Devil's Secret ✡ Luhan ✘ Jessica [LUSICA]

ตอนที่ 7 : CHAPTER 07 l Wind

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    17 พ.ย. 59









CHAPTER 07 l Wind


     

เจสสิก้ารีบยืนขึ้น ยิ้มกว้างส่งให้ชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า เธอไม่ได้เจอเขามานานแค่ไหนแล้วนะ อ่า เขาดูเปลี่ยนไปมากจริงๆ

โบกอมนายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เธอถามเพื่อนสนิทของยุนอา เลยพาลมาสนิทกับเธอด้วย แต่เมื่อสองปีก่อนโบกอมไปเรียนที่อเมริกา ทำให้ไม่ได้พบกันเลย

เมื่อวาน แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง ดูเหนื่อยๆนะ ทำงานหนักละสิโบกอมถือวิสาสะกอดคอเจสสิก้า ใช้มืออีกข้างยีผมเธออย่างเอ็นดู เขากับเธอก็สนิทกันพอตัวล่ะนะถึงเล่นหัวเล่นหางกันได้

โบกอมอ่าคนตัวเล็กเริ่มเบะปากทำให้ชายหนุ่มหยุดแกล้ง แล้วเปลี่ยนมาโอบไหล่บางแทน

คิดถึงที่สุดในโลกเลยยัยตัวเล็กของโบกอมเอนศีรษะไปพิงกับศีรษะเจสสิก้า อ่า คิดถึงเวลาที่ไปไหนมาไหนสามคนจัง เขา ยุนอา แล้วก็เจสสิก้า

คิดถึงเหมือนกันแหละ ว่าแต่ได้ไปหายุนมารึยังเจสสิก้าถามลองเชิง อยากจะโทรหายุนอา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นยังไงให้เพื่อนสนิทเข้าใจ

ถามอะไรแบบนั้นละ บ้านฉันกับยุนเดินสองก้าวก็ถึงแล้ว พอลงจากรถปุ๊บฉันเดินเข้าบ้านมันก่อนบ้านตัวเองซะอีก”โบกอมผละศีรษะออก

แล้วยุนเป็นยังไงบ้างเจสสิก้าถามเสียงแผ่วเบา ใจหวิวยังไงชอลกล ป่านนี้ยุนอาคงโกรธเธอมากที่จู่ๆก็เล่นหายไปไม่บอกไม่กล่าว

ก็ไม่สบายน่ะสิ วันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียน ก็สิก้าเล่นหายตัวไปแบบนี้ ยุนน่ะมันไม่แตะข้าวสักเม็ดเลยนะขอบอกพูดในสิ่งที่เขาเห็น สภาพอิดโรยของเพื่อนสนิทตั้งแต่จำความได้ยังติดตาเขาอยู่เลย

ยุนอาครางชื่อเพื่อนออกมา ไม่น่าทำไมใจหวิวแปลกๆ

ฉันกำลังจะกลับ ไปหายุนด้วยกันมั้ยล่ะ เผื่อเจอสิก้าแล้วยุนจะอาการดีขึ้นเจสสิก้าคิดไม่ตกถ้าเธอขัดคำสั่งพวกเอ็กโซต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ แต่...ยุนอาก็สำคัญกับเธอมากเหมือนกัน รีบไปรีบกลับคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง หญิงสาวพยักหน้า โบกอมยิ้มอารมณ์ดีกับคำตอบที่ได้รับ กอดคอคนตัวเล็กไปลานจอดรถ

ลู่หานซื้อตั๋วหนัง น้ำดื่มและป๊อปคอร์นเสร็จก็เดินกลับมาตรงจุดที่ให้ยัยพาโบยืนรอ แต่เมื่อมาถึงกับไม่เห็นแม้แต่เงา ใบหน้าหวานเคร่งเครียดขึ้นมา มองหาเจสสิก้าไปรอบๆแต่ก็ไม่พบ คนที่มาดูหนังยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปลู่หานเอ็กโซ แต่เขากลับไม่สนใจ สายตายังกวาดมองไปทั่วบริเวณ

โธ่เว้ย!!”เขาเม้มปากแน่น โยนแก้วน้ำและถังป๊อปคอร์นลงพื้นอย่างหัวเสีย คนบริเวณนั้นสะดุ้งแยกตัวไปเพราะกลัวจะถูกลูกหลงจากพายุอารมณ์ “ยัยพาโบหายไปไหนอีกแล้ววะ!”วิ่งออกไปที่ลานจอดรถ พลางล้วงหยิบไอโฟนจากกระเป๋ากางเกงกดหาคนแรกที่นึกถึง

ครืด ครืด

มือหนาคลำหาโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวสายตายังคงจับจ้องสารคดีสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ เมื่อเจอก็กดรับโดนที่ไม่ดูหน้าจอ จะคิดอะไรมาก คนที่มีเบอร์เขาก็มีแค่พวกเอ็กโซด้วยกัน

ฮุนยัยพาโบหายไปร่างสูงของเซฮุนผุดลุกจากพื้นพรมทันที ทำให้คนที่อยู่ในห้องโถงต้องหยุดกิจกรรมของตัวเองหันไปให้ความสนใจเซฮุนที่ เคยมีใบหน้าเฉยชา แต่เวลานี้เขากลับขมวดคิ้วยุ่ง

