⊿◤[SNSD✖EXO] -HunSic- O(H)VER THINKING [sehun jessica]

ตอนที่ 15 : ตอนที่ สิบห้า l ฐานะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ต.ค. 58
















เสียงเริ่มโฮ้ดังเมื่อรอนานแล้วตัวเอกยังไม่ขึ้นมาบนเวทียุนอา ยูริ ทิฟฟานี่และแทยอน ถึงกับยืนไม่นิ่งก็เพื่อนเธอเล่นหายไปพร้อมกันสองคนเลยนิ ทั้งซอฮยอนแล้วก็เจสสิก้าแต่คนที่น่าห่วงตอนนี้คือคนหลังมากกว่า มันเลยเวลาเวทีปรากฏตัวของAngelไปแล้วป่านนี้เพื่อนเธอไปอยู่ที่ไหน

สิก้าไปไหนนะไคแทรกตัวจากกลุ่มคนมายืนอยู่ข้างยูริด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าแต่นายเถอะจะมายืนเบียดฉันหาพระแสงอะไรยูริผลักร่างสูงให้ออกห่างจากตัว

ตัวอย่างกับช้างทำมาหวงไคยังกระแซะสาวเจ้าไม่เลิก ก็เวลาได้เห็นหน้ายุ่งของเธอแล้วเขามีความสุขนิ

เลิกทะเลาะกันก่อนได้มั้ยฮะชานยอลที่เดินมายืนอยู่ข้างหลังยุนอาเอ็ดสองคนที่ทะเลาะกันเป็นเด็กๆ เขารู้สึกเป็นห่วงเจสสิก้าเลยพาลหงุดหงิดคนไปทั่ว

แต่เสียงโฮ้ร้องก็เริ่มเงียบลง เมื่อซิ่วหมินก้าวขึ้นมาบนเวที

ตอนนี้ก็ถึงเวลาอันควรแล้ว ผมขอเชิญAngelคนล่าสุดมายืนบนเวทีได้เลยครับเซฮุนพยุงเพื่อนสนิทมายืนอยู่บนเวที ภาพหญิงสาวมอมแมมไม่สวมรองเท้า เรียกเสียงฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง

คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆยื่นมือไปรับไมค์จากซิ่วหมินก่อนเขาจะลงไปยืนข้างเวทีเพื่อให้กำลังใจเธอเหมือนคริส เซฮุน ลู่ฮาน และเทา เจสสิก้าปั้นหน้ายากเมื่อยืนนานแล้วแต่เสียงโฮ้ไล่ยังไม่เงียบลงสักที

“ฉัน...ไม่รู้หรอกนะว่าใครจะคิดยังไง แต่สำหรับฉันตำแหน่งเอนเจิลไม่ได้มีไว้ให้ใครรังแกอีก และฉันจะปกป้องศักดิ์ศรีของเอนเจิลเองความเงียบเริ่มโรยตัวขึ้นมาเมื่อเสียงหวานเปล่งความมุ่งมั่นออกมา

“เซนเจอร์ ธันเดอร์ ไพลอส ความบาดหมางที่มีมาช้านานมันควรจะจบลงในรุ่นนี้ และฉันจะเป็นคนจบด้วยตัวเอง”

โป้ก!

“อ๊ะ!!”ไม่ทันระวังของแข็งจากมุมไหนสักแห่งก็ขว้างมากระแทกศีรษะของคนบนเวทีจนเซ โชคดีที่เซฮุนมาองหลังไว้ได้ทัน

“ใครปามาวะ!”นักรบแห่งธันเดอร์ตะคอกเสียงดังท่ามกลางบรรยากาศเงียบกริบและด้านล่างเวทีช่างมืดเหลือเกิน

“ฉันไม่เป็นไร”ดันตัวออกจากวงแขนแกร่งแล้วกลับมายืนด้วยขาตัวเอง แม้จะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวแต่ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนทีทำร้ายได้ใจ

“เธอทำไม่ได้หรอก มีคนพยายามมีกี่คนแล้วไม่เห็นจะมีใครชีวิตสงบสุขสักคน”เด็กผู้ชายจากด้านล่างตะโกนขึ้นมาอย่างดูหมิ่น

“ฉันขอเวลา”

“เฮ้ย นี่ตำแหน่งเอนเจิลนะไม่ใช่คสช.ไม่ให้เว้ย เวลาอะไรไม่มี!”เด็กเกเรอีกกลุ่มค้านขึ้นมาบ้าง

“ฉันจะไม่ให้มีเรื่องทะเลาะวิวาทระหว่างนักรบทั้งสามโรงเรียนเกิดขึ้นอีก”เจสสิก้าตัดสินใจเอ่ยนโยบายที่เพิ่งคิดได้สดๆร้อนๆทำเอานักรบอ้าปากหวออย่างไม่คาดฝัน ไม่ให้สู้กัน

เป็นไปไม่ได้อะ!

