สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 144,911 Views

  • 1,209 Comments

  • 1,389 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,624

    Overall
    144,911

ตอนที่ 17 : Chapter 8 (3) : สิ่งที่ติดค้าง | Something remains [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    15 เม.ย. 61

สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light

Chapter 8 (3)

สิ่งที่ติดค้าง | Something remains



 เก็ดถวาตาลุกโพลง ทำท่าจะดีดตัวขึ้นมาแต่เหมราชกันเธอให้นอนลงตามเดิม 

“อย่าลุก นอนลงไป” 

“รถน้องเอยกับดินรึเปล่าคะ เราออกจากศูนย์มาพร้อมๆ กันนี่” เสียงสั่นไม่เท่าใจที่สั่นรัวด้วยความตระหนก ยิ่งเห็นเขาจริงจังทั้งสีหน้าและน้ำเสียงก็ยิ่งนอนเฉยๆ ไม่ได้

“ไม่ใช่ ผมเห็นรถคุณเอยกับเพียงดินแวะที่โฮมสเตย์ คงจะแวะเก็บของก่อน ส่วนที่ตามเราอยู่ตอนนี้เป็นมอเตอร์ไซค์"

ซีอีโอใหญ่ออกรถในขณะที่สมาธิถูกแบ่งไปที่กระจกมองหลัง ชายหนุ่มเห็นมอเตอร์ไซค์คันนี้ตั้งแต่ออกจากศูนย์พัฒนาโครงการหลวงมาได้สักระยะ สะดุดตาตรงที่มันเป็นรถรุ่นใหม่เอี่ยมสีดำขลับสมรรถนะสูง คนขับสวมเสื้อผ้ามิดชิดและหมวกกันน็อคฉาบปรอทที่กฏหมายห้าม ทุกอย่างดูดีมีราคาเกินกว่าจะเป็นรถเครื่องที่ใช้งานปกติของชาวบ้าน เก็ดถวาขอดื้อกับเขาอีกครั้งด้วยการลุกขึ้นมาจนได้ ใจยิ่งเต้นรัวตอนรถจี๊ปเข้าสู่ทางราบและเหมราชกำลังเหยียบคันเร่งให้จมดิ่งขึ้น หญิงสาวเหลือบมองที่กระจกมองข้าง แสงไฟจากมอเตอร์ไซค์ด้านหลังดูจะสว่างจ้าและใกล้ขึ้นอีก

เหมราชยังสตินิ่งนัก เขาเร่งความเร็วขึ้นอีกแต่ดูเหมือนเจ้าจี๊ปคันเก่าจะไม่เป็นใจเอาเสียเลย เมื่อพวกเขากำลังจะเสียเปรียบเพราะสภาพของเครื่องยนต์ คุณหมอเก็ดถวาจึงเปิดลิ้นชักหน้ารถแล้วหยิบบางอย่างออกมา บางอย่างที่ทำให้เหมราชชำเลืองมองมาแล้วตาโตเท่าไข่ห่าน

“ทำไมในรถคุณถึงมีปืน” ไม่ใช่แค่มีด้วยนะ ท่าทางการบรรจุแม็กกาซีนกับการจับปืนเข้ามือของเธอนั้นดูคล่องแคล่วไม่มีเงอะงะเลยสักนิด

“ของคุณพ่อค่ะ...ท่านสอนฉันยิงปืนและสั่งให้พกติดตัวตลอดเวลาไปไหนไกลๆ คนเดียว” 

