Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 5 : Chapter 05 :: Call Me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ก.พ. 58



Chapter 05 :: Call Me








 


"ซื้ออะไรมาเยอะแยะไหนบอกว่าเขาอยู่คนเดียวไง"

 

"ก็อยู่คนเดียว แต่เขาไม่เคยลองกินอะไรพวกนี้หนิ เผื่อเขาจะชอบ"

 

"แหนะ ~ เกินเลยรึเปล่าเพื่อน~"

เด็กมหาลัยสองคนกำลังเดินคุยกันไปตามทางฟุตบาทหลังจากหมดคาบเรียนที่มหาวิทยาลัย แบคฮยอนตัดสินใจเล่าเรื่องตนไปอธิษฐานที่น้ำพุให้ชานยอลฟัง ถึงรู้แน่นอนว่าไอ้เพื่อนตัวสูงจะต้องล้อเขา และมันก็จริง... มันน่ารำคาญไม่น้อยแต่สุดท้ายเมื่อแบคฮยอนเล่าถึงเรื่องคยองซูให้ฟังและขอร้องให้มันมาช่วยกันพาคนที่อยู่ในห้องเขาคนเดียวตอนนี้กลับบ้านมันก็ยอมแต่โดยดี

 

"กูซื้อขนมแป๊บนึง"

เพื่อนตัวเล็กเอ่ยบอกให้ชานยอลต้องหยุดขาลงหน้าร้านขายขนม ทั้งๆที่ข้าวของในมือมีอยู่เต็มจนแทบถือไม่ไหว ไอ้เพื่อนตัวดีก็ยังจะซื้อเพิ่มเข้าไป ชานยอลมองดูนั่นนี่ไปเรื่อยระหว่างรอแบคฮยอน สายตาก็ต้องไปสะดุดกับร่างของผู้ชายตัวสูงใส่สูทและแว่นกันแดดดูท่าทางน่ากลัว แต่ข้างๆกลับมีคนตัวเล็กหน้าหวานเดินอยู่ด้วย ทำท่าเหมือนกำลังหาใคร เร็วเท่าความคิดเขาจึงสะกิดแขนไอ้เพื่อนรักให้มองตาม

 

"เฮ้ยมึง มึงว่าเขาดูเหมือนตามหาใครป่าววะ"

 

"กูจะไปรู้หรอวะ มึงไปถามเขาสิ"

 

"อ่าวไอ้นี่ เขาอาจจะมาตามหาคนที่อยู่ในห้องมึงตอนนี้ก็ได้"

แบคฮยอนลองมองตาม สภาพของสองคนก็เหมือนจะหาอะไรอยู่จริงๆนั่นแหละ แต่...คงไม่ใช่คยองซูหรอกมั้ง

 

"โลกมันก็จะกลมเกินไปแล้วถ้างั้น"

 

"อ่าวก็โลกมันเป็นทรงกลมจริงๆนี่หว่า"

 

"มึงนี่ไร้สาระ ไปเถอะๆ"

รีบเร่งให้เพื่อนตัวสูงเดินตามเมื่อขนมที่สั่งได้มาถือไว้ในมือ ชานยอลสะบัดความคิดเล่นๆของตัวเองออกจากหัวและเดินตามอีกคนไปแต่โดยดี จริงๆแล้วโลกเรามันก็กลมอย่างที่ชานยอลพูดนั่นแหละ

 

 


 

 

"กลับมาแล้ว..."

เจ้าของห้องไขกุญแจเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะเห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งอ่านหนังสือที่มีอยู่ในห้องของเขาตรงบริเวณพื้น คยองซูรีบละสายตาจากตัวอักษรขึ้นมาส่งยิ้มหวานให้ แล้วก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าเป็นแปลกใจเมื่อมีใครอีกคนที่ตนไม่รู้จักเดินตามหลังแบคฮยอนเข้ามา

 

"คยองซูนี่ชานยอล เป็นเพื่อนฉันเอง"

 

"อ่อ...สวัสดีครับ คยองซูครับ"

