Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 14 : Chapter 14 :: Graveyard

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 มิ.ย. 58


Chapter 14 ::  Graveyard




"อ้ากกกกกกกกกกก....กกกกกก"

เสียงร้องลั่นโวยวายดังไปทั่วคฤหาสน์หรู มันเป็นแบบนี้มาอาทิตย์กว่าแล้วหลังจากที่คยองซูเลือกที่จะตัดสินใจทางของตัวเอง ก้าวออกจากรั้วใหญ่เพื่อใครอีกคนที่รอเขาอยู่ด้านนอก

 

มันเหมือนฝันร้ายซ้ำๆที่ตอกย้ำลงไปในสมองลึกลงไปแม้กระทั่งเวลาหลับตา ไม่ว่าเช้าหรือกลางคืน ทั้งเวลาที่ลมหายใจถูกสูดเข้าและผ่อนออก คำพูดเพียงไม่กี่คำแต่กลับเหมือนใบมีดเล็กๆที่ทิ่มแทงไปทั่วร่าง

 

คนตัวเล็กนั่งขดตัวอยู่บนเตียง มือบางยกขึ้นปิดหูทั้งสองข้างอย่างไม่อยากได้ยิน

 

ไม่อยากได้ยินเสียงทรมานนั้น...

 

น้ำตาไหลนองใบหน้าขาวอย่างหยุดไม่อยู่

 

ไม่อยากให้เรื่องต้องเป็นแบบนี้...

 

จากคำพูดที่เขาเลือกจะไปมันทำให้จงอินทรมานในทุกคืน คำขอร้องสุดท้ายจากชายผู้ที่หวังดีกับคยองซูมากที่สุดคือการขอให้เขาอยู่ไปอีกหน่อยจนกว่าสวนที่จัดอยู่จะเสร็จเรียบร้อยดี แน่นอนว่าคยองซูเต็มใจเป็นอย่างยิ่งแต่มันกลับตรงกันข้าม จงอินไม่แม้แต่ที่จะมองหน้าเขา ไม่แม้แต่จะพูดด้วยหรือเข้าใกล้ มันทรมาน...มันทรมานเหลือเกิน ไหนจะเสียงร้องของจงอินที่ดังลั่นไปทั่วแบบนี้มันยิ่งทรมานเขาให้เจ็บเข้าไปอีก

 

"ขอร้องจงอิน ฮึก...อย่าเป็น...อย่าเป็นอะไรไปเลยนะ ฉันขอโทษ...ฮึก...ขอโทษ"

 

 



เวลาเช้ามืด ท้องฟ้าที่ยังคงไม่ใช่สีสว่างเพราะพระอาทิตย์ยังคงไม่ได้ขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มผิวเข้มท่าทางอิดโรยกำลังลุกขึ้นแต่งตัวโดยมีเลขาที่สภาพร่างกายทรุดโทรมไม่ต่างกันคอยช่วยอยู่ด้านข้าง แน่นอนว่าเหตุผลที่เซฮุนต้องโทรมขนาดนี้ก็เพราะเขาต้องคอยดูแลจงอินแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง อาการร้ายแรงทั้งไม่ยอมกินข้าว เลือกกินแต่แอลกอฮอล์ นอนหลับไม่ได้ และการสูบบุหรี่จัดกลับมาอีกหน

 

"รับอาหารเช้าสักหน่อยดีกว่าไหมครับ"

 

"ไม่...ฉันไม่อยากให้คยองซูตื่นมาเจอก่อนที่จะออกไป"

คำตอบรับเรียบง่ายถูกเอ่ยจากผู้เป็นนายก่อนชายในชุดสูทสีดำจะหันตัวกลับมาจ้องมองใบหน้าซีดๆของเลขาส่วนตัว มือหนากร้านยกขึ้นรูปกรอบหน้าที่เคยหล่อเหลาอย่างแผ่วเบาก่อนจะแผล่ยิ้มจาง

 

"เหนื่อยหน่อยนะที่ต้องดูแลฉันแบบนี้"

 

"ครับ...แต่ผมยินดี"

 

"คนดีจริงๆ"

ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มกับคำพูดแสนซื่อสัตย์ของคนใต้บัญชา เซฮุนยังคงเป็นเซฮุนเสมอ

 

"ขอโทษนะแต่ต่อไปนี้ฉันจะไม่อ่อนแออีกแล้ว จะไม่ทำให้นายลำบากอีก"

 

"ผมไม่ได้ลำบากอะไร สิ่งเดียวที่ผมอยากให้คุณทำได้และมันจะเป็นสิ่งที่ผมดีใจมากที่สุด คือการที่คุณรักตัวเองให้มากที่สุด"

 

"นั่นก็คำพูดของฉันเหมือนกันนะ รักตัวเองให้มากที่สุดเซฮุน รักให้มากกว่าหน้าที่ที่ต้องดูแลฉัน...อ่า...หรือจะรักคุณคนจัดสวนก็ได้นะ"

 

"คุณจงอิน..."

