Engineering of Love - ขอโทษนะ แต่นายน่ารักว่ะ

ตอนที่ 25 : Engineering of Love (18) - Planning

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 60


[White's Part]

Rrrrr.... Rrrrr....

ผมเอื้อมมือควานหามือถือเพื่อปิดนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา

ว่าแต่...ทำไมลืมตาขึ้นมาแล้วมันมัวไปหมดเลยเนี่ย

ผมเอื้อมมือขึ้นมาเพื่อขยี้ตาตัวเอง ก่อนจะพบสาเหตุของอาการมัวว่ามาจากกระดาษที่แปะอยู่บนหน้าผากของผมเองนี่ล่ะ

'คืนนี้กูไปนอนห้องเพื่อนนะ กลับอีกทีคงตอนเย็น'

คนเขียนก็คงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากไอ้เต๋ารูมเมทเพื่อนยากของผม เมื่อคืนไอ้เต๋าคงกลับมาห้องหลังจากผมหลับไปแล้วก็เลยโน้ตทิ้งไว้ให้ ซึ่งถ้าเอามาแปะบนหน้าผากก็ไม่ว่าอะไรหรอก ถ้ามันไม่ใช่กระดาษ A4 แบบนี้! ใหญ่จนปิดหน้าหมดล่ะมั้ง

หลังจากผมอาบน้ำและแต่งชุดนิสิตเรียบร้อย ก่อนที่จะเดินไปหาไอ้พีชที่อยู่อีกห้องหนึ่ง

"หูย วันนี้ตื่นไวนะครับชายไวท์" ไอ้พีชทักผมหลังจากที่ผมเปิดประตูเข้าไป
"เออล่ะ ตื่นสายบ่อยๆ กูก็ขี้เกียจไปหาของกินเองละ" เพราะปกติแล้วผมจะมากินข้าวเช้ากับไอ้พีชที่ห้องมัน แต่ถ้าผมตื่นสายก็ต้องหาอะไรกินเองเพราะไอ้พีชมันไปมอก่อนผมแล้ว

"ไอ้ปิงล่ะวะ?" ผมเอ่ยถามหารูมเมทของมันอีกคน
"ที่นอนตายอยู่บนเตียงนั่นล่ะ" ไอ้พีชบอกผม ซึ่งผมหันไปมองก็เจอไอ้ปิงนอนสลบอยู่พอดี

"เห็นมันมีกิจกรรมหรืองานอะไรซักอย่างไม่ได้กลับห้องทั้งคืน กลับมาอีกทีตอนเช้าก็สภาพนี้ละ"
"อ่อ งั้นกูไม่รบกวนมันละ" ตอนแรกผมว่าจะทักทายมันซะหน่อย แต่เห็นสภาพแล้วปล่อยมันนอนต่อไปเหอะ

'อือ ไม่เป็นไรกูได้ยินอยู่ สวัสดีนะมึง...' ไอ้ปิงตอบผมด้วยเสียงยานคางสุดฤทธิ์ก่อนจะสลบคาหมอนไป
"เออๆ สวัสดีๆ นอนต่อเถอะมึง สภาพแม่งหมดหล่อเลยว่ะ"
"เห็นอย่างนั้น แต่มันคือสมบัติของคณะพยาบาลศาสตร์เลยนะเว้ย ฮ่าๆๆๆ"
"จริงหรอวะ?" ผมหันไปถามไอ้พีช
"Prince of Freshman คณะพยาบาลก็คือมันนี่แหละ"

จะว่าไปเพื่อนรอบตัวผมที่รู้จักนี้เบ้าหน้าดีเกือบทุกคนเลยแหะ...

"เรื่องไอ้เพ้นท์กับไอ้นิวนี้ทำยังไงดีวะ" ผมถามไอ้พีชระหว่างที่นั่งกินข้าวด้วยกัน ซึ่งแน่นอนว่าเราสองคนรู้แล้วว่าทั้งไอ้เพ้นท์และไอ้นิวต่างฝ่ายต่างชอบกันอยู่
"กูว่า พวกเราต้องสวมบทบาทเป็นกามเทพว่ะ"
"อือ กูก็ว่างั้นแหละ"
"แต่จะให้ลงเอยกันยังไงนี่ล่ะ กูยังไม่ได้คิดไว้เหมือนกัน"

"อืม...กูคิดออกละ" หลังจากใช้เวลาคิดพร้อมกับกินข้าวไปสักพัก ผมก็เริ่มคิดอะไรบางอย่างออกมาได้
"คิดอะไรออกวะ"
"ก็แผนสร้างรักให้เพื่อนไง"
"จริงดิ ยังไงวะ"
.
.
.

