สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 133,945 Views

  • 1,158 Comments

  • 1,262 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5,539

    Overall
    133,945

ตอนที่ 23 : Chapter 11 (2) : ชะตาลิขิต | The Destiny [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light

Chapter 11 (2)

ชะตาลิขิต | The Destiny


        กระสุนที่ทะยานออกจากลำกล้องของปืนบาร์เร็ตต้าสีดำในมือเก็ดถวาไม่เข้าในวงกลมเล็กสุดตรงกลางเป้าเลยสักนัด เมื่อในหัวของหญิงสาวยังคงปรากฏภาพเพียงดินที่ก้มลงกราบดารณีผุดขึ้นทับซ้อนกับภาพของเด็กฝาแฝดสองคนที่ก้มกราบลาหลวงปู่สุวิชชา ทับกันอีกหลายชั้นกับภาพแห่งการพลัดพรากในอดีตจนดวงตาพร่าเลือนไปหมด

ทำไมโลกนี้ถึงต้องมีการจากลา...

แล้วทำไมชีวิตของเธอถึงต้องพบเจอการจากลาซํ้าแล้วซํ้าเล่าแบบนี้...

คุณหมอบรรจุกระสุนอีกครั้ง หวังผลเพื่อกำจัดภาพอันไม่น่าจดจำเหล่านั้นให้หายไป นัดนี้ต้องเข้าเป้า...เก็ดถวาหมายมาดในใจก่อนยกปืนขึ้นเล็ง ดวงตากลมสวยเพ่งไปสู่จุดสีดำกลางเป้ากระดาษ มองมันนิ่งหลายวินาทีแต่...

เธอยิงพลาดอีกครั้ง... 

“โอ๊ย !” เก็ดถวาคำรามออกมาอย่างหงุดหงิดจนต้องตัดสินใจยุติการยิงในวันนี้ หากยังไม่ทันที่คุณหมอจะลดปืนลง หญิงสาวก็สะท้านเฮือกเมื่อรู้สึกถึงการโอบล้อมของใครคนหนึ่งจากด้านหลัง ร่างน้อยแข็งทื่อในวินาทีแรก หากเป็นสถานการณ์ปกติเธอคงตวัดปืนขึ้นส่องหน้าผู้บุกรุก แต่สัญชาตญาณและไออุ่นจากคนที่ยืนแนบซ้อนแผ่นหลังเธออยู่ในนาทีนี้กลับมาพร้อมกับลมหายใจร้อนๆ ที่เธอเคยอยู่ใกล้ชิดกับมันมาหลายครั้งจน...จำได้ 

“การยิงปืนให้เข้าเป้า กายและจิตต้องสัมพันธ์กัน” เสียงทุ้มนุ้มลึกกระซิบอยู่ข้างหู “ตัวตรง เท้าแยกเสมอไหล่ ล็อกเข่า ล็อกเอว...ขอโทษนะ”

คุณครูไม่สอนเปล่าแต่มือของเขากลับช่วยจัดท่าทางร่างกายของคนในอ้อมกอดไปด้วยตามที่ปากบอก สัมผัสของเขาที่แตะอยู่ทั้งบ่าทั้งเอวนั้นแสนสุภาพ ไม่รุกล้ำ ไม่คุกคาม ไม่หยาบโลน หากทำให้นักเรียนผู้ไม่ทันตั้งตัวนั้นวูบวาบไปหมด

“ลำตัวตั้งตรง สายตาพุ่งไปที่เป้า” มือใหญ่เลื่อนมาประกบกุมมือบางๆ ที่ยังถือปืนกระบอกดำขลับไว้ในมือ “บาร์เร็ตต้ากระบอกนี้มันใหญ่เกินกว่าอุ้งมือของผู้หญิงไปสักหน่อย ดังนั้น ต้องจับให้กระชับที่สุด ให้แนวลำกล้องใกล้แนวแขน มือซ้ายประกบให้มั่น ล็อก !” 

