยทีเดียว


แต่จะดีกว่านี้ ถ้าผมไม่ต้องมาดูสองคนนี้หยอกล้อกันไปมากันจนทำให้ผมชวนคิดอีกเหมือนกัน

'กูเริ่มไม่มั่นใจแล้วสิ ว่ามึงจะอยู่รอให้กูบอกรักไปรึเปล่า'

"บอกแล้วไงล่ะว่าเดี๋ยวมึงก็เบื่อ" ไอ้นิวเดินมาหาผมหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ

"ช่างเหอะ อย่างน้อยกูก็ได้รู้ว่ามึงทำอะไรไปบ้าง ว่าแต่เสร็จแล้ว?"

"อือ ของวันนี้ก็เสร็จแล้ว แต่อาจจะอยู่คุยอะไรกันอีกหน่อยๆ"

หลังจากนั้นทั้งผม ไอ้นิว และพี่โฟล์คก็มานั่งคุยกันตรงเก้าอี้ข้างสระน้ำ


"ตอนแรกเองพี่ก็งงเหมือนกันนะ ว่าเพ้นท์จะมาด้วยหรอ" พี่โฟล์คพูดกับผม

"ฮ่าๆ เผอิญอยากมาลองดูว่าทำอะไรกันบ้างน่ะครับ"

"อ่อ แล้วนิวล่ะ เรื่องที่ว่ากันไว้นั้น"

"เรื่องอะไรหรอครับ ผมฟังได้ไหม" ผมถามพี่โฟล์ค

"อ้อ เรื่องที่ว่าย้ายโลเคชั่นไปต่างจังหวัดน่ะ คือเท่าที่ดูแล้วเหมือนเพื่อนพี่น่าจะกลับมาช้ากว่ากำหนด ก็เลยว่าจะขอยืมตัวไปอีกนิดนึงน่ะ"

"แล้วไปกันกี่คนหรอครับ?"

"ไปกันแค่สองคนน่ะ เพราะพี่ใบเตยแกไม่ว่างไปด้วย แล้วนิวล่ะสรุปว่ายังไงเอ่ย"

"ก็คง..."


"คงไม่น่าจะไปได้ครับ" ผมแทรกตอบแทนไอ้นิว

"หะ? เดี๋ยวนะไอ้เพ้นท์" ไอ้นิวหันมามองผม

"อ่าว ไม่ได้หรอกหรอ" พี่โฟล์คถามพวกผม

"คือเราสองคนมีธุระช่วงสุดสัปดาห์นี้น่ะครับ ก็เลยอาจจะไปไม่ได้"

"เดี๋ยว ไอ้เพ้นท์พูดอะไรของมึงน่ะ"

"ก็พูดตามที่บอกไปแล้วไง"


"เอ่อ...เดี๋ยวพี่ไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ" พี่โฟล์คบอกก่อนจะเดินออกไปคุยโทรศัพท์


- - - - -

"มึงพูดอะไรของมึงไปไอ้เพ้นท์"

"กูไม่อยากให้มึงว่าง"

"มึงบ้ารึเปล่าไอ้เพ้นท์ อยู่ดีๆก็พูดออกไปแบบนั้นไม่ถามกู"

"กูไม่จำเป็นต้องถาม กูจะตอบเอง"

"อย่างี่เง่าได้ป่ะ มึงมีสิทธิอะไรมาคิดเองแทนกู ตอบกูมาสิว่า..."