12:25

หลังจากที่จัดการมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว ตอนนี้ผมแยกตัวมาจากกลุ่มแก๊งของผมชั่วคราวและเดินมาที่คณะนิเทศศาสตร์เพื่อมาเจอคนที่นัดกันไว้ตั้งแต่ก่อนเข้าเรียนตอนเช้า

"ไวท์"
"พี่โฟล์ค สวัสดีครับ"
"ตรงนี้แดดส่องนะ เข้าไปคุยกันใต้คณะพี่ดีกว่า"

พี่โฟล์คเป็นรุ่นพี่ปี 2 คณะนิเทศศาสตร์ ผมกับพี่โฟล์คเรารู้จักกันตอนเปิดเทอมใหม่ๆ เพราะว่าพี่โฟล์คตามจีบผมอยู่ แต่ว่าหัวใจผมกลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่โฟล์คเท่าไหร่ สุดท้ายพี่โฟล์คเลยยอมแพ้ไป ตอนนี้เราสองคนเลยเหมือนเป็นพี่น้องกันซะมากกว่า พี่โฟล์คเลยเป็นพี่ชายคนที่ 2 ของผมไปถัดจากพี่ชายแท้ๆของผมอีกที

"พี่ใบเตยล่ะครับ"
"เตยอ่ะหรอ เห็นบอกว่าไปเข้าห้องน้ำนะ นั่นไงพอมาดี"

"ว่าไงจ๊ะ เด็กเผือกกกก"
"พี่เตยสวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันนานเลย"
"ช่วงนี้ธุรกิจพี่เยอะก็งี้แหละ"

"ธุรกิจเยอะและกำลังอยู่ในช่วงอินเลิฟครับแหม่ ร้านใน IG ช่วงนี้แม่ค้าไม่ค่อยไปอัพเดทเลย"
"แหม่ ไอ้โฟล์คก็ทั้งสองอย่างแหละ ว่าแต่น้องไวท์มาหาพี่กับโฟล์คมีอะไรรึเปล่า?" พี่ใบเตยถามผม
"เอ่อ...ไวท์มีเรื่องจะมารบกวนพี่ๆหน่อยนะครับ"
"เรื่องอะไรเอ่ย" พี่โฟล์คถามผม
"คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับพี่ เพื่อนผมสองคนกำลังแอบชอบกันเองอยู่แต่ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าบอกซักที..."
"นิวกับเพ้นท์อ่ะหรอ"
"พี่โฟล์ครู้ด้วยหรอครับ?" ผมทึ่งไปเล็กน้อยที่พี่โฟล์ครู้ว่าคือไอ้นิวกับไอ้เพ้นท์
"ถ้าให้เดาก็เดาไม่ยากหรอก เพื่อนของไวท์มีกันไม่กี่คน แถมสองคนนี้พี่แอบสังเกตเห็นตั้งแต่ตามจีบไวท์แล้วล่ะ"
"อ่อครับ...แล้วทีนี้ด้วยความปรารถนาดีต่อเพื่อน ไวท์กับเพื่อนอีกคนเลยมีแผนอะไรกันเล็กน้อย ทีนี้ที่ไวท์มาหาพี่ๆก็คือมีแผนว่า..."
.
.
.

