Devil's Secret ✡ Luhan ✘ Jessica [LUSICA]

ตอนที่ 8 : CHAPTER 08 l Change The First Snow

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    17 พ.ย. 59














CHAPTER 08 l Change The First Snow

 

 

 

คริสพยุงท้ายทอยเล็กขึ้นก่อนจะใช้รากแพร์ที่ผ่านการบดจนละเอียดป้ายบนจุดสีม่วงที่ปรากฏหลายสิบจุดเล็กๆ วางศีรษะลงบนหมอนนุ่มเบามือ ปฏิกิริยาที่เจสสิก้ากำเริบเกิดจากคำสาปแต่ลู่หานจะไม่มีผลข้างเคียงด้วย

อีกสามสิบนาทีเดี๋ยวจุดนั่นก็จะหายไปคริสบอกคนอื่นๆที่ยืนรอดูอาการยัยพาโบ

เราทุกคนเงียบรอฟังซูโฮ “ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้วใช่มั้ยวะเขาพูดพลางเดินไปนั่งขอบเตียงอีกด้านมองใบหน้าหญิงสาวที่หลับใหลเพราะความเจ็บปวดจากคำสาป

พวกเราก็ทำได้แค่นี้แหละเฉินตอบ นั่งลงปลายเตียง

อ่า เอาไงต่อดีล่ะทีนี้ ฉันว่าฉันใจอ่อนกับยัยพาโบเข้าแล้วสิเลย์เป่าลมออกจากปาก ดึงผ้าห่มคลุมร่างของยัยพาโบ พูดอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก ก็พวกเขาไม่เคยมีอะไรต้องปิดบังกันนิ

สงสารไปคนเดียวเถอะ ชิเทาจิ๊ปากแต่ก็ยังยืนนิ่งไม่เดินหนี ทั้งที่ปากบอกอยู่บ่อยๆว่าเกลียดยัยพาโบอย่างกับอะไรดี

ฉันว่าเราอย่าใจร้ายกับยัยนี่ให้มากนักเลย ไหนๆ ยัยพาโบก็รู้ความลับของพวกเราแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องทำตัวโหดสร้างกำแพงกับยัยนี่ อีกอย่าง ช่วยสร้างความทรงจำดีๆก่อนที่ยัยพาโบจะเปลี่ยนไปดีกว่ามั้ยดีโอใช้เหตุผลเกลี้ยกล่อม

พวกเขาร้ายก็จริงแต่ไม่ร้ายถึงกับเจ้าคิดเจ้าแค้น แล้วที่เห็นทำตัวเลวไปวันๆก็แค่สร้างกำแพงป้องกันจิตใจตัวเองไม่ให้ไปผูกพันกับใคร และไม่ให้ใครเข้ามาผูกพันด้วยเท่านั้นเองก็เห็นอยู่ว่าชีวิตครึ่งดีครึ่งเลวของเขานั้นร่ายล้อมไปด้วยภัยอันตราย

เราจะผูกพันกับยัยนี่ไปทำไมวะ ในเมื่อสุดท้ายก็ต้องเป็นพวกเราเองไม่ใช่หรอที่ต้อง...แบคฮยอนเงียบไปไม่อยากพูดประโยคในความคิดออกมา เอาเข้าจริงเขาก็พูดไม่ออกมันตื้อไปหมด

ฉันว่าพวกเราผูกพันกับยัยพาโบตั้งแต่วันแรกที่เจอแล้วแหละชานยอลไล่สบตากับคนในห้องผูกพันแบบถลำลึกแล้วด้วยพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งระเบิดไว้ให้คนอื่นๆคิดตาม ที่ชานยอลพูด มันคือความจริงหรอ ไม่จริงน๊า!

ลู่หานเม้มปากแน่นขณะสายตายังจดจ้องร่างไร้สติ ลึกๆแล้วเขาก็อยากเป็นคนรักษารอยแผลทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่ว่ารอยแผลที่เกิดตามร่างกายหรือหัวใจแสนบริสุทธิ์ของมนุษย์พาโบคนนี้




ตื่นขึ้นมาเจสสิก้าก็ไม่พบใครในห้องเธอเลย ก่อนจะเดินไปสูดอากาศที่ระเบียง บิดขี้เกียจไปมาจนรู้สึกผ่อนคลายขึ้น สายตาเหลือบไปเห็นสวนด้านล่างที่แปลกตาไป เลยรีบวิ่งออกจากห้องนอนตรงไปที่สวนดอกไม้ เท้าเปล่าเปลือยเหยียบลงบนผืนหญ้าเขียวขจี จากเมื่อก่อนมันเป็นแค่หญ้าที่แห้งตายไม่มีแม้แต่สีเขียวแซมให้เห็น

ลูกแก้วกลมสวยกวาดมองไปรอบๆ ก็เห็นดอกไม้ที่เคยเหี่ยวแห้งตายเวลานี้กลับบานสะพรั่งแย่งกันผลิดอกออกใบราวกับอยู่ในความฝัน เจสสิก้ายิ้มกว้างออกมาจนตาหยี ว่าจะเอาดอกไม้มาปลูกเมื่อตอนสาย นี่เพิ่งจะผ่านไปสามสี่ชั่วโมงเท่านั้น สวนที่เคยไร้ชีวิตชีวาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยหรอ

ย๊ายัยพาโบ นอนกินแรงพวกฉันแล้วก็อย่ามาขัดขวางการทำงานได้มั้ยวะเจสสิก้าสะดุ้งหันตัวไปมองคนที่ยืนบ่นอยู่ด้านหลัง ก็เห็นเทายืนหน้าถมึง ในมือมีกระถางดอกไม้อันใหญ่ยังยืนทำหน้ามึนอยู่อีก ถอยไปเซ่!”คนตัวเล็กสะดุ้งรีบเบี่ยงตัวเปิดทางให้

ซูโฮฮยองจับแบบนั้นดอกไม้ก็ช้ำหมดดิวะ เบามือหน่อย!”เสียงเฮ้วจากอีกมุมเรียกให้เจสสิก้าหันไปมองก็เห็นแบคฮยอนนั่งยองย่อก้มๆเงยๆอยู่ข้างซูโฮในมือถือเสียมอันเล็ก ทำเอายัยพาโบเอียงคอสงสัย

ทำหน้าอะไรของเธอ คิดว่าน่ารักรึไงอีกคนที่ผุดขึ้นมาจากแถวดอกทิวลิปโผล่หัวขึ้นมา ทำเอาคนตัวเล็กตกอกตกใจ

ลู่หาน นายไปทำอะไรตรงนั้นอีกฝ่ายกระโดดข้ามกลุ่มดอกทิวลิปหลากสีมายืนตรงหน้ายัยพาโบ เขาเปลี่ยนจากเสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวที่เธอเห็นเขาใส่ประจำเป็นแค่กางเกงสามส่วนกับเสื้อกล้ามสีดำ

ไปคุ้ยหาอะไรกินมั้งพูดประชดยกหลังมือปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผาก

แถวนั้นมีอะไรกินด้วยหรอเจสสิก้าทำตาโตก้มมองดอกทิวลิปหลากสีหาของกินที่ลู่หานลงทุนก้มหา ทว่าก็ต้องหลับตาปี๋เมื่อคนตรงหน้าแจกมะเหงกให้เป็นรางวัลความสงสัย

เธอคิดจะกวนประสาทฉันรึไง ฉันประชด ประชดน่ะ เข้าใจรึเปล่า

อ้าว ก็ฉันนึกว่านายหาไส้เดือนกินนี่นา นายเป็นพวกครึ่งเทพกับซาตานคงชอบกินอะไรแปลกๆเจสสิก้าพูดหน้ามึน เถียงข้างๆคูๆ

เธอคิดว่าคนน่าตาดีอย่างฉันจะคุ้ยดินหาไส้เดือนกินหรอลู่หานเฮ้วหัวเสีย พูดออกมาได้ยังไงเขาออกจะหล่อ คิดว่าเขาจะกินไส้เดือนลงจริงๆหรอ ยัยพาโบเอ๊ย!