ผมไม่ปล่อยไอ้นิวพูดจบ ก่อนจะพุ่งเข้าไปจูบกับมันในทันที


มันพยายามดันผมออก แต่ด้วยที่แรงผมเยอะกว่าทำให้มันไม่ได้ผล ผมไม่สนแล้วว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้ เพียงแต่ว่าผมจะเปิดเผยสิ่งที่มันอึดอัดใจมาหลายปีให้ออกไปเสียที

"สิทธิของคนที่รักมึงไง เข้าใจกูไหม" ผมพูดออกไปหลังจากยอมผละจูบออกมา


"กูไม่อยากให้มึงไปไหนกับใครโดยที่ไม่มีกู"

"กูรู้ว่ามันเห็นแก่ตัว แต่กูทำไปเพราะกูแอบรักมึงมาตลอด"

"กูแอบชอบมึงมานานแล้ว ถึงแม้มึงจะมีคนที่แอบชอบอยู่แล้วก็ตาม"

"สุดท้ายกูขอโทษในสิ่งที่กูทำลงไปตอนนี้ถึงมึงจะไม่ได้ชอบกู มึงจะโกรธจะเกลียดกูยังไงก็ได้ แต่ขอร้องอย่าตัดขาดความเป็นเพื่อนกับกูเลยนะ กูขอร้องล่ะ"

ผมพูดสิ่งที่อัดอั้นในใจต่างๆที่ผ่านมาออกไป ถึงแม้ว่าสุดท้ายจะเป็นผมที่คิดไม่ซื่อ คิดเองไปคนเดียวก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ขอให้มันได้รับรู้บ้างว่าความรักของผมมันเอ่อล้นขนาดไหน ถึงแม้สุดท้ายมันจะทำให้เราสองคนมองหน้ากันไม่ติดอีกต่อไปแล้วก็ตาม

.

.

.


ผมหลับตาลงเพื่อน้อมรับกับสิ่งที่จะตามมา แต่สิ่งที่ผมได้คือการกระโดดเข้ามากอดผมของไอ้นิวแทนพร้อมกับเสียงคล้ายๆเหมือนว่าร้องไห้

"นิว มึง... มึงร้องไห้ทำไม"

"ชอบกูแล้วทำไม... ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก"

หะ? อะไรนะ?


"กูแอบชอบมึงมานานมากแล้วรู้ไหม ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน"

"แต่กูก็ไม่กล้าได้แต่เก็บเอาไว้ไม่กล้าบอกใคร เพราะกลัวมึงจะรู้แล้วเกลียดกู"

"กูชอบมึงรู้มั้ยเพ้นท์ กูแทบจะทนไม่ไหวแล้วที่ต้องเก็บไว้"

"มึงไม่ต้องร้องไห้หรอก กูไม่มีทางเกลียดมึงได้ เพราะกูก็รักมึงเหมือนกันรู้ไหม" ผมพูดกับนิว

ถึงตอนนี้ผมจะยังทึ่งว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นผมแอบรักมันมากแค่ไหน มันเองก็แอบรักผมมากมายไม่ต่างกัน เพียงแต่แค่เราสองคนไม่มีใครกล้าบอกออกไปก็เท่านั้น


"เอ่อ...คือว่า..." เสียงพี่โฟล์คทำให้เราผละออกจากกัน พร้อมกับไอ้นิวที่รีบปาดน้ำตาตัวเอง

"คือพี่จะบอกว่าไม่มีอะไรแล้วกลับบ้านเถอะ" "แล้วก็เรื่องต่างจังหวัดนั้นไม่ต้องกังวลนะ เพราะเมื่อกี้เพื่อนพี่โทรมาบอกว่ากลับมาทันแน่นอน"

"ครับพี่ งั้นพวกผมไปแล้วนะครับ"

"โอเค กลับบ้านดีๆล่ะ"


"เลิกร้องไห้ได้แล้วมึงอ่ะ" ผมบอกไอ้นิวระหว่างที่กำลังนั่งรถเมล์กลับหอ

"กูหยุดร้องตั้งนานแล้ว"

"นึกว่ายังไม่หยุด ไม่อย่างงั้นจะจูบให้หยุดร้อง"

"หยุดเลยมึง บนรถเมล์นะเว้ย"


"ขอบคุณนะ"

"ขอบคุณ? ขอบคุณกูทำไม" ผมถามไอ้นิว

"ขอบคุณที่ทำให้ฝันของกูเป็นความจริง"