ดูแลกันยังไงน้ำเสียงร้อนรนของปลายเสียงทำเอาลู่หานที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงัก เขาไม่เคยเห็นมังเน่เป็นแบบนี้มาก่อน

ไม่ต้องถามมากช่วยกันหาก่อน ก่อนที่ไอ้พวกเดนนรกนั้นจะหายัยพาโบเจอลู่หานกดวางสาย แทรกตัวเข้าไปในรถนึกฉุน เพราะใช้พลังจิตหาเจสสิก้าไม่ได้แล้ว เขาเพิ่งจะฟื้นตัวจากไข้และอาการบาดเจ็บ การใช้จิตหาใครบางคนจำเป็นต้องมีพลังมากพอสมควร  ตอนนี้ลู่หานเลยทำได้เพียงใช้ความรู้สึกของตัวเองตามหายัยพาโบ

คอยดูนะถ้าเจอคราวนี้ ฉันจะจับเธอล่ามโซ่เลย ยัยตัวปัญหา!

เซฮุนพาดขายาวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์สีดำคันโตบิดคันเร่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่คิดจะรอเหล่าฮยองที่วิ่งตามออกมาเลยสักนิด

ร่างสูงของคริสเองก็เช่นกันบึ่งพอร์ชคันโปรดไม่ทันรอ ซูโฮที่กำลังจะเปิดประตูขึ้นรถมองตามรถที่เคลื่อนไปอ้าปากหวอ นึกเคืองยัยพาโบ ที่ทำวันหยุดของพวกเขาวุ่นวายไปหมด ยืนบ่นกระปอดกระแปดเทาก็ขับรถมาหยุดตรงหน้าซูโฮเลยรีบแทรกตัวเข้าไป กอดอกต่อว่า

ยัยตัวซวย!!!!




แทยอนเดินนำแม่บ้านที่ถาดข้าวต้มเข้ามาในห้องนั่งเล่น ตรงไปหาน้องสาวที่นั่งเหม่อไปนอกกระจก ด้านนอกเป็นสวนดอกไม้ที่แม่ของพวกเธอรักนักรักหนา

ยุนพี่ทำข้าวต้มมาให้ ทานหน่อยนะแทยอนหันไปยกชามข้าวต้มมาถือ ตักข้าวต้มอุ่นๆมาเป่า ยื่นไปที่ปากน้องสาว ยุนอายังคงเหม่อไม่สนใจพี่สาวตัวเล็กเลย แทยอนถอนหายใจ วางช้อนลงในชาม จะทำยังไงดี พ่อและแม่ก็ไปดูงานที่อังกฤษ วันนี้เธอก็หยุดเรียนเพื่อมาดูแลยุนอา แต่ดูเหมือนคนป่วยจะไม่หายง่ายๆ

แม่บ้านอีกคนเดินอย่างน้อบน้อม ก่อนจะก้มหัวให้คุณหนูทั้งสอง

คุณหนูค่ะ คุณโบกอมมาค่ะยุนอายังคงนิ่ง แทยอนพยักหน้าเชิงรับรู้ สักพักร่างสูงของผู้มาเยือนก็เดินเข้ามา วางถุงขนมและของอาหารมากมายลงบนโต๊ะ

ยุนดูสิวันนี้ฉันพาใครมาโบกอมถอนหายใจไม่ผิดกับแทยอนเลย เมื่อยุนอายังคงนิ่งเหมือนคนไร้วิญญาณ

นายพาใครมาหรอแทยอนถาม

รอแป๊บวิ่งออกไป ก่อนจะจูงมือของเจสสิก้าเข้ามา

เจสสิก้า!”แทยอนชักสีหน้าเมื่อเห็นว่าคนมาใหม่เป็นใคร ต่างกับยุนอาที่ทันทีที่ได้ยินพี่สาวเรียกชื่อคุ้นเคยก็รีบหันหน้าไปทางประตู  เจสสิก้าทำหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นแววตาที่เอ่อน้ำใสของเพื่อนสนิท รอบดวงตาคลำเหมือนคนไม่ได้พักผ่อน ใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาด

สิก้ายุนอาวิ่งเข้าไปดึงร่างเล็กแสนห่วงหาเข้ามากอดแน่น ซุกใบหน้าลงบนบ่าที่กำลังสั่นไหวไม่ต่างกับเธอ

ขอโทษนะยุน ฉันขอโทษที่หายไปโดยที่ไม่บอกแก ฮือเจสสิก้าลูบหลังของยุนอา แทยอนเบือนหน้าหนี ไม่ชอบใจเลยสักนิด เธอชวนคุยปากแทบฉีกยุนอากลับไม่แม้แต่จะมองหน้า แต่นี่อะไรแค่เจสสิก้ามายืนเฉยๆยุนอาที่เซื่องซึมในตอนแรกกลับเปลี่ยนไปทันที

หายไปไหนมา ฮะ ยัยเพื่อนบ้า ฉันเป็นห่วงจนใจจะขาดอยู่แล้ว ทำอะไรทำไมไม่นึกถึงหัวใจฉันบ้าง!"ยุนอาดันยัยเพื่อนตัวเล็กออก ใบหน้าบูดบึ้ง