ขอโทษคนตัวเล็กทำแก้มป่อง ทำหน้าสำนึกผิด

ไม่ต้องมาทำหน้าน่าสงสารเลยฉันไม่ใจอ่อนหรอก อะ...!”พูดไม่ทันจบใบหน้าสวยหวานก็เคลื่อนเข้ามา ดวงตากลมใสทำเอาชายหนุ่มตกอยู่ในภวังค์ยืนนิ่งงันราวต้องมนต์ ลู่หานหลับตาพริ้ม รอสัมผัสจากริมฝีปากบางที่กำลังเคลื่อนเข้ามา ก่อนที่จะ...

หน้านายเปื้อนหมดแล้วเจสสิก้าใช้มือเช็ดแก้มและหน้าผากของลู่หานที่เต็มไปด้วยดิน

อะแฮ่มชายหนุ่มที่คิดว่าจะได้รับจูบจากคนตัวเล็กกระแอมไอแก้เก้อ เซมองไปทางอื่น แต่ตัวยังยืนนิ่งไม่ถอยหนีปล่อยให้เจสสิก้าใช้มือนุ่มของตัวเองเช็ดหน้าที่เปื้อนให้

เรียบร้อย ว่าแต่พวกทำอะไรกันอะเจสสิก้าก้าวถอยออกเมื่อเช็ดหน้าให้คนหน้าหวานจนสะอาด ยังคงสงสัยเลยถามพลางมองดอกไม้ที่กำลังแย่งกันผลิดอกส่งกลิ่นหอม

ทำสวนไง เห็นทำกับข้าวอยู่หรอคริสที่กำลังตัดแต่กิ่งไม้อยู่อีกทางตอบ

พวกนายไม่สบายรึเปล่า ผีเข้าหรอเธอถามสีหน้าใสซื่อ

นี่แน่ะ! ผีเข้างั้นหรอยัยพาโบ!”ชานยอลเดินมาแจกมะเหงกให้ยัยพาโบแล้วรีบวิ่งหลบเมื่อลู่หานปาเสียมอันเล็กในมือใส่เขา

ไอ้ชานยอลกลับมานะโว้ย แกกล้าดียังไงมาทำร้ายร่างกายฉันฮะ!”ลู่หานตะเบ็งเสียงลั่น หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธมานี่เลย ห้ามห่างฉันนะ เดี๋ยวพวกมันทำร้ายอีก ฉันเจ็บลู่หานกอดคอให้เจสสิก้าไปนั่งม้านั่งใกล้กับจุดที่เข้ากำลังลงดอกทิวลิป นั่งสักพักก็รู้สึกคันไม้คันมือ ลงไปนั่งยองย่อข้างคนหน้าหวาน ชายหนุ่มหันหน้ามามองคนตัวเล็กข้างตัวแล้วเลิกคิ้วแทนคำถาม

มีอะไรให้ช่วยมั้ย ฉันว่างน่ะ อยากทำเจสสิก้าถามกล้าๆกลัวๆเพราะไหนๆนายก็เหนื่อยแล้ว ฉันนั่งเฉยๆก็เหนื่อยด้วยอยู่ดี ถ้าอย่างนั้นให้ฉันช่วยนะลู่หานเสียงอ่อนเสียงหวานขอร้องเขา

ก็...ทำสิ ฉันไม่ได้ล่ามเธอไว้ซักหน่อยเขาก้มหน้าทำงานต่อแต่ปากตอบหญิงสาว เธอยิ้มกว้างแกะพลาสติกออกแล้ววางรากดอกทิวลิปลงในหลุม กวาดดินมาปิดเสร็จไปหนึ่งต้น มองดอกไม้ต้นแรกที่ปลูกได้ด้วยความภาคภูมิใจ งานอดิเรกที่เธอเคยฝันว่าอยากทำ ใช้เวลาทั้งวันกับการปลูกดอกไม้สีสวย แต่เพราะต้องทุ่มเวลาให้กับงานพาทไทม์และการเรียนทำให้ไม่มีเวลาทำเรื่องแบบนั้น  อีกอย่างเธอจะไปหาพื้นที่จากไหนมาปลูกพวกมันในเมื่อห้องพักของเธอแค่เหยียดแข้งเหยียดขาได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ลู่หานมองคนที่ดูจะตั้งอกตั้งใจกับการปลูกดอกไม้ เขาค่อยๆเผยยิ้มออกมา ก้มหน้าทำงานต่อแต่ก็ยังลอบมองยัยพาโบเป็นระยะ 

เจสสิก้าลอบยิ้ม กวาดมองไปรอบๆสวนดอกไม้ที่มีชีวิตชีวาขึ้นเป็นกอง แต่สิ่งที่ทำให้เธอยิ้มมากกว่านั้นคือพวกเอ็กโซ พวกเขากำลังตั้งอกตั้งใจกับการทำสวน ลู่หานปลูกดอกทิวลิปอย่างขมักเขม่น แบคฮยอนกับซูโฮปลูกดอกลาเวนเดอเถียงกันไปปลูกไป

คริสกำลังตัดแต่งกิ่งไม้ให้เป็นรูปเป็นร่าง เทาที่กำลังจัดกระถางดอกไม้ให้เป็นระเบียบ ชานยอลตัดหญ้าที่ขึ้นสูงอยู่ไม่ไกล ดีโอกับเลย์ใช้เสียมเซาะหน้าดินอย่างชำนาญเตรียมดินให้คนอื่นมาปลูกดอกไม้ต่อ

เฉินยกดอกไม้จากรถมาวางเรียงราย ส่วนเซฮุนกำลังใช้สายยางรดน้ำดอกไม้ไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับคนอื่น

ซ่า!