ตีเสียงดุเรียกชื่อเจ้านายที่ยืนส่งยิ้มขี้เล่นอยู่ตรงหน้า อย่างน้อยวันนี้คุณจงอินก็ยิ้มได้ มันเป็นสิ่งที่เซฮุนรู้สึกสบายใจได้ไม่น้อย

 

"อีกไม่นานแล้วนะสวนก็จะเสร็จ ถึงตอนนั้นก็จะไม่มีเขาอีกแล้ว"

 

"เพราะแบบนั้นเวลานี้คุณก็ควรจะรีบตักตวงไม่ใช่หรอครับ"

 

"ตรงกันข้าม เพราะแบบนี้ฉันถึงจะต้องรีบห่าง ยิ่งผูกพันมันก็ยิ่งเจ็บปวดนะ ยังไงเขาก็ต้อง...ไป..."

มือที่เพิ่งบิดลูกบิดบานประตูห้องเปิดออกมาก็ต้องชะงักเมื่อคนที่กำลังพูดถึงกำลังยืนรอเขาอยู่ที่หน้าห้อง ใบหน้าช้ำจากการร้องไห้มันยิ่งแทงหนักเข้าไปในหัวใจของจงอิน เขาไม่ได้อยากให้เรื่องเป็นแบบนี้ แต่คยองซูเลือกแล้วและอีกไม่นานทุกอย่างมันจะจบ

 

ชายหนุ่มตัวสูงเลือกที่จะหลบสายตาเดินออกมาให้พ้นกรอบประตูอย่างที่ไม่คิดจะสนใจใครอีกคน ใบหน้าเล็กเริ่มง้ำงอก่อนหยดน้ำตาจะไหลลงอาบแก้มอีกรอบ

 

"จงอิน..."

เสียงเอ่ยผะแผ่วผ่านริมฝีปากแต่เจ้าของชื่อกลับเลือกที่จะเดินผ่านไปอย่างไม่คิดจะสนใจ เลขาหนุ่มถอนหายใจออกมาแผ่วเบาก่อนจะวางมือบนไหล่เล็กและออกแรงบีบอย่างให้กำลังใจแล้วออกเดินตามเจ้านายไป มือเล็กกำแน่นจนขึ้นเส้นค่อยๆมองภาพของคนที่กำลังเดินสู่ชั้นล่างอย่างไม่คิดจะหันมา

 

"คิม จงอิน !!!! มองหน้าฉันเดี๋ยวนี้ !!!"

เสียงหวานตวาดลั่นอย่างไม่เคยทำหยุดชะงักการเคลื่อนไหวของร่างสง่าได้เป็นอย่างดี เท้าที่กำลังทอดลงไปตามขั้นบันไดหยุดชะงัก เสี้ยวหน้าคมผินมองคนด้านหลังเล็กน้อย คยองซูยังคงยืนอยู่ที่เดิม มือสองข้างที่กำแน่นข้างลำตัวสายน้ำที่อาบจนเปรอะไปทั่วใบหน้าหวาน และแววตากลมโตที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ด้วยหลากหลายอารมณ์ ถ้าเป็นไปได้จงอินอย่างจะวิ่งขึ้นไปกอด กระชากตัวให้มาอยู่แนบอกและท่องคำว่าขอโทษด้วยเวลาที่ไม่รู้จบ

 

แต่ไม่ได้...

 

คยองซูไม่ได้เลือกเขาให้ทำหน้าที่นั้นอีกต่อไป...

 

"คุยกับฉันสิ มองหน้าฉัน กอดฉันก็ได้ ทำอะไรที่นายอยากจะทำ ไม่ใช่แบบนี้ ไม่...ฮึก...ฮือ...ไม่ใช่แบบนี้สิ"

เสียงสะอื้นที่กรีดแทงย้ำลงไปในแผลเหวอะของหัวใจ ถ้าเขายังคงยืนอยู่ตรงนี้ ยังคงได้ยิน อีกไม่นานกำแพงสูงที่จงอินเริ่มสร้างจะต้องพังทลาย ดังนั้นเขาต้องเลือกที่จะเป็นคนใจร้ายสักครั้ง

 

ใบหน้าคมปิดเปลือกตาของตัวเองลงอย่างข่มอารมณ์ สะกดจิตตัวเองให้หยุดนิ่ง หักห้ามใจไม่ให้เผลอกลับไปกอดคยองซู

 

ถ้าคยองซูยังตัดใจไม่ได้

 

จงอินก็จะไปเอง...

