Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 4 : Chapter 04 :: Hide and Seek

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ก.พ. 58



Chapter 04 :: Hide and Seek










 

 

คำขอบทนี้ข้าขออ้อนวอน อย่าได้นำดวงใจของข้าจากไป

 

แก้วใสทรงเตี้ยที่ภายในบรรจุน้ำสีอำพันถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังและแอลกอฮอล์จำนวนไม่น้อยที่หกเลอะบนโต๊ะไม้เนื้อดีในห้องทำงาน เมื่อคำตอบของเลขาส่วนตัวยังคงเป็นคำว่า ไม่พบตัวของคยองซู

 

"นี่มันบ้าอะไรกัน คนทั้งคน อยู่กันทั้งบ้าน !!!! คยองซูจะหายไปไหน"

 

"ผมสอบถามแล้วครับ ครั้งสุดท้ายคือคุณคยองซูออกมาบอกกับดงอุนว่าคุณมีเรื่องสำคัญ คิดว่าคงจะแอบออกไปตอนนั้น และแน่นอนว่าไม่ใช่การลักพาตัวแต่อย่างใด"

เซฮุนรายงานตามความเป็นจริงรับรู้ดีว่าคนตรงหน้ารุ่มร้อนมากแค่ไหน คนที่บ้านก็ไม่กล้าโทรไปบอกว่าคยองซูหายตัวไป รู้กันอีกทีก็ตอนที่ลีมูซีนขับฝ่ากลุ่มเมฆฝนกลับบ้านแล้วพบกับทุกคนในบ้านที่ยืนรอกันหน้าสลอน

 

เท่านั้นล่ะสายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงกลางบ้านเมื่อนายผู้เป็นเหนือหัวเกรี้ยวโกรธราวกับจะฆ่าทุกคนได้ สั่งค้นหาทุกตารางนิ้วภายในบ้านรวมถึงเจ้าตัวเองที่วิ่งวุ่นจนทั้งคืนก็ยังไม่ได้นอนและห้ามใครนอน ละเลยจนมาถึงรุ่งเช้าก็ยังไม่พบคนที่หายตัวไป

 

"เรียกดงอุนมาพบฉัน"

 

"...."

 

"โอ เซฮุน !!!! ได้ยินฉันสั่งรึเปล่า"

ทั้งแรงอารมณ์และฤทธิ์ของวิสกี้ส่งผลให้จงอินอยู่ในสภาวะที่น่ากลัวและเซฮุนไม่มั่นใจเลยว่าถ้าเขาพาตัวยามที่เฝ้าประตูมาแล้วมันจะรอดรึเปล่า

 

"คุณต้องสัญญากับผมก่อนว่าจะไม่ทำอะไรเขา"

 

"ใครเป็นนายแกกันแน่ฉันหรือมัน ไปพาตัวมันมา !!! หรือจะให้ไปลากคอมันมาเอง !!!!"

 

เสียงตวาดดังลั่นห้องทำงาน คนในบ้านก็พากันหัวหด และคุณเลขาก็จำเป็นต้องทำตามคำสั่งศักดิ์สิทธิ์

 

ดงอุนยืนอยู่ต่อหน้าสายตาคมกริบนั่น กลัว...กลัวจนไม่กล้ามองหน้าเลยได้แต่เพียงยืนก้มมองพื้นไม้เนื้อดีอยู่อย่างนั้น

 

"ทำไมถึงปล่อยคยองซูไป..."

 

"...คือผม...คุณคยองซูบอกว่ามีธุระด่วนจากคุณให้ผมเข้าไปในบ้าน"

 

"หน้าที่ของแกคืออะไร"

 

"....."

 

"ถามทำไมไม่ตอบ !!!!!"

ตวาดเสียงดังลั่นจนผู้อยู่ใต้อาณัติหัวหด

 

"เฝ้า...เฝ้าประตูครับ"

 

"แล้วทำไมถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น !!!!"

 

"ผม...ผมขอโทษครับคุณจงอิน"

ยืนโค้งให้อย่างน้อมรับความผิด ผู้เป็นนายกระตุกยิ้มก่อนที่ลิ้นชักขวามือจะถูกเปิดออก ปืนสั้นด้ามสีเงินสลักตราประจำตระกูลคิมถูกเล็งขึ้นอย่างรวดเร็วแม่นยำ

 

ปัง !!