"คร่าวๆ ประมาณนี้น่ะครับ แต่ไม่รู้จะรบกวนพวกพี่ๆรึเปล่า โดยเฉพาะกับพี่โฟล์ค"
"พี่น่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่อยู่ที่ไอ้โฟล์คนี่ล่ะ" พี่เตยตอบผมพร้อมกับหันไปหาพี่โฟล์ค
"ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรน่าสนใจดีออก เพื่อน้องไวท์พี่ทำได้หมด" พี่โฟล์คตอบกลับมา ซึ่งทำให้ผมคลายกังวลไปบ้างเล็กน้อย
"ยังไงก็รบกวนพี่ๆอีกทีนะครับ ส่วนจะเป็นตอนไหนนั้นเดี๋ยวไวท์จะบอกอีกทีนะ"
"อ่าหะ โอเคๆ โทรศัพท์เข้าพอดีเดี๋ยวพี่ขอตัวก่อนนะ... 'เออ มึงมีอะไรอะไรวะ...' " พี่เตยบอกกับผมก่อนที่จะรับโทรศัพท์แล้วลุกออกไป

"พี่เตยคุยโทรศัพท์ได้ฮาร์ดคอร์จริงๆ"
"ฮ่าๆงี้แหละเตยอ่ะ เห็นแบบนั้นคือคุยกับแฟนอยู่นะนั่นน่ะ"
"แล้วคุยกันแบบนี้ทุกวันเลยหรอพี่โฟล์ค?"
"ใช่แล้วล่ะ เหมือนเป็นวิถีชิวิตหลักของคู่นั้นมั้ง"

"ไวท์"
"ครับ พี่โฟล์ค"
"ถ้าพี่จะถามว่า..."
"ครับ??"
"พี่ยังมีโอกาสอยู่บ้างรึเปล่า? โอกาสที่...พี่จะได้ดูแลและเคียงข้างไปกับไวท์"

คำถามนี้ทำให้ผมอึ้งไป เพราะแสดงว่าตลอดเวลา 2 เดือนที่ผ่านมาพี่โฟล์คยังคงรอผมอยู่

"พี่โฟล์คครับ คือว่า..."
"ครับ ตอบได้เลย ไม่ต้องกังวลพี่หรอก"
"คือ...ตอนนี้ยังเหมือนเดิมครับ ไวท์ยังไม่ได้รู้สึกถึงขั้นนั้น"
"ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรหรอก พี่เข้าใจๆ"
"พี่โฟล์ค เสียใจรึเปล่าครับที่ไวท์ตอบแบบนี้"
"ไม่หรอกๆ เรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้"

"แต่ถ้าวันไหนไวท์ไม่มีใครแล้ว พี่ยังรออยู่นะ"
"แต่ถ้าไวท์มีแล้วล่ะครับ"
"พี่ก็คงต้องยอมแพ้จริงๆแล้วล่ะมั้ง"

"ฮ่าๆๆๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิไวท์ ตัวเล็กของพี่อย่ากังวลไป" พี่โฟล์คเอื้อมมือมายีหัวผมเบาๆ ซึ่งทำให้ผมเริ่มคลายกังวลเรื่องนี้ไปบ้าง
"ครับผม ไวท์ก็เข้าใจอยู่แหละ แต่แค่กังวลกับพี่เฉยๆ"
"ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า พี่ยังมีอีกตั้งหลายฐานะจะพี่ชาย เพื่อนสนิท พี่ข้างบ้าน ลูกพี่ลูกน้อง คุณน้า คุณลุง คุณพ่อ น้องชาย ฝาแฝด เยอะแยะมากมาย ขอให้แค่ได้อยู่ใกล้ๆไวท์เท่านั้นเอง"
"อ่อ ครับผม" คำพูดของพี่โฟล์คเริ่มทำให้ผมอมยิ้มขึ้นมาได้บ้าง

"แล้วเดี๋ยวไวท์ไปไหนต่อ"
"เดี๋ยวก็กลับห้องแล้วครับ ตอนบ่ายไม่มีเรียน"
"อ่าหะ งั้นพี่ไปเรียนก่อนนะ บ๊ายบาย"
"บ๊ายบาย ครับพี่"

ผมแยกย้ายกับพี่โฟล์คและเดินออกจากคณะนิเทศศาสตร์ไปประตูด้านข้างของมหาวิทยาลัยเพื่อกลับห้อง

TEN is calling...