 

"คนที่นายอยากให้ทำทั้งหมดนั่นเป็นฉันหรอคยองซู"

 

"ใช่...ใช่สิ !!! ฉันยังเป็นเหมือนเดิมนะ ฉันไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปเลย นาย...นายยังเป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับฉันเสมอ"

 

"คนที่ดี...บางทีก็ไม่ใช่คนที่นายต้องการถูกรึเปล่า...ฉันทำมันไม่ได้แล้วล่ะ ฉันเข้าไปกอดนายไม่ได้แล้ว เพราะนายเลือกที่จะไปอยู่ในอ้อมกอดของคนอื่นแล้ว"

จบคำพูดแสนใจร้ายก็เหมือนเรี่ยวแรงที่เคยมีของคยองซูจะถูกดูดกลืนให้หายไป ขาเล็กอ่อนแรงจนพับไปนั่งกับพื้น ไม่มีคำพูดใดต่อกันอีกเมื่อจงอินออกเดินไป

 

จะเรียกร้องอะไรกันคยองซู...ในเมื่อคนที่ผลักอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นที่สุดออกไปก็คือตัวนายเอง...

 



"อ้ากกกกกกกกกก !!!"

เสียงตะโกนดังลั่นรถหรูจนเซฮุนในตำแหน่งคนขับจำต้องข่มเปลือกตาปิดลง ปล่อยให้เจ้านายได้ระบายกับสิ่งอัดอั้นในใจ ทำไมคิม จงอินถึงไม่อยากเข้าไปกอด แน่นอนว่าไม่มีทางเป็นไปได้ คนที่จงอินพร้อมจะกางปีกปกป้องเสมอก็คือคยองซู แต่มันจะมีประโยชน์อะไรอีกเมื่อคยองซูไม่ได้ต้องการมันจากใจจริง ถ้าทั้งหมดตอนนี้คือความผูกพันจากการอยู่ด้วยกันมานานแสนนาน คยองซูก็ต้องเรียนรู้ว่าความผูกพันกับความรักมันต่างกัน...

 

รถยุโรปคันสวยแล่นตรงออกจากตัวเมืองสู่ชนบท พื้นที่โล่งกว้าง ยอดหญ้าสีเขียวอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลม สถานที่ของตระกูลคิม...

 

ซุ้มประตูเล็กสีขาวสะอาดมีตราประจำตระกูลดัดจากโลหะอยู่ตรงกลาง หอคอยระฆังเล็กที่ตั้งแห่งเครื่องหมายกางเขนสีขาว สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ตัวแทนของพระผู้เป็นเจ้าตั้งตระหง่านอยู่ใจกลาง ขายาวก้าวลงจากรถเหยียบบนพื้นอิฐสีแดงส้มทอดยาวเป็นทางเดิน ต้นสนเอนไหวรายล้อมรอบเป็นกรอบแสดงอาณาบริเวณและเสียงของอีกาที่บินผ่านร้องลั่นสุสาน

 

จงอินจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย รับช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์จากเซฮุน ค่อยๆก้าวเดินตามทางผ่านป้ายหินของบรรพบุรุษมากมายจนถึงป้ายที่เทียบกันแล้วก็คงเป็นป้ายล่าสุด สถานที่ฝังร่างไร้วิญญาณของผู้ที่เป็นบิดา

 

คนตัวสูงย่อตัวเองนั่งเข่าลงกับพื้นหญ้าสีเขียวใช้ฝ่ามือปัดฝุ่นและเศษใบไม้แห้งออกจากป้ายสลักชื่อผู้ร่วงลับ บรรจงวางช่อดอกไม้อย่างค้อมศีรษะเล็กน้อยเพื่อให้ความเคารพ ใบหน้าคมคายคลี่ยิ้มอ่อนโยนเมื่อภาพของผู้เป็นพ่อย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ พ่อเป็นคนที่สง่างามเสมอในความคิดของเขา

 

"พ่อครับ...ขอโทษที่ผมไม่ได้มาเยี่ยมบ่อยๆโดยเฉพาะช่วงหลังมานี่ พ่อคงอยู่บนสวรรค์แล้วตอนนี้ อ่า...ถ้าพ่อกำลังมองผมอยู่พ่อจะเสียใจไหมครับ พ่อบอกว่าเป็นผู้ชายห้ามร้องไห้แต่ช่วงนี้ผมกลับรู้สึกว่าน้ำตาผมมันไหลออกมาง่ายเหลือเกิน พ่อผิดหวังในตัวลูกชายคนนี้รึเปล่า..."

สายลมอ่อนยังคงพัดไปมา ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงของใบสนที่เสียดสีกันและเสียงนกการ้อง เซฮุนยังคงยืนอยู่ด้านหลังเจ้านายของตน หลุบสายตาลงต่ำเมื่อภาพของชายสูงวัยยามมีชีวิตอยู่ย้อนเข้ามาเช่นกัน

 

"พ่อ...ผมยึดถือพ่อเป็นตัวอย่างเสมอ แต่ว่า...สัญญาที่พ่อขอผมไว้...สัญญาที่พ่อบอกว่าให้ผมดูแลเด็กชายที่พ่อพาเข้ามาบ้าน เด็กชายตัวเล็กที่ชื่อคยองซู ผมคงทำให้ไม่ได้แล้วล่ะครับ..."