 

นัดที่หนึ่งไหล่ซ้าย

 

ปัง !!

 

นัดที่สองขาขวา

 

ปัง !!!

 

และนัดสุดท้ายขาซ้าย

 

"อ้ากกกกกกกกก !!!!"

 

ร่างกายผู้ใต้บังคับบัญชาอาบไปด้วยเลือดนอนร้องดีดดิ้นทรมานอยู่บนพื้นแม้กระทั่งเซฮุนยังจะต้องหลับตาลงกับภาพตรงหน้า จงอินไม่เคยทำแบบนี้...ใช่เขาไม่เคยทำ แต่ที่ทำตอนนี้แสดงว่าเขาโกรธจนถึงที่สุดแล้วจริงๆ

 

"เจ็บใช่ไหม เจ็บรึเปล่าเจ็บแค่นี้มันไม่เท่ากับที่ฉันต้องเสียคยองซูไป !!! เซฮุน !! พามันออกไป ไปให้ไกลลูกตา แล้วไม่ต้องเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้อีก !!!"

พ่นลมหายใจกับคำสั่งอย่างเกรี้ยวกราดให้คนสนิทต้องรีบออกไปบอกลูกน้องทางด้านหน้าประตูมารับร่างของคนที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไปรักษา จงอินแค่ระบายอารมณ์ เขาไม่ได้คิดจะฆ่าใคร

 

"คุณจงอินครับ ใจเย็นๆก่อน เดี๋ยวเราก็เจอแล้ว คุณคยองซูอาจจะปลอด..."

 

เพล้ง !!!!

 

แก้วใสใบเดิมลอยหวือขึ้นกลางอากาศเพราะแรงอารมณ์ของเจ้าของห้อง และแน่นอนว่าคนที่อยู่ภายใต้รัศมีอย่างเซฮุนหลบมันไม่พ้น แก้วสีใสลอยกระทบหางคิ้วก่อนจะกระแทกเข้ากำแพงและแตกออกเป็นเสี่ยง

 

โอ เซฮุนจ้องใบหน้าของผู้เป็นนายและจงอินจ้องรอยแผลลึกที่ทำให้เลือดไหลออกมาจากหางคิ้วของผู้เป็นเลขา

 

"คุณจงอินจะทำอะไรก็ได้นะครับเท่าที่คุณพอใจ แต่ขืนคุณเป็นแบบนี้คุณคยองซูก็ไม่กลับมา"

 

"หุบปาก !!!"

 

"ผมแค่อยากให้คุณตั้งสติมากกว่านี้ ทุกคนพยายามกันแล้ว"

 

"แล้วทำไมยังไม่เจอ !!!"

ไม่มีคำพูดใดจะตอบกลับผู้เป็นนายเมื่อความจริงเขาก็ไม่รู้ว่าคยองซูจะหายไปที่ไหนได้

 

 

จงอินจ้องมองใบหน้าที่ตอนนี้เริ่มมีเลือดไหลตกตามหางคิ้วและเจ้าตัวไม่คิดจะเช็ดมันออกด้วยซ้ำ เขาร้อนรนไปหมดเหมือนใครเอามีดมากรีดกลางหัวใจยิ่งฟังคำว่าไม่เจอก็เหมือนจะโดนกรีดลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า คยองซูไม่เคยออกจากบ้าน...ใช่ ดังนั้นคนๆนั้นไม่มีภูมิคุ้มกันอะไรเลยสำหรับโลกภายนอก แล้วตอนนี้จะไปอยู่ที่ไหน จะอยู่ได้ยังไง ฝนที่ตกหนักทั้งคืนตัวขาวๆนั้นจะไม่เย็นแข็งไปหมดหรอเมื่อไม่มีเขาให้ความอบอุ่น มันเจ็บ เจ็บเหมือนจะต้องตาย...

 

"ฉันจะออกไปหา"

จงอินพูดออกมาในที่สุด ร่างผิวแทนเดินโงนเงินด้วยฤทธิ์เหล้าจนเซฮุนต้องเข้ามาพยุงไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น

 

"ปล่อยเซฮุน !!! ฉันจะไปหาคยองซู!!"

 

"ท่านไปไม่ได้หรอกครับ สภาพแบบนี้ไม่ไหวแน่ๆ"

 

"เซฮุน !!!"

 

"ไม่ได้ครับ !!!"

