สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 145,312 Views

  • 1,215 Comments

  • 1,390 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,025

    Overall
    145,312

ตอนที่ 18 : Chapter 9 (1) : เล่ห์สน-กลหมอก | Pines in the Mist [45%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 263 ครั้ง
    15 เม.ย. 61

สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light

Chapter 9 (1)

เล่ห์สน-กลหมอก | Pines in the Mist

อำเภอฮอด, จังหวัดเชียงใหม่

เธอติดค้างเขา...

แน่ละ เหมราชเพิ่งช่วยชีวิตเธอ สถานการณ์มันบอกชัดเจนว่าการตัดสินใจของผู้ชายคนนี้เป็นเรื่องที่ควรฟังและปฏิบัติตาม ถ้าเหตุผลของเขามันไม่อาจหาอะไรมาหักล้างได้เก็ดถวาก็ไม่รู้จะงี่เง่าอิดออดไม่ยอมพักห้องเดียวกับเขาไปทำไม มือปืนที่ยังลอยนวลนั่นน่ากลัวกว่าการต้องอยู่ร่วมห้องกับ เหมราช แฮมิลตัน เป็นไหนๆ

สองขาเดินตามเขาเข้ามาในบ้านปีกไม้ภายในที่พักขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ที่ตั้งอยู่ในบริเวณสวนป่าดอยบ่อหลวง ซึ่งเป็นทางผ่านระหว่างแม่ฮ่องสอนเข้าเชียงใหม่ โชคดีที่ครอบครัวของเก็ดถวารู้จักกันดีกับคนดูแลที่พัก ถึงได้โทรติดต่อให้มาช่วยเปิดบ้านให้นอกเวลาราชการได้ เหมราชมองดูรอบๆ ก็เห็นว่าเหมาะดี ถึงจะอยู่ในสวนสนไม่ได้อยู่ในตัวเมือง แต่บ้านพักรอบๆ ก็มีคนเข้าอยู่เต็มหมด รวมถึงเรือนแถวสองชั้นที่ถัดออกไปก็มีคณะสัมมนาจากกรุงเทพฯ เข้าพักเต็มทั้งหลัง แขกบางส่วนก็ลงมาสังสรรค์กันรอบกองไฟตรงลานหน้าบ้านทำให้ค่ำคืนดูไม่เงียบและไม่เปลี่ยวจนเกินไปนัก

แม่บ้านที่เป็นสาวเชียงใหม่วัยกลางคนเดินตามสองหนุ่มสาวเข้ามาติดๆ พร้อมกุญแจบ้าน

“เปิดเฮือนพักแค่หลังเดียวแน่กะเจ้า คุณหมอ (เปิดบ้านพักแค่หลังเดียวแน่นะคะ คุณหมอ)” เธอกระซิบกระซาบ ความประหลาดใจตอนรับโทรศัพท์จากลูกสาวแม่เลี้ยงดารณีนั้นไม่เท่ากับตอนเห็นว่าเธอมากับผู้ชายสองต่อสอง หนุ่มหน้าฝรั่งตัวสูงสมาร์ท ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

“แล้วปี้เอื้องมีหลังอื่นหื้อเปิดแหมก่อ (แล้วพี่เอื้องมีหลังอื่นให้เปิดอีกหรือ)”

“บ่มีเจ้า เต็มหมด เหลือหลังนี้หลังเดียว” พี่เอื้องยิ้มแหะๆ

“ก็นั่นน่ะสิ” เก็ดถวาขำพลางรับกุญแจบ้านมาถือไว้เอง เห็นสายตาของพี่เอื้องที่มองเตียงใหญ่ที่มีอยู่เตียงเดียวกลางห้องอย่างไม่แน่ใจก็รู้สิ่งที่คุณแม่บ้านคิด “บ่เป็นหยัง เฮา...นอนได้ ขอบคุณจ๊าดนักเน้อปี้”

“เจาหื้อซว่างอกซว่างใจ๋เน้อคุณหมอกับคุณ...เอ่อ... (พักให้สบายใจนะคะคุณหมอ กับคุณ...)” พี่เอื้องมองหนุ่มหล่อที่ยังเดินดูบ้านปีกไม้อย่างสนอกสนใจ แต่ก็คิดว่าไม่ควรกวนเวลาส่วนตัวของพวกเขาแล้ว 

"มีอะหยังโทรหาปี้ได้”  

พี่เอื้องจากไปพร้อมกับที่คนที่เพิ่งออกไปดูความเรียบร้อยที่ระเบียงบ้านอย่างละเอียดลออเดินกลับเข้ามา