ชายหนุ่มจับประทับทั้งมือทั้งปืนเอาไว้ในอุ้งมือใหญ่อย่างแน่นหนา ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากแพทย์หญิงเก็ดถวาผู้ที่ร่างกายดูจะควบคุมอะไรด้วยตนเองไม่ได้ไปเสียแล้ว ได้แต่ยอมให้อีกฝ่ายชักนำจัดแต่งถ่ายทอดเคล็ดลับวิชาแห่งการใช้อาวุธไปตามใจคนสอน

“การจัดศูนย์นั้นสำคัญ จับปืนชี้ลงพื้นสี่สิบห้าองศา แขนตึงแล้วยกปืนขึ้นสู่แนวเส้นเล็ง” เหมราชยังยืนอยู่ด้านหลัง เขายกแขนเธอขึ้น ส่งปลายกระบอกปืนหันชี้สู่เป้าหมายที่เธอพลาดมาหลายครั้ง เขากระซิบเสียงเข้มอยู่ข้างหูอีกครั้ง "การเล็งที่ถูกต้อง ศูนย์หน้า ศูนย์หลัง และเป้าต้องตรงกัน และศูนย์หน้าต้องชัดที่สุด ศูนย์หลังและเป้าจะเบลอไปตามระยะ เมื่อร่างกายจัดระเบียบได้ถูกต้องแล้ว สมาธิก็ต้องแน่วแน่ด้วย...”

“หลายคนบอกให้เอาใจไปอยู่ที่เป้าซึ่งผมว่าไม่ถูกเสมอไป ใจของเรา ต้องอยู่กับตัวเรา หากเรารู้เท่าทันจิตของเราเอง เราจะรู้เท่าทันทุกความเคลื่อนไหวของเป้าหมาย เมื่อสมาธินิ่งพอแล้วต้องควบคุมลมหายใจเพื่อให้ร่างกายเคลื่อนไหวน้อยที่สุด ทำตามผมบอก หายใจเข้าให้สุดปอด แล้วผ่อนออกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และกลั้นหายใจไว้หกถึงสิบวินาที...” ทุกคำที่เขาเปล่งออกมา เก็ดถวาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนได้รับพลังบางอย่างที่ถูกผ่องถ่าย เธอกำลังเปิดรับจิตวิญญาณอันกล้าหาญของเหมราช แฮมิลตัน เข้าสู่จิตที่กำลังสั่นคลอนอ่อนแอ ชายหนุ่มอยู่ชิดสนิทกายชวนให้วาบหวิว แต่ยิ่งเขาใกล้ เธอกลับรู้สึกว่าหัวใจดวงนี้เต้นได้มั่นคงยิ่งกว่าที่เคยเป็น

“เหนี่ยวไกได้”

ลูกกระสุนพุ่งทะยานเข้าเจาะวงกลมสีดำตรงกลางเป้าพอดิบพอดี !

เก็ดถวาปล่อยลมหายใจที่กักไว้จนหมดปอด มองที่ผลงานชิ้นเยี่ยมตาไม่กะพริบ เหมราชคลายอ้อมแขนออกแล้วยืนระบายยิ้มอยู่ข้างๆ 

“ถ้าก่อนลั่นไกรู้สึกไม่มั่นใจ ถึงกำหนดเวลาแล้วยิงไม่ได้ ให้กลับมาเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ขั้นตอนแรก อย่าฝืน เข้าใจไหม”

อย่าฝืน... คำสอนของเขาพาให้เก็ดถวากลับสู่ภาวะปัจจุบันที่กำลังดำเนิน เธอหันขวับมามองเขา เนื้อตัวร้อนผ่าวย้อนหลังจากเมื่อครู่ เธอกำลังหนีแท้ๆ...แต่ผู้ชายที่อยู่เหนือการควบคุมคนนี้ก็ยังเดินหน้าตามหาไม่ลดละ

“คุณ...รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” จะว่าเสียงเขียวก็ไม่เชิง เอาเป็นว่าเป็นเสียงแข็งๆ แปร่งๆ ที่คุณหมอเองก็ไม่ค่อยชินเสียงนี้ของตัวเองเหมือนกัน มือไม้ที่กำลังเอาแว่นตากับที่ครอบหูออกก็ดูเกะกะเสียเหลือเกิน

เหมราชมองเธอนิ่ง ไม่ถือสาในกิริยาแข็งๆ เย็นๆ เหมือนก้อนน้ำแข็งเดินได้แบบที่หลายคนเคยค่อน มองจนอีกฝ่ายต้องเสหลบตาเขาไปเองอีกครั้ง