“แกพูดบ้าอะไรวะ ฉันทำไม่ได้นะเว้ย”เซฮุนก้มกระซิบบอกเพื่อนสนิท

“เพราะถ้าแกไม่หยุดคนที่ตายคือฉันไง”กัดฟันตอบกลับคนตัวโต

“สิก้า แกบ้าไปแล้ว ห้ามนักรบไม่ให้สู้กันมันไม่ง่ายนะ”

“ทำไมจะไม่ง่าย เดี๋ยวฉันจะทำให้ดู แจ๊คสัน เทา”ละสายตาจากเซฮุนก็กวักมือเรียกคนด้านล่างเวทีให้ขึ้นมาด้านบน แม้จะงงงวยไม่น้อยแต่ถ้านางฟ้าเรียกก็ต้องทำตามป่ะวะ นี่ทาสขนาดไหนคิดดู

เมื่อสามหนุ่มขึ้นมาพร้อมหน้าพร้อมตากันด้วยสีหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวเท่าไหร่ก็ต้องเบิกตาโตด้วยประโยคคำสั่งชวนขนลุก“กอดกัน”

“ฮะ!/เชี่ย!/เฮ้ย!”อุทานออกมาด้วยสีหน้าแหยะๆ แค่กอดผู้ชายด้วยกันก็แหวะป่ะ นี่ให้กอดศัตรูด้วย ขอกัดปลายผมแล้วกลั้นใจตายเถอะ

“กอดสิ”ทว่าพอหันไปเห็นสีหน้าข่มขู่ของเจสสิก้าก็กลืนน้ำลายดังเอือกพร้อมเพรียงกัน คือจะกัดลิ้นตายเองหรือจะให้ยัยแสบนี่ฆ่าล่ะ “กอด-เดี๋ยว-นี้”

สามหนุ่มสบตากันเลิ่กลั่กท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของคนด้านล่างเวทีนับร้อยคน เอาวะ! อึดใจเท่านั้นที่พวกเขาก้าวเข้ามากอดกันเป็นวงกลม ความฮือฮาดังขึ้นอีกระลอกเมื่อเห็นว่านักรบทั้งสามโรงเรียนยอมทำตามคำสั่งของผู้หญิงร่างเล็ก

“ฉันคิดว่าการยุติเรื่องบาดหมางคงไม่ใช่เรื่องยากอีกแล้ว ต่อไปนี้ถ้าเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทขึ้นอีกจะมีบทลงโทษโดยไม่มีการผ่อนปรนใดๆทั้งนั้น ขอให้ทุกคนสังสรรค์กันอย่างมีความสุขในค่ำคืนนี้”

 

 

ซอฮยอนไม่อยากกลับเข้าไปร่วมงาน สภาพตาบวมผ่านการร้องไห้อย่างหนักถ้ากลับเข้าไปมีหวังถูกยุนอากับยูริซักฟอกไม่เลิกแน่ เลยมานั่งสูดอากาศยามค่ำคืนในสวนหลังโรงแรมเผื่อว่าลมที่กำลังพัดเอื่อยๆมันจะพัดพาเอาความทุกข์ทรมานไปจากใจเธอได้บ้าง

เฮ้ย ไอ้เฉินค่อยๆเดินสิวะ

โอ๊ย แล้วแกจะให้ฉันทำยังไงไอ้แทมิน เลือดมันใหลไม่หยุดแล้วเนี้ยจะตายรึเปล่าวะ

ซอฮยอนหูผึ่ง คนที่ชื่อเฉินมีมากก็จริง แต่คนที่ชื่อเฉินกับแทมินแล้วยังพูดเกาหลีคล่องแบบนี้ ยังไงก็ต้องเป็นเฉินประธานนักเรียน และแทมินปริ๊นซ์โรงเรียนของเธอแน่นอน

ร่างเพรียวก้าวไปตามเสียงก็เห็นทั้งสองคนหิ้วปีกร่างคุ้นตาที่กำลังสลบไสลอยู่ ถึงจะมืดมากแต่แสงไฟสลัวก็ทำให้ซอฮยอนเห็นใบหน้าของคนเจ็บชัดเจนดีโอ

เกิดอะไรขึ้นแล้วดีโอเป็นอะไร!”สองหนุ่มหันไปทางต้นเสียงก็เห็นร่างเพรียวเดินจ้ำอ้าวตรงมาทางพวกเขาสบตากันอย่างกังวล ว่าจะปิดไม่ให้ใครรู้แล้วเชียวอุตส่าห์แบกอ้อมมาหลังโรงแรม แทมินพยักหน้าให้เพื่อน เฉินยกแขนดีโอที่พาดบ่าออกปล่อยให้แทมินเป็นคนพยุงพาไปขึ้นรถ ก่อนจะตรงไปดึงมือหญิงสาวรีบเดินตามไปอีกแรง

ซอฮยอนเอาแต่ร้องไห้จากเคยเป็นคนที่มักจะควบคุมสติและอารมณ์ได้ดี ตอนนี้เธอกลับเปลี่ยนเป็นเด็กขี้แย หลังจากได้ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากปากเฉิน   เลือดดีโอไหลลงมาเปื้อนเต็มไหล่เธอ จนเลอะไปหมดแต่เด็กหญิงยังปล่อยไหล่ของตัวเองให้คนเจ็บพิงศีรษะไว้

แล้วสิก้าละคะ เป็นยังไงบ้าง ฮึกพยายามกลั้นใจถามเพราะเป็นห่วงเพื่อนจับใจ

ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก คิงกับนักรบช่วยเพื่อนเธอได้แน่