คือ คือ...ฉันไปรับจ้างติวหนังสือน่ะเจสสิก้ารีบหาข้อแก้ตัว เพราะเธอก็มักจะรับจากติวหนังสือยู่บ่อยๆพลางยกมือเกลี่ยน้ำตาให้เพื่อนสนิท

อย่าโกหกฉันนะยัยบื้อ แล้วรูปแกกับไอ้ลู่หานนี่ละยุนอาเดินไปหยิบไอโฟนที่อยู่บนโซฟาเลื่อนหารูป ไม่นานก็ชูให้เพื่อนดู เจสสิก้ายื่นมือรับ

ภาพสีหน้ากังวลของลู่หานที่กำลัง....อุ้มเธอ ทำให้ใบหน้าเจสสิก้าร้อนผ่าวขึ้นมา ไม่รู้เลย ไม่รู้ตัวสักนิดว่าเขาเป็นคนอุ้ม ให้ตายเถอะ เขาอุ้มเธอจริงๆหรอ

ยุนอาดึงไอโฟนออกจากมือเจสสิก้าที่กำลังจ้องจนหน้าจอเธอแทบจะสึกอยู่แล้ว

แกจะแก้ตัวยังไงยุนอาเปลี่ยนโหมดจากคนป่วยเป็นผู้พิพากษา

ท่าจะยาวงั้นเราสามคนไปนั่งชิวๆในสวนดีกว่า นูน่าให้คนยกขนมไปให้ด้วยนะ”โบกอมเข้ามาแทรกกลางสองเพื่อนสาว โอบไหล่ไว้หลวมๆ ไม่ลืมหันไปบอกแทยอนที่ยืนหน้าตูมอยู่ เขารู้ว่าแทยอนไม่ชอบเจสสิก้า แยกสองคนนี้ให้ออกห่างจากกันเป็นสิ่งที่ควรจะทำ

ยุนอารู้สึกคลางแคลงใจไม่หายเรื่องที่เจสสิก้าเล่าให้ฟัง ไปเป็นครูติวหนังสือให้พวกเอ็กโซเนี่ยนะ ใครจะไปเชื่อ พับผ่าสิ แต่เพราะไม่อยากให้เพื่อนสนิทมีเรื่องกลุ้มใจมากกว่านี้ เลยได้แต่เฝ้าเก็บความสงสัยไว้ในใจ อยากจะงอนแต่ก็ทำไม่ลง เมื่อเห็นใบหน้าหวานเศร้าสลดทำเธอใจอ่อนยวบ

เซฮุนหยุดรถข้างทาง หลับตาตั้งสติคิดที่ๆยัยพาโบจะไป ยัยนั่นตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้อง แล้วจะไปหาที่ไหนวะ!

พวกนายห้ามแตะต้องเพื่อนฉันนะ

นึกย้อนไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เสียงเล็กก็ก้องเข้ามาในหัว....เพื่อนงั้นหรอ!

คิดได้ดังนั้นก็ไม่รอช้าบิดคันเร่งมุ่งไปทางข้างหน้าด้วยความเร็วที่นักบิดมืออาชีพยังไม่กล้าบิดบนถนนหลวง

เจสสิก้าโล่งใจเมื่อปรับความเข้าใจกับเพื่อนสนิทของตัวเองได้ นั่งมองยุนอาที่กำลังยัด เอ่อ ทานข้าวยำกิมจิจานที่สาม

โบกอมปรามยุนอารอบที่ร้อยแต่เธอก็ไม่สนใจ ก็เธอหิวมากเลยนิ หันไปว๊ากเพื่อนหนุ่มทั้งที่ยังมีข้าวเต็มปาก เจสสิก้ายิ้มบางมองสองคนที่กำลังจะขย้ำคอกันอยู่รอมร่อ พลางส่ายหน้า ว่าแต่...ขย้ำคองั้นหรอ 

ตายแล้ว!

ลู่หาน!”โบกอมกับยุนอาที่กำลังบีบคอกันหันไปมองเจสสิก้าที่จู่ๆก็ดีดตัวจากเก้าอี้เอ่ยชื่อลู่หานเสียงดังลั่น

ลมที่ไม่รู้พัดมาจากไหนจู่ๆก็ปะทะตัวเจสสิก้าจนเธอขนลุกซู่

ติ่งต่อง 

ทั้งสามมองไปที่ประตูเหล็กบานใหญ่ ยุนอาชะเง้อคอ เห็นแม่บ้านวิ่งตรงมาหาเธอไวๆ

คุณหนูคะ มีคนมาหาคุณสิก้าค่ะแม่บ้านหอบหายใจเหนื่อย เจสสิก้ามองผ่านหลังแม่บ้านก็ถึงกับเบิกตากว้าง

แทยอนที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ด้านในลุกพรวดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นเซฮุน เธอรีบวิ่งออกไปที่สวนทันที เมื่อมาถึงก็ไปยืนข้างโบกอม ในหัวก็เกิดความสงสัยเขามาที่นี่ได้ยังไง แล้วมาหาใคร

เซฮุนน่าเสียงอ่อนเมื่อถูกสายตาคมจ้องเขม็ง แทยอนมองเซฮุนกับเจสสิก้าสลับกันกันริมฝีปากจนห้อเลือด คงไม่ใช่อย่างที่เธอกำลังคิดใช่มั้ย