“ไหนว่ามีธุระในไร่ แต่ทำไมมาอยู่ที่นี่ หลบหน้าผมทำไม หืม” เขาย้อนถามเสียงนุ่ม เหมือนไม่ใช่เสียงทริปเปิลเอชที่เคยดุลูกน้องอยู่ปาวๆ เช่นกัน

“ไม่ได้หลบค่ะ” แค่กำลังจัดการความรู้สึกตัวเองให้ไปในทางที่ควรจะเป็น...ก็เท่านั้น เก็ดถวาได้ยินเสียงถอนหายใจบางๆ ดังขึ้นจากอีกคน

“แคท คุณอายุยี่สิบแปด ผมสามสิบสี่ เราโตกันมากพอแล้วที่จะพูดเรื่องนี้กันได้ตรงๆ”  

แต่สาวยี่สิบแปดยังไม่ยอมลงให้ง่ายๆ “ฉันก็ไม่ได้พูดอ้อมค้อมตรงไหนนี่คะ”

“ผมชอบคุณ” 

เก็ดถวานิ่งอึ้งตะลึงงันเมื่อผู้ชายวัยสามสิบสี่สอนให้เธอได้รู้อีกครั้งว่าการพูด ‘ตรงๆ’ ที่แท้จริงนั้นต้องทำแบบไหน ดวงตาสีสนิมไม่ละหายไปจากผู้หญิงตรงหน้าแม้เสี้ยววินาทีตอนที่เขาพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ‘ตรงๆ’

“ชอบมากด้วย” 

“คุณ…” คุณหมอตัวชาเหมือนแข้งขาจะอ่อน หัวใจที่กำลังโลดแล่นพองคับอกฝั่งหนึ่งกำลังเข้าโรมรันกับอีกฝั่งที่กำลังยกถึงความไม่เหมาะสมร้อยแปดพันประการขึ้นมาหักล้าง “คุณจะมาชอบฉันได้ไง เราเพิ่งเจอกันได้ไม่นาน ไม่นับที่ฉันบังเอิญช่วยน้องคุณที่เหตุระเบิดคราวนั้น เราก็แทบไม่รู้จักกันเลย”

“ผมกำลังขอโอกาสทำความรู้จักกับคุณให้มากขึ้นอยู่นี่ไงครับ แคทตี้”

เก็ดถวาอึ้งไปอีกครั้ง เหมราชกำลังสร้างหลุมนํ้าวนที่ไร้ทางออกให้ผุดขึ้นในใจของเธอ ถ้าเขาไม่ใช่ที่ปรึกษาของปารัช พลเทวา และถ้าเธอเป็นคนอื่น...เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่รังสิอรุณกาลแห่งคีราลัย มันคงง่ายกว่านี้มากนัก 

“ฉัน...ฉันไม่เหมาะกับคุณหรอก” กว่าหญิงสาวจะขยับปากเถียงต่อได้ก็ใช้เวลารวบรวมสมาธิอยู่หลายนาที เก็ดถวาพยายามกลืนก้อนหน่วงๆ ที่มาจุกอยู่ให้ลงคอไปเมื่อต้องบรรยายสรรพคุณของตัวเอง “ฉันจืดชืด บ้างาน ไม่ชอบสังคม แข็งกระด้าง เย็นชา เป็น...ก้อนน้ำแข็งเดินได้...”

“คุณอ่อนโยน มีนํ้าใจ เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว ฉลาดและมีเสน่ห์” เขาแก้ให้ในทุกคำด้วยรอยยิ้มละลายใจ “คุณไม่ใช่ก้อนน้ำแข็ง แต่เป็นวอดก้าห้าสิบดีกรีสำหรับผม กิริยา ท่าทาง สายตา ความคิดของคุณ มัน...โคตรฮ็อตในความรู้สึกผม”

เก็ดถวามองเขาอย่างไม่รู้ตัวเอาจริงๆ ว่าทุกอย่างที่ประกอบเป็นเธอมันเซ็กซี่ที่สุดสำหรับเหมราช แฮมิลตัน เขามั่นใจเพราะไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน อันที่จริงมันเกิดขึ้นตั้งแต่ที่ไทม์สแควร์ตอนนั้นแล้ว แม้กระทั่งตอนที่เธอขะมุกขะมอม มีแต่เลือดกับเขม่าเปรอะทั้งตัว เขาก็ยังละสายตาจากเธอไม่ได้ ยิ่งนานเข้า นอกจากละสายตาไม่ได้แล้ว ทริปเปิลเอชก็ยังถอนหัวใจไม่ให้คิดถึงคุณหมอเก็ดถวาคนนี้ไม่ได้เลย

ชะตาลิขิต...เหมราชยิ้มบางอย่างยอมจำนน แต่ถึงชะตาไม่ลิขิต เขาก็จะลิขิตด้วยตัวเองอยู่ดี !

ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้เธออีกนิด เก็ดถวาก็ถอยออกอีกนิดเช่นกัน หญิงสาวหลับตาลงอย่างเริ่มสับสน

“แต่...ฉันมีภาระผูกติดอยู่กับที่นี่ ตรงนี้ ส่วนคุณ คุณต้องไปอยู่ต่างที่ เราจะห่างกัน....ระยะทาง...มันจะทำให้ทุกอย่างไม่เวิร์คนะคะคุณเหมราช”

ไม่ว่าชายหนุ่มจะลากกี่เหตุผลมาสู้ เธอก็ไม่ย่อท้อที่จะหาอีกเหตุมาต่อต้านเขา เหมราชเห็นแววตานั้นก็รู้สึกได้ถึงความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นในใจของผู้หญิงตรงหน้า ชายหนุ่มไม่โทษเธอเลย ถึงจะรู้สึกเหมือนอกหักเบาๆ แต่เขากลับเข้าใจเหตุผลที่เธอกำลังเพียรก่อกำแพงขึ้นสูงลิบอย่างที่สุด รังสิอรุณกาล...หากวันหนึ่งธราดลจิตติไม่ได้กลับมา ผู้หญิงคนนี้จะต้องถูกกลุ่มคนที่ต่อต้านปารัชซึ่งกำลังมีมากขึ้นทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอกลับไปเป็นราชินี ภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง อันตรายที่อยู่รอบตัว อนาคตที่ไร้ความแน่นอน กับเขาผู้ซึ่งเหมือนกับอยู่ฝ่ายตรงข้ามทั้งหมดนี้ก็เพียงพอแล้วที่ทั้งเธอและพลเอกพศุตม์จะไม่มั่นใจ

“โอเคแคทตี้” เขายอมถอย “ผมอาจจู่โจมคุณเร็วไป เอาเป็นว่า เราเลิกพูดเรื่องนี้ แล้วก็เป็นเพื่อนกันไปก่อนก็ได้ ห้ามปฏิเสธ เพราะคุณบอกเองว่าถ้าผมไม่คิดซื้อที่คุณเราก็เป็นเพื่อนกันได้ และตอนนี้ผมก็ไม่อยากได้ที่คุณแล้ว โอเคนะ”

ผมอยากได้คุณ...ไม่ว่าคุณจะเป็นหมอ เป็นเจ้าของไร่ เป็นลูกสาวนายพล หรือเป็นเจ้าหญิง ไม่ว่านานแค่ไหน ต้องเจอกับอะไร ผมก็จะเอาคุณมาให้ได้...

สองหนุ่มสาวประสานสายตากันท่ามกลางความเงียบเชียบของสนามยิงปืนหลังเล็ก ภายนอกมีแต่เสียงต้นไผ่ไหวโยกเสียดสีกันตามแรงลม เหมราชเป่าลมหายใจออกปากราวกับต้องการพลิกความตึงเครียดตรงนี้ให้ผ่านไปเพื่อลดความเครียดที่เธอกำลังเผชิญ เขาสอดมือเข้าไปหยิบซองกระดาษด้านในเสื้อแจ็คเก็ตของเขาก่อนยื่นให้หญิงสาว

“การ์ดแต่งงานของเฟลอร์ น้องสาวผม ที่กรุงเทพฯ” เก็ดถวารับมันมาอย่างเผลอตัว “ขอเชิญคุณด้วย คุณอาจจะไม่เคยพบทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาว แต่...มีคนอีกหลายคนที่ยังอยากเจอคุณอีกครั้ง โดยเฉพาะหนูนาและเซบาสเตียน น้องของผมสองคนที่คุณเคยช่วยชีวิตไว้ที่ไทม์สแควร์เมื่อปีก่อน พวกเขาอยากพบคุณมาก”