ความเย็นชื่นจากสายน้ำสาดกระเซนถูกร่างที่กำลังช่วยกันปลูกดอกทิวลิป ลู่หานลูบน้ำออกจากใบหน้า เงยหน้ามองเซฮุนที่ยังคงรดน้ำดอกไม้ไม่ดูตามาตาเรือ

ไอ้ฮุน แกไม่เห็นฉันกับยัยพาโบรึไงวะเขาลุกพรวดชี้หน้าเซฮุนที่ยืนห่างจากเขาแค่ดอกไม้ไม่กี่สิบต้นกั้นเท่านั้น

เซฮุนทำหน้าเรียบ มองเจสสิก้าที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆลู่ฮยองเพราะความหนาว ก่อนจะเบือนสายตากลับไปมองลู่หานตามเดิม

ไม่เห็นเขาตอบก่อนจะหันตัวไปรดดอกไม้อีกทาง ลู่หานกัดฟันดังกรอดก้มตัวขยุ้มดินขึ้นเต็มกำมือ ปาใส่หลังมักเน่ไม่ออมแรง เซฮุนหันหน้าขวับ คนเป็นพี่แสยะยิ้มในที่สุดเขาก็ทำให้มันมีเอฟเฟคได้แล้ว

เซฮุนโกยปุ๋ยเหม็นในกระสอบที่เปิดปากถุงอยู่ปาไปทางลู่หานแต่อีกคนหลบทัน ทำให้ไปโดนคริสที่กำลังตัดแต่งกิ่งไม้อยู่ คนเคราะห์ร้ายปัดปุ๋ยกลิ่นแรงออกจากหน้าหล่อๆของเขา ชี้หน้ามักเน่กับลู่หานสลับกัน ก้มกำดินเต็มสองมือกะจะให้ถูกใครสักคนในสองคนนั้น

แปะ!

แต่กลับไปถูกคนที่กำลังทะเลาะกับซูโฮอยู่ เสียงทะเลาะเงียบลงเมื่อดินที่ถูกส่งมามองกองอยู่ในปากแบคฮยอนแม่นเหมือนจับวาง ซูโฮอ้าปากหัวเราะลั่น คนถูกหัวเราะเยาะทนไม่ไหวพ่นดินออกจากปากใส่หน้าคนที่ขำเขา แล้วยัดดินในมือเข้าปากซูโฮบ้าง ซูโฮนิ่งค้าง ส่งสายตาเครียดแค้นให้แบคฮยอน กระโดดล็อคคออีกฝ่าย แบคฮยอนปาดินในมือสะเปะสะปะจนๆไปถูกเลย์กับดีโอที่กำลังขุดหลุมเตรียมปลูกดอกไม้อยู่

เล่นอะไรกันวะ ทำตัวปัญญาอ่อนเป็นเด็กๆไปได้เฉินที่เดินเข้ามาพร้อมเข็นเหล่าดอกไม้หลายสิบต้นเข้ามาบ่นพลางส่ายหน้าระอา

แปะ!

ดินโคลนแปะลงเต็มผมที่เฉินตั้งใจเซ็ตเป็นชั่วโมง เขาชะงักหันไปตามวิถี ก็เห็นเลย์ปัดมือเลิกคิ้วมองเขากวนประสาท

อย่าโกรธเลยพวกฉันเล่นตามประสาคนปัญญาอ่อนน่ะเฉินยิ้มอย่างคนใจดี เดินไปแย่งสายยางจากมือเซฮุนฉีดใส่เลย์แต่เขากลับหลบทัน ทำให้ไปถูกเทา กำลังจะเดินหนีอยู่แล้วเชียวเพราะไม่อยากโดนลูกหลงแต่ก็ไม่รอดจนได้

เล่นแบบนี้ใช่มั้ย ได้!เทากอบดินขึ้นมาบ้างปาไปทางเฉินแต่เป้าหมายกลับหลบทันทำให้ไปถูกชานยอลที่ดูจะเป็นคนสุดท้ายที่คิดว่ารอดพ้นแล้ว ทั้งที่เขาอยู่เงียบๆ แท้ๆ เพียงแค่ก้มปัดดินออกจากตัว ยกกระสอบปุ๋ยใกล้มือที่เหลืออยู่ครึ่งกระสอบสาดไปทั่วบริเวณ ไม่มีใครรอดพ้นปุ๋ยเหม็นได้สักคน และแล้วสงครามปุ๋ย โคลน และดินก็เริ่มขึ้น เหล่าเอ็กโซต่างปาของใกล้มือใส่กันไปมา จนทั้งตัวพวกเขาเละเทะไปหมด

คิก~

เสียงเล็กหยุดสงครามขนาดย่อมไว้ ทุกคนหันไปมองตามเสียงพร้อมกัน ก็เห็นเจสสิก้ายืนปิดปากหัวเราะเยาะอยู่แต่ดูเหมือนยัยพาโบจะยังไม่รู้ตัวว่าสงครามสงบลงแล้ว ทุกคนต่างสบตากันอย่างมาดมั่น ขาแกร่งสิบคู่ย่างสามขุมไปหาร่างเล็ก เจสสิก้ารีบหุบยิ้มปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

พวกนายไปอาบน้ำเถอะ สกปรกไปหมดแล้วพูดพลางจะหันหลังแต่มือหนากลับป้ายโคลนในมือเต็มแก้มเนียน

หัวเราะเยาะพวกฉันแล้วคิดว่าจะลอยนวลไปได้หรอยัยพาโบ เฮ้ย รุม!”คริสเปิดสัญญาณ และแล้วมือสิบคู่ก็ละเลงดินและโคลนเต็นหน้าเต็มตัวเจสสิก้าไปหมด เป้าหมายของเอ็กโซในเวลานี้ไม่ใช่พวกเดียวกันอีกต่อไป ทำให้ร่างเล็กกลางวงล้อมนึกเจ็บใจที่ทำพลาด




โอ๊ย! ตัวฉันกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆอยู่แล้วชานยอลโอดครวญหลังจากการตัดหญ้าแต่งสวนครั้งแรกในชีวิ9 เมื่ออาบน้ำทานอาหารเย็นที่ไคซื้อกลับมาก็มารวมตัวกันในห้องโถง

ฉันก็เหมือนกัน ปวดไปทั้งตัวเลยเฉินทุบไหล่ตัวเองดังปักๆเพื่อคลายความเมื่อยล้า ก่อนสายตาจะเหลือบเห็นซิ่วหมินเดินผิวปากอารมณ์ดีเข้ามาในบ้าน กระแซะไหล่ชานยอลให้มองตาม พลางทำหน้าหมั่นไส้ พวกเขาทำงานหนักแทบตาย แต่คนอายุมากที่สุดของเอ็กโซกลับไปดี๊ด๊ากับผู้หญิง

ได้ข่าวว่าพวกแกไปทำสวนกันหรอ เป็นไงกันบ้างล่ะ?”ซิ่วหมินทิ้งตัวนั่งลงข้างคริสยิ้มเยาะคนอื่น

ก็สนุกดี สนุกมากแบคฮยอนลากเสียงประชด แต่มันก็สนุกจริงๆนะ จะหาโอกาสมาเล่นแบบเด็กๆแบบเมื่อก่อนคงยาก

อืม ว่าแต่ยัยพาโบล่ะซิ่วหมินมองไปรอบๆแต่ก็ไม่เจอเจ้าของร่างบาง ไม่กี่อึดใจยัยพาโบก็เดินเข้ามาในห้องโถง ร่างบางสวมชุดนอนกระโปรงยาวคลุมเข่าพอดีสีขาวแขนตุ๊กตา ผมที่ยังเปียกลู่ถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง

ตายยากชะมัดเทาเบะปากไม่สบอารมณ์ กระดกเบียร์ขึ้นดื่มเพราะอากาศเริ่มเย็นมาก หิมะด้านนอกกำลังตก

แล้วนี่ทำไมไม่เช็ดผมให้มันแห้งฮะ เดี๋ยวฉันจะไม่สบายนะยัยพาโบลู่หานหน้ายุ่งยิ่งกว่าอะไรดี

อยากจะเช็ดให้แห้งเหมือนกัน แต่ยกแขนไม่ไหวน่ะ มันยังตึงๆที่แผลอยู่เจสสิก้าตอบเดินไปรินน้ำเปล่าดื่ม เธอยังเจ็บแผลอยู่เลยยกแขนมากไม่ได้ปล่อยไว้แบบนี้แหละเดี๋ยวก็แห้งเอง

มานี่เลย ยัยพาโบมักง่ายแบคฮยอนลากแขนเจสสิก้าให้มานั่งบนเก้าอี้ที่เดิมของเขา เดินไปดึงผ้าขนหนูจากมือไคที่กำลังเช็ดผมอยู่ แล้วเอามาเช็ดผมให้ยัยพาโบพาโบยังไงก็พาโบอยู่แบบนั้น รู้บ้างมั้ยฮะ ถ้าเธอไม่สบายขึ้นมามันจะเป็นภาระใคร ถ้าไม่ใช่พวกฉัน #$$%^$$@!@*^^%%@#  ” แบคฮยอนเช็ดผมยาวพลางบ่นเจสสิก้าไม่หยุดปาก แต่คนถูกว่ากลับนั่งยิ้มอย่างสุขใจ

คริสมาสต์ปีนี้พวกนายวางแผนกันยังไงหรอเจสสิก้าถามปล่อยให้แบคฮยอนเช็ดผมให้

ก็เที่ยว ดื่ม แล้วก็.....เซ็กส์ซิ่วหมินตอบหน้าตาย คริสมาสต์มันก็แค่วันธรรมดาๆไม่เห็นน่าสนใจอะไรเลย

พวกนายไม่เคยแต่งต้นคริสมาสต์บ้างหรอ แล้วก็ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา มอบของขวัญให้กันและกัน

พวกฉันไม่มีเวลาทำเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรอก ไม่ถามว่าเอาถุงเท้าไปแขวนไว้หัวเตียงด้วยเลยมั้ยล่ะคริสประชด

แล้วตกลงพวกนายเคยเอาถุงเท้าไปแขวนไว้หัวเตียงมั้ยเจสสิก้าถามเสียงแผ่ว

ย๊า!เด้งตัวปาหนังสือพิมพ์ในมือไปนอนแทบเท้ายัยพาโบ จ้องเธออย่างเอาเรื่องฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอนะ อย่าเที่ยวกวนประสาทคนอื่นไปทั่วได้มั้ยฮะ!”คนตัวเล็กลู่ไหล่เข้า ก้มหน้าไม่กล้าสบตาคริส ก็เธออยากรู้นิ เขาเป็นคนบอกให้เธอถามเองไม่ใช่รึไง

แล้วเธอจะถามไปทำไมเลย์ยกมือห้ามทัพ หันไปถามคนที่นั่งสั่นเพราะความกลัวอยู่

เปล่าหรอก ฉันก็ถามไปอย่างนั้นแหละเจสสิก้าเงยหน้ายิ้มเศร้าให้เลย์ขอบใจนะก่อนจะลุกขึ้นไม่ลืมหันไปขอบคุณแบคฮยอน แล้วรีบเดินออกจากห้องโถงไป

คนตัวเล็กมานั่งจ๋อมอยู่ศาลาในสวนดอกไม้ เหม่อมองหิมะที่กำลังตกลงมาปกคลุมพวกมัน ดอกไม้พวกนั้นคงจะหนาวมาก เหมือนเธอ เธอเองก็กำลังหนาวมากเหมือนกัน ทำไมถึงได้พาโบขนาดนี้ ออกมาข้างนอกโดยที่ไม่มีเสื้อกันหนาวสักชิ้น

พรึ่บ

ความอุ่นแล่นเข้ามาแทนความเย็นเมื่อเสื้อคลุมตัวใหญ่หล่นมาคลุมทั้งร่างของยัยพาโบ เจสสิก้าเงยหน้ามองก็เห็นว่าเป็นใคร

ขอบคุณนะดีโอเธอยิ้มบางส่งให้คนที่ยังยืนหน้านิ่งเฉย

เธอออกมาทำไมเขานั่งลงข้างยัยตัวเล็กถาม

ฉันแค่ออกมาคิดอะไรเพลินๆน่ะ

ฮึ ฉันไม่ได้โง่ ถามพวกฉันเรื่องวันคริสมาสต์ทำไม บอกมาก่อนที่ฉันจะโมโหดีโอพูดเสียงเย็นยิ่งกว่าหิมะนอกศาลาเสียอีก เจสสิก้ากระชับเสื้อให้แน่นขึ้นแล้วยิ้มออกมา

ฉันแค่คิดน่ะ ถ้าฉันเป็นพวกนาย การได้แต่งต้นคริสมาสต์ ทานอาหารด้วยกัน มอบของขวัญให้กันมันจะเป็นเรื่องที่วิเศษที่สุดในชีวิต นายโชคดีมากเลยนะดีโอ นายยังมีครอบครัวถึงสิบเอ็ดคนแน่ะ ถ้าได้อยู่ฉลองด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาคงมีความสุขน่าดูเลยเนอะยัยพาโบพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

แล้วทุกปีวันคริสมาสต์เธอทำอะไร

ก็งานพาทไทม์น่ะ ส่งเค้กบ้าง เสิร์ฟอาหารบ้าง อ้อ ปีที่แล้วได้แต่งคอสเพลย์เป็นกวางเรนเดียร์ไปแจกลูกอมด้วยนะ น่าสนุกใช่มั้ยล่ะ งานพาทไทม์ในช่วงเทศกาลน่ะ ได้ค่าแรงตั้งสองเท่า มันเป็นช่วงกอบโกยเลยนะแม้น้ำเสียงจะดูมีความสุข แต่ลูกแก้วคู่นี้กลับระริกไหวจนอีกฝ่ายจับความรู้สึกได้

เธอไม่ได้ฉลองกับใครเลยหรอดีโอถามสีหน้าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ไม่อะเธอส่ายหน้าฉันไม่มีเวลาไปทำเรื่องแบบนั้นหรอก แต่ถึงจะมีเวลาแล้วฉันจะไปฉลองกับใครล่ะใบหน้าสลดลง มือเล็กกำเข้าหากันแน่น เบือนหน้าไปทางอื่นเธอไม่อยากให้เขาเห็นว่าตอนนี้ดวงตาเธอเอ่อไปด้วยความอ่อนแอ

ชีวิตเธอมีแค่ความเหงาเท่านั้นที่เป็นเพื่อน ยุนอามักจะชวนเธอไปฉลองที่บ้านบ่อยๆ แต่ทุกคนคงจะรู้ วันคริสมาสต์ใครๆก็อยากอยู่กับครอบครัว แล้วเธอเป็นใคร... ก็แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่งเท่านั้น