คิงแห่งธันเดอร์”ซอฮยอนถามย้ำเพราะไม่แน่ใจว่าเป็นคิงโรงเรียนไหน เฉินแทบจะเอารองเท้ายัดปากปากมะหาๆของเพื่อนตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด ความลับมันจะไม่เป็นความลับเพราะไอ้ปริ๊นซ์ปากไวนี่แหละ

เอาเป็นว่าเจสสิก้าปลอดภัยแล้วกันเฉินสรุปเอง เบนสายตาออกนอกรถเพื่อไม่ให้ซอฮยอนถามอะไรได้อีก ทิ้งให้คนอัจฉริยะสงสัยจับพิรุธได้จากท่าทางรุกริกของทั้งสองคน แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก อารมณ์เธอตอนนี้ไม่เหมาะกับการมานั่งซักไซ้ใคร เพราะใจยังเป็นห่วงคนในอ้อมกอด

 

 

(Jessica’s Part)

งาน Machine

ฉันเริ่มจะใจชื้นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดี อย่างน้อยก็ทำให้สาวๆเริ่มคุยกันได้บ้าง ทว่าอยู่ๆซิ่วหมินก็มาขึ้นมายืนข้างๆและพูดในเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ

เอาละครับ เราคุยกับAngelกันพอหอมปากหอมคอแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาอันควรยิ่งที่นางฟ้าของพวกเราจะต้องเลือกชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมออกมาเปิดฟลอร์เต้นรำในค่ำคืนนี้อะ อะไรนะ เลือกคู่เต้นรำงั้นหรอ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลยล่ะ

ยืนนิ่งอยู่ทำไม เลือกสิครับซิ่วหมินกระซิบบอกฉัน

เลือกใครล่ะ ฉันไม่รู้ฉันกระซิบถามกลับเพราะไม่ทันตั้งตัวและไม่ได้เตรียมใจจะมาเต้นรำมาก่อน

เอาน๊า เลือกเร็วๆเถอะ เลือกคนที่แสบคิดว่าเหมาะกับแสบในคืนนี้มากที่สุดฉันหันหลังไปสบตาเซฮุน ลู่หาน คริส แล้วก็เทา ที่มองมาทางนี้ก่อนแล้วสายตา พวกเขากดดันฉันมากฉันจะเลือกใครละเนี้ย ฉันละสายตาจากพวก เขาไปมองคนด้านล่างที่กดดันฉันไม่แพ้คนที่ยืนบนเวทีเลย ฉันไม่ชอบการเลือก มองผู้คนข้างล่างเวทีเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งสายตาจะปะทะเข้ากับบางคน

คู่เต้นรำของฉัน...

ฉันเลือกเขาฉันชี้ไปยังคนที่ยืนล้วงกระเป๋าหน้านิ่งอยู่มุมห้องจัดเลี้ยง เขาทำหน้าเลิ่กลั่ก มองซ้ายทีขวาทีเมื่อถูกทุกสายตาจ้องมอง

นายนั่นแหละ พยอน แบคฮยอนฉันพูดย้ำอีกครั้ง แบคฮยอนยกยิ้มก่อนเดินตรงมาที่ฉัน คนต่างแหวกทางให้เขาเดินอย่างสะดวก อะไรของหมอนี่ เดินหล่อมาเชียว ยิ่งสปอตไลท์ส่องไปที่เขา ผิวขาวออร่าอยู่แล้วยิ่งเปล่งปลั่งจนฉันแสบตา

แบคฮยอนมาหยุดอยู่เวทีด้านล่างตรงหน้า เขายื่นมือส่งมาให้ฉัน อะไรของกันจะให้ฉันกระโดดลงไปรึไง เวทีไม่ใช่เตี้ยๆเลยนะ ทำไมไม่ขึ้นมารับฉันข้างบนเล่า

อะไรของนาย ขึ้นมารับฉันข้างบนสิฉัน กัดฟันบอก แบคฮยอนส่ายหน้าน้อยๆ ชูแขนสองข้างขึ้น ไอ้หมาแบคนายจะรับตัวฉันไหวรึไงยะ ฉันไม่เสี่ยงกระโดดลงไปหรอกนะ ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ

เชื่อใจฉันนะแต่ไม่รู้เพราะอะไร น้ำเสียงหนักแน่นและสายตาจริงจังของเขามันทำให้ฉันก้าวไปข้างหน้าอย่างลืมตัว แถมยังย่อตัวลงช้าๆ แบคฮยอนใช้วงแขนของเขารับตัวฉันไว้อย่างมั่นคง เขากอดต้นขาฉันไว้แน่นแต่กลับไม่แน่นจนฉันอึดอัด ด้วยท่าอุ้มที่เหมือนพ่ออุ้มลูกทำให้ฉันอยู่เหนือแบคฮยอน ฉันยึดบ่าทั้งสองข้างของหมอนี่ไว้ก้มสบตาที่กำลังเปล่งประกาย ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแบคฮยอนจะแข็งแรงขนาดนี้

ไม่เคยรู้เลย...