“น่ารักจัง” อยู่ๆ เขาก็ชมทั้งที่สีหน้ายังเรียบนิ่ง เก็ดถวาเก้อไปอย่างไม่เข้าใจ “ก็คุณพูดภาษาเหนือแล้วน่ารักดี ไม่ค่อยเห็นพูด”

แก้มไม่รักดีร้อนผ่าวทันทีอย่างน่าอาย เธอเป็นคนยิ้มยาก ไม่ค่อยออดอ้อน ไม่มีจริตเหมือนหญิงทั่วไป ถึงจะหน้าตาน่ามองมาตั้งแต่เด็ก แต่บุคลิกที่นิ่งเฉยทำให้ไม่ค่อยมีใครชมว่าน่ารักบ่อยนัก เหมราชไม่รู้สักนิดว่าทิ้งคำชมให้สาวเมืองเหนือไปต่อไม่ถูกอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเก็ดถวาเห็นเขาเริ่มสำรวจทั้งเตียงทั้งตู้เย็น ความสะอาดของผ้าเช็ดตัวและผ้าปูเตียง เคาะไปตามไม้ รูดดูแม้แต่ฝุ่นที่เกาะอยู่บนชั้น อิริยาบถของผู้บริหารโรงแรมโดยแท้

“บ้านพักของรัฐวิสาหกิจ หลังละแค่แปดร้อย จะมาเทียบกับโรงแรมห้าดาวที่คุณเห็นอยู่ทุกวันได้ไง”

“ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ” 

“หน้าคุณมันบอก” เธอหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด เหมราชหัวเราะ 

“ถึงผมจะเป็นเจ้าของโรงแรม แต่ผมก็ไม่เรื่องมากกับอะไรแบบนี้หรอกน่า ผมกำลังจะชมต่างหากว่าค่าที่พักแค่นี้ แต่วิวคงหลักล้าน พรุ่งนี้เช้าหมอกน่าจะลงทั่วป่าสนรอบๆ นี่ คงสวยจนลืมหายใจ” เธอค้อนให้ที่สุดท้ายแล้วเขาก็ยังกลายเป็นพระเอกผู้ดูดีได้จนจบจริงๆ

“กินข้าวเลยมั้ย ผมแกะกล่องให้” ชายหนุ่มเดินมาหยิบข้าวตามสั่งสองกล่องที่พวกเขาแวะซื้อในตัวตำบลก่อนเข้ามาที่พัก เก็ดถวาพยักหน้าเบาๆ มองเขากุลีกุจอจัดข้าวใส่จานที่รีสอร์ทเตรียมไว้ให้ พร้อมแกะถุงน้ำปลาพริกให้อย่างเต็มอกเต็มใจแม้ว่ามือใหญ่ๆ ที่เล็บสั้นกุดของเขาจะทำให้ภารกิจนี้ดูยากอยู่สักหน่อย แต่ไม่นานข้าวหมูกระเทียมสองจานก็ถูกตั้งอยู่บนโต๊ะแบบพร้อมทาน

“ขอบคุณนะคะ...” เก็ดถวามองอาหารง่ายๆ ในจานตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เธอนิ่งเงียบแต่ในใจคิดอะไรว้าวุ่นมาตลอดสองชั่วโมงจากแม่ลาน้อยถึงสวนสนบ่อแก้วนี้ บรรยากาศดูตึงเครียด เก็ดถวายังไม่อาจปักใจเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดมาจากปารัช แต่ถ้ามีคนคิดปองร้ายเธอกับเพียงดินจริงๆ ก็คิดไม่ออกว่าจะเป็นฝีมือใครไปได้ ทุกอย่างยังดูคลุมเครือ และนั่นทำให้คุณหมอนั่งคิ้วขมวดมาตลอดทาง 

ส่วนเหมราชเพิ่มระดับความระแวงระวังในการขับรถขึ้นอีก เขาไม่วอกแวก ไม่เย้าแหย่เธอเหมือนที่เคย จนกระทั่งถึงที่พักโดยปลอดภัยเขาจึงดูคลายกังวลลง แต่กระนั้นก็ยังเหน็บบาร์เร็ตต้าของเธอเอาไว้ที่ขอบกางเกงยีนส์สีเข้มโดยเอาเสื้อเชิ้ตคลุมไว้อย่างไม่วางใจ

“ไม่เป็นไรหรอก แค่แกะกล่องข้าวเอง” เขาตักหมูกระเทียมชิ้นแรกเข้าปาก รู้สึกเหมือนเหยียบสวรรค์เบาๆ เพราะไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่ก่อนเที่ยง