"ฮ่าๆๆ น่าจะเป็นกูมากกว่าที่ต้องขอบคุณมึง"

"ทำไมวะ?" "ขอบคุณที่ไม่ลงไม้ลงมือกับกู เมื่อกี้กูนี้หลับตารอมือรอเท้ามึงเลยนะ"

"เว่อร์ไปล่ะมึง กูไม่ใช่คนรุนแรงขนาดนั้นเว้ย"

หลังจากลงจากรถเมล์ เราสองคนก็แวะหาอะไรกินตรงแผงลอยด้านหน้าก่อนจะกลับห้อง เชื่อไหมว่าเป็นข้าวมื้อที่อร่อยที่สุดในรอบหลายวันของผมเลยล่ะ


"คิดยังไงถึงทำแบบนั้นออกไปวะ" ไอ้นิวถามผมหลังจากที่กลับถึงห้องเสร็จ

"ใจสั่งมา"

"เอาจริงๆ"

"ก็หัวใจสั่งมาไงล่ะครับ ตรงๆตัวเลย"

"แต่มึงทำกูตกใจหมดเลยนะ ตั้งแต่แทรกตอบแทนกูจนถึงดึงกูเข้าไปจูบ"

"ฮ่าๆ กูขอโทษละกันน่าที่ทำแบบนั้นไป"

"เออๆ แต่มึงต้องหาอะไรมาปลอบใจกูก่อน"


"แล้วถ้ากูจะขอใช้ร่างกายของกูปลอบใจล่ะ จะได้รึเปล่า"


- - - - -


[HIDE] - เนื้อหาถูกซ่อนไว้ -​


- - - - -


ผมลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงของสายฝนที่โปรยปรายลงมากระทบหน้าต่างด้านนอก ก่อนจะมองหาอีกคนหนึ่งและพบว่ากำลังนั่งเตรียมมื้อเช้าอยู่หน้าโต๊ะพับ

"ตื่นแล้วหรอมึงอ่ะ" ไอ้นิวถามผม

"ลืมตาแบบนี้ก็ตื่นแล้วล่ะครับ"

"มุขเยอะจริงๆเลยมึง ลุกไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้าได้แล้ว"

เออจริง จะว่าไปตอนนี้ผมเองไม่ได้นุ่งอะไรเลย นอกจากผ้าห่มที่ห่มตัวไว้อยู่


ก่อนที่ผมจะเอาผ้าห่มออกไป ไอ้นิวก็โยนผ้าเช็ดตัวมาให้พอดี

"นุ่งก่อนเอาผ้าห่มออก"

"กลัวเห็นอะไรหรอวะ เมื่อคืนก็เห็นกันไปหมดแล้วไม่ใช่หรือไง"

"บ้า เงียบเลยนะ ไปอาบน้ำได้แล้ว"

ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะนุ่งผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำไป


"ไม่เจ็บหรอวะ" ผมถามไอ้นิวระหว่างที่เรานั่งกินข้าวกันอยู่

"เจ็บดิ แต่มันก็พอลุกนั่งได้บ้าง"

"ถ้ามึงยังเจ็บอยู่ก็ไม่ต้องทำอะไรมากหรอก เดี๋ยวกูทำให้ก็ได้"

"ใจดีจริงๆเลยนะมึง"

"แฟนน่ารักก็ใจดีแบบนี้ล่ะครับ"

"เดี๋ยว เอาหน้ามึงออกไปก่อน โอ้ย..."