พ่อเธอเป็นทหาร เขาลืมไป...แต่ ทหารจำเป็นต้องสอนลูกสาวที่เป็นหมอชนบทธรรมดาๆ ให้ยิงปืนเป็นด้วยหรือ ? ไม่ใช่ปืนพกอันน้อยๆ สำหรับผู้หญิงแต่เป็นบาร์เร็ตต้าหน้าตาดุดันเสียด้วย หากความสงสัยของเหมราชก็ถูกปัดให้หายสิ้นฉับพลันเมื่อได้ยินเสียงเร่งเครื่องของรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งตามหลังดังเข้ามาทุกขณะ สองข้างทางมืดและเปลี่ยวไม่มีแม้ไฟถนนหรือบ้านคน ไม่มีแม้รถสวน มอเตอร์ไซค์ปริศนาเร่งขึ้นมาจนตีคู่ เก็ดถวาประทับปืนเตรียมพร้อม ถ้าคนร้ายหมายจะลอบยิงจากนอกรถก็คงต้องสวนกันสักตั้งแม้ในใจจะหวาดหวั่นนักเพราะไม่เคยคิดว่าต้องใช้ปืนในสถานการณ์จริงๆ แบบนี้มาก่อน 

ส่วนอดีตนาวิกโยธินอย่างเหมราชไม่ยอมแพ้ แม้ความเร็วของรถจี๊ปจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่มันก็แข็งพอที่เขาจะกล้าขับเบียดให้อีกฝ่ายเสียการทรงตัวจนทั้งคันหลุดไปอยู่ในเลนฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มเร่งเครื่องขึ้นอีกเท่าที่จะทำได้ มอเตอร์ไซค์คันนั้นกลับชะลอตั้งหลักอยู่เพียงนิด แล้วบิดคันเร่งเพื่อไล่ให้ทันรถเขาอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้สิ่งที่เหมราชเดากลับผิดไป เมื่อจักรยานยนต์ที่ตีคู่มาไม่ได้ทำอันตรายใดๆ ต่อพวกเขาอย่างที่นึกหวั่น แต่กลับเร่งขึ้นจนแซงรถจี๊ปขึ้นไปจนห่างพอประมาณ ก่อนจะตวัดแฮนด์จนรถกลับมาหยุดขวางอยู่กลางถนนอันมืดมิด ! 

เหมราชยังคงบังคับรถได้อยู่มือแม้ในใจจะลุ้นระทึกกับสถานการณ์ที่ยังเต็มไปด้วยข้อสงสัยมากมาย เขาค่อยๆ แตะเบรคเพื่อป้องกันไม่ให้รถหมุน แล้วมันก็หยุดนิ่งอยู่ไม่ห่างจากมอเตอร์ไซค์ปริศนาคันนั้นได้ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

เก็ดถวาหายใจหอบอย่างตื่นเต้น มือยังจับบาร์เร็ตต้าไว้แน่นหนา ส่วนเหมราชยังเพ่งมองเหตุการณ์นอกรถตาไม่กะพริบ สมองกำลังประมวลผล ถ้าคนขับมอเตอร์ไซค์จะขี่รถตีคู่ขึ้นมาแล้วชักปืนยิงพวกเขาเสียตั้งแต่ตอนนั้นก็คงทำได้ไม่ยาก แต่กลับไม่ทำ หากแซงขึ้นไปแล้วจอดรถขวางถนนไว้นิ่งๆ เหมือนต้องการแค่ขวางพวกเขาไว้เพื่อไม่ให้ไปต่อ...

หรือข้างหน้าจะมีอะไร ?

หรือเขาไม่ได้ติดตามมาเพื่อปองร้ายใครในรถคันนี้ ? 

หรือเขากำลังรออะไร...?

“ส่งปืนให้ผม” แต่ไม่ว่าอะไรก็ดูไม่น่าไว้ใจทั้งสิ้น เก็ดถวายื่นอาวุธในมือให้ชายหนุ่มในทันที รู้โดยสัญชาตญาณว่าเขาใช้มันเป็น และใช้ได้อย่างชำนาญด้วย เหมราชประทับบาร์เร็ตต้าเข้าอุ้งมืออย่างเตรียมพร้อม ไม่มีใครเดาใจคนขับมอเตอร์ไซค์ในหมวกกันน็อคมิดชิดคนนั้นได้ว่ากำลังจะทำอะไรต่อไปกันแน่ แต่ไม่ว่าอะไร ชายหนุ่มก็คิดว่าไม่คุ้มถ้าจะเสี่ยงขับรถฝ่าไปในขณะที่รถจี๊ปคันเก่านี้ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อความเร็วหรือการปะทะตรงๆ ขนาดนั้น