เสียงหนักแน่นเริ่มสั่นไหว สองมือกำแน่นบนหน้าขาของตนยามพูดกับป้ายหลุมศพของพ่อ

 

 .

.

.

 

 

"จงอิน...แกต้องดูแลคยองซูให้ดีเข้าใจรึเปล่า"

 

"ทำไมล่ะครับ ทำไมคยองซูไม่กลับบ้านตัวเองล่ะนี่มันบ้านผมนะ ก็ให้เขากลับไปอยู่กับครอบครัวเขาสิ"

เด็กชายวัยกำลังโตกอดอกยู่ปากใส่พ่ออย่างไม่ค่อยพอใจ เมื่อได้ยินเหมือนว่าตัวเองกำลังจะมีคนเข้ามาหารขนมในมื้อว่างเพิ่ม ตอนแรกจงอินก็นึกว่าพ่อจะเรียกเข้ามาดุซะอีก

 

"ตอนนี้พ่อพูดแกก็อาจจะยังไม่เข้าใจ แต่...คยองซูไม่มีที่ให้กลับไปแล้ว คุณพ่อคุณแม่ของคยองซูเขาทำความผิด...ความผิดที่คนในประเทศนี้อาจจะไม่ให้อภัย"

 

"งั้นคุณพ่อคุณแม่คยองซูก็เป็นคนเลวสิครับ"

เด็กชายตัวจ้อยพูดตอบอย่างซื่อตรงแต่ผู้เป็นบิดาก็ไม่ตอบอะไรกลับมา นอกจากบอกให้เขาดูแลคยองซูไปตลอดชีวิตเพราะอีกคนไม่มีใคร และถึงแม้จงอินในวัยเด็กจะไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่นักแต่ก็ทำตามคำของผู้เป็นบิดามาอย่างดีตลอด จนกระทั่งโตขึ้น การรับรู้และความเข้าใจก็มีมากขึ้นพ่อของคยองซูในฐานะนักการเมืองใหญ่โกงเงินงบประมาณของประเทศไป...แน่นอนว่าถูกจับได้และเป็นข่าวครึกโครม การจับกุมเกิดขึ้นแต่พ่อของคยองซูก็เลือกที่จะหลบหนี แต่มันคือเหตุการณ์เลวร้ายที่จบลงด้วยการฆาตกรรมที่ถูกเรียกว่าฆ่าตัดตอนเพื่อไม่ให้สืบได้ถึงตัวบงการใหญ่ แน่นอนว่าคนทั้งตระกูลต้องโดนตีหน้าจากสังคม คนที่รับรู้ไม่ถูกล่าก็ถูกทางการจับกุมตัว แต่เด็กน้อยที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวไม่ควรถูกลงโทษ ไม่ควรโดนตีตราด้วยความผิดที่เขาไม่ได้ทำ เหตุนั้นพ่อของจงอินจึงรับพาตัวลูกชายของเพื่อนสนิทให้มาอยู่ด้วยกัน และสั่งห้ามไม่ให้ผลผลิต ทายาทความบาปและเกลียดชังของคนทั้งประเทศต้องออกไปเจออันตรายนอกรั้วกำแพงที่คิดว่าปลอดภัยที่สุด

 

สีขาวที่ทุกคนพากันพูดว่าคือสีดำ เพียงเพราะความเคียดแค้น

 

สีขาวที่ถูกคลุมด้วยสีดำที่เจ้าตัวไม่ได้ทำ

 

จงอินแค่มีหน้าที่ปกป้องมันเอาไว้

 

ให้สีขาวยังคงเป็นสีขาว

 

 .

.

.

 

"พ่อครับ ผมคงต้องปล่อยคยองซูไปแล้วใช่ไหม ผมปกป้องเขาไม่ได้อีกแล้ว..."