ไอ้เท็น? โทรมาทำไมวะ

/White/ ฮัลโหล
/Ten/ คิดถึง
/White/ เริ่มต้นมามึงก็พูดคิดถึงกูเลยเนี่ยนะ
/Ten/ อ่าว ก็คนมันคิดถึงจริงนี่หว่า
/White/ ครับๆ แล้วมึงไม่มีเรียนหรอวะ?
/Ten/ มีๆ แต่อาทิตย์นี้เลื่อนเวลาไปเรียนบ่าย 2 ตอนนี้กูอยู่ที่ห้อง แล้วมึงล่ะ
/White/ ไม่มีเรียน กูกำลังจะกลับห้องละ
/Ten/ อ่อ กลับห้องดีๆนะครับ
/White/ ทำไมวะ
/Ten/ เป็นห่วงแฟน
/White/ โหย กูจะอ้วก
/Ten/ ฮ่าๆๆ อย่าอ้วกเลยครับคุณแฟน 'โทรคุยกับใครอยู่วะ...' 'คุยกับเมีย'
/White/ เฮ้ยๆ ไอ้เท็น กูไม่ใช่เมียมึงนะไปบอกแบบนั้นได้ไง
/Jame/ ตอนนี้ไม่ใช่ แต่เดี๋ยวอีกหน่อยไม่แน่นะครับ
/White/ เว่อร์ละๆไอ้เจมส์ ตอนนี้ให้แค่แฟนก็มากพอแล้วเว้ย
/Jame/ แฟนจริงดิ เย้
/White/ มาถึงขนาดนี้ จะให้เป็นอะไรล่ะครับ
/Save/ เป็นคนที่รักเธอ
/White/ อันนี้ใครพูดวะ
/Save/ จำเสียงแฟนไม่ได้หรอ กูเซฟไง เสียใจแย่
/White/ โห่ ก็พวกมึงพูดกัน 3 คนกูก็งงดิ
/Save/ ไม่เป็นไรๆ เอาเป็นว่ารักนะครับ
/Jame/ รักเหมือนกันนะครับ
/Ten/ พอเลยมึงสองคนเอาโทรศัพท์กูคืนมาได้ละ เอาเป็นว่าแค่นี้ก่อนนะมึง
/White/ เออๆ สวัสดีๆ
/Ten/ รักเหมือนกันนะครับ
/White/ ครับๆ

โถ่...นึกว่าจะมีธุระอะไร โทรมาบอกคิดถึงกันเนี่ยนะ

"ว่าไงครับคุณแฟน" ผมเก็บมือถือและหันไปตามเสียงเรียก

"อ่าว มึง..." คนเรียกผมคือไอ้ฟาร์มนี่เอง
"จะไปไหนวะมึง"
"กำลังจะกลับห้อง แล้วมึงล่ะ"
"กูมาเอาของนิดหน่อย เดี๋ยวก็ไปเรียนละ"
"อือๆ โชคดีๆ"
"เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไปดิ"
"ทำไมหรอวะ"
"กูมีอะไรจะให้มึงด้วยล่ะ"
"หืม อะไรวะ"
"ตามกูมาก่อนสิ" พูดจบ ไอ้ฟาร์มก็จับมือผมแล้วพามาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงด้านข้างลานสนามหญ้าของมอ

"หลับตาก่อนสิมึง"
"ความลับขนาดนั้นเลย"
"แน่นอน ความลับสุดยอด"
"อ่าหะ ก็ได้ๆ" ผมยอมหลับตาลงตามที่มันบอก

ผมรู้สึกลมหายใจอุ่นๆข้างหน้าเพียงแป๊บหนึ่ง ก่อนที่จะมีบางอย่างทาบลงมาที่ปากของผม ซึ่งมันก็คือปากของไอ้ฟาร์ม !!

"อื้อ..."

ผมพยายามดันตัวมันออกไป แต่ด้วยความที่แรงมันเยอะกว่านอกจากผมจะดันมันออกไปไม่ได้แล้ว ตัวผมยังเอนลงไปพิงกับต้นไม้ข้างหลัง ไอ้ฟาร์มจูบผมแบบค่อยๆเป็นค่อยๆไปพร้อมกับกรอบแว่นตาของมันที่ขยับเข้ามาชิดดวงตาของผม สำหรับสถานการณ์ของคนที่ถูกจูบอย่างผมแล้วคงได้แต่อึ้งและทำอะไรไม่ถูก