บรรยากาศภายนอกเงียบสนิท แล้วสองหนุ่มสาวก็สังเกตเห็นไฟหน้าของรถยนต์ที่กำลังพุ่งมาจากถนนฝั่งตรงข้ามราวกับทะลุฝ่าความมืดมาจากนรกขุมลึก ไฟหน้าของรถจี๊ปที่สาดออกไปทำให้พวกเขาเห็นว่ามันเป็นรถโฟร์วีลสีดำสนิทเช่นเดียวกับรถมอเตอร์ไซค์ แล้วก็ไม่เห็นอะไรอีก นอกจากความเคลื่อนไหวของคนขี่มอเตอร์ไซค์คันนั้นที่ตวัดรถของตัวเองกลับไปเผชิญหน้ากับรถจากฝั่งตรงข้ามแล้วก็ชักปืนออกมามาเล็งแน่วแน่ไปที่ล้อรถโฟร์วีลที่กำลังทะยานมา !

“หมอบก่อน แคท !” เหมราชกดหัวหญิงสาวข้างกายให้ต่ำกว่าคอนโซลในทันทีโดยเอาตัวเองบังไว้อีกชั้น แต่ก็ยังขอหันกลับไปดูความเป็นไปที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า เก็ดถวามือเย็น ใจเต้นแทบทะลุอยู่ในอ้อมแขนอุ่นของคนตัวใหญ่เมื่อได้ยินเสียงปืนดังลั่นขึ้นกลางถนนหลายนัด เสียงเบรคของรถโฟร์วีลสีดำดังเอี๊ยดก้องไปทั่วบริเวณก่อนเสียงโครมครามจะดังตามมาแล้วทุกอย่างก็เงียบกริบลงในเวลาไม่กี่นาที !

สองหนุ่มสาวในรถจี๊ปค่อยๆ หยัดตัวขึ้นมามองภาพนอกรถจนเต็มตา  

“มอเตอร์ไซค์ควักปืนขึ้นยิงล้อรถเก๋งจนเกือบคว่ำ แต่คนขี่มอเตอร์ไซค์ก็โดนคนในรถโฟร์วีลยิงสวนกลับมาหนึ่งนัดจนกระเด็นตกจากรถ” นี่คือทั้งหมดที่เหมราชเห็นด้วยตาตนเอง เก็ดถวามองไปตามแสงไฟของรถจี๊ปที่ยังคงสาดไปด้านหน้า รถโฟร์วีลสีดำพลิกตะแคง คนในรถสองคนพยายามกระเสือกกระสนออกมา ส่วนคนขับมอเตอร์ไซค์ที่ยังคงสวมหมอกกันน็อคนอนนิ่งอยู่บนพื้นถนน 

“มีคนเจ็บ...” คุณหมอเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของชายชุดดำนอนนิ่งไม่ไหวติง ในมือเขายังกำอาวุธปืนไว้ไม่ยอมปล่อย หญิงสาวหันมาหาคนคุ้มกันกิตติมศักดิ์ของเธอ “เขาไม่ได้จะมาทำร้ายเรา เราต้องช่วยเขาค่ะคุณเหมราช...”

สัญชาตญาณของแพทย์ทำให้หญิงสาวเปิดประตูรถลงไปทันที เหมราชห้ามไม่อยู่ ทำทันแค่ก้าวตามเธอลงไปพร้อมบาร์เร็ตต้าในมือที่ถูกยกขึ้นส่องไปรอบตัวอย่างระวังภัย เจ้าของจักรยานยนต์ไม่ได้ประสงค์ร้ายกับพวกเขาก็จริง แต่คนในรถโฟร์วีลนั่นเล่า...

การคาดเดาของเหมราชเป็นจริง ! 