รีบลุกขึ้นยืนแล้วโค้งให้ตามมารยาทแต่ก็เล่นเอาชานยอลต้องทำหน้าเหวอทำตัวไม่ถูกแล้วรีบก้มตัวให้เช่นกัน แบคฮยอนที่เห็นเพื่อนตัวเองเหรอหราก็ได้แต่ยิ้มขำ เอาของกินที่ซื้ิอมาไปวางที่โต๊ะกินข้าวแล้วกลับมานั่งข้างๆคนตัวเล็กที่ได้แต่ส่งยิ้มให้เพื่อนของเขา

 

"ชานยอลจะมาช่วยเราพานายกลับบ้านกัน"

 

"จริงหรอ !! ขอบคุณนะครับ คุณมีพระคุณกับผมมากจริงๆ"

 

"อะ เอ่อ...อย่าพูดสุภาพเลยครับ เอาแบบธรรมดาๆละกัน พูดเหมือนกับที่พูดกับไอ้แบคฮยอนมัน ถือว่าเราเป็นเพื่อนกันนะ"

 

"ชานยอลใจดีจัง...สมกับเป็นเพื่อนแบคฮยอนเลย"

คยองซูส่งรอยยิ้มขอบคุณออกมาจากใจจริงให้ทั้งชานยอลและแบคฮยอน จนคนทั้งสองเริ่มทำอะไรไม่ถูกกับความบริสุทธิ์ของคนๆนี้

 

"คองซู...อ่า...คยองซูลองพูดมาซิว่าจำอะไรกับที่บ้านได้บ้าง"

 

"บ้าน...บ้านของจงอินน่ะหรอ มันมีกำแพงสูงๆ แล้วก็ใหญ่มาก สวนหลังบ้านของเราจะเปลี่ยนทุกเดือนเลย ในนั้นก็มีคุณป้า น้าๆพี่ๆอยู่ด้วยกันเต็มไปหมด"

คำบอกกล่าวของคนตัวเล็กเล่นเอาสองเพื่อนซี้นั่งกุมขมับ เนื่องจากรายละเอียดมันมีแต่ภายในเท่านั้น

 

"อย่างน้อยก็รู้ว่าบ้านหลังนั้นคงจะใหญ่จริงๆ"

 

"ใหญ่ครับ...ห้องน้ำที่บ้านจงอินใหญ่กว่าห้องนี้อีก"

คำพูดใสซื่อของคนตาโตแต่เหมือนไปผลักหัวแบคฮยอนเข้าให้ชานยอลที่นั่งอยู่ต้องเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่น

 

"ขอโทษนะที่ห้องฉันมันดันเล็กกว่าห้องน้ำนาย"

 

"อ่า...ไม่ใช่แบบนั้นสิ เราไม่ได้จะว่าอะไรเลยน้า ขอโทษๆ"

เขย่าแขนคนที่นั่งข้างๆอย่างง้อเอาใจ ซึ่งแบคฮยอนก็แค่แกล้งทำเป็นหน้ามุ่ยใส่อีกคนทั้งๆที่ในใจก็ไม่ได้คิดจะโกรธอะไรอยู่แล้ว ก็แค่...รู้สึกดีที่มีคนให้งอน

 

"งั้นต้องเป็นบ้านของคนรวย"

 

"คงจะรวยมากถึงเปลี่ยนสวนได้ทุกเดือน"

 

"อาจจะเป็นผู้มีอิทธิพลก็ได้นะ คนในบ้านเยอะแยะขนาดนั้น"

 

"ก็เป็นไปได้..."

สองเพื่อนรักนั่งวิเคราะห์กันอีกรอบ โดยมีคนหลงทางนั่งฟังอยู่ตาแป๋ว สุดท้ายชานยอลก็ดีดนิ้วอย่างคนคิดอะไรออกให้แบคฮยอนกับคยองซูต้องหันมอง

 

"ไอ้แบคฮยอนมึงเอาโน๊ทบุคมึงออกมาซิ"

 

"ทำไมวะ"

ถึงจะถามแต่แบคฮยอนก็ลุกขึ้นไปเปิดโน๊ทบุคของตัวเองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ให้ชานยอลต้องลุกขึ้นไปยืนอยู่ข้างๆ

 

"ก็ชื่อจงอินไง...หาภาพของคนที่ชื่อจงอิน"

 

"เออว่ะ...อ่าว แล้วถ้าจงอินนั่นไม่ใช่คนในกระแสสังคมแล้วมันจะเจอหรอวะ"

 

"ก็ต้องลองดู..."