ฉันรู้ตัวว่าถูกวางลงก็ตอนที่เท้าเปล่าเปลือยของตัวเองเหยียบลงบนพื้นเย็นเฉียบ คนตรงหน้ายกแขนฉันขึ้นไปวางบนไหล่เขา จับมืออีกข้างของฉันไว้ ทาบฝ่ามือหนาลงบนเอวจนฉันสะดุ้งทำไมมันรู้สึกร้อนๆชอบกล

นายนี่ทำให้ฉันแปลกใจหลายครั้งแล้วนะระหว่างที่เคลื่อนตัวไปตามเสียงเพลง ฉันก็อดพูดไม่ได้ แบคฮยอนทำให้ฉันแปลกใจมากในหลายๆเรื่อง

งั้นเหรอ ความจริงฉันก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว แต่เธอไม่สนใจเองต่างหากเขาเลิกคิ้วขึ้น ทำหน้ากวนประสาท อ้าว ตกลงคือฉันผิดหรอที่ไม่ได้สนใจอะไรเลย...ว่าแต่ทำไมถึงเลือกฉันละ ทำไมไม่เป็นไอ้พวกนั้นแบคฮยอนทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง ถามฉันพลางเหล่ตามองพวกที่ยืนหน้าตูมบนเวที ก่อนจะเขาจะจับฉันหมุนรอบตัวเองหนึ่งรอบ

ฉันเลือกไม่ถูกน่ะสิพอหันกลับมาเผชิญหน้ากับแบคฮยอน จากที่ยิ้มคู่เต้นรำของฉันก็หุบยิ้มลงทันที

“สักวันเธอก็ต้องเลือก เธอหนีได้อีกไม่นานหรอกนางฟ้า”แบคฮยอนพูดในสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจก่อนที่เพลงจะจบลง“เป็นเกียรติมากนะที่ได้มาเต้นรำกับเธอ”

“แบคฮยอนเดี๋ยว ฉันต้องเลือกอะไร แบคฮยอน!”ร้องถามคนที่ก้าวถอยหลังเข้าไปในความมืดเรื่อยๆจนลับสายตา ทำไมไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ถามบ้างล่ะ

End Angle’s Part

 

เฮือก!

ฝ่ามือเย็นที่ทาบลงบนเอวคอดส่งผลให้คนไม่ทันได้ตั้งตัวสะดุ้งโหยง เจสสิก้าหมุนปลายเท้ามาเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนยิ้มส่งมาให้

“ไอ้ฮุนตกใจหมดไอ้เพื่อนเลว”เอ็ดเพื่อนสนิทไปหนึ่งทีก่อนจะทำท่าเดินหนีทว่ากลับถูกคนตัวโตรั้งมือไว้ก่อน

“เต้นรำกับฉันสักเพลงสิ”

“ไม่! ฉันเหนื่อยแล้ว”เจสสิก้าสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมแต่ไร้ผล เซฮุนมันมือปลาหมึก

“ฉันไม่ได้จะให้แกออกแรงสักหน่อย มานี่”

“อ๊ะ”ร่างเล็กปลิวไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เจสสิก้าตัวลอยจากแรงกอดรัดตรงเอวของเซฮุนก่อนที่เขาจะค่อยๆว่างเธอจนกระทั่งฝ่าเท้าเหยียบลงบนหลังเท้าที่สวมผ้าใบราคาแพงของอีกคน

“เห็นป่ะ ไม่เหนื่อยและ”ยิ้มกริ่มอย่างชอบใจพร้อมกับขยับเท้าไปตามดนตรีคลอเบาๆ

“เอาแต่ใจวะ ปฏิเสธไปแล้วยังหน้าด้านจะเต้น”

“อืมเพราะแกไม่เลือกฉันไง ฉันเลยต้องเสนอหน้าเอง”เลิกคิ้วใส่คนตัวเล็กเมื่อพูดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ทั้งๆที่เขายืนอยู่ใกล้ขนาดนั้นทำไมไปเลือกแบคฮยอนกัน

“ฉันไม่อยากเลือกแก”เจสสิก้าก้มหน้างุดเมื่อพูดถึงสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในหัวมาตลอด

“ทำไม”กดสายตาคมกริบมองคนตัวเล็ก

“เพราะ...”

เพราะอยู่ใกล้แกแล้วหัวใจฉันมันเต้นแปลกๆ ฉันควรจะอยู่ให้ห่างจากแก

ฉันกลัว กลัวจะเสียเพื่อนอย่างแกไปนะเซฮุน...

“เพราะมันน่าเบื่อ ฉันเต้นกับแกมาตั้งแต่เด็กฉันอยากลองเต้นคู่คนอื่นบ้าง”สิ่งที่อยู่ในใจเมื่อเปล่งออกมาเป็นคำพูดจะแตกต่างกันเสมอ นี่คือปัญหาใหญ่หลวงที่เรียกกันว่าปากไม่ตรงกับใจ

“แปลก...ทำไมฉันไม่เบื่อแกเลย”





ตั้งแต่หมอย้ายร่างคนเจ็บมาที่ห้องพักฟื้นจนถึงตอนนี้ ซอฮยอนยังไม่ปล่อยมือของดีโอเลยแม้เสี้ยววินาที ความโกรธเคืองมันเลือนหายไป เมื่อต้องมาเห็นคนที่ตัวเองรักเจ็บปวดเธอก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน ใบหน้าซีดเซียวในตอนแรกตอนนี้เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว ซอฮยอนแนบแก้มป่องของตัวเองไปกับมือคนเจ็บ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหล่นกระทบมือหนา