ดีโอยืดตัวขึ้น ไม่ลืมที่จะสั่งคนตัวเล็กรีบเข้าบ้านล่ะ หิมะเริ่มตกหนักแล้วเจสสิก้าพยักหน้าทั้งทียังมองทางอื่น

ก้าวออกจากศาลาได้ครึ่งทางก็ยกไอโฟนขึ้นแนบหูได้ยินชัดแล้วใช่มั้ย

ปลายสายเอ็กโซทั้งสิบเอ็ดคนสุมหัวกันฟังสายจากดีโอคุยกับยัยพาโบผ่านไอโฟนที่เปิดลำโพงของคริส ต่างพิงตัวไปกับผนักโซฟาพร้อมเพรียงกัน

ยัยนั่นพูดซะพวกเรากลายเป็นเดนนรกไปเลยว่ะซูโฮออกความเห็นเป็นคนแรก

ชีวิตรันทดชะมัด”เฉินส่ายหน้า

“เซฮุน แกจะไปไหนชานยอลถามน้องเล็กที่จู่ๆก็ลุกพรวดขึ้น

นอนพรุ่งนี้ต้องไปเรียน ฮยองก็ไปนอนกันได้แล้วพูดจบก็เดินจากไป

พวกแกก็ไม่ต้องไปว่าไอ้ฮุนมันเลย รีบขึ้นไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า อย่าให้ฉันต้องลงมือปลุกเองนะลู่หานพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบเดินตามมักเน่ไปอีกคน คนที่เหลือเลยจำต้องแยกย้ายกันไปพักผ่อนจะว่าไป วันนี้พวกเขาก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบเข้านอนหน่อยก็น่าจะดี

ทุกคนออกไปหมดแล้วเหลือเพียงร่างสูงของคริส ทำไมเขาต้องรู้สึกผิดมากมายขนาดนี้ พับผ่าสิ คริสกระแทกตัวลงบนเก้าอี้ นึกอยากต่อยปากเสียๆของตัวเอง

ดีโอจากไปนานแล้วแต่ยัยพาโบยังไม่มีแม้แต่แรงจะขยับตัว อากาศที่เย็นยะเยือกถึงจะได้เสื้อของคนที่เพิ่งจากไป แต่เธอก็ยังหนาวอยู่ดีนั่นแหละ อีกอย่างจะมีใครรู้บ้างมั้ยว่าขาเธอตะคริวกิน ครั้นจะร้องขอความช่วยจากคนข้างในบ้านก็กลัวพวกเขาจะดุ นั่งรอสักพักก็คงจะหาย

เงาทะมึนจากด้านหลังทำเอายัยพาโบรีบหันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบกะเถิบตัวหนีเพราะยังกลัวเขาอยู่ ดวงตาที่มองมาอย่างระแวง ทำให้คริสกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด มองเขาแบบนั้นทำไมกัน ไม่ใช่ยักษ์ใช่มารสักหน่อย

นะ นายมีอะไรหรอสะดุ้งเฮือกเมื่อคริสนั่งแหมะลงข้างๆ ที่เดิมของดีโอ เขาไม่ตอบแต่ยื่นบางอย่างในมือให้เธอ เจสสิก้าก้มมองแต่ก็ยังไม่กล้าหยิบ

รับไปสิกลัวว่าเขาจะโกรธก็รีบรับมันมาถือทันทีใครเขาเอาช๊อคโกแลตไปถือกัน ฉันให้เธอกินนะยัยพาโบก้มหน้างุด ชายหนุ่มถอนหายใจแย่งเจ้าห่อนั้นมาแกะ แล้วจัดการป้อนให้คนตัวเล็ก ช๊อคโลแลตผสมนมละลายในปากแทบจะไม่ต้องเคี้ยว ดวงตาของเจสสิก้าเป็นประกายเมื่อรับรสชาติของมัน

อร่อยจังกลืนลงคอก็หันไปยิ้มให้คริส ชายหนุ่มยักไหล่

สไตล์ของฉันไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง

คริสสไตล์?” คริสพยักหน้าแทนคำตอบ แต่ก็ต้องอยากบีบคอยัยพาโบเมื่อได้ยินคำถามแสนมึนเหมือนกังนัมสไตล์รึเปล่าเขากลอกตาขึ้นระงับอารมณ์ร้อนของตัวเอง

ฉันว่าเธอควรจะรีบเข้าบ้านนะ ก่อนที่จะกลายเป็นผีเฝ้าศาลาคริสกัดฟันพูด เขารู้ว่าเจสสิก้าไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาท แต่ทั้งคำถามบวกกับใบหน้ามึนๆของยัยนี่ มันทำให้เขาฟิวส์ขาดทุกทีไป

คะ คือ นะ นายเข้าไปก่อนเลยเดี๋ยวฉันจะตามไปเจสสิก้าตอบอึกอัก กลัวเขาจะรู้ว่าเธอเป็นตะคริว

ไปพร้อมกันนี่แหละ มาพูดไม่ทันจบก็ฉุดต้นแขนยัยตัวเล็กให้ลุกขึ้น เจสสิก้าจะล้มลงดีที่เขากอดเอวเล็กไว้ได้ทัน ใบหน้าเจสสิก้าเลยซุกลงกับแผ่นอกแกร่งของร่างสูงอย่างช่วยไม่ได้

ฉันเป็นตะคริวเงยหน้าตอบคนร่างสูง คริสทำหน้าเซ็งดันร่างบางออก ก่อนจะย่อตัวลง

ขึ้นมาก่อนที่ฉันจะโกรธเสียงเย็นยะเยือกของคริสทำให้เจสสิก้าไม่ลังเลที่จะขี่หลังเขา แขนเสลากอดรอบคอเขาไว้หลวมๆหัดทานให้มากๆหน่อยสิ ตัวเบาอย่างกับลูกแมว เจ้าเอสมันยังตัวหนักกว่าเธอเลยชายหนุ่มบ่นอุบเมื่อยืนเต็มความสูงแล้วแต่ยังรู้สึกเหมือนกำลังเดินตัวเปล่า ให้ตายเถอะยัยนี่ตัวจะเบาเกินไปแล้วนะ

ขอบคุณนะเธอเอียงใบหน้ามองเสื้ยวหน้าหล่อของคริส

พูดมาก หุบปากไปเลยคริสจิ๊ปากอย่างขัดใจ แต่ก็เผยยกยิ้มบางๆ เจสสิก้าตาพร่าไปชั่วขณะ เมื่อครู่เธอตาฝาดไปรึเปล่า เธอเห็นเขายิ้ม เขายิ้มจริงๆ




เจสสิก้าเอียงคอมองคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว เธอไม่รู้หรอกว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้พวกเขาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เธอรู้อยู่อย่างเดียว ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่อย่างเดียวดายอีกต่อไป เมื่อก่อนกลับมาจากทำงานพาทไทม์เธอก็ใช้เวลากับการทำการบ้านแล้วก็หลับไป เป็นแบบนี้ซ้ำๆกันทุกวัน