ชายชุดดำอีกคนสองคนในรถโฟร์วีลคลานออกมาจากตัวรถที่พลิกอยู่ได้แล้ว พวกเขาบาดเจ็บไม่น้อยสังเกตจากเลือดที่ไหลออกจากศีรษะไม่หยุดแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครยี่หระกับมัน หนึ่งในสองคนนั้นยกปืนในมือขึ้นเล็งส่องมาทางพวกเขา

พวกเขาที่มีทั้ง เหมราช เก็ดถวา และ ชายขี่มอเตอร์ไซค์

ไม่รู้ว่าเป้าหมายของคนร้ายคือใครกันแน่ แต่นายหญิงแห่งไร่มอกกำปอตัวชาวาบทันที ขาที่กำลังจะก้าวไปหาคนเจ็บหยุดกึก เธอหันสบตามือปืนอย่างพรั่นพรึงแล้วก็หลับตาปี๋เมื่อได้ยินเสียงปังที่ดังลั่นข้างหู

เป็นเหมราชที่ลั่นไกส่งลูกกระสุนออกไปก่อนในทันที มันฝ่าความมืดพุ่งเข้าแฉลบข้อมือของชายชุดดำอย่างแม่นยำ ! ปืนในมือคนร้ายกระเด็นตก อีกคนรีบเก็บปืนที่ตกไว้ไม่ให้เหลือหลักฐานเมื่อเห็นสถานการณ์เป็นรอง พร้อมทั้งพยายามลากเพื่อนที่มือชุ่มโชกไปด้วยเลือดให้ไปด้วยกัน เหมราชอยากจะตามแต่หญิงสาวข้างตัวน่าเป็นห่วงกว่าจึงได้แต่ปล่อยให้คนร้ายทั้งสองวิ่งหายลับเข้าไปในความมืดของป่าข้างทาง พอดีกับที่ไฟหน้ารถอีกคันที่วิ่งตามมาสว่างวาบขึ้นแล้วหยุดนิ่ง รถของสรัสวตีและเพียงดินเบรคเอี๊ยดอยู่ไม่ห่างกันก่อนที่ทั้งสองจะถลาลงมาเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่อยู่กลางถนน

“แคท !” เสียงร้องเรียกจากแฝดพี่ทำให้เก็ดถวาดึงสติกลับมา คนขี่มอเตอร์ไซค์ยังนอนนิ่งอยู่ตรงหน้า เหมราชยังกวาดปืนไปมาสายตาเพ่งมองออกไปในความมืด ความรู้สึกตอนเป็นนาวิกโยธินยามออกลาดตระเวนกลับมาครบถ้วน หญิงสาวทรุดลงนั่งข้างคนเจ็บ ใช้มือตบบ่าปลุกเรียก

“คุณคะ คุณ ได้ยินฉันไหม...” คุณหมอตบแล้วก็เอะใจ ด้านในเสื้อของเขามีบางสิ่งสวมอยู่ มันคือเสื้อเกราะกันกระสุน... หญิงสาวเห็นเขาขยับกาย ได้ยินเสียงอือลอดออกมาจากในหมวกกันน็อค พอเช็คชีพจรตรงลำคอก็พบว่ามันยังเต้นดี แต่คงกำลังจุกเพราะโดนลูกปืนอัดโดนเกราะ

“ดิน มาช่วยกันถอดหมวกให้เขาหน่อย” เพียงดินปราดเข้ามาแล้วค่อยๆ ประคองศีรษะของคนเจ็บ 

ครั้นพอเอื้อมมือจะถอดหมวกกันน็อคเพื่อให้เขาหายใจได้สะดวก หากชายหนุ่มผู้กำลังจุกเจ็บไม่ยอมให้ใครมาถอดหมวกได้โดยง่าย จู่ๆ เขาก็หยัดตัวขึ้นในทันทีท่ามกลางความงุนงงของทุกคนในที่นั้น ชายปริศนาลุกพรวด ปราดไปถึงรถมอเตอร์ไซต์ที่ล้ม ยกมันขึ้นมาก่อนจะขับออกไปทันที !