เป็นฝั่งเลขาบ้างที่หมดความอดทนกับเจ้านายจอมดื้อ แขนขาวค่อยพยุงร่างคนเป็นนายสู่เตียงเล็กภายในห้องทำงาน ค่อยๆวางร่างที่อ่อนซึ่งเรี่ยวแรงกับเตียงนุ่ม

 

ราชสีห์ขาดดวงใจก็ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาสิงโตธรรมดา น้ำตาที่หาได้ยากของชายหนุ่มผู้มีอำนาจล้นมือกำลังจะรินไหล ภาพความอ่อนแอที่ไม่สามรถให้ผู้อื่นได้ร่วงรู้กำลังฉายชัดต่อหน้าคนสนิท กลิ่นแอลกอฮอล์ของวิสกี้และบุหรี่เดวิดอฟคลาสสิคติดตัวคละคลุ้ง

 

เซฮุนคุกเจ่าด้านข้างเตียง บรรจงห่มผ้าให้กับคนที่นอนปล่อยน้ำตาไหลแล้วยกมือก่ายหน้าผากอย่างสิ้นหวัง

 

"เซฮุน ฉันกลัว...ถ้าคยองซูเป็นอะไรไป"

 

"คุณคยองซูเป็นคนฉลาดครับ ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน"

 

"แล้วถ้า..."

 

"อย่าคิดมากสิครับ ผมเชื่อว่าคยองซูจะไม่เป็นอะไร"

ทอยิ้มอ่อนให้เป็นกำลังใจกับคนบนเตียง จงอินค่อยๆยกมืออ่อนล้าของตัวเองสัมผัสบาดแผลบริเวณหางคิ้วเซฮุนที่ตนเป็นคนทำ เลือดยังไหลไม่หยุด

 

"เจ็บไหม ขอโทษ"

เสียงอ่อนแรงเอ่ยมาให้ผู้รับใช้ต้องยิ้ม จับมือที่สัมผัสบาดแผลของเขามาบรรจงจูบอย่างแผ่วเบาแล้วไปวางไว้ที่เดิม มองดวงตาที่อาบเยิ้มน้ำตาด้วยความสงสาร

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมโอเค"

 

"เซฮุน...พาคยองซูกลับมา"

 

"แน่นอนครับ ผมจะพากลับมา พาดวงใจมาคืนคุณ ไม่ใช่ในฐานะของผู้รับใช้ แต่ในฐานะของเพื่อนที่โตมาด้วยกัน หลับตาซะนะครับ ตื่นมาตะเจอคยองซูนะจงอิน"

คำปลอบประโลมเสมือนอีกคนเป็นเด็กแต่กลับได้ผล เมื่อคนที่สิ้นฤทธิ์เพราะแอลกอฮอล์และความเหนื่อยล้าทั้งคืนได้กัดกินให้ร่างกายอยากจะพักผ่อน เซฮุนถอนหายใจมองภาพคนที่เป็นดั่งเพื่อนสนิทแล้วรีบรุดออกจากห้อง

 

เขาต้องตามให้เจอตามคำสัญญา ต้องพาคยองซูกลับมาหาจงอินให้ได้ ไม่ใช่ในฐานะเลขาแต่ในฐานะของเพื่อน เซฮุนก็เป็นห่วงคยองซูไปไม่น้อยกว่ากันหรอก

 

 
 

 

 

คุณเลขาก้าวลงมาจากชั้นบนทั้งแม่บ้านและชายในชุดสูทต่างก้มหัวเตรียมตัวน้อมรับคำสั่งกันอยู่

 

"ออกค้นหาให้ทั่วเมืองไม่ว่าที่ไหนต้องรีบพาคุณคยองซูกลับมาให้ได้"

 

"ครับ !!"

เสียงตอบรับดังก้องไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ และในขณะที่เซฮุนก็เตรียมตัวจะออกไปด้วยนั้น ร่างเล็กๆของใครก็โผล่มาให้คุณพ่อบ้านต้องขมวดคิ้ว

 

"คุณ วันนี้กลับไปเถอะครับ เรายังไม่พร้อมให้คุณทำงาน"

 

"ผม...ผมอยากออกไปตามหาคุณคยองซูด้วยครับ"

ลู่หากล่าวออกไปในที่สุด เมื่อวานเขาเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อคนในบ้านเริ่มแตกตื่นว่าคุณคยองซูหายไป ส่วนหนึ่งเขาก็คิดว่าเป็นความผิดของเขาเองจึงกลับมาที่นี่อีกในวันนี้

 

"คงไม่ได้หรอกครับ...นี่เป็นเรื่องภายในจะให้คุณมายุ่งมากกว่านี้ไม่ได้"

 

"เพราะผม...เมื่อวานผมเป็นคนบอกเขาว่าข้างนอกกำลังมีเทศกาลของเล่น....คุณคยองซูอาจจะ..."