“ขอบคุณทุกอย่าง...ที่คุณทำในวันนี้” เก็ดถวาบอกนิ่งๆ ทำเอาคนที่กำลังเพลินกับข้าวเย็นตอนสามทุ่มชะงักกึก เงยหน้าขึ้นมองเธอแต่เก็ดถวายังคงมองเมล็ดข้าวในจานไม่กล้าสบตาเขา 

“ฉันคงเป็นตัวยุ่งในสายตาคุณ ถ้าฉันอยู่อย่างสงบเสงี่ยมรอให้คุณเอาสร้อยมาคืนที่ไร่ เราคงไม่เจอเรื่องเสี่ยงตายขนาดนี้”

“แต่ถ้าคุณไม่มา เราอาจไม่ได้คุณป้าสมถวิลกลับคืนมาก็ได้นะ คุณมา...เพื่อสร้างปาฏิหาริย์” แถมมาเพื่อประกาศว่าเธอเป็นคนรักของเขาต่อหน้าคนใหญ่โตแห่งคีราลัย มาเพื่อให้เขาและเธอได้มีเวลาส่วนตัวตามลำพังด้วยกันเป็นครั้งแรกในคืนนี้...จะว่าไปก็คุ้มแฮะ

เก็ดถวาช้อนสายตาขึ้นสบประสาน ไม่น่าเชื่อว่าคำปลอบประโลมจากผู้ชายห่ามๆ กวนๆ อย่างเขาจะฟังแล้วรู้สึกดีได้ขนาดนี้

“เราเจอกันแค่ไม่กี่วัน แต่ฉันกลับติดค้างคุณมากมายเหลือเกิน ไม่รู้จะตอบแทนยังไงหมดเลย”

“ไม่กี่วันอะไรกัน เราเจอกันมาก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว นานพอที่จะเป็น...เพื่อน...กันได้ ว่าไหม” ดวงตาสีสนิมของเหมราชมองเธอลึกล้ำขึ้นอีก ลึกจนรู้สึกว่านั่นเกินกว่า ‘เพื่อน’ จะมองกันไปมากโขอยู่

“พ…เพื่อน...เหรอคะ”

“ก็ถ้าคุณอยากจะตอบแทนอะไรผมสักเล็กๆ น้อยๆ ก่อน ก็ขอเป็นเลื่อนสถานะจาก ‘คนไม่ถูกกัน’ มาเป็น ‘เพื่อน’ ได้ไหม” ข้อต่อรองของซีอีโอทำให้สายตาจ๋อยๆ ของแม่ตัวยุ่งเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นหมั่นไส้ฉับพลัน

“ก็ถ้าคุณไม่ดึงดันที่จะยังอยากได้ที่ดินของฉันแต่แรก เราก็พอเป็นเพื่อนกันได้หรอก” เธอว่าพลางส่งช้อนที่มีข้าวหมูกระเทียมหอมฉุยเข้าปาก

เหมราชหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ที่ดินเหรอ ?” สายตาเอ็นดูมาพร้อมประกายวิบวับ มือใหญ่เอื้อมข้ามโต๊ะมากรีดเศษกระเทียมเจียวชิ้นน้อยที่ยังติดอยู่ที่ริมฝีปากนุ่มอย่างแผ่วเบา พาให้คนที่กินไม่ระวังใจสั่นไหวขึ้นมาทันที

“แย่จัง...เพราะตอนนี้ผมไม่อยากได้แค่ที่ดินแล้วล่ะ...แคทตี้” นิ้วใหญ่ยังเกลี่ยเล่นอยู่ที่กลีบปากสั่นๆ “ผมอยากได้มากกว่านั้น” 

มือที่ถือช้อนอยู่ของเก็ดถวาสั่นขึ้นตามใจที่สั่นนำไปก่อนหน้า น่าแปลกนักที่เธอไม่ปัดมือเขาออก เพราะถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะพูดจาแทะโลมเธอแบบที่คนๆ นี้ชอบทำทุกห้านาที เหมราชยอมตัดใจลดมือจากเรียวปากนั้น พยายามพูดจาปกติ ไม่อยากแกล้งให้เธอสะทกสะท้านจนไม่ไว้ใจแล้วเห็นเขาเป็นแค่พวกชีกอ

“คิดอะไรเยอะแยะเล่าบัดดี้ เราเพิ่งผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันอยู่หยกๆ นะ ไหนลองมาเปิดอกคุยกันฉันเพื่อนหน่อยสิ แคท”