แต่เวลานี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมด จนเธอรู้สึกเหมือนกับตัวเองอยู่ในความฝัน ลืมตาขึ้นมาในตอนเช้าสิ่งแรกที่เธอทำคือเดินไปปลุกพวกเอ็กโซขี้เซา แล้วทำอาหารเช้าให้พวกเขาทาน แอบทำงานบ้านเล็กๆน้อยๆตอนที่ลู่หานไม่รู้ตัว เพราะถ้าเขารู้เขาก็จะโวยวายกลัวตัวเองเหนื่อย คิดเองเออเองว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวโดยที่อีกฝ่ายไม่รับรู้

เลิกมองฉันสักทีสายตาคลายกวางหันมาสบกับใบหน้าสวยหวานของตุ๊กตาหน้ารถ เจสสิก้าสะดุ้งหลุดจากภวังค์รีบหันหน้าหนีออกนอกกระจก

แก้มใสแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อถูกจับได้ว่าแอบมองเขา ลู่หานเหล่มองเธอยกยิ้มมุมปาก มองๆไปยัยพาโบก็น่ารักไม่เบาเลย

โรงเรียนเช้านี้ออกจะดูคึกคักจนน่าตกใจ เธอไม่ได้มาแค่ไม่กี่วันนักเรียนขยันมาเรียนเช้าขนาดนี้เลยหรอ แต่เอ๊ะ ช่วงนี้มันจะใกล้คริสมาสต์อีฟแล้วนิ คงไม่แปลกเพราะโรงเรียนเธอจัดงานฉลองทุกปีอยู่แล้ว หลายคนเลยมาเช้าเพื่อเตรียมงานที่จะจัดขึ้นในอีกสองวัน พรุ่งนี้ก็คริสมาสต์อีฟแล้วนี่นา

เมื่อเอ็กโซแต่ะคนก้าวลงจากรถก็ตกเป็นเป้าสายตาทันที พวกเขาเดินมายืนรวมกัน รออีกสองคนที่ยังไม่เปิดประตูลงมา ลู่หานปลดเข็มขัดนิรภัยออกหันไปมองอีกคนก็เห็นเธอก้มหน้าก้มตาทำอะไรสักอย่างกับที่ปลดล็อคนั่น 

ทำอะไรน่ะ

มันปลดไม่ออกอะเจสสิก้าเงยหน้าทำปากยื่น ชะเง้อมองหน้ารถก็เห็นอีกสิบเอ็ดคนยืนหน้าหงิกรออยู่นายลงไปก่อนเลยเดี๋ยวตามไปพูดจบก็ก้มหน้าตั้งใจปลดล็อคเข็มขัดนิรภัย

ลู่หานถอนหายใจเบี่ยงตัวไปหายัยพาโบก้มช่วยปลดล็อคอีกแรง ทั้งสองดูจะตั้งใจกับเข็มขัดนั่นจนไม่ทันสังเกตว่าใบหน้าพวกเขาใกล้กันมากแค่ไหน

กึก!

รอยยิ้มเผยขึ้นเมื่อปลดล็อคจนสำเร็จ

ได้แล้วรอยยิ้มเผยขึ้นเมื่อปลดล็อคจนสำเร็จ ก่อนเสียงลู่ฮานถูกกลืนหายไปเมื่อเงยหน้าขึ้นพร้อมกับคนตัวเล็กทำให้ปลายจมูกรั้นสัมผัสกันโดยบังเอิญ

เขาและเธอค้างเติงเหมือนถูกมนต์สะกดของกันและกัน ใบหน้าใกล้กันจนสามารถรับรู้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของทั้งสองฝ่าย ชายหนุ่มมองไปในดวงตากลมแบ๊ว ดวงตาที่ไร้แววสดใส เต็มไปด้วยความหมองเศร้าจนหน้าใจหาย

เจสสิก้าเองก็ไม่ได้เข้าใกล้หรือถอยหนี ดวงตาคล้ายกวางที่จ้องมาทำให้ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ตาไร้แววเพราะเขาไม่ใช่มนุษย์เธอรู้ ใบหน้าหวานหยดแต่แววตาแข็งกร้าวพร้อมที่จะต่อต้านทุกสิ่ง เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

เสียงเคาะกระจกเรียกสติของลู่หานและเจสสิก้ากลับคืนมา ทั้งสองเด้งตัวออกห่างมองไปคนละทิศละทาง ซูโฮพยายามป้องมือมองภายในรถเพราะกระจกรถเป็นฟิล์มทึบ แต่ก็ต้องไม่สบอารมณ์เพราะมองไม่เห็นอะไรเลย

เธอลงไปก่อนสิเขาบอกคนข้างตัวสายตายังจับจ้องไปอีกทาง เจสสิก้าทำตามอย่างว่าง่ายเปิดประตูวิ่งไปยืนข้างซูโฮ

แล้วลู่หานล่ะซูโฮถาม

เดี๋ยวตามลงมาน่ะเธอทำตัวรุกริก ซูโฮหรี่ตามองไม่เชื่อ มันต้องมาอะไรมากกว่านี้แน่ๆ ไม่ทันจะได้ซักเอาความจริงลู่หานก็เปิดประตูรถตามลงมา เขายังคงมีใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินเลยไปหาคนอื่นๆ ยังคงเคลือบแคลงมองคนที่เพิ่งเดินผ่านไปกับคนข้างตัวสลับกัน

ทำไมแก้มยัยพาโบถึงได้แดงเป็นลูกมะเขือเทศขนาดนี้ หรือว่าลู่หานจะช่วยยัยนี่ปัดแก้ม! เมื่อคิดยังไงก็คิดไม่ออกเลยเดินหนีเจสสิก้าไปรวมกลุ่มกับเหล่าเอ็กโซจนครบ

เจสสิก้าเป่าลมออกจากปากโล่งอกที่ซูโฮไม่ซักไซ้เธอ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้จะไปหาคำตอบจากไหนมาให้เขาเหมือนกัน แต่ก่อนที่จะเดินไปหาเอ็กโซที่ยืนหลบหิมะที่กำลังตกอยู่หน้าตึกเรียน ร่างของเธอก็ถูกแรงจากด้านหลังกระชากให้เผชิญหน้า

“โชรงเจสสิก้าครางชื่อคนที่ยิ้มเย็นส่งมาให้เธอ

เจสสิก้ามองอีกฝ่ายอย่างระแวงถึงวันนี้โชรงจะไม่มีโบมีกับนัมจูอยู่ด้วย แต่ภาพวันที่สามคนนั้นรุมทำร้ายเธอมันยังติดตาไม่หาย ขาเรียวค่อยๆก้าวถอยหนีคนที่ย่างสามขุมเข้ามาหา

พวกเอ็กโซคงเอาแกไปลงโทษสินะ”โชรงกอดอกไล่สายตามองเจสสิก้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วไปหยุดที่รอยไหม้เลือนรางบนคอระหงสมน้ำหน้าเพราะคิดว่ารอยแผลได้มาจากการลงโทษจากเหล่าเอ็กโซ เลยอดยิ้มสมน้ำหน้าคนชั้นต่ำกว่าตัวเองไม่ได้

เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ พวกเขาไม่ได้ทำร้ายฉันสักหน่อยเจสสิก้ารีบพูด กลัวว่าโชรงจะเอาไปบอกใครว่าเอ็กโซทำร้ายเธอทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น พวกเขาปกป้องเธอต่างหาก

โกหกพวกเขาเกลียดแกมาก ดูสิแผลเต็มเนื้อเต็มตัวไปหมดโชรงผลักต้นแขนเจสสิก้าจนบังเอิญไปถูกแผลที่ยังไม่หายดีจากกงเล็บอสูร เจสสิก้าครางออกมาด้วยความเจ็บฮึ ไหนบอกพวกเขาไม่ได้ทำอะไรแกไง เจ็บไปทั้งเนื้อทั้งตัวแบบนี้ โดนฉันอีกคนจะเป็นไรง้างมือเตรียมตบใบหน้าคนที่เกลียดแสนเกลียด

หมับ!