เก็ดถวาจำคู่รักที่น่าสงสารในเหตุการณ์นั้นได้ไม่ลืม นีรนาราบาดเจ็บไม่น้อย แต่สิ่งที่สร้างพลังใจให้พุ่งขึ้นในคืนวิปโยคอันหนาวเหน็บคืนนั้นคือการที่ได้เห็นว่าเซบาสเตียนรักผู้หญิงในอ้อมกอดของเขามากเพียงไร รวมทั้งความรักของคนเป็นพี่อย่างเหมราชที่มีให้น้องทั้งสอง เธอเห็นชายหนุ่มเอาร่างกายตัวเองป้องกันทั้งสองคนนั้นไว้อีกชั้นโดยไม่เกรงอะไรสักนิด

และที่จำได้ไม่ลืมก็คงเป็น...เสื้อโค้ทของเขาที่ถูกหยิบยื่นมาให้เธอได้สวมใส่เพื่อจะได้อุ่นพอที่จะช่วยเหลือคนอื่นต่อไป

“ขอบคุณที่นึกถึงฉันนะคะ แต่...ฉัน...คงไปร่วมงานแต่งงานน้องสาวคุณไม่ได้ค่ะ” เก็ดถวาคิดเพียงนิดก่อนตัดสินใจปฏิเสธไปตรงๆ “ดินไม่อยู่ ฉันต้องดูแลงานในไร่เพิ่มขึ้น”

“ผม...เข้าใจ” เหมราชคลายยิ้มลงอย่างเสียดาย แต่ชายหนุ่มไม่แปลกใจในคำตอบ และยืนยันว่าเขาเข้าใจเธอจริงๆ ตามที่พูด รังสิอรุณกาลเก็บตัวเงียบและมิดชิดเหมือนไร้ตัวตนมากว่ายี่สิบปี แม้แต่โซเชียลเน็กเวิร์กอะไรเธอก็ไม่ได้ใช้ การไปปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนมากมายเพื่อให้สังคมตั้งคำถามได้ต่อมาเป็นเรื่องเสี่ยงเกินไป

เหมราชถอนหายใจอีกครั้ง เขาจ้องมองเธอลึกซึ้งกว่าที่เคยมอง นิ่งและนาน

“หลังจากวันแต่งงานเฟลอร์สองวัน ผมจะไป...คีราลัย และอยู่ที่นั่นสักระยะ ถ้าอย่างนั้น...คงต้องลาคุณตรงนี้”

เก็ดถวาสะท้านไปทั้งกายเมื่อได้ยินคำว่า ‘ลา’ อีกครั้ง แววตาวูบไหวหนักหน่วง หากพยายามยิ่งยวดที่จะทำทุกอย่างให้เป็นปกติ หญิงสาวกัดปากกลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้สุดพลัง เพราะยังไม่อยากพังต่อหน้าเขา

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงไปเจอดินที่นั่น ยังไงก็...หักห้ามใจไว้หน่อยแล้วกัน อย่ามีเรื่องกันล่ะ”

เหมราชมองคนที่เริ่มตาแดงๆ ด้วยความรู้สึกประหลาดล้ำถาโถม นี่แหละความเซ็กซี่ของเก็ดถวา พอเขาบอกว่าจะลา เธอก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ !

เขาหัวเราะเบาๆ “เบื่อหมอนั่นชะมัด แต่...จะพยายามนะ”

“เดินทางปลอดภัยค่ะ” เธออวยพรด้วยเสียงเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน เหมราชรู้สึกเหมือนมีอะไรตีขึ้นมาจุกคออยู่เหมือนกันเมื่อพบว่าพวกเขากำลังจะไม่ได้เห็นหน้ากัน อย่างน้อยก็ในระยะหนึ่ง

“ดูแลตัวเองด้วยนะ คุณหมอ อย่าอดนอน อย่าอดข้าว อย่าไม่สบาย...” 