ดีโอที่ฟื้นนานแล้ว แต่ยังไม่อยากให้คนที่เฝ้าอยู่รู้ น้ำใสอุ่นหยดลงบนมือปลุกเขาให้ตื่น ตื่นมาพบกับความจริง ว่าที่เขาไม่มีทางรักซอฮยอนได้มันคือความจริง ไม่ใช่ฝันร้ายอย่างที่คิด น้ำตาของเธอก็ไม่ต่างกับน้ำกรดที่กำลังสาดมาบนร่างกายเขาดีๆนี่เอง

ซอฮยอนคนเจ็บทนไม่ไหว ค่อยๆเปิดเปลือกตาจ้องคนขี้แยที่นั่งอยู่ข้างเตียง

ฟื้นแล้วเหรอ เจ็บตรงไหนไหม ไม่สิ เดี๋ยวฉันไปตามหมอให้นะซอฮยอนทำอะไรไม่ถูก ลืมแม้กระทั่งเช็ดน้ำตาที่เปื้อนเต็มแก้ม รนรานไปหมดไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี กำลังจะเดินไปตามหมอ หญิงสาวนิ่งไป ก้มมองมือที่กุมมือไว้หลวมๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเจ้าของมือหนา

อยู่ตรงนี้แหละ อยู่ข้างๆฉันคำพูดกำกวมและสีหน้าจริงจังของชายหนุ่มทำเอาคนแก้มป่องสับสน ดีโอดันตัวนั่ง คนข้างเตียงรีบช่วยพยุงจัดหมอนให้รองหลังคนเจ็บไว้

อย่าขยับมากสิ เดี๋ยวจะเจ็บผะ....คนเตรียมจะบ่นต้องเงียบลง เมื่อคนเจ็บยกมือหนาของตัวเองคนเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้เธออย่างเบามือก็เป็นซะอย่างนี้ ชอบทำให้ฉันคิดไปเอง ชอบทำให้ใจเต้นแรงอยู่ฝ่ายเดียวน้ำตาที่หยุดไหลกลับเอ่อขึ้นมาอีก กี่ครั้งกี่หนแล้วที่เขาทำเหมือนคิดอะไรกับเธอ แต่สุดท้ายก็ถีบหัวส่งอย่างร้ายกาจ

ตัดใจเถอะ ฉัน...ไม่ใช่คนที่ดีสำหรับเธอหรอกคำพูดไม่กี่คำแต่ทำให้คนฟังใจแหลกสลายได้ไม่ต่างกับคนที่พูดเขาก็แทบจะหมดลมหายใจอยู่ตรงนี้เหมือนกัน

แต่ฉันต้องการนาย ฉันไม่ต้องการคนที่ดีอะไรทั้งนั้นหญิงสาวยกมือกุมแก้มทั้งสองข้างของดีโอไว้ สบตาเรียบนิ่งไม่กะพริบ

ต้องการคนที่ไม่ได้รักเธองั้นเหรอ อย่าเสียเวลากับคนอย่างฉันเลยนะซอฮยอนมือที่กุมแก้มดีโอไว้ร่วงลงมาอยู่ข้างตัว ไหล่เล็กสั่นไหว ซอฮยอนไม่อาจต้านทานความทรมานที่มันกำลังแล่นเข้ามาทำลายได้อีกแล้ว คำปฎิเสธชัดถ้อยชัดคำที่ได้ยินมันตอกย้ำความเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี เขาไม่ได้รักเธอ ไม่คิดจะรักเลยสักนิด

เข้า ฮึก เข้าใจแล้ว...ริมฝีปากสั่นเทาเม้มจนห้อเลือดเพื่อกลั้นสะอื้นไว้ ว่าจบก็หมุนปลายเท้าออกจากห้องพักคนเจ็บไปโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามอง

มองคนที่ทอสายตาเจ็บปวดไม่แพ้

 

 

ร่างบางแทบจะเหาะออกจากห้องจัดเลี้ยงเมื่องาน Machine จบลง เจสสิก้าเป็นห่วงพี่ชายจนอยากจะหายตัวไปที่โรงพยาบาลด้วยซ้ำ แต่พอมาถึงหน้าห้องคนเจ็บ น้องสาวกลับไม่กล้าผลักประตูเข้าไป เธอกลัว ยัยตัวแสบที่ไม่กลัวแม้แต่คิงเวลากลับกลัวการเห็นพี่ชายที่ตัวเองรักเจ็บปวด

ทำไมไม่เข้าไปละสิก้ายุนอาจับที่ข้อศอกเพื่อนเขย่าเบาๆ เพราะจนแล้วจนรอดเจสสิก้าก็ไม่มีท่าทีว่าจะเข้าไปในนั้น

ยุนอาฉันไม่กล้า ถ้าเกิดว่าฉันเข้าไปแล้วเห็นดโยเจ็บ ฉัน...ฉัน..จะทำยังไงลูกแก้วสีน้ำตาลเข้มสั่นระริกน่าสงสาร ยุนอา ยูริ ทิฟฟานี่ ลู่ฮาน คริส ชานยอล ซูโฮ ไค และเซฮุน ถึงกับไปไม่เป็นเมื่อเห็นยัยตัวแสบดวงตาสั่นไหวไม่ต่างกับเด็กที่กำลังหลงทางในเขาวงกต