ยัยพาโบ!"สมองแทยอนอื้อไปหมด ร่างทั้งร่างชาจนขยับไม่ได้ ยัยพาโบที่เธอสงสัยมานาน คือคนที่เธอเกลียดแสนเกลียดอย่างนั้นหรอ

ยุนอาเบือนสายตาจากเซฮุนและเจสสิก้ามองพี่สาวอยางเป็นห่วง ต่อให้จะบอกว่าคอยดูแทยอนเสียใจก็เถอะ แต่แทยอนก็คือพี่สาวแท้ๆของเธอ เธอรักแทยอนมากพอๆกับที่พี่สาวรักเธอนั้นแหละ

เซฮุน...คือ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ เพื่อนฉันไม่สบายมาก ฉันเป็นห่วงเลยมาเยี่ยม นะ นายอย่าลงโทษฉันเลยนะยัยพาโบพูดยาวเหยียดเดินไปยืนเผชิญหน้ากับร่างสูง ส่งสายตาอ้อนวอนเขาให้เห็นใจ

แต่เซฮุนยังคงยืนนิ่งใบหน้าเฉยชาไม่เปลี่ยน ทำเอาคนตัวเล็กใจแป้ว เธอผิดจริงๆนั่นแหละ ได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิด โบกอมถึงแม้จะไปอยู่อเมริกาสองปี แต่เขารู้จักเอ็กโซดี ก็พวกนั้นไม่ได้ดังแค่ในประเทศ ยุนอา และแทยอนยืนมองดูเหตุการณ์อย่างประเมิน

ยัยตัวปัญหา ยัยตัวซวย ยัยพาโบ เธอทำให้ฉันกับฮยองวุ่นวายไปหมดรู้มั้ยฮะ!”เซฮุนระเบิดอารมณ์ออกมาหลังจากที่ยืนนิ่งอยู่นาน เขาต้องกลายเป็นคนพูดมากเพราะยัยนี่แท้ๆ เขาต้องร้อนรนอยู่ไม่เป็นสุขเพราะยัยพาโบ

ขอโทษเจสสิก้าช้อนสายตาเว้าวอน ทำเอาคนที่สบสายตาไปไม่เป็น

กลับบ้านพูดจบก็คว้าข้อมือเล็กให้เดินตาม ยุนอาจะไปรั้งเพื่อน แต่โบกอมห้ามไว้เพราะกลัวยุนอาจะถูกเซฮุนทำร้าย ไว้ใจได้หรอพวกนั้นร้ายจะตายไป

แทยอนทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่เจสสิก้าเคยนั่ง เธอชวนเขาคุยแทบตาย แต่เขากลับไม่แม้แต่จะมองหน้า

แต่กับเจสสิก้าเขากลับต่อว่าแต่แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เธอไม่ได้โง่ ไม่ได้ตาฝาด แววตาที่เย็นชาของเซฮุน สั่นไหวเวลาที่มองเด็กกำพร้าคนนั้น

ทำไมใครๆต้องคอยปกป้องยัยนั่นด้วย ทั้งน้องสาวแท้ๆของเธอ แล้วยังเป็นรักแรกของเธออีก ทำไม!

เซฮุนจูงมือเจสสิก้ามาถึงมอเตอร์ไซค์สีดำคันโปรดของตัวเอง ส่วนอีกข้างก็เก็บไอโฟนลงกระเป๋ากางเกงหลังจากโทรบอกฮยองที่แยกย้ายออกตามหายัยพาโบ ก่อนจะหยิบหมวกกันน๊อกอันใหญ่สีเดียวกับรถโยนให้เจสสิก้าแล้วขึ้นคร่อมรถ หญิงสาวที่รับหมวกกันน๊อกแทบไม่ทันยืนนิ่ง พลิกมันไปมาไม่รู้จะใส่ยังไง

เขาถอนหายใจดึงเจสสิก้าให้มายืนใกล้ตัว แย่งหมวกกันน๊อกมาสวมให้เธอ ล็อคให้เรียบร้อย

แล้วของนายล่ะเจสสิก้าถามเพราะไม่เห็นเขาใส่

เธอเห็นมันมีสองอันรึไง รีบขึ้นมาได้แล้วเธอยิ้มออกมา เซฮุนหมอนี่ใช้ได้เหมือนกันนะ ขึ้นคร่อมรถด้านหลังร่างสูง ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะมีความผิดติดตัวเลยไม่กล้าขัดอะไรมาก

เจสสิก้านั่งหลังตรงไม่รู้จะไปวางมือที่ไหน จะให้กอดคนตรงหน้าก็ไม่กล้า กลัวตกก็กลัว สายตาคมมองคนซ้อนท้ายผ่านกระจกรถ เบี่ยงตัวไปดึงแขนเสลามาโอบรอบเอวสอบของตัวเอง ยัยพาโบทำหน้าเลิ่กลัก แต่ไม่กล้าแกะมือออกกลัวว่าเขาจะโกรธที่ขัดคำสั่ง

ฉันกลัวลู่ฮยองจะเจ็บหรอกนะคนตัวเล็กซุกใบหน้ากับแผ่นหลังแกร่ง ก่อนที่เขาจะออกรถไปไม่เร่งรีบต่างจากขามาโดยสิ้นเชิง รถมอเตอร์ไซค์เคลื่อนตัวอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป

เขาร้อนรน ปกป้อง ดูแลเธอเพราะลู่หานเธอรู้ดี แต่ก็อดสุขใจไม่ได้  พวกเอ็กโซที่ใครๆว่าพวกเขาร้ายกาจ เธอไม่เถียงหรอก ก็พวกเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่จะว่าอะไรมั้ย ถ้าเธอรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหมือนได้ครอบครัวใหม่ถึงสิบสองคน

ลู่หานเดินวนไปวนมาชะเง้อคอมองประตูครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อไหร่สองคนนั้นจะมานะ เอ็กโซทั้งหมดยกเว้นไคกับซิ่วหมินที่ติดต่อไม่ได้มานั่งรอเซฮุนกับยัยพาโบที่ห้องประจำ

เลิกเดินได้แล้วฉันจะอ้วกแบคฮยอนปาหมอนใส่คนที่เดินไม่หยุด ลู่ฮานรับมันได้ทั้งที่ไม่ได้มองด้วยซ้ำ ทำเอานที่จะประทุษร้ายลอบเบะปากอย่างหมั้นไส้

คอยดูนะถ้ากลับมาฉันจะบีบคอให้ขาดใจตายไปเลย อ๊ากเทาถูกเตะเข้าสีข้างทันทีที่พูดจบ เขาหันไปมองก็เห็นเฉินยืนเท้าสะเอวอยู่

เตะผมทำไมวะเทายืนขึ้นยกนิ้วชี้หน้าคนที่ทำร้าย

ฉันช่วยแกนะไอ้เทา เพราถ้าฉันไม่เตะ นู่นๆ แกได้โดนทีนฮยองแน่เฉินเข้ามากอดคอบีบไหล่ปลอบเพื่อน

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับลู่ฮยองวะ

ก็แกพูดว่าจะบีบคอฮยองไงวะ

โอ๊ย ผมยังไม่ได้พูดชื่อลู่ฮยองสักกะแอะ จะหาเรื่องทำร้ายผมก็บอกมาตรงๆ

ไม่ใช่ได้ไง คอยัยพาโบ ก็คือ คอของลู่ฮยองนั่นแหละเสียงของเฉินเล็ดลอดเข้าโซนประสาทของลู่หานที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขาเตรียมจะเข้าไปเตะเทาจริงๆนั่นแหละ แต่ถูกเฉินตัดหน้าเสียก่อน คนหน้าหวานไม่สนใจแต่ยัยพาโบก็เป็นของเขาจริงๆไม่ใช่หรอ

เฮ้ยๆๆๆ มาแล้วๆๆชานยอลที่มองประตูผ่านจอมอนิเตอร์พูดขึ้นก่อนที่ทั้งเก้าคนจะไปยืนออกันที่หน้าประตูไม้ตรงบันได ลู่หานตรงเข้าไปฉุดมือเจสสิก้าทันทีที่เธอลงจากรถ ไม่สนใจสักนิดว่าจะยังไม่ถอดหมวกกันน๊อก

หายหัวไปทำไมไม่บอกฉันก่อนฮะ รู้มั้ยว่าพวกฉันวุ่นวายกันขนาดไหน ต่อไปหายห่างจากฉันเกินร้อยเมตร ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะล่ามโซ่เธอไว้ โรงรงโรงเรียนก็ไม่ต้องไปมันแล้วลู่หานพูดน้ำไหลไฟดับ ไม่ได้หันไปมองคนที่ตัวเองจูงมือมาซักนิด

“....”

อ้อ แล้วอีกอย่างนะงานบ้านก็เหมือนกัน ห้ามแตะห้ามทำเด็ดขาด ฉันไม่อนุญาตเพราะฉันขี้เกียจเข้าใจ๋ เฮ้ย!”ลู่หานรีบปล่อยมือออกทันที เมื่อหันมามองคนที่เขาจูงมือมาตลอดทางไม่ใช่ยัยพาโบ แต่เป็น...เซฮุน

มองผ่านหลังก็เห็นทุกคนยังยืนขำอยู่หน้าประตูยกเว้นเจสสิก้าเพราะเขาไม่เห็นหน้า ก็ยัยพาโบสวมหมวกกันน๊อกปิดหน้าไปหมด แต่ให้ทายภายใต้หมวกกันน๊อกอันใหญ่นั่นคงกำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่แน่ๆ

ยัยพาโบ มานี่เจสสิก้าเดินเข้าไปหาลู่หานอย่างว่าง่าย “แล้วไอ้นี่ทำไมไม่รู้จักถอดวะลู่หานโมโหกลบเกลื่อนความอับอาย ต่อว่าเจสสิก้าพลางปลดล๊อคหมวกกันน๊อกแล้วดึงมันออกจากศีรษะมน

ฉันถอดไม่เป็นน่ะ’’ ”ยัยพาโบยิ้มแหย่ๆ หากทว่าลู่หานกลับหนา้ซีดเมื่อเห็นว่าจมูกของเจสสิก้ามีของเหลวสีแดงไหลออกมา