เหมราชหยิบปืนออกมาจากขอบกางเกง ถอดแม็กกาซีนแล้ววางมันไว้บนโต๊ะกินข้าว เก็ดถวามองด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก ปืนกระบอกนี้ดูมีประสิทธิภาพล้นเหลือเมื่ออยู่ในมือของทริปเปิลเอช

“คุณยิงปืนแม่นมาก คงเรียนยิงปืนมา...เหมือนได้เรียนการกู้ชีพมาอย่างนั้นสินะคะ นี่คุณเป็นผู้บริหารโรงแรมจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย ทักษะขนาดนี้บอกว่าเป็นซีไอเอปลอมตัวมาก็เชื่อนะ” เธอชวนคุยแกมล้วงความลับด้วยท่าทางชิลๆ ฉัน ‘เพื่อน’ สงสัยอยู่เมื่อเห็นเขาทำอะไรได้หลายอย่างแบบที่นักธุรกิจปกติไม่ควรทำเป็น

“แล้วคุณล่ะ คุณพ่อคุณสอนลูกสาวที่เป็นหมอให้ยิงปืนไปทำไมกัน”

“คุณพ่อท่านให้ปืนกระบอกนี้มาตอนฉันอายุสิบแปด แล้วก็สอนใช้ตั้งแต่ตอนนั้น ท่านว่า...ดูแลไร่เป็นพันไร่ คนงานผู้ชายก็เยอะแยะ ต้องใช้อาวุธให้เป็นเอาไว้บ้าง...”

เหตุผลของพ่อเธอก็ฟังดูโอเค แต่... “พ่อคุณคงจะเป็นทหารสายฮาร์ดคอร์ไม่หยอก เพราะนี่ไม่ใช่แค่อาวุธป้องกันตัวเลยนะแคท มันคืออาวุธสังหาร บาร์เร็ตต้ารุ่น 92 นี่ใช้กันอยู่ในกองทัพสหรัฐด้วยซํ้าไป” 

“ฉันไม่รู้เรื่องรุ่นปืนอะไรหรอกค่ะ รู้แต่คุณพ่อท่านให้มาก็เท่านั้น คุณพ่อเป็นทหาร ท่านก็คงมีแต่ปืนแบบนี้”

“แคท คุณมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่า” เหมราชถนัดในการไล่ต้อนชาวบ้านให้จนมุมเอาเสียจริง เขาทำได้ดีเอามากๆ เหมือนตอนนี้ที่จู่ๆ เขาก็ถามโพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ทำเอาคนฟังอึ้งไป 

“ในฐานะหมอคงไม่มีค่ะ แต่...เรื่องธุรกิจของบ้านฉัน ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เราก็ไม่เคยขัดผลประโยชน์กับใครรุนแรงถึงขนาดต้องฆ่าแกงกันหรอก” เธอไม่ได้โกหกเขาเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่พูดไม่หมดแค่นั้น เพราะยังเหลืออีกฐานะที่เก็ดถวารู้อยู่เต็มอกว่า ‘ศัตรู’ คือใคร 

“แต่...มือปืนนั่นอาจจะมาจากศัตรูของคุณก็ได้นี่คะ คุณเป็นนักธุรกิจแสนล้าน ไม่แปลกไหมถ้าจะมีคนปองร้าย”

เหมราชส่ายหน้า “ไม่ใช่ศัตรูผมหรอก ถ้ามีใครคิดอยากจะฆ่าผม ผมตายไปนานแล้วแคท ผมไปไหนมาไหนคนเดียวออกบ่อย เดินทางทั่วโลก มีช่องว่างให้ลงมือตลอด ไม่ได้มีบอดี้การ์ดประกบรอบตัวทีละสี่ห้าคนแบบพวกมาเฟียด้วย ธุรกิจของแฮมิลตันอยู่ในที่สว่าง เรามุ่งเน้นการหาพันธมิตรมากกว่าสร้างศัตรู และตอนนี้เราก็ไม่ได้มีเมกะโปรเจ็คท์อะไรที่จะไปเหยียบเท้าคนอื่นให้มีเรื่องแค้นเคือง”

“ก็...เมกะโปรเจ็คท์ที่คีราลัยไงคะ” เธอถามด้วยเสียงที่แปร่งไปเพียงนิด แต่เหมราชก็ยังจับได้อยู่ดี

“คุณรู้ ?”