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่กี่นาที คู่แฝดมองหน้ากัน รู้สึกถึงพลังอันน่าประหวั่นบางอย่างที่ลอยวนอยู่รอบตัว

“แคท ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เพียงดินจับทั้งหน้าทั้งแขนของเก็ดถวาพลิกดูอย่างใจหายใจคว่ำ เขานึกเอะใจตอนออกจากโฮมสเตย์เพื่อแวะไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าของสรัสวตี ออกมาจะเลี้ยวเข้าถนนนี้ก็เห็นป้ายห้ามผ่านเพราะกำลังซ่อมทางวางขวางไว้ นึกสงสัยเพราะตอนขามาถนนไม่ได้มีวี่แววจะชำรุดจนต้องซ่อมฉุกเฉิน พยายามโทรหาน้องสาวแต่สัญญาณก็ไม่ดีเอาเสียเลย จะเป็นสายใยแห่งคู่แฝดหรือสิ่งใดก็ไม่รู้ได้ ใจที่เต้นรัวโดยไม่มีสาเหตุของตัวเองทำให้เพียงดินรู้ทันทีโดยสัญชาตญาณว่าอาจมีเรื่องเกิดขึ้นกับน้องสาวของเขา จึงตัดสินใจวิ่งลุยเข้าถนนมาโดยไม่สนป้ายห้าม

“ไม่เป็นไร ดิน แคท...โอเค...” หญิงสาวสบสายตากับทายาทแห่งแฮมิลตันที่ยังคงถือปืนของเธอไว้ แน่นอน...ถ้าไม่มีผู้ชายคนนี้ในวันนี้...เธอคงไม่โอเคถึงตอนนี้แน่ เก็ดถวาติดค้างเขาอีกครั้ง เป็นครั้งที่ยิ่งใหญ่จนไม่รู้จะไถ่คืนเขาได้อย่างไร เหมราชรักษาชีวิตของทุกคนตรงนี้เอาไว้ได้...

“เกิดอะไรขึ้นคะพี่แคท” สรัสวตีระล่ำระลักถาม วันนี้สาวน้อยเจอเรื่องระทึกขวัญหลายเรื่องจนใจฝ่อไปหมด

“เราโดนมอเตอร์ไซค์คันเมื่อกี้ขับตามน่ะน้องเอย นึกว่าจะโดนลอบทำร้าย แต่สุดท้ายเขากลับจงใจแซงเราขึ้นไปเพื่อจะหยุดรถคันนี้ที่สวนมา ซึ่งมีคนร้ายตัวจริงอยู่ในนั้น เขายิงสวนกันไปมาจนรถพลิก แต่คนในรถโฟร์วีลก็ถูกคุณเหมราชยิงบาดเจ็บแล้วก็หนีไปแล้ว”

น้องเอยใจหายวาบ อดไม่ได้ที่จะถามในเรื่องที่เธออยากรู้ที่สุด “แล้วคนร้ายในรถโฟร์วีล ต้องการลอบทำร้ายใครคะ”

“อาจจะเป็นผม เป็นหมอ หรืออาจจะคนขี่มอเตอร์ไซค์ ไม่รู้แน่ชัดว่าเป้าหมายที่แท้จริงว่าพวกนั้นต้องการยิงใคร บางทีมือปืนในรถเก๋งนั่นอาจมีเรื่องกับคนขี่มอเตอร์ไซค์อยู่ก่อนแล้ว แต่เราดันซวยเข้ามาร่วมซีนพอดี”  

อีกสามคนในที่นั้นหันมองชายหนุ่มผู้อาวุโสสุดอย่างครุ่นคิด เพียงดินมองไปรอบๆ ถนนเงียบสงัดเพราะปากทางทั้งสองฝั่งถูกวางป้ายห้ามเข้าราวกับมีการวางแผนกันล่วงหน้าสำหรับเหตุการณ์สุดระทึกเมื่อครู่นี้ และแน่นอน มันจะยังคงเงียบอยู่แบบนี้ตราบใดที่ยังไม่มีใครเอาป้ายออก

“มีคนจงใจไม่ให้รถคันไหนผ่านเส้นทางนี้นอกจากเรา เราควรรีบไปจากตรงนี้ ” บรรยากาศรอบตัวที่วังเวงจัดทำให้เพียงดินเริ่มไม่ไว้ใจ “ขับตามกันออกไปก่อน ถึงปากทางแล้วดินจะแยกออกไปแจ้งตำรวจเอง แคทเดินทางต่อดีๆ นะ”