คำบอกกล่าวของเพื่อนสองคนคุยกันให้คนแปลกหน้ายังคงต้องนั่งมองอยู่ คอมพิวเตอร์ที่จงอินกับเซฮุนใช้บ่อยๆแต่คยองซูไม่เคยแตะมันถูกนำมาเป็นตัวช่วยในการตามหาครั้งนี้

 

แบคยอลกดเข้าเบราเซอร์เสริชเอนจิ้น ก่อนคำว่าจงอินจะถูกพิมพ์ลงไปให้ได้ค้นหา หน้าจอเล็กๆของโน๊ทบุคปรากฏทั้งภาพคนหรือสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับคีย์เวิร์ดขึ้นมา

 

"คยองซูช่วยมานี่หน่อยสิ"

แบคฮยอนเรียกให้คยองซูที่นั่งจ้องอยู่นานลุกขึ้นไปยืนด้านหลังเก้าอี้ข้างๆชานยอล จ้องมองจอภาพที่แบคฮยอนค่อยๆกดให้ภาพปรากฏขึ้นที่ละภาพ เพื่อหาคุณจงอินของคยองซู

 

"คนนี้ใช่ไหม"

 

"ไม่..."

 

"คนนี้ล่ะ"

 

"ไม่ใช่...."

 

"คนนี้..."

 

"ก็ไม่ใช่..."

เพื่อนรักสองคนต้องหันมามองหน้ากันแล้วถอนหายใจ

 

พวกเขาเสริชทุกรูปให้คยองซูได้ดู ผลลัพธ์ของการค้นหาทุกภาพถูกถามแต่คำตอบที่ได้ยังคงเป็นคำเดิมว่า ไม่ใช่...

 

"บางทีจงอินของคยองซูอาจจะไม่ใช่คนดังก็ได้นะ คยองซูพอจะรู้ไหมว่าจงอินทำงานอะไร"

ชานยอลหันไปถามคนตัวเล็กสุดที่หน้าเริ่มงอลงเมื่อหนทางที่จะช่วยเริ่มริบหรี่ แต่คยองซูก็ได้ส่ายหัวปฏิเสธอีกรอบ

 

"คุณจงอินไม่ให้ผมยุ่งเรื่องงาน เพราะจงอินยอกว่างานพวกนี้น่าปวดหัว"

 

"งานอะไรก็ปวดหัวทั้งนั้นแหละ โอ้ยยยย !!!"

แบคฮยอนบ่นอวดครวญก่อนจะทิ้งหัวหนักๆของตัวเองลงบนโต๊ะเขียนหนังสือกับความมืดมนในการตามหาบุคคลที่ชื่อจงอิน

 

"เออใช่สิ...นามสกุลล่ะ คยองซูรู้ไหมว่าจงอินนามสกุลอะไร"

 

"สกุลหรอ..."

ร่างเล็กๆดูจะครุ่นคิดกับคำพูดชานยอลสักครู่ คิ้วหนาขมวดหากันเล็กน้อย แบคฮยอนที่ฟุบหน้าอยู่ก็ต้องหันมามองอย่างหวังจะได้เบาะแสอะไรบ้าง แล้วมันก็เป็นผลเมื่อคนตาโตฉีกยิ้มกว้างออกมา

 

"คิม !! คิมจงอิน !!"

ชื่อที่ถูกเรียกออกมาในที่สุดทำให้เพื่อนรักสองคนเริ่มส่งสายตาแห่งความหวังให้กัน มือเรียวของแบคฮยอนรีบกดแป้นคีย์บอร์ดลงไป ภาพมากมายทั้งซ้ำเดิมและไม่ซ้ำเดิมก็ปรากฏอีกครั้ง

 

"มึงคงไม่คิดว่า..."

ชานยอลกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ชื่อคิม จงอินมันทำให้ภาพของใครคนหนึ่งลอยเข้ามาในหัว ซึ่งแบคฮยอนที่เอาแต่จ้องหน้าจอก็รู้สึกแบบเดียวกัน ถ้าประติดประต่อเรื่องความร่ำรวยเหล่านั้น การที่จะเก็บคนๆหนึ่งไว้ในบ้านบวกกับชื่อคิมจงอิน...ผลลัพธ์มันก็คงจะเป็น

 

"คนนี้รึเปล่าคยองซู"

ชายในชุดสูทสีดำและแว่นกันแดด ผิวสีคล้ำทรงเสน่ห์กับการ์ดในชุดสูทสีดำรายล้อมปรากฏขึ้นบนจอ

 

"จงอิน !!! นี่ล่ะคุณจงอิน !!!"

คำยืนยันทำเอาสองเพื่อนรักต้องมองหน้ากันอย่างสุดท้ายก็ต้องเป็นคนที่เขาไม่อยากให้เป็นมากที่สุด แต่สำหรับคยองซูการได้เห็นภาพของจงอินและเข้าใกล้คำว่าจะได้กลับบ้านอีกนิดมันทำให้ดีใจจนหุบยิ้มไม่อยู่

 

"แบคฮยอน !! นี่ล่ะคุณจงอิน !!! คุณจงอินคือคนนี้ ใช่แน่ๆ ข้างๆที่ยืนอยู่ก็เซฮุน แบคฮยอนจะพาเรากลับบ้านถูกใช่ไหม"

เสียงที่แสนดีใจของคนตัวเล็กทำให้เขาต้องยิ้มแหยออกมา และนี่ดันไปพาเด็กของผู้มีอิทธิพลขนาดนี้มาอยู่ด้วยแบคฮยอนจะไม่ถูกฆ่าปิดปากใช่ไหม...

 

 

 

"มึงจะเอาไงวะ"

ชานยอลเอ่ยถามเพื่อนที่เดินอยู่ข้างกายหลังจากเขาสองคนออกมาเดินอยู่ข้างนอกและบอกคยองซูว่าจะมาส่งชานยอลขึ้นรถกลับเพราะพวกเขาบรรลุเป้าหมายที่จะตามหาบ้านของคยองซูเป็นที่เรียบร้อย

 

แบคฮยอนถอนหายใจหนักๆ มองปลายเท้าตัวเองที่เดินอยู่บนพื้นซีเมนต์ในใจก็วกวนอยู่กับเรื่องของคนตาโตในห้อง

 

"กูก็ต้องส่งเขากลับดิ"

 

"กลับให้ไอ้จงอินนั่นอ่ะนะ โห นักการเมืองแนวหน้าขนาดนั้น มึงว่ามึงจะรอดไหม"

 

"แต่กูช่วยชีวิตคนของเขานะเว้ย เขาก็ไม่น่าจะทำอะไร..."

 

"เห้อ~ เอาเถอะมึง กูก็ไม่รู้ว่ะ คนใสๆซื่อๆอย่างคุณคยองซูกับคิมจงอินนั่น"

 

"...."

 

"แต่มึงไม่คิดบ้างหรอวะว่าเทพเจ้าน้ำพุนั่นจะส่งเขามาให้เป็นแฟนมึง"

 

"..."

 

"พอมึงขอคยองซูก็มาปรากฎตัว ทั้งๆที่เขาไม่เคยออกจากบ้านทั้งชีวิต แต่เขาก็ดันมาออกจากบ้านมายืนตรงหน้ามึงในเวลาที่มึงขอแฟน มึงคิดดูดิ…"

 

"ไร้สาระแล้วมึงน่ะ"

แบคฮยอนได้แต่ตบหัวเพื่อนที่พูดอย่างออกรสออกชาติในขณะที่เขาเครียดเรื่องส่งตัวคนตัวเล็กอยู่แบบนี้

 

"เอ้า มึงมันก็บังเอิญเกินไปไง เขาอาจจะเป็นของๆมึงก็ได้"

 

"มึงเพ้อเจ้อแล้วเพื่อน ไปๆกลับบ้านดีๆ"

 

"เออๆ ไล่กู เจอกันที่มหาลัยมึง"

แบคฮยอนโบกมือส่งเพื่อนที่ก้าวขึ้นรถเมล์ แล้วปล่อยให้ตัวเองยืนนิ่งอยู่กับที่จมอยู่กับห้วงความคิดและอดไม่ได้เลยที่คำพูดของเพื่อนรักจะลอยวนเวียนในหัว

 

"เขาจะเป็นของกูได้ไงวะเพื่อน... ถ้าเขาเป็นของกูคนที่ชื่อคิม จงอินล่ะเป็นใคร..."