โชรงมองข้อมือตัวเองที่ถูกหนึ่งในเอ็กโซจับอ้าปากค้าง สีหน้ารีบเปลี่ยนเป็นยิ้มเชิญชวน เธอกำลังฝันอยู่หรือเปล่า เซฮุนกำลังจับข้อมือเธออยู่ แต่สีหน้ายิ้มแย้มกลับต้องเหยเกเมื่อแรงบีบรุนแรงขึ้น

โอ๊ย! เซฮุนคะ ฉันเจ็บค่ะยิ่งขอร้องแรงบีบก็ยิ่งแรงขึ้น น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย

เซฮุนพอเถอะเจสสิก้าแตะต้นแขนเซฮุนแผ่วเบาเป็นเชิงห้าม เขาผลักร่างแบบบางของผู้หญิงใจร้ายจนกระเด็นไปนั่งกองอยู่กับพื้นถนนที่เต็มไปด้วยหิมะ

ถ้าเธอแตะต้องยัยนี่อีกแม้แต่ปลายเล็บ เตรียมตัวตายได้เลยลู่หานที่ยืนอยู่ข้างเจสสิก้าชี้หน้าคาดโทษคนที่นั่งพับกับพื้นถนนจากฝีมือเซฮุน

หยุดเลยยัยพาโบเจสสิก้าจะเดินเข้าไปช่วยพยุงถูกเลย์รั้งแขนไว้ ยัยพาโบมองสีหน้าปรามของเลย์ จำต้องยืนอยู่นิ่งๆไม่ให้พวกเขาโมโหเพราะถูกขัดใจ

ทำไมคะลู่หาน วันนั้นคุณยังให้ฉันแก้แค้นมันให้คุณอยู่เลยโชรงร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจ

วันนั้นกับวันนี้มันเหมือนกันซะที่ไหนล่ะ อย่าเอามือสกปรกของเธอมาแตะต้องยัยพา...เจสสิก้าอีกลู่ฮานตะหวาดลั่นจนเกือบจะพูดฉายาเฉพาะออกมาต่อหน้าคนอื่น แล้วเดินหนีไม่ลืมคว้าข้อมือเจสสิก้าให้เดินตาม

เอ็กโซที่เหลือส่ายหน้ามองโชรงอย่างสมเพช แสยะยิ้มร้ายเดินตามลู่หานกับยัยพาโบไป พ้นหลังพวกเขาเสียงกรี๊ดที่เก็บไว้ก็ดังลั่นบริเวณ กำปั้นเล็กทุบลงกับถนนอย่างขัดใจ แค้นใจ อิจฉา ปะปนกันไปหมด

เมื่อมาหยุดอยู่ใต้อาคารที่ลับตาคนลู่หานก็หันไปมองหน้าเจสสิก้าอย่างเอาเรื่อง ถ้าเซฮุนไปไม่ทันเขาก็จะเจ็บตัวไปด้วย

ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าอยู่ห่างฉันลู่หานตะคอกจนเจสสิก้าสะดุ้งไหล่ลู่เข้าหากัน

แต่นายเดินหนีฉันก่อน

“อย่ามาย้อน! ถ้าฉันเดินหนีแล้วทำไมเธอไม่เดินตาม จำไว้นะต่อให้ฉันไล่เธอเหมือนหมูเหมือนหมา เธอก็ห้ามไปไหนเด็ดขาดเจสสิก้าพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจ  ทำให้อารมณ์คนหน้าหวานเย็นขึ้นบ้าง

ลู่sานเจสสิก้าเกาหัวด้วยความสงสัย

อะไรอีกเขาถามเสียงหงุดหงิด แต่ก็ต้องหงุดหงิดมากกว่าเดิมล้านเท่า

แล้วเวลาที่นายไล่หมูไล่หมา นายไล่มันยังไงหรอ ช่วยไล่ให้ดูก่อนได้มั้ย ฉันจะได้รู้ไงเจสสิก้าเอียงคอรอคำตอบ

ยัย...พาโบ!เอ็กโซคนอื่นยืนขำยกเว้นเซฮุนกับคริสกับสีหน้าของลู่หานที่ถูกยัยพาโบกวนประสาท

แปะๆๆ

เสียงปรบมือดังขึ้นทำให้ลู่หานลดมือที่กำลังจะขยุ้มคอเจสสิก้าลงหันไปตามเสียงเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบดันให้คนตัวเล็กไปยืนข้างหลัง

รอยยิ้มเลือนหายไปในฉับพลันนั้น มองสามคนมาใหม่แถมยังสวมยูนิฟอร์มแบบเดียวกับพวกเขาไม่ผิดเพี้ยน ดวงตาเหล่าเอ็กโซแดงวาววับ เหมือนพร้อมฟาดฟันได้ตลอดเวลา

ให้ตายเถอะ ทำไมมองหน้าพวกฉันแบบนั้นละ พวกฉันตั้งใจมาเยี่ยมพวกแกเลยนะคนที่ยืนอยู่ตรงกลางล้วงกระเป๋าทำหน้าเสียดายสุดซึ้ง

แต่มันยังไม่ถึงเวลา พวกแกจะเสนอหน้าขึ้นมาทำไมซิ่วหมินถามเสียงเรียบแต่ทุกคนรู้ว่าภายใต้ความเรียบนิ่งแฝงไปด้วยความกังวลมากขนาดไหน

พวกฉันแค่มาหาอะไรๆสนุกทำน่ะ ว่าแต่...คงเป็นสาวน้อยคนนั้นสินะคนฝั่งซ้ายพูดขึ้นบ้างมองผ่านหลังลู่หานไป

อย่าเล่นลิ้น พวกฉันรู้ว่าแกสามตัวมาที่นี่ทำไม!”แบคฮยอนกดหัวเจสสิก้าให้ก้มลงให้พ้นวิถีสายตา จ้องอีกสามคนเขม็งเอ่ยเสียงแข็ง

โอ๊ะจริงหรอ! แล้วยัยนั่นรู้ด้วยหรือเปล่ายิ้มจนตาหยีในใจยิ่งสนุกเพราะเห็นพวกเอ็กโซหัวร้อนกัน ชานยอลเตรียมพุ่งเข้าใส่เพราะรู้ดีว่ายิ้มนั่นมันยิ้มกวนประสาทชัดๆ แต่ดีโอรั้งแขนไว้ทำให้เขาทำได้แค่หลับตาสงบสติอารมณ์ ถึงเข้าไปก็สู้พวกมันไม่ได้อยู่ดี!