“ข่าวออกค่ะ ว่าคีราลัยได้ผู้ลงทุนและที่ปรึกษาโครงการใหญ่ของชาติหลายโครงการ เป็นนักธุรกิจใหญ่ลูกครึ่งไทย-อเมริกัน เฮคเตอร์ แฮมิลตัน” สายตาที่เธอมองเขานั้นเรียบขึ้นอย่างจับสังเกต แต่เหมราชดูสบายๆ ผิดกับเรื่องซีเรียสที่กำลังคุยกันอยู่

“ประธานาธิบดีเฉพาะเจาะจงเลือกผมและแฮมิลตันกรุ๊ปให้เข้าไปร่วมทำงาน ไม่มีแคนดิเดท ไม่มีคู่แข่ง ผมมั่นใจว่าเราไม่มีศัตรูจากเคสนี้แน่”

“ประธานาธิบดี...คงจะถูกใจคุณมากจริงๆ...ถึงได้ยอมให้คุณกับแฮมิลตันกรุ๊ปเข้าไปเป็นผู้ลงทุนต่างชาติรายใหญ่ที่สุดของคีราลัย” คำเปรยกึ่งคำถามของเธอแฝงความนัยหลายอย่าง “คีราลัยยังมีทรัพยากรอีกมาก ทั้งเหมืองเพชรเหมืองพลอย ทั้งพลังงาน คงเป็นแหล่งกำไรแหล่งใหม่ให้บริษัทคุณได้”

เหมราชละมือจากอาหารตรงหน้าแล้วมองเธอตรงๆ ทำไมการคุยกันฉันเพื่อนถึงวกไปเข้าเรื่องเศรษฐกิจการเมืองระหว่างประเทศไปได้ “เราไม่ใช่พวกล่าอาณานิคมนะแคทตี้ แฮมิลตันไม่สนเรื่องทรัพยากรซึ่งเป็นทรัพย์ในดินของคนคีราลัยเลยสักนิด ไม่รู้จะเอาไปทำไม แค่นี้พวกเราก็มีกินมีใช้ไม่หมดแล้ว เหตุผลสำคัญที่ผมเข้าไปลงทุนในคีราลัย คือการวางระบบโครงสร้างพื้นฐานที่ทันสมัยและยืนยาว ซึ่งที่ผ่านมาคนที่เข้าไปทำตรงนี้มีแต่แสวงหาผลประโยชน์ ได้แล้วก็ละทิ้ง ผมเข้าไปทำก็เพื่อต้องการหยุดวงจรการหาผลประโยชน์ในคีราลัยจากพวกนักธุรกิจที่ไม่จริงใจ ทำเพื่อเชื่อมให้คนคีราลัยหลายชนหลายเผ่าที่ถูกตัดขาดกันเพราะสภาพภูมิประเทศได้รวมกันได้ รวมคนได้ ก็รวมชาติได้ ใช่ไหมแคท...”

เขามองเธอนิ่งเมื่อทิ้งคำถามท้ายเอาไว้ให้คิด เก็ดถวาฟังถ้อยคำนั้นบนตาชั่งที่กำลังโยกไปมาอยู่ในสมอง 

สิ่งที่เขาพูด...เชื่อได้แค่ไหน

จริยธรรมในการทำธุรกิจ...มีจริงหรือ

เก็ดถวาไม่รู้จะต่อคำถามแบบไหนถึงจะไม่มีพิรุธ เธอจึงเลือกเปลี่ยนเรื่องฉับ “จริงสิ นี่คุณกรณ์ไม่มาด้วยหรือคะ”

“กรณ์ติดทำธุระให้แม่ผมที่กรุงเทพฯ แต่ถ้าเขารู้ว่าผมเพิ่งเจออะไร หมอนั่นต้องรีบแจ้นมาในสองชั่วโมงนี่แหละ” แต่เรื่องอะไรจะเรียกมันมาให้เป็นกว้างขวางคอเล่า เหมราชคิดเองอยู่ในใจ แต่อย่างไรเขาก็ต้องโทรหาคนสนิทเพื่อขอการ์ดคุ้มกันในการเดินทางวันพรุ่งนี้อยู่ดี

“หรือคนร้ายในรถเก๋งนั่น ต้องการยิงคนขี่มอเตอร์ไซค์จริงๆ เขาอาจมีความแค้นส่วนตัวกันที่ไม่เกี่ยวกับเรา แต่เราดันเข้าไปอยู่ซีนพอดีอย่างที่คุณว่า” คุณหมอยังตั้งสมมติฐานเพื่อกลบเกลื่อนท่าทีแปลกๆ ของตัวเองยามพูดถึงคีราลัย