หยดน้ำตาหล่นร่วงสู่หลังฝ่ามือ ปากหนากัดฟันกรอดพยายามข่มอารมณ์และหยดน้ำใสที่ไม่ควรหลั่งไหลต่อหน้าหลุมศพในตอนนี้

 

"พ่อสอนให้ผมเข้มแข็งเพื่อที่จะปกป้องคยองซู แต่ถ้าตอนนี้ผมไม่ต้องปกป้องเขาแล้วผมจะอ่อนแอบ้างได้ไหม...ผมอยากดูแลเขาต่อ ทำยังไงดีครับ ผมคงเป็นลูกที่ใช้ไม่ได้เลยที่ทำตามคำสัญญาของพ่อไม่ได้ ผมอยากรั้งตัวเขาไว้แต่นั่นก็จะไม่ใช่ความสุขของเขา งั้นถ้าผมปล่อยไปแล้วเขาจะมีความสุขใช่รึเปล่า ผมไม่รู้อะไรเลยครับพ่อ ผมอยากให้พ่ออยู่กับผมตรงนี้ อยากให้พ่อพูดกับผมว่าผมควรจะทำยังไง...ผมจะทำยังไง...ผม...จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเขา...ฮึก...พ่อครับผมขอโทษ"

เสียงสะอื้นและคำสารภาพมากมายดังชัดไปทั่วสุสานอันเงียบเหงา เซฮุนได้แต่เพียงยืนหลับตาฟังเสียงปลดปล่อยความรู้สึกของผู้เป็นนายจนหมด แน่นอนว่าเขาเองก็รู้เรื่องของคยองซูเช่นกันตัวเขาเองสัญญากับคุณจงอินว่าจะคอยช่วยดูแลคุณคยองซูและเขาก็ไม่คิดเช่นกันว่าวันที่คนๆนั้นจะเดินออกจากคฤหาสน์จะมาถึง

 

สายลมที่ยังคงพัดไม่หยุดดั่งเช่นเสียงร้องไห้และน้ำตาของลูกชายคนเดียวของตระกูลดังหน้าหลุมศพของผู้เป็นพ่อ สายลมที่เหมือนพยายามจะปลอบประโลมยามลูกชายอ่อนแอ จงอินจำเป็นจะต้องรับภาระที่เกินตัวตั้งแต่เด็กเพราะคำว่าหน้าที่ เพราะคำว่าผู้สืบทอดของตระกูล มันหนักหนาเกินไปจริงๆ

 

"คุณจงอินครับ..."

เสียงเลขาที่ย่อตัวลงเข้ามาใกล้เมื่อเวลาถูกกินไปจนนาน ความจงรักภักดีของเซฮุนไม่มีวันเปลี่ยนแปลงดั่งเช่นในตอนนี้ที่เขาไม่อยากให้นายเหนือหัวต้องเสียน้ำตามากไปกว่านี้อีกแล้ว

 

"อืม...ฉันไม่เป็นอะไร..."

คำตอบรับในขณะที่ใบหน้าคมยังคงก้มลง เสียงสูดลมหายใจเพื่อตั้งสติไว้กับตัวเอง หลังจากที่ลุกขึ้นจากที่ตรงนี้จงอินจะไม่อ่อนแออีก เขาจะต้องเข้มแข็งขึ้น

 

"พ่อครับ...ขอบคุณครับ ผมรักพ่อนะ..."

คำพูดสุดท้ายพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า สายลมยังคงพัดไม่หยุดหย่อน ร่างสง่าของราชสีห์ค่อยๆลุกขึ้นคำนับป้ายศิลาของบิดาอีกครั้งแล้วออกเดินกลับเข้ารถส่วนตัวของตน ร่างสูงพิงตัวเองกับเบาะหนังชั้นดี ปล่อยลมออกจากปากเพื่อปลดปล่อยอารมณ์

 

"ที่ต่อไป...จะไปจริงๆหรอครับ"

 

"อืม...ไปหาแบคฮยอน"

 

 


 

เด็กหนุ่มวัยรุ่นในเสื้อยืดย้วยๆและกางเกงบอล เดินหอบถุงขยะสีดำของตนลงมาทิ้งยังถังขยะรวมของหอพัก ตั้งแต่วันที่คยองซูขอให้แบคฮยอนกลับไปส่งที่คฤหาสน์คนตัวเล็กก็ไม่ติดต่อกลับมาอีก มันช่างเป็นเรื่องที่น่าใจหายแต่เขาก็ยังจะเชื่อใจต่ออีกสักหน่อยแต่หากนานกว่านี้แบคฮยอนก็คงจะกลับไปที่คฤหาสน์หลังเดิมอย่างแน่นอน

 

ปลายเท้าที่กำลังจะหมุนกลับเข้าห้องพักจำเป็นต้องหยุดชะงักเมื่อรถคันที่เขาจำได้เต็มตาว่าเป็นของใครมาจอดอยู่ตรงหน้า แต่หัวใจที่กำลังหวังอยากจะเจอคนรักก็ถูกทำให้ตกฮวบหายไปเพราะคนที่ก้าวลงมากลับเป็นศัตรูหัวใจคนสำคัญ ร่างสง่ามาดผู้ดีค่อยๆก้าวเข้ามาใบหน้านิ่งราบเรียบไร้อารมณ์มันทำให้แบคฮยอนยากที่จะขาดเดาจนกระทั่งรองเท้าหนังชั้นดีหยุดการเคลื่อนที่ สองสายตายืนจ้องสบประสานกันอย่างหยั่งเชิง แล้วก็เป็นผู้มาเยือนที่เริ่มก่อน

 

"ฉันแพ้แล้ว..."