ใจของพ่อบ้านกระตุกวาบหันไปมองด้านบนก็โล่งใจที่คุณชายยังคงนอนอยู่ในห้องและไม่ได้ยินเสียงสารภาพบาปนี้ หันมามองใบหน้าตื่นของคนจัดสวนจอมยุ่งก็ต้องถอนหายใจแล้วเข้าไปจับข้อแขนเล็กนั่นให้เดินตามมออกมา

 

จับคนตัวเล็กยัดใส่เบาะด้านข้างคนขับก่อนที่ตัวเองจะเข้าประจำที่ บรรยากาศอึดอัดลอยคละคลุ้งเมื่อเซฮุนใช้สายตากดดันเจ้ากวางตัวน้อยที่นั่งกัดริมฝีปากตัวเองอยู่ในรถของเขา

 

"เมื่อกี้คุณพูดว่า..."

 

"ตามนั้นล่ะครับ แต่ผมไม่คิดนี่ว่าคุณคยองซูจะหนีออกไป ผมบอกว่าผมพาออกไปได้"

ลู่หานต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเซฮุนทุบมือตัวเองกับพวงมาลัยแล้วสบถคำด่าเสียงดัง

 

"คุณทำอะไรลงไป !!! ถ้าคุณจงอินรู้คุณตายแน่ๆ"

 

"ผม...ขอโทษ..."

มองหน้าที่เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าด้วยอารมณ์เสียขีดสุดก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเพื่อระงับอารมณ์ตัวเอง

 

"ฆ่าคุณตอนนี้คุณคยองซูก็ไม่กลับมา...ออกไปหาคุณคยองซูก่อนส่วนเรื่องคุณผมไม่ปล่อยไว้แน่"

พูดจบออดี้สีน้ำเงินก็ขับออกจากลานหน้าบ้านโดยมีตุ๊กตาหน้ารถตัวเล็กที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดนั่งอยู่ข้างๆ

 

 

 


 

 

"ว้าววววว !!!"

เสียงร้องของคนใกล้ตัวดังจนแบคฮยอนอยากจะใส่ฮู้ดคลุมศรีษะให้รู้แล้วรู้รอด

 

ตอนนี้เขาพาคยองซูออกมาที่สโตร์เล็กๆใกล้ๆหอพัก วันนี้เป็นวันที่เขาไม่มีเรียนและการตามหาคุณจงอินให้ใครอีกคนดูจะยุ่งยากซะเหลือเกินเมื่อสิ่งที่คยองซูรู้จักมันมีเพียงแค่ในบ้านเท่านั้น

 

"เคยเห็นในหนังสือนะ แต่ว่าไม่เคยรู้เลยว่าจะมีของซ้ำๆกันเยอะขนาดนี้"

 

"นี่เขาเรียกร้านขายของ อยากได้อะไรก็เอาไปคิดเงินแล้วค่อยเอากลับบ้าน"

 

"งี้ก็ต้องใช้เงินน่ะสิ"

แบคฮยอนมองหน้าหงอยๆของคนที่เพิ่งร่าเริงเมื่อสักครู่ก็ต้องลอบยิ้มออกมา คนๆนี้ไม่ต่างจากเด็กตัวน้อย

 

"ใช่ ไม่มีเงินก็เอาไปไม่ได้"

 

"แต่ผมไม่มีเงินนี่"

 

"อยากได้อะไรเดี๋ยวผมจะออกให้ก่อน"

 

"จริงหรอ !!! แล้วแบคฮยอนเอาเงินมาจากไหนล่ะ"

 

"ก็งานพิเศษ...กับพ่อแม่...'