“ก็เป็นไปได้” มีเป้าอยู่ในทางปืนถึงสามคนในเวลานั้น บอกยากว่าเจ้านั่นเล็งใครกันแน่ “ถ้าตำรวจไปพิสูจน์หลักฐานตรงจุดเกิดเหตุกับในรถที่คว่ำ ก็คงพอได้อะไรบ้างนั่นแหละ มือปืนยังไม่โดนจับ ตอนนี้ทั้งคุณทั้งผม ก็ต้องระวังมากหน่อย”

สองหนุ่มสาวก้มหน้ากินข้าวกันต่อเงียบๆ ด้วยสมองที่ยังคิดเรื่องต่างๆ วุ่นวาย คุณหมอเอาจานไปล้างให้ภายใต้ความประหม่าที่เริ่มลอยตลบอบอวล เก็ดถวาเห็นทริปเปิลเอชหยิบหมอนบนเตียงใหญ่โยนไปบนโซฟา บ่งบอกว่านั่นคงเป็นเตียงสำหรับเขาในคืนนี้

“เอ้อ...ฉันจะโทรไปขอผ้าห่มให้คุณอีกผืน”

“ไม่ต้องหรอก ผมไม่หนาว” เพราะดูท่าแล้วน่าจะไม่ได้นอนเสียมากกว่า ในสถานการณ์ไม่น่าวางใจแบบนี้เหมราชประสาทตื่น ข่มตาหลับไม่ลงจนนิดเดียว

ความเงียบเก้อปะทุขึ้นอีกแล้ว

“เอ้อ...งั้นฉัน....ฉันอาบน้ำก่อนแล้วกันนะคะ เดี๋ยวจะนอนแล้ว ง่วงมาก” ปดคำโตชัดๆ ตอนนี้เธอตาสว่างแบบสุดๆ โดยเฉพาะเมื่อตอนที่มีเขายืนมองนิ่งๆ อยู่แบบนี้ด้วยแล้ว...

“อาบน้ำ ? คุณมีชุดมาเปลี่ยนด้วยหรือ” 

เก็ดถวาชูถุงผ้าอีกถุงที่เธอเอาออกมาจากท้ายรถให้เขาดู “ฉันมีชุดสำรองติดรถไว้ตลอดค่ะ เผื่อต้องช่วยเหลือคนเจ็บนอกสถานที่แล้วเสื้อผ้าเปื้อนเลือดเปื้อนอะไร จะได้มีเปลี่ยนได้ระหว่างวัน” อธิบายของตัวเองเสร็จก็นึกขึ้นได้ “จริงสิ...คุณไม่มีเสื้อผ้ามานี่”

“โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก นอนแบบนี้แหละ”

คุณหมอมองชายหนุ่มตรงหน้าเต็มตาอย่างถี่ถ้วน เขาเอาตัวเองรับเธอไว้ตอนทั้งคู่ล้มลงบนพื้นดินดำแฉะๆ บนแม่ลาน้อย เธออยู่ข้างบนไม่คอยเลอะเท่าไร แต่เขาสิ อยู่ล่างเป็นเบาะให้เธอ ตอนนี้เสื้อเชิ้ตทั้งแถบหลังของเหมราชจึงมีสภาพดูไม่ได้เลย นี่เขาสวมเสื้อทั้งชื้นทั้งเลอะทั้งเหม็นขับรถมาตลอดสองชั่วโมงโดยไม่รำคาญได้อย่างไร 

“คุณเหมราช ถอดเสื้อออกค่ะ” เมื่อเห็นชายหนุ่มยังงงกับคำสั่งที่ไม่คาดว่าจะได้ยินจากปากเธอ คุณหมอจึงเอื้อมมือมาที่สาบเสื้อแล้วเป็นคนปลดกระดุมเองอย่างลืมตัว เหมราชตาลุกโพลง ท่าทางของเธอเหมือนกำลังจัดการคนไข้ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ไม่ได้ดูรัญจวนจิตใดๆ เลย “เสื้อคุณเปื้อนดินเลอะเทอะ เหม็นด้วย จะนอนทั้งแบบนี้ได้ไง สกปรก ต้องถอดออกค่ะ ฉันจะเอาสบู่ในห้องน้ำซักให้ตรงที่เลอะ ตากคอมเพรสเซอร์แอร์ที่ระเบียงไว้ พรุ่งนี้เช้าก็แห้งแล้ว” 