แปะ แปะ 

เจสสิก้าก้มหน้ามองเลือดที่หยดลงพื้นบ้าน ก่อนจะยกมือสัมผัสจมูกตัวเอง เลือดสีเข้มไหลออกมาไม่หยุดทำเอาเธอมึนหัวจนจะล้ม แต่ลู่หานรับตัวไว้ทัน คนอื่นๆวิ่งกรูเข้ามา

ยัยพาโบเป็นอะไรวะเฉินพูดขึ้น

เป็นลมแดดรึเปล่าแบคฮยอนหันไปมองคริส แต่คริสส่ายหน้าแทนคำตอบ เขามองตามสายตาคริสไปที่ท้ายทอยเจสสิก้า ก็เห็นรอยสีม่วงปรากฏขึ้นไม่ใหญ่มากนัก ถ้าไม่สังเกตดีๆก็จะไม่เห็น

อาการกำเริบเร็วกว่าที่คิด รีบพาขึ้นข้างบนเถอะ ฉันจะไปเอาว่านแพร์ที่ห้องแล้วจะตามไปคริสหน้าเครียดเดินเข้ามาบอกลู่หาน เขาพยักหน้าช้อนตัวเจสสิก้าที่มีสติ แต่ไร้เรี่ยวแรงขึ้น ตรงไปที่บันได เจสสิก้ามองเสี้ยวหน้าลู่หานไม่เข้าในในสิ่งที่คริสพูด

ฉันเป็นอะไรหรอลู่หานถามเขาเสียงเป็นแผ่วเบา

เธอแค่เป็นลมแดดน่ะ เลิกถามมากสักที ฉันขี้เกียจตอบลู่หานแสร้งทำเป็นโกรธ เพราะไม่รู้จะตอบคำถามคนในอ้อมแขนยังไง

เขาโกหกเธอ เธอไม่ได้เป็นลมแดดเสียหน่อย วันนี้ฟ้าครึ้มทั้งวันเธอจะเป็นลมแดดได้ยังไงกัน แต่แล้วเธอเป็นอะไรล่ะ

เฮ้ย ทำไมยัยพาโบออกอาการเร็วขนาดนี้วะ มันต้องสักสองสามอาทิตย์เลยนะถึงจะมีปฏิกิริยาชานยอลมองตามร่างที่เดินขึ้นบันไดถามอย่างแปลกใจ

จะไปรู้ได้ไงวะ ฉันก็ว่ามันแปลกเหมือนกันนั่นแหละ แต่ถ้าทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วกว่ากำหนด ฉันว่าเราคงจะเหนื่อยน้อยลงเลย์เป็นฝ่ายตอบอ่านมาก็หลายตำรา แต่ไม่มีตำราเล่นไหนบันทึกอาการที่ยัยพาโบเป็นเลย มันเร็วเกินไป

ถ้ายัยพาโบตายไปเลยก็ดีสิ แต่นี่มันยิ่งตายทั้งเป็นซะอีกดีโอพ่นลมหายใจเสียงดัง ถ้าคนที่ถูกเลือดของคนบนแท่นพิธีตาย พวกเขาจะไม่คิดหนักแบบนี้เลย แต่มันมากกว่านั้น มันรุนแรงกว่าการตายจากเยอะเลย

เทาและซูโฮที่ชอบที่จะต่อว่าเจสสิก้ามากกว่าคนอื่นๆ รีบเดินตามลู่หานไปเมื่อสิ้นเสียงของดีโอ สมองสั่งให้เดินออกไปข้างนอก แต่จิตใต้สำนึกกลับสั่งให้ขาของเขาก้าวเดินตามสองร่างนั้นไป ถึงจะไม่ชอบหน้ายัยพาโบ แต่ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆเขาก็นึกภาพไม่ออกว่าจะทนมองยัยพาโบเป็นแบบนั้นได้ยังไง

ยัยนั่นคงทุกข์ทรมานมาก การใช้ชีวิตโดยปราศจากชีวิต ไม่มีใครทนอยู่ได้หรอก 




แปะ แปะ แปะ

ฝนที่ไม่มีท่าทีว่าจะตกจู่ๆก็ตกลงมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ซอฮยอนลืมตาขึ้นก่อนจะรีบหยิบกระเป๋ายืนเต็มความสูง สอดส่ายตาหาที่หลบฝน แต่บริเวณนั้นกลับไม่มีที่ให้เธอหลบเลย พับผ่าสิ นี่มันน่าหนาวนะ อีกสามวันก็คริสมาสต์อีฟแล้ว หิมะต่างหากที่สมควรจะตกไม่ใช่ฝน!!!!

แต่จากที่เธอจะเปียกไปมองกว่านี้มือหนาของใครบางคนก็คว้ามือเธอไว้ พาวิ่งฝ่าฝนเม็ดใหญ่ไปยืนใต้ต้นซุ้มดอกไม้ที่พอจะบังตัวคนสองคนจากหยดน้ำได้

ซอฮยอนหันมองคนข้างตัวก็จะเดินหนี แต่เขากับจับต้นแขนเธอไว้แน่น แน่นเหมือนคีบเหล็กก็ไม่ปาน เธอดิ้นพยายามแกะมือของไคออก

ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไงอารมณ์ฉุนเฉียวที่ดูจะฉุดไม่อยู่เมื่อเห็นไคทำหน้ากวนประสาทเธอ