เก็ดถวาพยักหน้ารับ เพียงดินก้าวเข้ามาประจันหน้ากับซีอีโอใหญ่พร้อมเสียงกระซิบลอดไรฟัน

“ห้ามละสายตาจากน้องผม ถ้าแคทเป็นอะไรแม้แต่ปลายเล็บผมจะฆ่าคุณ”

เหมราชแค่นหัวเราะให้กับการฝากฝังอย่างเสียไม่ได้ของเพียงดิน “ถ้าคุณคิดว่าผมจะดูแลน้องคุณไม่ได้ เปลี่ยนกันไหมล่ะ คุณมาดูแลแคทเอง ส่วนผม...ไปกับคุณเอย”

ได้ยินชื่อสรัสวตีจากปากของคู่ปรับ เพียงดินก็กระชากคอเสื้ออีกคนเข้ามาปะทะตัวเองทันทีจนอีกสองสาวสะดุ้งโหยง “นี่มันใช่เวลามากวนประสาทหรือไงคุณเหมราช !” 

คุณชายใหญ่แห่งแฮมิลตันคุมอารมณ์ได้ดีกว่านัก เขาค่อยๆ ปลดมือนั้นออกจากคอเสื้อเขาอย่างใจเย็น ยกยิ้มอย่างรู้ทันเมื่อปรายตามองหน้าตื่นๆ ของสรัสวตีแล้วหันกลับมามองชายหนุ่มผู้กำลังเป็นเดือดเป็นร้อนจากคำพูดเขา...คุณเพียงดินผู้ยิ่งใหญ่แห่งเชียงราย...เสียทรงเพราะสาวน้อยข้างบ้านแท้ๆ

“ก็เพราะว่าไม่ใช่ไง คุณต้องหัดเรียนรู้ที่จะไว้ใจผมได้แล้วเพียงดิน ในนาทีนี้ไม่มีใครที่จะปกป้องหมอแคทได้ดีไปกว่าผมคุณรู้ดีอยู่แก่ใจ คุณเองก็เหมือนกัน ดูแลตัวเองกับคุณเอยดีๆ อย่าให้เธอคลาดสายตา ไปถึงโรงพยาบาลแล้วอย่าออกมาที่ไหนโดยไม่จำเป็น เข้าใจไหม”

เขาสั่งเสียราวกับเป็นผู้ปกครอง เล่นเอาคนฟังหนวดกระดิก

“ผมไม่ใช่เด็กสองขวบ รู้อยู่น่ะว่าต้องทำอะไร” เพียงดินสะบัดเสียงตอบก่อนหันมากำชับแฝดน้อง “ถึงบ้านแล้วโทรมาหาด้วยนะแคท ดูแลตัวเองนะ”

สองหนุ่มกับสองสาวต่างแยกขึ้นรถที่ตัวเองนั่งมาแล้วขับตามกันออกมาจากจุดเกิดเหตุด้วยใจที่ยังไม่ปกติดี เหมราชหน้าเครียดขึ้นเมื่อมองฝ่าความมืดด้านหน้าออกไปแล้วก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ

“แคท...คุณโทรไปลางานพรุ่งนี้อีกวันนึงเถอะ เรายังเดินทางคืนนี้ไม่ได้ ไม่ปลอดภัย ไม่รู้คนร้ายต้องการอะไรกันแน่ หรือจะมีใครซุ่มอยู่ระหว่างทางอีก คงต้องหาที่พักในตัวเมืองก่อน”

เก็ดถวาหันขวับมามองเขา “ที่พัก ? คุณหมายถึง...คุณกับฉัน...พัก...เอ้อ...คืนนี้หรือคะ”

ประโยคนั้นเรียงแทบไม่ถูก จากที่เครียดๆ ทำเอาเหมราชหลุดขำออกมาทันที “ใช่ คุณกับผม พักด้วยกันคืนนี้แหละ”