จนมือน้อยปลดกระดุมมาจนถึงเม็ดสุดท้ายแล้วสาบเสื้อทั้งสองฝั่งแยกจากกัน เผยกล้ามท้องแข็งแรงที่เรียงตัวท้าทายสายตาอยู่ต่อหน้านั่นละ เก็ดถวาถึงได้รู้ตัว...เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของร่างกายสวยๆ นั้นแล้วก็พบว่าดวงตาของเหมราชตอนนี้ราวกับมีพรายน้ำเต้นระเริงวิบวับอยู่ในนั้น 

เธอพลาดมหันต์....เหมราชใช้เพียงวินาทีเดียวถอดเสื้อเชิ้ตเจ้าปัญหานั่นให้พ้นตัวด้วยตัวเขาเอง เก็ดถวาจะผละออกแต่ไม่ไวเท่าท่อนแขนข้างหนึ่งของเขาที่รวบเอวเธอแล้วรั้งเข้ามาชิดทันที 

คุณหมอเก็ดถวาหายใจสะท้าน มือสั่นเทาที่ยันหน้าอกเปลือยของเขาวางทาบอยู่บนแผลเป็นบนผิวกายสีแทนหลายจุด เก็ดถวาเผลอมองอย่างใคร่รู้ ไม่มองเปล่า สัมผัสจากมือนุ่มๆ ของคนเป็นหมอยังลากไล้ไปบนรอยแผลพวกนั้นอย่างสำรวจตรวจตราจนเหมราชต้องกัดปากตัวเองจนห้อเลือด ก้มมองหญิงสาวที่กำลังพิจารณาร่างกายของเขาด้วยความรู้สึกหวานแหลมน่าละอายที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ รอนาทีที่จะขาดผึงอยู่รอมร่อ

“โดนอะไรมาคะ...” รอยแผลเป็นที่เห็นประปรายน่าจะมีรอยกระสุนปืนแน่ๆ หนึ่งจุด 

“หลายอย่าง...” เขาตอบเสียงพร่า ทั้งสะเก็ดระเบิด ทั้งกระสุน ทั้งแมงกะพรุนตอนลงน้ำ ทั้งรอยมีดรอยหินบาดมากมายเกินจะเอ่ย เป็นรอยตราจากความโหดร้ายของสงครามที่ไม่ควรพูดถึงในนาทีที่แสนวาบหวามยามนี้เลยจนนิดเดียว

“ม…ไม่เจ็บแล้วใช่มั้ยคะ...” โอย...แคท...คำถามที่แฝงความอาทรของเธอจะทำให้เขาใกล้เสียผู้เสียคนเข้าไปทุกขณะแล้ว !

“ไม่แล้ว ไม่เจ็บ...” ที่เจ็บตอนนี้น่ะคือจุดที่อยู่ต่ำลงไปต่างหากคุณหมอ ! 

เก็ดถวาพยายามเรียกสติของทั้งเขาและเธอกลับคืนด้วยการกระแอมแก้เก้อขึ้นมาเบาๆ หลบตาออกจากซิกส์แพ็คสวยๆ แล้วยันมือให้ห่างออกจากกันอีกนิด พูดเสียงจริงจังเหมือนพูดกับคนไข้อีกแล้ว

“ปล่อยได้แล้วค่ะ จะไปซักเสื้อ” อาการปั้นหน้าขรึมของเธอทำให้เหมราชเอ็นดูจนอยากจะทำมากกว่ามอง ความรู้สึกของเขามันแล่นผ่านดวงตาระยิบระยับจนลุกโชนออกมาชัดนัก รู้ว่าสถานการณ์อันตรายยิ่งในตอนนี้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะขอแกล้งเธออีกหน่อย...

“แคท กางเกงก็เปื้อนนะ...” เขากระซิบหยอกเย้าอยู่ข้างหู ลมหายใจร้อนรุ่มที่ระข้างแก้มทำให้เก็ดถวาสะท้านทั้งกาย ทำอะไรไม่ถูกนอกจากพูดตอบออกไปคล้ายละเมอ 

“งั้นก็...ถอดออกค่ะ” 