 

"ครับ ??"

 

"คยองซูขอร้องให้ฉันปล่อยเขามาอยู่กับนาย"

คำพูดและสีหน้าจริงจังบ่งบอกชัดเจนว่าจงอินไม่ได้ล้อเล่น ใจดวงที่เต้นอยู่ข้างในของคนตัวเล็กกว่ากลับส่งจังหวะรัวเร็วกว่าเดิม ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ

 

"แล้วคุณ..."

 

"ฉันยอม...มันคือความสุขของคยองซู ฉันก็จะทำ ขอแค่เวลาจนกว่าสวนจะเสร็จฉันจะพาเขามาส่งให้นาย..."

 

"..."

 

"พากันออกไปให้ไกล อย่าอยู่ในโซลไปที่ไหนก็ได้ ใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ"

 

"ทำไมล่ะครับ"

 

"เหตุผลพวกนั้นนายไม่จำเป็นต้องรู้ ถ้าอยากให้คยองซูอยู่กับนายก็ทำตามที่ฉันบอก"

 

"แต่ผมได้งานที่นี่..."

คำพูดที่ยังคงดึงดันอยากได้เหตุผลให้จงอินต้องหันไปรับสิ่งของบางอย่างในซองกำมะหยี่สีแดงจากเซฮุนส่งให้แบคฮยอนรับไปอย่างงงๆ สายตาที่บ่งบอกว่าเขาควรจะเปิดซองนั้นดูให้แบคฮยอนต้องแกะกระดุมบนซองออกก่อนจะเห็นสมุดบัญชีสองเล่มพร้อมตราประทับ

 

"นี่มัน..."

 

"สมุดบัญชีเงินฝาก เล่มสีทองคือเงินของคยองซู เงินสะอาด...ที่เขาควรจะได้รับมันไป มันเป็นของเขาตั้งแต่เกิด เล่มสีดำเป็นเงินของฉันเองเอาไปซะ ไปใช้ชีวิตกับคยองซูหาอะไรทำซักอย่างที่จะทำให้เขามีความสุข"

 

"ผมไม่รับมันหรอกครับ"

คนหัวดื้อส่งซองผ้าคืนแต่จงอินกลับยังคงนิ่งเฉยสายตาราบเรียบจ้องใบหน้าที่เริ่มขมวดคิ้วมุ่นของแบคฮยอนอย่างว่างเปล่า

 

"ผมจะเลี้ยงคยองซูด้วยเงินของผมเอง !!"

 

"นั่นมันก็เรื่องของนาย...เงินนี่ฉันไม่ได้ให้นายแต่ให้คยองซู อะไรจะบ่งบอกว่าถ้านายออกจากโซลไปแล้วจะมีงานที่ดีพอจะเลี้ยงคยองซูได้ แน่นอนว่าฉันไม่ยอมให้คยองซูต้องลำบากเพราะฉะนั้นสิ่งนี้จะเป็นหลักประกันที่ฉันค่อนข้างจะมั่นใจได้...ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกถึงฉันจะไม่ได้ดูแลเขาแล้ว แต่ฉันจะให้คนเฝ้าดูนายเสมอ หากวันไหนที่นายทำให้คยองซูเสียใจ...ฉันก็จะไม่ปล่อยเอาไว้"

น้ำลายหนืดๆถูกกลืนลงคอของแบคฮยอนอย่างยากลำบาก ชีวิตต่อจากนี้ของเขาดูจะน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆแต่ถ้ามันเป็นหนทางที่ทำให้เขากอดคยองซูได้เต็มที่...เขาจะยินดีรับมัน

 

"รับไปซะ เพราะเขาบอกว่านายจะทำให้เขามีความสุขได้ฉันถึงยอมปล่อย แล้วก็อีกหนึ่งข้อ...สัญญากับฉันว่าจะรักคยองซูให้มากที่สุด ดูแลและปกป้องเขาอย่าให้คยองซูต้องเสียใจ..."

 

"..."

 

"...ฉันขอร้อง..."

ภาพที่ศักดิ์ศรีคงไม่มีค่าอะไรเมื่อเทียบกับหัวใจ ราชสีห์หนุ่มตัวโตกำลังก้มหัวแด่เจ้าหนูผู้จิ๊ดจ้อยเพียงอ้อนวอนขอให้ดูแลหัวใจอันเป็นที่รักให้ดีที่สุดเพราะหากไม่เป็นแบบนั้นสิงโตผู้สง่าสงามก็คงล้มตายได้ไม่ยาก

 

จงอินอยู่ในท่าโค้งให้คนตรงหน้าโดยแบคฮยอนที่เลือกทำอะไรไม่ถูกและเซฮุนที่ต้องเบือนหน้าหนีกับภาพอันจำยอมของเจ้านายตน

 

คนๆนี้รักคยองซูมากเหลือเกิน ความรักที่เลือกจะปกป้องและเสียสละ ยิ่งยืนเทียบกันตรงนี้แบคฮยอนก็ยิ่งรู้สึกตัวหดเล็กลงไปเรื่อย

 

เทียบกันไม่ได้จริงๆ...