 

"ดีจังมีพ่อแม่ด้วย"

เขามุ่นคิ้วนิดหน่อยกับคำเปรยของคนตรงหน้าที่เดินดูนั่นจับนี่ในห้างอย่างไม่เคยพบเจอ

 

"แล้วคุณไม่มีพ่อแม่หรอ"

 

"ไม่มีหรอก...มีคุณพ่อ...ก็เป็นคุณพ่อของจงอินนั่นแหละแต่ท่านเสียไปแล้ว ที่เหลือก็แค่จงอิน...เชื่อผมไหมครับแบคฮยอนผมก็รู้จักตัวเองแค่ที่เล่าให้คุณฟังเท่านั้นแหละ"

ช่างเป็นประโยคที่น่าหดหู่จนคนฟังไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง สุดท้ายก็ได้แต่เดินตามเงียบๆ มองแผ่นหลังของคนที่ไร้เดียงสาเดินจับนู่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อย

 

"เรามาซื้อเสื้อผ้าแล้วก็ของใช้ส่วนตัวที่นายต้องใช้นิดหน่อย แต่บอกไว้ก่อนนะว่าผมไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อเสื้อผ้าแสนแพงอย่างที่คุณใส่ได้"

คยองซูหันมามองหน้าแบคฮยอนตาปริบๆ เจ้าตัวไม่รู้หรอกว่าเสื้อผ้าของตนที่ถอดทิ้งไว้ในตะกร้าแล้วเอาเสื้อผ้าของเจ้าของห้องมาใส่นั้นมันจะแพงหรืออะไร แต่พอแบคฮยอนเห็นป้ายยี่ห้อที่หลังคอเสื้อก็ทำท่าตกใจและเอาแต่บอกว่าเขาเป็นคนรวยแน่ๆ คยองซูเข้าใจความหมายของคำว่ารวยนะ แต่คยองซูแค่ไม่รู้ว่าแบบตัวเขาเองจะเรียกว่ารวยรึเปล่า...

 

"ผมใส่อะไรก็ได้ครับ เสื้อผ้าพวกนั้นจงอินเป็นคนซื้อให้เฉยๆ"

 

"จงอินอีกแล้วแฮะ"

แบคฮยอนแค่พูดเปรยๆเพราะตั้งแต่เจอกับคยองซูมาชื่อจงอินคงจะถูกพูดมาไม่ต่ำกว่าร้อยรอบได้ล่ะมั้ง

 

ทั้งสองคนเดินมาที่แผนกขายเสื้อผ้า

"เราจะซื้อมันที่นี่หรอ"

 

"ใช่ครับ คุณอยากได้แบบไหนก็หยิบเอานะ"

 

"ผม...อะไรก็ได้ครับที่เป็นสีขาว จงอินบอกว่าผมใส่สีขาวแล้วเหมาะที่สุด"

โอเค แบคฮยอนยอมแพ้ เขาพ่นลมออกจากปากตัวเองจนผมด้านหน้าที่ปกหน้าผากกระพือขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินดูเสื้อผ้าโดยมีอีกคนเดินตามต้อยๆ จงอิน...ฮึ ไอ้ตาแก่บ้ากามที่หลอกลวงเด็กไว้ในบ้านเพื่อทำเรื่องพรรค์นั้นหรอ แล้วคยองซูก็เชื่อมาตลอด...เหอะๆ

 

แบคฮยอนเดินไปหยุดที่ราวแขวนเสื้อขอวีสีขาวเรียบๆ เขาเลือกไซส์ที่คิดว่าเหมาะกับอีกคนก่อนจะเดินไปหยิบกางเกงขาสั้นสบายๆสีน้ำเงินขึ้นมาลองทาบลงบนตัวจนคยองซูมองตามอย่างงงๆ อ่า...ต้องซื้อชั้นในด้วยสินะ แบคฮยอนหรี่ตามองช่วงล่างของใครอีกคนที่บัดนี้ก็ยังเอาแต่มองการกระทำของเขา แล้วตัดสินใจหยิบชั้นในแพคที่เป็นไซส์เดียวกันขึ้นมา

 

"แค่นี้ก็พอมั้ง เดี๋ยวผมก็ต้องพาคุณไปส่งบ้านแล้ว"

 

"ขอบคุณนะแบคฮยอน"

หน้าขาวๆและตาโตๆนั่นกำลังส่งรอยยิ้มรูปหัวใจมาให้แบบที่แบคฮยอนตั้งตัวไม่ทัน จนเขาจำเป็นที่จะต้องรีบเดินเพื่อนำของที่จะซื้อไปจ่ายตังค์และคยองซูก็ร้องว้าว...ออกมาเบาๆเพราะนี่เป็นการเห็นเครื่องคิดเงินครั้งแรก