*******************





หมอออ หมอจะตกทุกหลุมที่พี่เฮคขุดไว้อ่อยไม่ได้นะหมออออ 55555

บอกแล้วว่านิยายไบโพลาร์ที่แท้ทรูค่ะ 

คุยเรื่องการเมืองอยู่ดีๆ ตัดเข้าความหวิวเสียอย่างนั้น

คืนนี้ใครจะไหวใครจะไม่ไหว ขอเวลาไปปั่นต่อนะคะ ^^


ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์พยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 263 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #461 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 11:57
    หมออออออออ
    #461
    0
  2. #441 pawanrattuk (@pawanrattuk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 10:12
    นิดหน่อยก็น่ารักแล้ว มาup ต่อนะคะ
    #441
    0
  3. #440 honeydew751 (@honeydew751) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:30
    บ้าๆๆน่ารักฟินจิกหมอนขาดแล้วค่า
    #440
    0
  4. #439 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:01
    เลือดกำเดาไหล โอย รีบมาต่อนะคะ กรุณา รอค่ะ รอฉากหวานๆ pls
    #439
    0
  5. #438 แอม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 09:19
    พี่เฮคคะ...น่ารักเหลือเกิน
    #438
    0
  6. #437 loveryong (@ryeong11) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:58
    เขินหนักมากกกค่ะ นี่ขนาดตอนแรกๆนะ ถ้าหลังๆนี่จะเขินขนาดไหนเนี่ยยบยย \\\ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่ะ
    #437
    0
  7. #436 Filmpeace (@Filmpeace) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:38
    โอ้ยยยยเขินเด้ออออ ไรท์มาต่อไวมากรีดดีใจมากๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณนะคะ อดใจรอซื้อเล่มเต็ม กี้ดดๆๆ
    #436
    0
  8. #435 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:12
    พี่เหมคะจะมาอ่อยหมอแบบนี้ไม่ได้ ที่ว่าอยากได้มากกว่าที่ดินนี่ก็คือหมอใช่เปล่าพี่เหม
    หมอคะสติค่ะสติอย่าไปลงหลุมที่พี่เหมเค้าขุดเอาไว้สิ ตกไปแล้วขึ้นมายากนะ
    #435
    0
  9. #434 Pencil (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:11
    คุณหมอโครมเบ้อเริ่มเลยค่าาา
    #434
    0
  10. #433 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 07:06
    555 ขำไรท์ สลับอารมณ์ได้เนียนโคตร ดีต่อใจ ได้อ่าน 2 วันติด มาต่อไวๆ เน๊อ ขอให้ไรท์ปั่นต้นฉบับ เสร็จทันงานหนังสือ ตุลาฯ นี้นะคะ สุขภาพแข็งแรง อย่าเพิ่งป่วยนะ 555
    #433
    0
  11. #432 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 07:02
    โอ๊ย...ฟินเฟรอร์ เขิลมาก รีบๆมาต่อนะคร้าาาา
    #432
    0
  12. #431 Pachara Prasongdee (@ptumka) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 05:46
    แว๊ก เขินอะ ไรท์มาเร็วๆเลยนะ มีความรู้สึกตอนนี้จะมีฉากบู้มั้ยคะ
    #431
    0
  13. #430 mooning khayan (@lastnight14) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 04:51
    โอ้ยๆ ไรเตอร์โหดร้ายกะลูกเรือมาก มีหลายอารมณ์เหลือเกิน ดั่งโดนพายุ รอต่อค่ะ
    #430
    0
  14. #429 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 01:27
    ขอตัวกบืนน้ำบ่ยแปบนะคะ
    #429
    1
  15. #428 LizBAMM_97 (@LizBAMM_97) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 01:03
    วรั้ยยยยยยยยยย
    #428
    0
  16. #426 รักพี่เฮค (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:34
    <p>ค้างงง กรี๊ดดดดด </p>
    #426
    0
  17. #425 tika006 (@tika006) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:30
    อ่อยอะไรเบอร์นั้น พี่3H
    #425
    0
  18. #424 cheewasakorn (@cheewasakorn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:27
    อ่อย.... ที่แท้ทรู HHH
    #424
    0
  19. #423 pon6969 (@pon6969) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:26
    อ่อย น่าร๊ากมาก พี่เฮค
    #423
    0
  20. #422 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:26
    สายอ่อยที่แท้ทรู อิอิ
    #422
    0
  21. #421 บราวนี่สีแดง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:24
    สายอ่อยตัวจริง คือ คุณแคลร์

    มือหนึ่งในการยั่วให้อยากอ่านตอนต่อไป

    มาเร็วๆ นะค้า
    #421
    0
  22. #420 cazzy (@natchaneeya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:17
    ไม่คิดว่าห่ามๆอย่างพี่เฮคจะอ้อยขนาดเน้ๆๆ
    #420
    0
  23. #419 sumimaew (@sumimaew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:00
    อ๊าย&#8230; กางเกงก็เปื้อนด้วย
    ทริปเปิ้ลเอช สายอ่อยตัวพ่อมาเองเลยอ่ะ
    #419
    0