 

"คือผม...ผมสัญญาครับ !!! ผมจะดูแลคยองซูให้ดีที่สุดจะปกป้องไม่ให้เกิดอันตรายอะไร ได้โปรด...ได้โปรดยกคยองซูให้ผมเป็นคนดูแลเถอะครับ !!!"

 

คำพูดหนักแน่นและการก้มหัวตอบรับคำขอร้องจากอีกฝายให้จงอินค่อยเงยหน้าของตนขึ้นมา

 

ต้องปล่อยไปแล้วจริงๆสินะ

 

"หลังสวนเสร็จฉันจะให้เซฮุนพาคยองซูมาส่ง ทำตามคำบอกของฉันทุกอย่างพากันไปอยู่ในสถานที่ๆไกลออกไปดูแลเขาให้ดีอย่าทำให้เขาเสียใจ เพราะเขาเป็นสิ่งมีค่าสิ่งเดียวที่ชีวิตนี้ฉันไม่คิดจะยกให้ใคร"

 

จบคำฝากฝังจงอินก็เลือกที่จะหันหลังเดินกลับขึ้นรถตน เซฮุนที่ยืนรออยู่นานก็โค้งให้กับคนที่เขาไม่คิดว่าจะต้องโค้งให้มาก่อน แต่มันก็เหมือนเป็นคำขอร้องกลายๆว่าฝากเจ้านายตัวเล็ก เพื่อน...ของเขาให้คนตรงหน้าดูแลอีกคนแล้วเดินกลับขึ้นรถเพื่อขับจากไป

 

แบคฮยอนยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่คิดจะเดินกลับขึ้นไปไหน คำขอร้องจากคนที่ไม่เคยทำหน้าที่ได้บกพร่องมันเหมือนแท่นศิลาถ่วงอยู่ในอกแต่ก็ยอมรับด้วยความยินดี หนูตัวเล็กผู้ไม่มีเรี่ยวแรงมากมายอะไรจะยอมรับหน้าที่รับหัวใจของราชสีห์มาดูแลอย่างดี...เสมือนเป็นดวงใจของตน

 

 


 

 

รถคันเดินจอดเทียบกับหน้าประตูบ้านหลังใหญ่เปลี่ยนมือให้กับคนขับอีกคนเพื่อนำไปจอดเก็บที่โรงรถโดยผู้เป็นนายที่ลงมาก่อนก็เดินเข้าบ้านและตรงขึ้นห้องอย่างไม่ลังเลเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับใครบางคน แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้นเมื่อพอประตูห้องนอนของตนเปิดออกก็เจอกับร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงของตน ใจก็คิดอยากจะปิดประตูแล้วกลับออกไปแต่ขากลับพาเดินมาใกล้จนร่างที่หลับอยู่ลืมตาขึ้น

 

"กลับมาแล้วหรอ..."

เสียงเล็กเอ่ยประโยคทักทายจนเจ้าของห้องทำตัวไม่ถูกได้แต่มองล่อกแล่กแล้วเลือกที่จะเดินไปหน้ากระจกเพื่อปลดชุดสูทของตนออก

 

"ฉันช่วยนะ"

 

"ไม่ต้อง...ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้"

 

"แต่..."

 

"เก็บกระเป๋ารึยังคยองซู"

 

อึ้ก.... อีกแล้ว จงอินทำเหมือนจะไล่เขาอีกแล้ว

 

"ทำไม...ทำไมนายอยากจะให้ฉันไปนักหรอ"

น้ำตาเริ่มรื้นในดวงตากลมอีกรอบ ทั้งสองได้แต่มองผ่านกันสะท้อนบานกระจกของโต๊ะเครื่องแป้ง สีหน้าว่างเปล่าของจงอินมันทำให้คยองซูรู้สึกเจ็บเหลือเกิน ตะโกนด่าหรือทุบตีเขามันยังจะดีกว่านิ่งเฉยแบบนี้

 

"ถ้านายจะรู้ใจฉันให้มากกว่านี้ นายจะรู้ว่าฉันไม่เคยอยากให้นายไปแต่นายเป็นคนเลือกที่จะไปเอง"

 

"แต่ถ้านายบอกให้ฉันไม่ไป..."