เราจูบกับสักพักก่อนที่ไอ้ฟาร์มจะถอนจูบออกไป

"ไอ้ทะลึ่ง" ผมบอกก็จะผลักมันออกไปเบาๆ
"กูยอมรับละกันว่ากูทะลึ่ง แต่นี่จูบแรกในชีวิตของกูเลยนะ"
"หรอ แต่มึงฉวยโอกาสกูนะ"
"แต่กูไม่ได้ลวนลามมึงซักหน่อยนี่" ไอ้ฟาร์มพูดพร้อมยื่นหน้ามาใกล้ๆผม
"พอๆมึง คนอื่นมองหมดแล้วเว้ย"
"มองก็ดี เขาจะได้รู้ว่าเราเป็นแฟนกัน"
"ไอ้บ้า พอก่อนมึง กูอายเขา" ผมผละจากตัวมันออก ก่อนที่เรา 2 คนจะยืนคุยกันแบบปกติเช่นเดิม

"แล้วของที่มึงจะบอกให้กูล่ะ"
"ก็จูบเมื่อกี้ไง"
"หา? จูบ"
"ใช่แล้ว"
"ฉวยโอกาสกูนี่หว่า"
"แต่จูบนี้มาจากความรักของกูเลยนะ"

จุดๆนี้เหมือนว่าผมพูดไม่ออกเลยก็ว่าได้ ความรู้สึกในสมองมีจะตีกันข้างในมั่วไปหมด

ผมเขินหรอหรือยังไงกัน

"ไม่ต้องเขินหรอกน่า เสน่ห์กูก็งี้แหละ"
"เขินอะไร เปล่า" ผมบอกปฏิเสธก่อนจะผลักไปที่กระเป๋าเสื้อมันทีนึง และเหมือนว่าผมจะสัมผัสไปโดนอะไรบางอย่างในกระเป๋าเสื้อเข้า

"อะไรอยู่ในกระเป๋าเสื้อมึงรึเปล่า?"
"กระเป๋าเสื้อ?? อ่อ....เกียร์ของกูเอง" ไอ้ฟาร์มพูดก่อนที่หยิบมันออกมา ซึ่งก็คือเกียร์ที่เปรียบเหมือนสัญลักษณ์ประจำตัวของนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์
"เกียร์สวยดีนะมึง"
"แน่นอน แต่กูไม่อยากให้เกียร์อยู่กับตัวกูเท่าไหร่"
"อ่าว ทำไมวะ"
"แต่กูอยากให้อยู่กับมึงมากกว่า"
"แล้วจะให้มาอยู่ที่กูได้ไงวะ กูไม่ได้เรียนวิศวะซะหน่อย"
"ก็เหมือนคำกล่าวที่ว่า... เกียร์อยู่ที่ใจ ใจอยู่ที่เกียร์ ฝากเกียร์ไว้กับใคร ฝากใจไว้กับคนนั้น"

"เออๆครับๆ" ผมรีบบอกตัดบท ก่อนที่ผมจะเริ่มมีอาการไปมากกว่านี้อีก
ช่วงนี้ผมยอมรับว่าเวลาเจอพวกมันทั้ง 5 คนยิงอะไรใส่ผม ผมมีแรงต้านทานกับมุขพวกมันน้อยลงๆแทบทุกครั้ง คล้ายกับว่าผมเริ่มจะหลงทางไปตามพวกมันบ้างแล้ว แต่ผมยังคงต้องเก็บอาการไว้ก่อน รักษาภาพพจน์ตัวเองไว้เผื่อผิดพลาดอะไรขึ้นมา จะได้ไม่ต้องมาคิดกังวลใจอีก

"เขินก็บอกมา ไม่ต้องแอ๊บหรอกมึง"
"แอ๊บอะไร เปล่า ไม่มี"
"หรอครับ"
"เออแหละ"
"แต่ว่าก็ต้องอยู่ที่มึงแล้วล่ะ ว่าจะมึงจะคู่ควรกับเกียร์ของใครในพวกกู เพราะคงไม่มีทางที่มึงจะได้เกียร์พร้อมกันทั้ง 5 อันหรอกมั้ง"
"อย่าดราม่าสิมึง กูไม่ค่อยโอเคนะ"
"งั้นไม่ดราม่าแล้วครับคนดี" แล้วไอ้ฟาร์มก็เอามือมายีหัวผม ซึ่งผมก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าทำไมแต่ละคนชอบยีหัวผมกันจริง