 

 
 

 

 

 

 

แบคฮยอนไขประตูห้องตัวเองเข้ามาหลังจากพาตัวเองไปเดินเรื่อยเปื่อยคิดมากตามท้องถนนอยู่เมื่อครู่เขาถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก และหันมามองในจังหวะเดียวกับที่ผู้อาศัยเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนที่เขาให้ยืม

 

"อ่าว...แบคฮยอนกลับมาแล้วหรอ ส่งชานยอลแล้วใช่ไหม"

 

"อื้อ..."

เขาแค่ตอบรับในลำคอแล้วทิ้งตัวหลับตานอนลงกับเตียงนุ่ม คยองซูผู้สังเกตเห็นความไม่ปกติก็เดินเข้ามานั่งบนเตียงเดียวกันแล้วจ้องมองแต่ไม่กล้าถาม จนกระทั่งแบคฮยอนลืมตาขึ้นและเห็นอีกคนกำลังมองอยู่

 

"เอ่อ...เป็นอะไรรึเปล่า"

 

"เปล่า...ก็แค่เหนื่อยๆ..."

 

"เหนื่อยหรอ...เพราะเรื่องของเราใช่ไหม"

คยองซูกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างประหม่า สีหน้าที่เคยสดใสกลับหมองในความรู้สึกผิดของตนเองจนแบคฮยอนต้องถอนหายใจ ให้ตายสิหน้าตาแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกผิดมากกว่าซะอีกนะ

 

มือของแบคฮยอนที่เคยทิ้งไว้ข้างตัวถูกยกขึ้นมาก่อนจะวางลงบนศีรษะของอีกคนที่ก้มหน้าหงอ

 

"ไม่ใช่ความผิดของนายนะ ฉันก็แค่เรียนหนัก"

 

"แล้วก็ต้องมาเหนื่อยเรื่องเราต่อ..."

คำพูดตัดพ้อตนเองให้แบคฮยอนระบายยิ้มบาง ไม่คิดว่าคยองซูจะเป็นคนคิดมากแบบนี้เลยนะ...

 

แบคฮยอนชันตัวขึ้น เอามือออกจากกลุ่มผมนิ่มแล้วเปลี่ยนมาเป็นเชยปลายคางของอีกคนให้เงยขึ้นมาสบตาของเขา

 

"ไม่เป็นอะไรนะ...ไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ และฉันจะส่งนายกลับบ้านอย่างแน่นอน..."

แบคฮยอนส่งรอยยิ้มให้อีกคน จนสุดท้ายคยองซูก็ต้องยอมพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

 

 

ความเงียบโรยตัวระหว่างสองคนที่นั่งจ้องหน้ากัน

 

 

"เมื่อกี้แบคฮยอนบอกว่าเหนื่อย..."

 

"...."

 

"อยากจูบไหม..."

 

"..."

 

"ถ้าไม่อยากก็..."

คำพูดถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อแบคฮยอนประกบริมฝีปากลงกับของอีกคนแทนคำตอบ ละเลียดจูบแสนอ่อนโยนให้อีกคนตอบรับอย่างรู้หน้าที่ เมื่อปากบางอ้าออกเว้นพื้นที่ให้เรียวลิ้นถูกส่งเข้าไปหยอกล้อทักทายทำความรู้จักกัน ใบหน้าทั้งสองเอียงเข้าหาปรับมุมองศา มือบางของคยองซูยกขึ้นกุมผมของแบคฮยอนจนยุ่งเหยิง น้ำลายใสทั้งสองคนผสมปนเปกันจนเป็นหนึ่งเดียว

 

ความหวานถูกแลกเปลี่ยนจนเนิ่นนาน และในที่สุดกลีบปากทั้งสองก็ผละออกจากกันเป็นผลให้น้ำใสที่ติดเรียวลิ้นถูกเชื่อมต่อย้อยเป็นสาย มือที่เคยขยุ้มกกลุ่มผมของแบคฮยอนก็ละลงมาเกาะอยู่ที่ไหล่ ทั้งสองคนหอบเหนื่อยไม่ต่างกัน

 

"ทำกับผม...เหมือนที่คุณทำกับจงอิน..."