“คุณก็เหมือนกัน...” เก็ดถวาหัวเราะออกมาได้เมื่อได้ยินคำสั่งเสียที่แทบจะถอดแบบออกมาจากเพียงดิน เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนสั่งเขาบ้าง 

“ห้ามเจ็บห้ามป่วยนะคะ ที่นั่น...อยู่สูง อากาศน้อย โรงพยาบาลทันสมัยก็ยังไม่มี ระบบแพทย์ฉุกเฉินก็ยังไม่ได้ครอบคลุม ถ้าวันไหนขึ้นภูเขาสูงมากๆ ต้องติดออกซิเจนกระป๋องไว้ตลอดนะ ดีที่สุดคือคุณต้องทำร่างกายให้แข็งแรงเข้าไว้ เข้าใจไหม”

คำสั่งยาวยืดที่แสดงถึงความห่วงใยของคนพูดทำให้หัวใจของของราชสีห์หนุ่มแห่งแฮมิลตันเต้นกระดอนไปมาอย่างน่าอาย เขารับคำด้วยแววตาล้อเลียนพราวระยับ ก้มหัวรับคำสั่งแสร้งทำเหมือนกำลังเข้าเฝ้า ‘เจ้าหญิง’

“รับด้วยเกล้า ฝ่าบาท เจ้าหญิงแห่งห้องฉุกเฉินของผม” 

เก็ดถวาตัวแข็งทื่อ รู้ว่าเขาล้อ แต่คำเหล่านั้นมันกระทบจิตใจของเธออย่างจัง หญิงสาวนิ่งงันไปทันที ในขณะที่อีกคนกำลังแกล้งทำเอะอะร่าเริงกลบความเศร้าลึกๆ เมื่อถึงเวลาต้องบอกลากันจริงๆ

“เฮ้อ ผมต้องไปแล้ว ไหนมากอดลากันสักทีซิ บัดดี้ ไม่รู้ผมจะได้เจอคุณอีกเมื่อไหร่”

เหมราชอ้าแขนแล้วขยับเข้าหาอีกครั้ง แต่คราวนี้เก็ดถวาถอยกรูด

“อย่านะ !”

“แคท…” เหมราชตกใจในกิริยาหวาดผวาที่เปลี่ยนฉับพลัน

“อย่ากอดฉัน อย่ากอด...ได้โปรด อย่ากอดฉันเลย...ฉัน...” ฉันรับไม่ไหวแล้ว...เก็ดถวายกแขนขึ้นกอดตัวเองไว้แน่นไม่ยอมให้เขาเข้าถึงตัวได้ กี่ครั้งแล้วที่การกอดกันหมายถึงการจะไม่ได้พบกันอีก กอดเพื่อที่จะปล่อยให้ทุกคนได้หายไปจากชีวิตของเธอทีละคนอย่างนั้นหรือ...

เธอกอดทูลกระหม่อมพ่อหลังจากทูลลามาเข้านอนในคืนนั้น ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นกอดสุดท้ายที่เธอได้กอดท่าน

เธอกอดแม่แน่นในพายุหิมะ ก่อนที่แม่จะเดินตามทหารของปารัชเข้าป่าไปโดยไม่ได้กลับออกมาอีก

เพียงดินกอดหลวงปู่สุวิชชาในวันที่เธอและเขาต้องจากบ้านมายังที่แสนไกลเพื่อเอาชีวิตรอด

เธอกอดเพียงดินก่อนส่งเขาไปคีราลัย โดยไม่รู้ว่าพี่ชายจะได้กลับมาไหม...

แล้วยังจะตอนนี้...ถ้าเธอกอดเหมราชแล้วจะไม่ได้พบกับเขาอีก...

น้ำตาที่เคยกลั้นไว้ได้ตอนนี้ร่วงเผาะอย่างสุดจะทานไหว เสียงหวานสั่นเครือขาดเป็นห้วง

“ถ้าฉันต้องกอดแล้วบอกลาผู้ชายสองคนในเวลาใกล้ๆ กันแบบนี้...มันคงเกินจะรับไหวแล้ว คุณ...รีบไปเถอะ”

ฟังเหตุผลแล้วหัวใจของเหมราชก็อ่อนยวบ รังสิอรุณกาลผู้น่าสงสาร เธอกำลังสร้างดินแดนที่ไร้ความผูกพันเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดจากการลาจาก

“โอเค ไม่กอดๆ...” เสียงเขาอุ่นจัดอย่างปลอบประโลม ลดแขนที่อ้าออกลง “ผมจะไม่กอดคุณ...”