 

"ว้าว~ เขาทำกันแบบนี้นี่เองอ่ะ ปกติอยากได้อะไรจงอินก็จะเอามาให้ แต่จงอินก็ต้องทำแบบนี้สินะ ว้าว ~"

 

"เมื่อไหร่คุณจะเลิกทำเสียงว้าว~ นั่นสักทีละครับ"

 

"คุณรำคานผมหรอ"

เหล่ตาไปมองคนที่เดินถือถุงข้าวของตัวเองอยู่ข้างตัวก็ต้องถอนหายใจ เฮ้อ~ เอาเถอะ

 

แบคฮยอนเลี้ยวเข้ามาในร้านมินิมาร์ทซึ่งเป็นอีกครั้งที่คยองซูรู้สึกเหมือนได้เปิดโลกใหม่

 

คยองซูถูกสั่งให้นั่งที่โต๊ะเล็กๆในมุมหนึ่งของร้านก่อนที่แบคฮยอนจะเดินไปซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองถ้วย ฉีกฝาและใส่น้ำร้อนมาตั้งไว้ตรงหน้า

 

"ว้าว~เขาเรียกรามยอนถ้วยใช่ไหม"

 

"อื้อ..."

 

"ว้าว~สะดวกดีจริงๆนะเนี้ย"

 

"คุณไม่เคยกินหรือไร"

 

"ไม่ครับ จงอินบอกว่ามันไม่ค่อยดีต่อสุขภาพ"

 

"ฮึ เนี้ยล่ะอาหารคนจนเลยนะคุณ ซุปเปอร์ฮีโร่คนกระเป๋าฟี๊บ"

 

"แบคฮยอนจนเพราะผมหรอครับ"

มาอีกละน้ำเสียงกับสีหน้าสำนึกผิด

 

"เปล่าๆ กินเถอะครับ กินได้แล้ว"

แบคฮยอนอนุญาตและเริ่มลงมือทำให้คยองซูมองตามการกระทำของเขาตั้งแต่เปิดฝาหักตะเกียบ คนและสูดเส้นเข้าปาก สีหน้าที่ได้ชิมรามยอนครั้งแรกในชีวิตนั้นดูจะมีความสุขจนแบคฮยอนต้องเผลอยิ้มตามออกมา

 

"นี่ผมถามหน่อย ตาแก่พุงพลุ้ยของคุณเขาเป็นคนดีหรอ"

 

"ตาแก่ พุงพลุ้ย???"

 

"ก็...จงอินของคุณน่ะ"

เสียงหัวเราะเล็กๆลอดออกมาจากคนที่นั่งตรงข้ามให้แบคฮยอนต้องขมวดคิ้วกับท่าทาง

 

"จงอินยังไม่แก่หรอกนะ ถ้านับตามจริงจงอินเด็กกว่าผมด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่มีพุงหรอก"

 

"เห..."

 

"ผมไม่รู้หรอกว่าหน้าตาดีของโลกนอกกำแพงเป็นยังไงแต่ถ้าในบ้านน่ะจงอินดูดีที่สุด แล้วก็...ใจดีที่สุด"

แววตาที่แสนชื่นชมมันทำให้แบคฮยอนอยากจะเห็นหน้าเจ้าของชื่อนั่นขึ้นมา อะไรที่ทำให้คนๆนี้เทิดทูนเขาได้ขนาดนั้นกัน ไม่ใช่ตาแก่พุงพลุ้ยแถมยังเด็กและหน้าตาดี...เขาจะเป็นคนแบบไหนกันแน่

 

"เพราะคุณพ่อกับจงอินเป็นคนช่วยชีวิตไว้ดังนั้นจงอินคือคนที่ดีกับผมมากมี่สุดในโลก"

 

"ช่วยชีวิตคุณ...จากอะไร"

 

"ผมไม่รู้หรอกครับคุณพ่อไม่ได้บอก ความจำก่อนจะมาอยู่ที่บ้านมันไม่มีเหลือในสมองแล้วล่ะ"

 

"...."