หมอบอกฉันว่า ดีโอปลอดภัย อีกไม่กี่ชั่วโมงก็กลับได้แล้วคนหน้าหวานปลอบนางฟ้าตัวน้อยของพวกเขา อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว พอน้ำเกลือหมดกระปุกหมอก็อนุญาตให้เพื่อนเขาออกจากโรงพยาบาลได้

เข้าไปเถอะ ดโยคงรอแสบอยู่ไคบีบไหล่เล็กแคบของน้องสาวฝาแฝดอย่างให้กำลังใจ คนตัวเล็กหายใจเข้าออกช้า แล้วเอื้อมมือไปผลักประตู ส่วนคนที่เหลือก็รออยู่ด้านนอกเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับพี่น้อง

 

 

ดีโอที่ยังนั่งในท่าเดิม แม้ซอฮยอนจะออกจากห้องร่วมสองชั่วโมงแล้ว ทว่าทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม มีอยู่อย่างเดียวที่เพิ่มมากขึ้น ความเจ็บปวดทรมานยังไงล่ะ ที่มันมากขึ้นทุกครั้งที่หายใจเข้าออก เสียงเปิดประตูทำลายห้วงความคิดที่กำลังมีแต่ซอฮยอนให้ไปสนใจร่างเล็กที่มองมาทางเขาแทน

เจสสิก้าก้าวเข้าไปหาพี่ชายที่นั่งอยู่บนเตียงช้าๆ เพราะถ้าเดินเร็วกว่านี้หัวใจที่กำลังเต้นแผ่วอยู่แล้วอาจจะหยุดเต้นไปเลยก็ได้

ริมฝีปากหนาเม้มเป็นเส้นตรงเมื่อเห็นน้ำใสเอ่อขึ้นมาในลูกแก้วสีสวยของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้าง เตียง น้องสาวเขาปลอดภัย แค่นี้คนเป็นพี่ก็ไม่ขออะไรมากแล้ว หลายนาทีภายในห้องคนเจ็บยังคงตกอยู่ในความเงียบ ดีโอเห็นเจสสิก้ายังยืนนิ่งไม่พูดหรือขยับตัวก็รู้ในทันที น้องสาวของเขากำลังพยายามเข้มแข็งเพื่อเขา ในครอบครัว ถ้ามีคนใดคนนึงล้มลง ต้องมีอีกคนที่ต้องเข้มแข็งเพื่อจะได้ปกป้องคนที่ล้ม มะม๊ากับปะป๊ามักจะสอนพวกเราเสมอ แม้ยัยตัวแสบจะอยากร้องไห้มากแค่ไหน แต่ต้องกลั้นใจเก็บมันไว้

แสบ มานี่มาดีโอตบลงบนเตียงเขยิบร่างเพื่อให้น้องสาวขึ้นมานั่งข้างตัว ยัยตัวแสบไม่อยากขัดใจคนเจ็บจึงขึ้นไปนั่งโดยไม่พูดอะไรสักคำแถมก้มหน้าไม่สบตาพี่ชายยังกลัวอยู่ไหมมือหนาลูบผมนุ่มของคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา

“...”เจสสิก้าส่ายหัว เธอพูดไม่ได้ถ้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียว พี่ชายอาจจะจับได้ถึงน้ำเสียงสั่นเครือ

เฮ้อ~จะทำยังไงกับคนปากแข็งดีนะถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ

ก็บอกแล้ว...ว่า ...ไม่กลัว..เพียงแค่ได้เงยหน้าสบตาอบอุ่นของพี่ชายคนอวดเก่งก็ทนเก็บน้ำตา ไม่ไหวโผล่เข้ากอดพี่ชายไว้แน่น อย่า ฮึก ทำอะไรเสี่ยงๆแบบนี้ เราไม่ชอบ ฮึก ไม่ชอบ เข้าใจไหม! ฮือ~”

รับทราบแล้วครับ โอ๋น้า ไม่ร้องนะคนเก่งของพี่พี่ชายกอดตอบน้องสาวโยกตัวพลางลูบผมอย่างปลอบใจ ถ้าเจสสิก้าเป็นคนต้องมานอนบนเตียงคนเจ็บแทนเขาคงทนดูไม่ได้

ฮือ~”ยัยตัวแสบส่ายหัวซบใบหน้าไปกับอกกว้างของพี่ชาย ดีโอดันตัวเจสสิก้าออก พลางเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือราวกับว่าคนตรงหน้าคือของล่ำค่าที่แสนจะเปราะบาง

พี่ไม่เป็นอะไรแล้วไม่ร้องแล้วนะคะคนดีโน้มใบหน้าลงให้อยู่ระดับเดียวกับเจสสิก้าพร้อมกับมอบยิ้มอบอุ่นส่งไปให้เพื่อยืนยันว่าเขาไม่เจ็บแล้ว

อย่ามาโม้หน่อยเลย ถ้าไม่เจ็บจะมานอนบนเตียงคนป่วยทำไมเจสสิก้าทำจมูกฟุดฟิดสูดน้ำมูกเสียงดัง

ฮึ ต่อปากต่อคำได้แล้วนิเราดีโออดหยิกแก้มแดงทั้งสองข้างของน้องสาวไม่ไหว

โอ้ย! เราเจ็บนะคนตัวเล็กลูบแก้มของตัวเอง มองพี่ชายอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยกมือหยิกแก้มคนเจ็บนี่แน่ะๆ