เก็ดถวาค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองเขาอีกครั้งหลังจากชายหนุ่มปล่อยเวลาให้เธอผ่อนคลายลง ดวงตาคมกริบของเขาเป็นประกาย เหมราชก้าวขาเข้าหาเธออีกครั้ง น่าประหลาดที่คราวนี้เก็ดถวายืนนิ่งไม่ถอยหนีเหมือนที่ผ่านมา ชายหนุ่มไม่กอดเธอตามที่ลั่นวาจา หากเหมราชกลับใช้มือทั้งสองข้างประคองแก้มร้อนผ่าวที่ยังเปียกชื้นด้วยหยดน้ำตา กรีดมันให้พ้นไปดวงหน้าสวยซึ้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงจรดริมฝีปากแตะลงบนกลีบปากนุ่มที่กำลังสั่นระริกอย่างแผ่วเบา....




*******************

เดี๋ยว ไม่กอดแต่จูบเลย แบบนี้ก็ได้เหรออออ พี่เฮคคค  ><

ไม่รู้จะหน่วงหนือจะฟิน มันงงๆ ไปหมดใช่มั้ยคะ ขออภัยจริงๆ เป็นนักเขียนผู้สับสน 555 

จริงๆ ตอนนี้วางไว้ยาวกว่านี้แต่ขยี้ไปมา ได้ 10 หน้า A4 พอดีเลยตัดมาให้อ่านกันก่อน

ตอนหน้าเรามาระทึกกันอีกรอบ และอาจเรียกได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยนของเรื่องเลยก็ว่าได้ค่ะ

ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์พยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #586 gibbsfreeenergy (@gibbsfreeenergy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 07:17
    แวะมาอ่านรอบสาม
    #586
    0
  2. #585 Dawrung669 (@25480508) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 23:33
    โอ๊ย!! พี่เฮคก็นะ กำลังเครียดๆ..ยิ้มเลยอ่ะ
    #585
    0
  3. #582 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 08:49
    กรี๊ดดดดดดดดด
    โอย...พี่เฮคแอทแทกรุนแรงมาก
    #582
    0
  4. #580 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 11:33
    ใจจะขาด สงสาร น้ำตาไหลริน คุณหมอ มีความหลัง ที่ทรมานใจ พี่เฮค ต้องรักษาใจให้หน่อย อ้อ คุณหมอน่าจะไปงานแต่งเฟลอ เปิดตัวว่าที่มาดามพี่เฮค นะคะ
    #580
    0
  5. #579 แอม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 11:17

    กรี๊ดดดดดดดดดดดด

    #579
    0
  6. #578 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 09:47

    น่าสงสารหมอจังมีความฝังใจกับการกอดลา พี่ดหมกอดก็ได้ แต่จูบเลย

    #578
    0
  7. #577 pencil (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 08:47

    ่น่ารักกกก...แอบเศร้าแต่ชอบค่ะ ไรท์

    #577
    0
  8. #576 cazzy (@natchaneeya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 08:25
    ลุ้นไปกับทั้งคู่
    #576
    0
  9. #575 loveryong (@ryeong11) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 08:05
    โอ้โห ตอนนี่ ช่วงแรกเศร้าหนักมาก // ช่วงหลัง เขินหนักมากกกกกกก // สนุกทุกตอนเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #575
    0
  10. #574 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 07:20

    เอาใจช่วยคุณหมอกับพี่เฮคค่า

    #574
    0
  11. #573 cheewasakorn (@cheewasakorn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 07:11
    ไม่กอด.... จริงๆ
    #573
    0
  12. #572 บราวนี่เป๊ะปัง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 07:06

    เข็มแข็ง เป็นเข้มแข็ง นะคะ

    ถ้าผมไม่คิดซื้อที่คุณ (วรรค) เราก็เป็น....



    #572
    0
  13. #571 mydaisy23 (@mydaisy23) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 07:01
    ดีต่อใจค่ะไรท์
    #571
    0
  14. #570 kung2914 (@kung2914) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 06:04
    ดีกว่ากอดเนาะ...
    #570
    0
  15. #569 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 03:39

    เอ่อ อันนี้ก้อโอนะคะไรท์ ไม่ดอก แต่จูบเลย ชอบค่ะ 55555 เอาอีกค่ะเอาอีก หุหุ

    #569
    0
  16. #568 sumimaew (@sumimaew) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 03:17
    อ๊ายยยย&#8230; ไม่กอดแต่จูบ อย่านี้ก็ได้เหรอ เขินจุง
    #568
    0