"มึงมีเรียนไม่ใช่หรอ? อีก 15 นาทีก็บ่ายสองละ"
"รู้ได้ยังไงว่ากูมีเรียนบ่ายสอง ตามติดชีวิตพวกกูนะเนี่ย"
"บ้าละมึง ก็เมื่อกี้กูเพิ่งคุยกับไอ้เท็นไปเองแหละ ไปได้แล้วมึง"
"ครับผม บ๊าย บาย นะมึง"
"เออ บ๊าย บาย"

ผมเดินต่อไปยังประตูด้านข้างมอพร้อมกับคิดถึงเรื่องเมื่อกี้ที่ไอ้ฟาร์มที่อยู่ดีๆก็เข้ามาจูบผม รู้สึกว่าในเมื่อกี้ผมแทบไม่เชิงปฏิเศธไอ้ฟาร์มมากมายเท่าไหร่เลย หรือว่าหัวใจผมจะเริ่มไม่มั่นคงเข้าให้ซะแล้วล่ะ

New Notification...

ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูการแจ้งเตือนที่เข้ามาในไลน์ ซึ่งก็เป็นไอ้ไฟล์ทที่ส่งไลน์เข้ามา

/Flight5678/ ถึงห้องรึยังมึง
/WorldWide_White/ ยังๆ มีอะไรวะมึง
/Flight5678/ เมื่อกี้พวกโทรคุยกับพวกไอ้เจมส์หรอวะ
/WorldWide_White/ อือ ใช่ละ 
/WorldWide_White/ ทำไมหรอวะ?
/Flight5678/ เปล่า
/Flight5678/ ตอนที่พวกมันคุยกับมึงอยู่ กูไปเข้าห้องน้ำอยู่
/Flight5678/ เลยอดคุยกับมึงเลยแม่ง
/WorldWide_White/ โห่ กูก็นึกว่าเรื่องอะไร
/WorldWide_White/ เดี๋ยวมึงก็ได้เจอกูอีกแหละ ไม่ต้องกังวลไปครัช
/Flight5678/ แหม่
/Flight5678/ รักนะครับ
/WorldWide_White/ บอกรักกูบ่อยกันจริง
/Flight5678/ เพราะมึงคือคนที่กูรักไง
/WorldWide_White/ เออๆ ไปเรียนเถอะมึง
/Flight5678/ แหม่ ไล่กูเลย เขินว่างั้น
/WorldWide_White/ เขินแป๊ะอะไร เปล่า
/Flight5678/ หรอ
/Flight5678/ โอเค เจอกันใหม่นะมึง
/Flight5678/ แล้วก็เดี๋ยวกูไปเคลียร์กับไอ้แฝดพี่กูที่บังอาจไปจูบมึงตัดหน้าพวกกูอีก
/WorldWide_White/ อือๆ

ถ้าพวกมันจะเล่นบอกรักผมบ่อยและเยอะกันขนาดนี้นะครับนะ ยิ่งภูมิต้านทานความรักของผมช่วงนี้ต่ำด้วย

ถ้ามาบอกกันอีกที ผมจะเริ่มหวั่นไหวจริงๆแล้วนะ

ว่าแต่ไปเคลียร์กับไอ้ฟาร์ม!? แสดงว่ามันต้องมีคนเห็นผมกับไอ้ฟาร์มเมื่อกี้แล้วล่ะสิ!?
โอ้ยยยยยยยยยยยยยย.... เอาเข้าให้แล้วไง

ใจเย็นไว้ก่อน ไอ้ฟาร์มอาจจะบอกเองก็ได้

LINE Group : SJTFF&W

/WorldWide_White/ พวกมึงรู้กันได้ยังไงวะ ...

- - - - - - - - - -
กลับมาหลังจากประกาศงดกิจกรรมนิยาย/ฟิคไป 15 วันครับ

WRITE : 3 NOV 2016

50 ความคิดเห็น

  1. #45 ccream.thaweerat (@cream_thaweerat) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 23:06
    โอ๊ยยย รอต่อออออ
    #45
    0
  2. #44 knomsai (@knomsai) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 01:06
    สู้ๆนะจ๊ะไรท์เต้อ
    #44
    0
  3. #42 noonpanchanok (@noonpanchanok) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 20:45
    น่ารักกกกกกกกกกก
    #42
    0