 

"..."

 

"...ได้ไหม..."


 






 

"อื้อ..."

เสียงครางแผ่วเบาแว่วหวานดังเมื่อคนที่หลับในนิทรารู้สึกถึงความเย็นบางอย่างบนผิวตัว คยองซูลืมตาตัวเองขึ้นมาค่อยปรับระดับแสงเพื่อโฟกัสภาพของใครอีกคนให้ชัดเจนขึ้น แบคฮยอน...แบคฮยอนกำลังเช็ดตัวให้คยองซูอยู่

 

"หลับต่อก็ได้นะ เดี๋ยวเช็ดตัวเสร็จฉันจะได้ใส่เสื้อผ้าให้ ไม่เป็นอะไรหรอก"

นักศึกษามหาวิทยาลัยทอยิ้มอุ่นมาให้ในขณะที่ผ้าขนหนูผืนบางซับน้ำก็เช็ดปัดป่ายไปบนร่างกายเนียน

 

"แบคฮยอนใจดีจัง ขอโทษนะที่หลับไปก่อน"

 

"ไม่เป็นไรหรอก"

 

"แต่คุณยังไม่ได้...ปกติจงอิน..."

 

"อย่า !! อย่าพูดชื่อนั้น อย่าบอกว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อกับคุณ ไม่ต้องพูด !!!"

เป็นคนตัวเล็กที่แข็งตัวเกร็งทันทีเมื่อคนที่ใจดีอยู่ๆก็หยุดมือตัวเองลงแล้วตวาดเสียงดัง มือขาวย่นที่ซับน้ำมานานเกินไปกำผ้าขนหนูที่ใช้ทำความสะอาดตัวคยองซูแน่น

 

"แบคฮยอน..."

เสียงเอ่ยแผ่วจากคยองซูทำให้แบคฮยอนเริ่มทำความสะอาดร่างกายอีกคนอีกครั้ง แต่มันก็ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ มีเพียงความเงียบที่ดำเนินไประหว่างเราสองคน

 

เนิ่นนานจนการเช็ดตัวจบลง เสื้อผ้าถูกส่งให้อีกคนที่ตอนนี้หลับไม่ลงได้จัดการตัวเอง ส่วนแบคฮยอนก็เอากะละมังน้ำไปจัดการให้เรียบร้อยในห้องน้ำ เมื่อเขาออกมาก็พบคยองซูที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงของเขา ดวงตาโตมองมาอย่างกับรู้สึกผิดและงุนงงทั้งๆที่เขาก็ไม่ควรจะตวาดออกไปแบบนั้น

 

แบคฮยอนถอนหายใจยาวแล้วก้าวเข้าไปนั่งข้างๆอีกคนบนเตียง

 

"ขอโทษ"

คำสารภาพผิดดังออกมาจากเจ้าของห้อง และหัวใจที่ทำงานหนักมาตลอดก็ต้องเริ่มงานใหม่อีกครั้งเมื่อคยองซูคว้าตัวคนที่รู้สึกผิดไปอยู่ในอ้อมกอดตน มือเล็กๆนั่นก็ลูบแผ่นหลังเบาๆ

 

"ไม่เป็นไรนะครับ นายคงจะเหนื่อยมากจริงๆ ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ"

เสียงหวานเหมือนปลอบประโลมเพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น มันช่างเป็นความใจดี เหมือนกับความใจดีของนางฟ้า แต่อย่าลืมว่านางฟ้าไม่มีตัวตนบนโลกแห่งความจริง คยองซูก็แค่คนรักของคนอื่น เขาเป็นของคนอื่น เป็นของคนที่แบคฮยอนไม่สามารถเทียบได้เลยสักนิด

 

แบคฮยอนผละตัวเองออกจากอ้อมกอดเล็ก จ้องมองไปในดวงตากลมโตอย่างชั่งใจที่จะพูดในประโยคต่อไป

 

"คยองซู ฉันสัญญาว่าจะพานายกลับไปหาคุณจงอิน"

 

"...."