"เจ็บหรอวะ กูขอโทษ" ผมขอโทษไอ้นิวหลังจากเมื่อกี้ผมแกล้งด้วยการยื่นหน้าไปใกล้ๆมัน แล้วมันรีบขยับหนีผม

"อือ"

"สัญญาว่ากูจะพยายามไม่รุนแรงกับมึงละ จะให้กูทำอะไรกูทำให้มึงได้หมดเลย"

"งั้นมึงต้องดูแลกูนะ"

"จะดูแลให้ทั้งตัวและหัวใจเลยล่ะ"

มือของผมค่อยๆเอนหัวของไอ้นิวเข้ามาหาไหล่ของผม ไอ้นิวไม่ได้ตอบอะไรแต่มือของเราทั้งสองคนจับกันไว้อย่าง สนิท เหมือนต่างกำลังเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไปของกันและกัน


- - - - -

[Background Story : เรื่องราวเบื้องหลัง]

[White's Part]


/สัตว์ประหลาดกำลังจะออกมา ยังมีเวลารีบหลบไปให้ไกลฉัน.../

ผมเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางบนเตียง เป็นพี่โฟล์คที่โทรมา


/White/ ฮัลโหล ว่าไงครับพี่

/Volk/ เรียบร้อย เข้าเป้าตามแผนเลยเป๊ะๆ

/White/ จริงดิพี่ ไหนเล่าหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

/Volk/ ก็คือวันนี้พี่ตั้งใจยื้อนิวให้กลับดึกแล้วเพ้นท์ก็เลยมา พอพี่พูดถึงเรื่องจะพานิวไปต่างจังหวัดกับพี่แค่สองคน เพ้นท์ก็แทรกว่านิวไม่ว่างจนทะเลาะกับนิว พี่ก็เลยแกล้งออกไปคุยโทรศัพท์ดู พอเดินกลับมาปรากฏว่าจูบกันเรียบร้อย

/White/ จูบเลยหรอพี่

/Volk/ ใช่เลยเห็นเต็มสองตาพี่นี่ล่ะ แถมบอกรักกันแล้วด้วยนะ

/White/ ฮ่าๆๆ เรียบร้อยเลยทีเดียว ยังไงก็ขอบคุณพี่โฟล์คด้วยนะครับ ที่ยอมเสียเวลาสร้างสถานการณ์ให้ไวท์

/Volk/ ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอก แต่อย่าลืมพาพี่ไปเลี้ยงข้าวตามสัญญาล่ะ

/White/ ได้เลยครับพี่ น่าจะประมาณสิ้นเดือนนะเพราะช่วงไม่ค่อยว่างเท่าไหร่เลย

/Volk/ โอเคได้เลย ว่างเมื่อไหร่ก็บอกพี่นะ


"เป็นยังไงล่ะมึง..." ผมหันไปถามไอ้พีชที่นั่งฟังผมโทรศัพท์อยู่ข้างๆ

"ไอ้เพ้นท์เวลาหึงนี้ใช่ย่อยเลยว่ะ ตั้งแต่ตอนที่กูกับมึงแกล้งพูดแทงใจมันจนมันโยนแก้วน้ำใส่ถังขยะ ฮ่าๆๆ ก็ดีละมันสองคนจะได้รักกันซะที"

"มึงว่าเราจะไปเสนอหน้าเผือกดีมั้ยวะ?"

"อย่าเลยว่ะ ให้มันสองคนได้ปรับความเข้าใจกันก่อนเถอะ"

"ปรับเข้าใจ? หรือมึงหมายถึง..."

"ก็ไม่แน่ ของอย่างนี้ถ้ามันจะมาก็มาว่ะ ฮ่าๆๆ"

"เออว่ะ ก็ไม่แน่เนอะ"


- - - - - - - - - -

ในตอนนี้เป็นว่าเรียบร้อยไปอีก 1 คู่ แล้วก็มีตอนพิเศษเล็กๆน้อยๆอยู่ในเพจนะครับสามารถเข้าไปดูกันได้เลย

(ค้นหาชื่อเพจ Archery Writer นะครับ ตอนนี้ไรต์ยังไม่ได้แก้กรอบเฟซบุ๊คในหน้านิยายเลยอาจจะหาชื่อเพจไม่เจอ)

WRITE : 19 MAY 2017

50 ความคิดเห็น