อ่ะ! เอาคืนเหรอ”ดีโอไม่ยอมแพ้ จั๊กจี้เอวคนตัวเล็กคืน เจสสิก้าดุ๊กดิ๊กไปมา หัวเราะจนท้องขัดท้องแข็ง ยิ่งห้ามพี่ชายยิ่งแกล้งหนักกว่าเดิม

สียงหัวเราะจากด้าน ในทำเอาคนที่ลุ้นตัวโก่งอยู่ข้างนอกยิ้มออกมาอย่างโล่งอก แค่ไม่ต้องเห็นเจสสิก้ามีน้ำตาหรือเสียใจ พวกเขาก็เหมือนยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอกแล้ว



Bangkok Thailand

หมอตรวจอาการคนเจ็บเสร็จก็อนุญาตให้เขากลับ เขากลับมาพักรักษาตัวที่ห้องพัก ซึ่งมีลู่ฮานเป็นรูมเมท ส่วนกิจกรรมวันนี้ยังต้องดำเนินต่อไป เจสสิก้าจำใจต้องทิ้งพี่ชายไว้บนห้องเพื่อต้องมาร่วมกิจกรรม

“พี่เจสสิก้าคะ”เยริเดินกระเผลกตรงมาทางเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้มแล้วยื่นขวดน้ำเปล่าส่งมาให้ ทีแรกเจสสิก้าบอกให้รุ่นน้องพักบนห้อง แต่เธอกลับไม่กล้าอยู่คนเดียวเลยต้องพาลงมาด้วย เอาเป็นว่าตอนนี้เธอเป็นห่วงเยริมาก แก้มเนียนที่ถูกทำร้ายยังบวมฉึ่งอยู่เลย

ไหวแน่เหรอเยริ พี่เป็นห่วงเธอจัง

ไหวค่ะ ไหนๆก็มาถึงไทยแล้ว ถ้าอยู่แต่ในห้องเยริต้องอกแตกตายแน่เลยค่ะคนเจ็บทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาทีเล่นทีจริง ทำเอาเจสสิก้าอดขยี้ผมนุ่มอย่างเอ็นดูไม่ได้

สิก้าเสียงคุ้นเคยดังขึ้น ร่างสูงมาหยุดอยู่ที่หลังคนเจ็บ คนถูกเรียกมองผ่านหลังรุ่นน้องก็เห็นว่าเป็นเซฮุน ถึงว่าทำไมเยริยืนเกร็งแก้มแดงขนาดนี้

มีไร”ถามเสียงห้วนแล้วชักสีหน้าเชิงรำคาญ เซฮุนเดินอ้อมบุคคลที่สามมายืนข้างเจสสิก้าก่อนจะหยิกแก้มเพื่อนสนิทอย่างอดใจไม่อยู่

ใครบอกให้แกลงมาฮะ ทำไมไม่พักอยู่บนห้อง ฉันไปหาก็ไม่เจอเซฮุนบ่นไม่จริงจังนัก แกล้งเจสสิก้าไม่สนใจมองอีกคนที่ยืนอยู่ก่อนแล้วเลย แต่คนถูกหยิกแก้มกลับเอาแต่เหล่ตามองรุ่นน้อง รีบผลักอกร่างสูงออกห่างตัว เซฮุนดูอึ้งเพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนยัยตัวแสบจะหยิกแก้มเขากลับ แต่ทำไมถึง...

ล..เล่นบ้าอะไรของแกฮะ ฉันเจ็บนะเจสสิก้าเป็นคนทำลายความเงียบลงโดยการบ่นกลบเกลือนความหวั่นไหวของตัวเอง เมื่อเห็นเพื่อนสนิทเม้มปากเป็นเส้นตรง

แกเป็นอะไร ไม่สบายเหรอเซฮุนกลับมาทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจสสิก้าส่ายหัว ก่อนจะดึงเยริที่ยืนอยู่ข้างหลังเซฮุนมาอยู่ข้างตัว

ไอ้ฮุนนี่เยริ คนที่ช่วยฉันเหมื่อคืนอะคนที่ถูกหลงลืมก้มหัวให้เซฮุน ร่างสูงทำแค่พยักหน้ารับรู้เพราะเมื่อคืนเจสสิก้าเอาแต่เล่าเรื่องรุ่นน้องที่เพิ่งรู้จักให้เขาฟัง ก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทตัวเองเหมือนเดิม ทำเอารุ่นน้องที่เตรียมจะยิ้มให้ร่างสูงหน้าเจื่อน

แล้วตกลงแกลงมาทำไม กิจกงกิจกรรมบ้านั่นไม่ต้องทำหรอก ไปเที่ยวกับฉันดีกว่าฉันอยากไปสวนจตุจักร ไปเถอะเซฮุนพูดเองเออเอง ตอบเอง คิดเองเสร็จสรรพแล้วคว้ามือเล็กให้เดินตาม แต่เจสสิก้าขืนตัวไว้ ทำเอาเขาต้องขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เมื่อก่อนถ้าเป็นเรื่องหนีเที่ยวแหกกฎยัยนี่ไม่เคยพลาด

ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่กับเยริคนตัวเล็กแกะมือเพื่อนออกวิ่งไปเกาะหลังรุ่นน้อง