ประสาทรึเปล่า ไม่เห็นรึไงว่าฝนกำลังตก อยากออกไปให้เป็นปอดบวมตายหรอไคล๊อคร่างบางเมื่อเธอดิ้นหนักกว่าเดิม

เป็นปอดบวมตายก็ดีกว่าอยู่กับคนไม่มีหัวใจอย่างนายซอฮยอนดิ้นขลุกขลักตวัดดวงตามองคนที่ทำยืนดันกระพุ้งแก้มตัวเอง

ลืมไปเธอปอดบวมอยู่แล้วนิ คงไม่เป็นอีกแล้วละมั้งไคละสายตาจากใบหน้าหวาน ไปจับจ้องจุดที่บวมสมส่วนกับเรือนร่างได้รูปของคนในอ้อมแขน ซอฮยอนมองตามสายตาหื่นกามรีบปล่อยมือจากการแกะมือไคมาปิดหน้าอกหน้าใจของตัว เองทันที

"ไอ้บ้า ไอ้หื่นกาม นายมันโรคจิต” ซอฮยอนถอนหายใจมองไปทางอื่น ไม่อยากเห็นหน้าเขาเลยให้ตายเถอะ ไคมองเสี้ยวหน้าที่กำลังโกรธปนเขินแล้วลอบยิ้มออกมา เมื่อก่อนจะเป็นซอฮยอนที่กวนประสาทให้เขาโกรธ แต่เวลานี้ทุกอย่างกลับ กลับกันซะอย่างนั้น

ยัยกบ เธอยังรักฉันอยู่รึเปล่าคนที่กำลังเขินชะงัก หันไปสบตากับไคที่กำลังมองเธออยู่

ฉันเลิกรักนายได้ด้วยหรอ นายคิดว่าฉันจะรักใครได้อีกงั้นหรอไคขมวดคิ้วเมื่อแววตาของซอฮยอนกำลังตัดพ้อเขาอยู่

ฉันก็คิดถึงเธอซอฮยอน

ฮึ คิดถึง คิดถึงแล้วทิ้งฉันไปทำไม

ฉันจำเป็น เธอไม่มีวันเข้าใจหรอก

ฉันว่าเราเลิกพูดเรื่องเก่าๆเถอะ เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ไม่ควรไปขุดคุ้ยมันขึ้นมาอีกจะดีกว่าซอฮยอนรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะถ้าถามให้ตายเขาก็ไม่มีทางบอกเหตุผลที่ทิ้งเธอไปหรอก

นั้นสิเรื่องอดีตที่ผ่านไปแล้ว กับปัจจุบันที่เป็นไปไม่ได้ เราควรจะเลิกคิดถึงซักทีไคยิ้มขืนคลายอ้อมแขนออกทิ้งมือลงข้างตัว ถอดเสื้อกันหนาวคลุมไหล่อดีตคนรัก

ถ้าฉันเลือกเกิดได้ ฉันอยากจะเลือกเกิดเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา เป็นแค่ผู้ชายของเธอ แต่มันเป็นไปไม่ได้ เรารักกันไม่ได้พูดจบก็เดินฝ่าเม็ดฝนไป ปล่อยให้ซอฮยอนมองตามแผ่นหลังคุ้นเคย

น้ำใสเอ่อล้นจนไหลลงเต็มแก้มเนียน กอดกระชับร่างตัวเองไว้ ร่างกายเธอตอนนี้ยังไม่หนาวเท่าหัวใจเลย เขาชอบย้ำว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่มนุษย์แล้วจะเป็นอะไรละ เป็นพ่อมด ปีศาจ เทวดา ซาตาน แต่ต่อให้เขาเป็นอะไรเธอก็รักเขาไปแล้ว

ความเจ็บปวดแล่นเข้าหัวใจ เขาพยายามแล้วจริงๆพยายามไม่สนใจเธอ แต่เขาทำไม่ เขาละความสนใจจากซอฮยอนไม่ได้จริงๆ ไคหลบตัวพิงต้นไม้ใหญ่ท่ามกลางสายฝน บวกกับความเย็นยะเยือกของอากาศทำให้ไคมึนงงไปชั่วขณะ

การเข้าใกล้มนุษย์มากเกินไปมันไม่เป็นผลดีเอาซะเลย มันทำให้เขาอ่อนแอ ทั้งร่างกาย ทั้งหัวใจ แต่แล้วจะโทษใครได้ ในเมื่อเขาเองที่ผิด...



TBC


ใช้ชื่อโบกอมแทนนะคะ ตลกดีที่เราเพิ่งเปลี่ยนเป็นโบกอมก่อนยุนอากับโบกอมจะไปเจอกันที่งาน AAA เมื่อคืน บังเอิญมาก 5555555



 




(c)              Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,603 ความคิดเห็น

  1. #2580 Kiss_Krits (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 13:29
    เรื่องนี้มีรักสี่เศร้าแน่นๆ
    #2,580
    0
  2. #2542 numzaka (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 23:21
    ฮุนสิก -////- 
    #2,542
    0
  3. #2509 mint_saparam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 19:34
    แทยิ่งไม่ชอบสิก้าใหญ่เลยยยยย
    #2,509
    0
  4. #2469 tungpang-kloc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 12:07
    ไรท์ค่ะเรื่องหน้าขอฮุนสิกน่ะค่ะ ขอร้องล่ะ งื้อออออ TT.
    #2,469
    0
  5. #2456 pawinee-nd12 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 20:34
    โอ้ยยย สงสารแทยอนอ่า T^T ให้แทยอนได้สมหวังมั้งเถอะค่ะ
    #2,456
    0
  6. #2291 yulyul13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 18:03
    ไคนายก็ยังคงรักซออยู่สินะ