 

"ฉันไม่พูดหรอก ฉันพูดมันไม่ได้ เพราะใจนายไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ตอนนี้มันอาจจะเจ็บแต่ถ้านายทำใจได้ทุกอย่างมันจะดีขึ้นเอง มันเพราะเราผูกพันกันมากเกินไปเราเลยทรมานที่จะตัดความสัมพันธ์ลงตรงนี้ แต่...ขอให้ฉันได้ทดลองรักตัวเองมากกว่านายสักครั้งนะ ขอให้ฉันทำใจอยู่โดยไม่มีนายข้างๆสักครั้ง รู้ไว้ว่าฉันเองก็ทรมานเหมือนกัน"

 

เป็นครั้งแรกที่จงอินเลือกจะขัดใจเขา ภาพสะท้อนกระจกสำหรับคยองซูมันเริ่มพร่าเลือนเพราะม่านน้ำตา ภาพของคนที่โอบกอดเขามาตลอดเริ่มเลือนลาง

 

เลิกเห็นแก่ตัวได้แล้วคยองซู...

 

"โอเค...ฉันเข้าใจแล้ว ขอโทษนะจงอิน ฉัน...ควรจะไปเก็บกระเป๋า"

คนตัวเล็กตัดสินใจพลิกตัวหันกลับปิดบานประตูไม้หนาลงแนบสนิทแล้วทิ้งตัวเองให้ไถลลงกับพื้น หยดน้ำตาใสไหลเปรอะไปทั่ว ทั้งๆที่เลือกแล้วแต่หัวใจทำไมถึงยังเจ็บแบบนี้ เขาไม่อยากทิ้งจงอินไปแต่ถ้าไม่ทำแบบนั้นจงอินก็จะยิ่งเจ็บ

 

"รัก...ฮึก...รักจงอิน...ฮึก...ฉันรักนายมากนะ...ฮือ...ขอโทษ...ขอโทษ..."

คำพร่ำเพ้อมากมายถูกถ่ายทอดจากริมฝีปากปากมันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่คนในห้องกลับไม่ได้ยินมัน เช่นเดียวกันกับที่คยองซูก็ไม่ได้ยินคำพูดของจงอินเช่นกัน

 

ร่างหนาที่นั่งกอดเข่าตัวเองบนพื้นห้อง ไม่มีแล้วน้ำตาให้ไหล ไม่มีแล้วหัวใจที่ต้องเจ็บปวดเพราะตอนนี้หัวใจของเขาไม่ได้อยู่กับตัวเองอีกต่อไปแล้ว...

 

"ขอโทษคยองซู...ฉันขอโทษ...ฉันรักนาย...ฉันรักนายจริงๆ"

 

บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ ความสุขกำลังจะหายไป...

 

เวลากำลังจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง...

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

    ใกล้จะจบแล้วน้าาาาาาาา~~~~

น้ำตามากันบ้างป่าว สกรีมให้เราหน่อยสิ นะๆๆๆ


ฝากเม้น + #ฟิคยัวไฮเนส

ขอบคุณทุกเม้น ทุกเฟบ ทุกแท็กนะคะ

จงเรียกว่าบู:)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #181 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (@220225452002) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 13:09
    คำพูดของแบคเหมือนมีเพื่อนลูกสาวมาขอลูกสาวพ่อแต่งงานเลยอ่ะ น่ารักนะ คือฉากนี้เราร้องไห้เลย น้ำหมูกไหลเลย มันกินใจเกินไป สนุกมากค่ะเรื่องนี้ยอมรับเลย
    #181
    0
  2. #156 chkn (@chkn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:24
    สงสารจงอินมากๆ คนที่ยอมทำทุกอย่างให้คนที่ตัวเองรักได้ถึงแม้ว่าตัวเองจะต้องเจ็บปวดก็ตาม หน่วงมาก ;_______;
    #156
    0
  3. #154 Penguinkyung1220 (@bk-mint8280) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 17:28
    คยองซูใจร้าย
    #154
    0
  4. #124 MinGKwaN (@mingkwan0748) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 16:32
    มาไวๆนะคะไรท์ เค้ารออยู่
    #124
    0
  5. #123 PoDj. (@pojja_do) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 16:11
    ฮือออออออ ไรท์ๆๆ น้ำตาเค้าจะไหล สงสารทุกคนเลยอ่ะ แบคขอให้เจ้าดูแลหัวใจดวงนั้นให้ดีนะ เจ็บจังงงงง

    #123
    0
  6. #121 Babuyak (@babuyak) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 09:16
    ฮือออสงสารจงอิน น้ำตาจะไหล ทำไมทำอย่างนี้
    #121
    0
  7. #120 mallyxin (@mallyxin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 06:17
    คุ้มค่ากับการรอจริงงงงงงงงง น้ำตามาเต็ม ฮือออออ สงสารอ่ะะะ จงอินนนนนนน อย่าทำแบบนี้กันสิ แงงงงงง จงอินต้องคู่กับคยองนะ
    #120
    0