"อย่ามายุ่งกับคนของพวกเรา!"



TBC

 

 

 





(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,603 ความคิดเห็น

  1. #2581 Kiss_Krits (@Kiss_Krits) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 13:38
    เป็นอะไรที่สะใจหนักมากสมน้ำหน้ายัยโชรง
    #2,581
    0
  2. #2543 NamChocola (@numzaka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 23:36
    ใครจะมาอีกเนี่ย !!
    #2,543
    0
  3. #2510 mint_soneyul (@mint_saparam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 19:45
    ยัยพาโบยังกวนพีู่่ได้อีกน้ะ5555555
    #2,510
    0
  4. #2470 Byuntungpang (@tungpang-kloc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 12:08
    โอ้ยยยน่ารักกไรท์แต่งสนุกมากเลยค่ะ ยัยพาโบ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #2,470
    0
  5. #2292 Aari Kute (@yulyul13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 18:35
    สิก้าเทอจะใสชื่อเกินไปแล้วนะ

    อ่านไปยิ้มไปจริงๆๆ อดขำกับความซื่อก็เทอไม่ได้จริงๆ



    #2,292
    0
  6. #2010 jokerrrr' (@ler-charz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 20:38
    ไรท์!! ออ่านไปยิ้มไปไม่รู้สิมันน่ารักอ่านแล้วเพลิน ชวนให้ลุ้นตามตลอดดูสิก้ามีค.หมายกับอซมากเลย ฮริ้งรักฟิคเรื่องนี้จัง
    #2,010
    0
  7. #1969 :: DaehyunMyJ♡ (@ohgee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:41
    คือเจสสิก้าน่ารักอ่ะ
    ถามพาซื่อจริงๆ 555555

    #1,969
    0
  8. #1832 NL'Namanlos (@pure-bana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:35
    พาโบ! ยัยพาโบ! ถ้ามีลูกจะตั้งชื่อลูกว่าพาโบ เพื่อลูกจะมี ผช. หล่อๆมาดูแลแบบนี้ ><
    #1,832
    0
  9. #1792 Sica sama (@aomatcc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:01
    สมน้ำหน่ายัยโบมี โดนเข้าให้
    ตอนนี้หนุ่ม ๆ น่ารักมากอ่ะ
    เริ่มแคร์สิก้ามากขึ้นและดูแลอย่างดีเลย
    เห็นสิก้าเป็นคนในครอบครัวแล้วสิ
    #1,792
    0
  10. #1768 Pig Sica' (@pimpiyatida) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:06
    ลู่ดีกับสิก้าแล้ว สิก้าตัวน้อยของเอ็กโซน่ารักจัง
    #1,768
    0
  11. #1759 Neena kyungsoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:45
    ใครมาอีกเนี่ย

    ฮึ!!!สมนำ้หน้าไยโบมีเป็นไงล่ะ

    ตอนนี้น่ารักรู้เเล้วว่ามีแต่คนห่วงไยพาโบ

    ขออย่าให้มีเรึ่องเลย
    #1,759
    0
  12. #1519 phan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 00:21
    หนุ่มๆๆหล่อ...ใจดีด้วย
    #1,519
    0
  13. #1122 Nook Kra (@nongnookpoohza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 00:36
    ชอบตอนนี้มากกกก
    มุมน่ารักๆเยอะมาก
    แต่ละคนแลแคร์จ่ากัน ><
    แต่บางที จ่าก็ซื่อไปนะ -[]-
    #1,122
    0
  14. #1104 MayC. (@may---1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 21:15
    แอร๊ยยยย ฟินอีกละ สิก้านี่โนตมจริง ไรจริง! ใหญ่โตมาจากไหนจ๊ะ เท่าที่เหน555+ งงป่ะ งงตัวเองมากฟ่า สิก้าน่าสงสารที่สุด ทำไมฉันถึงร้องไห้ ทำม้ายยยยย ลู่น่ารักที่สุดดดด แต่ทำไมมันถึงเศร้าอยากเงี้ยยย เศร้าาาา เรื่องมันเศร้า ต้องเด้าโอป้า! -.,- หุหุ อุวะฮะๆ ฮ่าๆ #เม้นสั้นๆพอเปนพิธี ตอนไหนโดนใจไรต์เจอเม้นยาวอ่านเหนื่อยแน่ -.,-
    #1,104
    0
  15. วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 21:38
    แบบบบบบ อิจฉาสิกมากเลยอ่ะ
    มีหนุ่มๆคอยดูแลแบบน่ารักๆ
    เอาแล้วไง ฮุนลู่สิก
    #918
    0
  16. #839 FanKS (@fanks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 11:06
    หนุ่มๆเอ็กโซนี่ดูแลสิก้าเป็นครอบครัวเดียวกันไปแล้วอ่ะ
    หนุ่มๆจะตกหลุมรักยัยพาโบยังน๊า
    #839
    0
  17. #806 booju (@tidasin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 22:46
    สนุกมากเลยค่ะไรท์ ^^
    #806
    0
  18. #652 P@t (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 05:44
    สิก้าแอบกวนนะ

    สามคนใครกัน????
    #652
    0
  19. #543 ing (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 10:35
    ลู่สิกน่ารักกกกกกกกกก
    #543
    0
  20. #538 First Smile (@teejuta) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 22:54
    รอค่า
    เจสพาโบสมกับที่เอ็กโซตั้งให้จริงๆ ฉันละเพลีย
    #538
    0
  21. #535 อาโออิ (@kao-fang012) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 20:58
    ยัยซิลิโคนนน กร้ากกกกกก สนน.โบมี สะใจจจจจ5555555555555555
    #535
    0
  22. #531 Harasica (@interbangor) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 20:54
    แง ทำไมไรท์ ทําร้ายโบมีขนาดนี้ค้ะ TT
    #531
    0
  23. #526 love sica (@num-chanidapa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 19:32
    ย๊าาาาาาา สมน้ำหน้านังโบมี 5555 คิดหรอว่าเซฮุนจะจับมือเธอ เป็นไงล่ะ!! ยัยหน้าซีลิโคน
    สะใจค่ะสะใจ มีฮีโร่ฮุนกับฮานแล้วนะสิก้า ฮาสิก้าสุดๆ พาโบจริงๆ 5555 ลู่เงิบสิค่ะงานนี้
    พวกหนุ่มๆที่มาใหม่นี้ใครกันนะ รอค่าาา
    #526
    0
  24. #524 Ainesa Yungvichen (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 17:50
    555 พี่สิก้าสุดยอด

    ว่าแต่ใครกัน
    #524
    0
  25. #516 NagiHime (@nang1896) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 00:48
    55 ฮาสิก้าอ่ะ ถามพีลู่กลับได้ ประโยคที่ฟังแล้วเหมือนกวน กับใบหน้ามึนๆของสิก้า
    ฟิน ฮานสิก สิก้าน่ารักใช่มั้ยละ พี่ลู่ สะใจโบมี ฮุๆ อยากทำร้ายสิก้าดีนัก เน่ก็รีบมาคนแรกเชียว >< 
    ว่าแต่สามคนนั้นเป็นใครกัน?

    #516
    0