 

"แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ตอนที่นายยังอยู่กับฉัน...อย่าพูดถึงเขาได้ไหม..."

 

"...."

 

"อย่าเรียกชื่อจงอิน ให้ที่ตรงนี้มีแต่ฉัน มีแต่คนที่ชื่อแบคฮยอนได้รึเปล่า"

 

"แบคฮยอน..."

คนตัวเล็กครางเรียกชื่อคนที่อยู่ตรงหน้า แบคฮยอนดูเศร้ากับคำพูดของตัวเอง และถึงแม้จงอินจะเป็นทุกอย่างของคยองซู แต่ในช่วงเวลาแบบนี้ที่แบคฮยอนดูน่าสงสารคยองซูควรจะทำตามคำขอร้องใช่หรือเปล่า

 

"ได้สิ...ถ้าแบคฮยอนไม่ชอบให้พูดถึง เราก็จะไม่พูด"

รับปากในที่สุดจนโดนอีกคนดึงเข้าไปสู่ในอ้อมกอดและไม่มีการขัดขืนใดๆ สองมือเล็กโอบกอดตอบอย่างอ่อนโยน

 

ความใจดีของนางฟ้า สุดท้ายมันจะกรีดลึกลงไปในความรู้สึก เมื่อถึงเวลาเด็กน้อยตัวเล็กจะไม่สามารถลืมได้อีกว่าที่จริงแล้วบนโลกแห่งความจริงนางฟ้าไม่มีจริง นางฟ้าก็เป็นแค่เรื่องเล่าของสิ่งสวยงามบนสรวงสวรรค์ ที่ๆสูงจนคนธรรมดาไม่สามารถจะแตะต้องได้

 

_________________________________________________________

แอบมีคัทเล็กน้อย คยองซูเมื่อไหร่จะได้กลับหนอ

ขบอคุณทุกเม้น + ทุกเฟบ

เชิญติชมกันได้ รบกวน #ฟิคยัวไฮเนส นะคะ

จงเรียกว่าบู :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #107 LLpp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:00
    ฮึก เจ็บแทนพี่แบคค่ะ แงงงง
    #107
    0
  2. #80 Getgotgot7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:43
    จริงๆแบคมันไม่ผิดหรอก แต่คยองน่ารักเกินไปมันเลยหน้ามืด 55555

    ตอนนี้สงสารอิแบคเลย ลำพังรักคนมีเจ้าของก็เจ็บพอละ 

    แถมเจ้าของเขาก็ดันไม่ธรรมดาซะอีก โอยยยยย 


    คยองอย่าทำให้แบคมันปล่อยมือไม่ได้เลยนะ อย่าผูกมันไว้ด้วยความรักเลย



    #80
    0
  3. วันที่ 6 เมษายน 2558 / 13:24
    โอ๋คัดดดด
    #63
    0
  4. #29 maomakkkk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:08
    นี่แค่จูบก้กลัวแกจะตายศพไม่สวยแล้วนี่ นี่ถึงขั้นนี้นี่จะได้ตายกี่รอบพ่อคูณณณณณณณ
    #29
    0
  5. #28 pupi x2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:28
    อิแบคนี่น่าสงสารอ่ะ ;_____________;
    ฮือ คือรักของเราช่างมีอุปสรรค์เยอะเหลือขนา ฮือออออออออ
    #28
    0
  6. #23 LeRTTpHiNG (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:52
    สงสารเเบคอะ
    #23
    0
  7. #21 bee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:25
    โหห เห็นฉากคัตแล้วรีบเลยครับ555

    ยังๆเค้ายังไม่ได้กัน555 เชียร์แบคอยุลึกๆนะ

    แต่เค้าทิ้งไคโด้ไม่ได้TT เลือกไม่ถูกเลย 3pเถอะค้ะ555
    #21
    0
  8. #20 ploys (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:50
    ฮือชอบบบบบบ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #20
    0
  9. #19 Arale lele (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:47
    ใจนึงก็สงสารแบคนะ แต่อีกใจก็ชอบจงอิน เชียร์ฝั่งไม่ถูกเลย
    #19
    0