    ตกลงสิก้าจะเป็นไงต่อไปอ่ะ

    ทำไมอาการของสิก้าถึงเป็นแบบนั้น
    #2,291
    0
  7. #2009 ler-charz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 20:21
    โอ้ยยิ่งอ่านยิ่งชอบอบคือตกหลุมรักแบบจริงจัง บอกตามตาใรงแอบเชีบน์ฮุนสิก้า อิอิ ถ้าฮุนไปคู่คนอื่นเค้าคง้ำใจ..
    #2,009
    0
  8. #1968 ohgee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:14
    สิก้าเป็นอะไร?
    น่าสงสารแทยอนเหมือนกันนะ
    #1,968
    0
  9. #1831 pure-bana (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:20
    คู่ไคซอก็น่าสงสาร T^T น้องอยากจิคราย
    #1,831
    0
  10. #1791 aomatcc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:55
    ที่แท้สิก้าก็เจอแทคยอนนี่เอง
    ฮุนดูเป็นห่วงสิก้ามากเลย
    อย่างงี้แทยอนต้องไม่ชอบสิก้ามากกว่าเดิมแน่ๆ

    #1,791
    0
  11. #1758 Neena kyungsoo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:47
    สงสารไคชอที่สุด

    ฮุนคิดอะไรกับสิกป่ะเนี่ยท่าทางจะเป็นห่วงเเหะ
    #1,758
    0
  12. #1406 y2013 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 01:05
    ตอนต่อไปขอเดาว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย แบคฮยอนกับยุนอาจะเหมือนลู่หานกะเจสสิก้า เดาถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้ ต้องรอลุ้นต้อไปจ้า
    #1,406
    0
  13. #1121 nongnookpoohza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 00:15
    จะเกิดอะไรขึ้นกับสิก้า ??
    สงสารไคซอ

    #1,121
    0
  14. #917 35854 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 21:37
    ฟินฮุนสิกมาแบบเต็มๆ 
    สิกเป็นอะไรอ่ะ

    #917
    0
  15. #838 fanks (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 10:58
    สิก้าจะเป็นไรมั้ยอ่ะ
    ฮุนดูเป็นห่วงสิก้ามากเกินกว่าจะคิดแค่เพื่อน
    #838
    0
  16. #651 P@t (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 05:02
    สิก้าจะเป็นไงบ้างนะ

    ซอน่าสงสารอีกแล้ว
    #651
    0
  17. #534 kao-fang012 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 20:57
    หมั่นไส้แทยอน อย่าเกลียดดสิก้าดิ สิก้านิสัยดีนะะะ-3-~~
    #534
    0
  18. #466 love sica (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 21:56
    ที่แท้ก็แทคยอน คราวนี้แทยอนคงไม่ชอบสิกก้ามากกว่าเดิม

    สิกก้าเป็นอะไรอ่ะ ร้ายแรงมากเลยหรอ ทุกคนคงเริ่มใจอ่อนบ้างแล้ว
    #466
    0
  19. #449 yai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 18:05
    ไคซอเศร้าจังอะไรต์ สงสารทั้งคู่เลยอะ Tt
    #449
    0
  20. #447 mod_theeraporn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 11:21
    สิก้าเปนอะไรกันเนี่ยยยยน
    #447
    0
  21. #444 teejuta (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 09:37
    สิก้าเป็นอะไรอ่าไรท์อยากรู้ สิก้าจะตายงั้นเหรอไม่เอาน้าT^T
    ไคซอน่าสงสามาก
    #444
    0
  22. #442 aumaim3473 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 09:24
    เฮ้ยๆ หนุ่มทำอะไร ><
    #442
    0
  23. #440 num-chanidapa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 08:53
    5555555ฮามากค่ะไรต์ พี่ลู่เวลาจะลากใครอะดูก่อนนะ 55555
    อิเน่ก็ไม่พูดไม่จาอะไรเล้ยยยยย สิก้าเป็นอะไร?? หนุ่มๆใจอ่อนให้สิก้าแล้ว
    เย้ๆๆๆๆ รอค่าาาาา ไคซอดราม่าTT หมิ่นคงไปหาซันบันสินะ
    #440
    0
  24. #434 เบลล่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 07:22
    ฮุนสิกนีาก็ฟินเกิ๊นนนนน แต่ถ้าจะให้สุดต้องยุนสิก ? เอ๊ย ฮานสิก
    #434
    0
  25. #429 nang1896 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 02:09
    55 ฮาพี่ลู่ ดึงคนไปไม่ได้มองเล๊ย เน่ก็ไม่พูดอะไรเลย 
    สิก้าจะเป็นยังไงต่ออ่ะ ลุ้น เทากับซูโฮถึงจะชอบว่าสิก้า แต่ก็เริ่มใจอ่อนแล้วสินะ 
    ไคกับซอดราม่า T^T 
    #429
    0