 

"แต่...แบคฮยอนก็เป็นคนดีนะ เพราะเป็นแบคฮยอนช่วยชีวิตผมไว้เหมือนกัน ชีวิตนอกบ้านครั้งแรก แบคฮยอนคือคนแรกครับที่ทำให้ผมได้รู้จักโลกภายนอก"

ถึงจะอึ้งไปนิดกับคำพูดชื่นชมและรอยยิ้มไร้เดียงสา แต่หัวใจมันกลับเต้นแรงจนบอกไม่ถูก มองคนตรงหน้าที่ค่อยๆสูดเส้นรามยอนเข้าปาก บางความคิดที่เห็นแก่ตัวก็เข้ามามีส่วนในสมอง

 

เขาไม่อยากส่งคนๆนี้คืนให้คนที่ชื่อจงอินอะไรนั่น...

 

ขอได้ไหมครับ ขอให้คนที่ผมเฝ้ารอเป็นคนตรงหน้าได้รึเปล่า เป็นผมได้รึเปล่าที่จะมาแทนผู้ชายที่ชื่อ คิม จงอิน

 

“นายน่ะ เรามาเลิกพูดคำแบบเป็นทางการกันไหม”

 

“หืม ???”

 

“เรามาพูดแบบปกติกันเถอะ ฉันไม่ค่อยถนัดพูดคำเพราะๆเท่าไหร่หรอก”

 

“อ่า….ถ้าแบคฮยอนชอบแบบนั้นก็ได้สิ”

 

ยิ้มอีกแล้ว….เป็นครั้แรกที่เขารู้สึกว่าความคิดตัวเองมันน่ากลัว และรอยยิ้มนั่นมันทำให้เขารู้สึกเสียใจกับการกระทำที่ผ่านมาไม่น้อย การกระทำในคืนฝนพรำ….


__________________________________________________________________

คยองน้อยผู้ใสซื่อ พี่แบคมันจะหน้ามืดละนะ 555555555

เป็นไงกันบ้างคะ ชอบไม่ชอบตรงไหนติชมกันได้เลยน้า 

ยังไงช่วยเม้นท์ + #ฟิคยัวไฮเนสหน่อยนะคะ

ขอบคุณทุกเม้นท์ ทุกเฟบค่ะ 

ปล.จริงๆคยองก็ไม่ใสหรอก 555555555555555555555555555555555555

จงเรียกบู :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #173 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:50
    ชอบตรงที่คยองพูดปกป้องจงอินตลอด เราว่าคยองเป็นคนที่ไร้เดียงสาน่าปกป้องมากๆ
    #173
    0
  2. #106 LLpp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 15:52
    พี่แบคใจเย็นๆนะ รีดก็กำลังทำใจเย็นๆอยู่เหมือนกันน เซฮุนปกป้องลู่หานด้วยนะ
    #106
    0
  3. #79 Getgotgot7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:40
    จงอินมาแล้ววววววววววว

    สงสารจงอินอ่ะไรท์ ให้เขาเจอกันเร็วๆเหอะ เดี๋ยวมันฆ่าคนในบ้านหมดทำไง 55555



    #79
    0
  4. วันที่ 6 เมษายน 2558 / 13:12
    โอ้ยฟิน
    #62
    0
  5. #27 pupi x2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:23
    อือหือ คือละมุนละไมทั้งคู่ค่ะ .___________.
    จงอินนี่ให้อารมณ์เหมือนขุ่นพ่อหวงลูกสาว.___.
    แล้วแบคก็มาจีบลูกสาวเบยยยยยยยยยยยย
    #27
    0
  6. #18 maomakkkk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:07
    อ่าวบยอนไปทำอะไรมาอีกหน่อ จงอินอาละวาดน่ากลัวอ่ะ ผมนี่กลัวเลยครัชแล้วถ้ารู้ว่าอยู่กับบยอน นางจะไม่ฆ่าทิ้งรึ
    #18
    0
  7. #17 ploys (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:21
    ฮืออออออ สงสารจงอินจังเลยค่ะ
    #17
    0
  8. #16 bee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:14
    สงสารจงอินนะ คือนางรักคยองมากอ่ะTT

    แยคก้ดีนะ นี่เจอกันครั้งแรก นางจน แต่ก้ช่วยคยองขนาดนี้

    โอ้ยย เลือกไม่ถูก เชียร์ใครดี แต่เอาตรงว่าเอียงไปทางไคโด้มาก555

    มาต่อนะค่ะ สนุกอ่ะ คยองน่ารักมากเหมือนเด็กเลยยย
    #16
    0