คุณหมอทำตาปริบๆ แต่พออ้าปากจะค้าน ทริปเปิลเอชก็สวนขึ้นอีกในแบบที่คนฟังแทบจะหมดคำพูด

“ห้ามเถียง ห้ามแย้ง ผมไม่เสี่ยงพาคุณฝ่ากระสุนลึกลับกลับเชียงรายคืนนี้แน่ เราจะพักด้วยกัน ห้องเดียวกันด้วย ขอโทษที่ต้องทำให้คุณอึดอัด แต่ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณห่างจากสายตาผมแม้แต่วินาทีเดียว เข้าใจนะ เก็ดถวา !” 


*******************

มาต่อให้จบตอนแล้วค่าาา เอ๊า จิกหมอนอยู่ดีๆ บู๊เฉยยยย 5555 

คนร้ายตัวจริงเป็นใคร จากไหน ใครส่งมา ตามกันต่อนะคะ

ส่วนคุณหมอกับซีอีโอเขาจะพักกันยังไง แบบไหน มาลุ้นกันตอนหน้านะคะ อิอิ


ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์พยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #418 แอม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 21:51
    รอ ร้อ รอค่ะ
    #418
    0
  2. #417 jujanene (@jujanene) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 21:51
    เข้ามารออทุกวันนค่ะไรท์ ชอบมากกกก
    #417
    0
  3. #413 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 10:51
    พี่ดินยอมสลับคนดูแลสาวๆไหมล่ะคะ 
    พี่เหมเค้าดูแลหมอแคทอย่างดีแน่นอน
    #413
    0
  4. #412 NonyPai (@nthinkam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 10:07
    อุ้ย อดใจรอตอนหน้า มิหวายเลยทีเดียว
    #412
    0
  5. #411 Maymie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 09:11
    <p>โอ๊ย!!! ลุ้นๆ รอแบบค้างๆ</p>
    #411
    0
  6. #410 loveryong (@ryeong11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 08:32
    โอ้ย ลุ้นมากเว่อร์ ชอบบบบบบบบ
    #410
    0
  7. #409 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 07:50
    โอ๊ย รอทุกวัน
    #409
    0
  8. #408 moo yai (@mooyai2014) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 07:25
    ออกebook เมื่อไรคะ อยากอ่านเต็มๆแล้วจัง
    #408
    0
  9. #407 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 07:04
    <p>รอลุ้นต่อนะคะ</p>
    #407
    0
  10. #406 B_bonita_A (@B_bonita_A) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 06:39
    รอติดตามค่าาา
    #406
    0
  11. #405 nuii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 02:59
    อย่าให้รอนานนะคะ
    #405
    0
  12. #404 Pachara Prasongdee (@ptumka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 00:48
    อ้าว ไรท์ทิ้งไว้บนยอดมะพร้าวแล้วๆๆๆๆๆ ใจจิขาด มาไวๆนะคะ
    #404
    0
  13. #403 Filmpeace (@Filmpeace) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 00:01
    ว้ายยยยยยย เขินเลยอ่าาาาา รออ่านต่อจ้าๆๆๆ
    #403
    0
  14. #402 บราวนี่ขี้อ้อน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 23:46
    ตึงตังตอนนี้ รอตอนต่อไปด้วยความตื่นเต้นค่ะ



    ไม่แน่ใจว่าควรใช้ "ชักปืน" แทน "ควักปืน" ไม๊คะ
    #402
    0
  15. #401 tika006 (@tika006) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:51
    อ้าว คุณพี่เหม ไหง จะบังคับน้องนอนห้องเดียวกันแบบนี้แหล่ะคะ แบบนี้ก็ได้ใจ FC ไปเลย
    จัดมาค่ะคุณ หมอนพร้อม จิกได้เต็มที่เลยค่ะ
    #401
    0
  16. #400 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:46
    รีบเข้ามาอ่าน รอนานมากค่ะ สุขสันต์วันสงกรานต์ และ ขอค่ำคืนแสนหวานโรแมนติก พี่เฮคและน้องแคทนะคะออเจ้า pls.
    #400
    0