เป็นอะไรของแกอีกวะ ผีเข้ารึไง

ผีไม่ได้เข้า แต่ฉันไม่ไป

แต่ฉันบอกให้ไปแกก็ต้องไป มานี่อีกคนก็ไม่ยอมแพ้เดินไปดึงแขนเจสสิก้า ทำเอาเยริที่ถูกร่างบางจับเสื้อไว้แน่นเสียหลักล้มลง คนเจ็บลงไปนั่งกุมข้อเท้าบนพื้นด้วยสีหน้าเหยเก ส่งผลสองคนที่เอาแต่ทะเลาะกันตกใจยกใหญ่

เยริพี่ขอโทษนะ เป็นยังไงบ้างคนตัวเล็กวิ่งไปพยุงรุ่นน้องขึ้นแต่เพราะตัวเธอเล็กกว่าเยริทำให้เธอพยุงไม่ขึ้น เซฮุนกลอกตาเท่าจำนวนความเซ็งเดินไปช่วยเจสสิก้าพยุงรุ่นน้อง

ไม่เป็นไรค่ะ โอ้ย!!!แค่จะก้าวเดินก็แทบจะล้ม ขนาดมีทั้งเซฮุนและเจสสิก้าพยุงไว้คนละข้างแล้วแท้ๆ ชายหนุ่มมองหน้าลำบากใจของเพื่อนสนิท สีหน้าเหมือนจะร้องไห้ของอีกฝ่ายทำให้เซฮุนตัดสินใจย่อลงช้อนร่างคนเจ็บมาอยู่ในอ้อมแขน

เจสสิก้าที่ไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจอึ้งไปอึดใจเดียวมือก็กำเข้าหากันแน่นอย่างลืมตัว เล็บจิกฝ่ามือแต่เจสสิก้ากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ได้แต่มองแผ่นหลังเพื่อนเดินห่างไปเรื่อยๆ ทำไมหัวใจเธอมันเต้นช้าลงแบบนี้ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมันบีบเข้าหากันจนเธอหายใจไม่ออก ทำไมต้องไม่ชอบใจเลยที่เซฮุนอุ้มผู้หญิงคนอื่น เจสสิก้ารีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆนั้นออก นั่นเยริคนที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้นะ!

เซฮุนชะงักเมื่อไม่เห็นเพื่อนสนิทเดินตามมาเลยหันหลังไปเรียก เจสสิก้าเหมือนได้สติจึงวิ่งตามร่างสูง แต่ก็ยังรักษาระยะห่างไว้ไม่อยากเข้าไปเดินเป็นกางขว้างคอ

 

เยริถูกหมอประจำโรงแรมห้ามไม่ให้เดินเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ เจสสิก้ายิ่งรู้สึกผิดไปกันใหญ่เพราะต้นเหตุการณ์เจ็บตัวของรุ่นน้องมันมาจากเธอทั้งนั้น

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะหลังจากกลับมาอยู่บนห้องพัก เจสสิก้าก็เอาแต่ทำหน้ายุ่งเพราะนึกโทษตัวเองอยู่ได้ ลำบากถึงคนเจ็บที่ไม่คิดอะไรต้องยื่นมือไปกุมมือรุ่นพี่อย่างปลอบใจ

เพราะพี่แท้ๆเลย เธอเลยต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

“เยริสบายมากเลยค่ะ อีกอย่างได้อยู่ใกล้คนที่ชอบแบบนี้มันก็ดี”คำบอกเล่าของเยริส่งผลให้คนฟังสะอึกเพราะคงไม่แคล้วจะหมายถึงที่เซฮุนอุ้มก่อนหน้านี้

“อืม ถ้าอย่างงั้นนอนพักเถอะ พี่จะอยู่เฝ้าเธอเอง”ลุกขึ้นจัดแจงที่นอนให้คนเจ็บ ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นเสียก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คนด้านในไม่รอช้ารีบวิ่งไปเปิดประตู เซฮุนที่ยืนอยู่นอกระเบียงเดินเข้ามา ด้วยความรวดเร็วตามเจสสิก้าไปยืนระวังหลังให้คนตัวเล็ก

มาทำอะไรกันเยอะแยะเนี้ยเมื่อเปิดประตูออกมาก็พบ กับคริสกับยุนอามายืนอออยู่หน้าห้องทำให้นางฟ้าอดแปลกใจไม่ได้

มารับแกไง ไปกันเถอะเขารอแกอยู่คนเดียวนะยุนอาตรงเข้ามาฉุดข้อเพื่อน แต่เซฮุนก็รั้งไว้

พาสิก้าไปไหน

ก็เขามีกิจกรรมข้างล่าง แล้วสิก้ามันเป็นAngelมันต้องไปร่วมกิจกรรมด้วย ปล่อยเซฮุนแทบจะชักมือกลับไม่ทันเมื่อยัยจอมเผด็จการอ้าปากเตรียมจะกัดมือเขา

แต่...

ไม่มีคำว่าแต่ แกก็ต้องไปด้วย มานี่เลยยุนอาท้วงก่อนจะเขย่งตัวขึ้นล็อกคอคนตัวสูงกว่าให้เดินตาม

เดี๋ยว ฉันไปไม่ได้

ทำไมละ เจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่าคริสรีบร่างบางหมุนตัวหาบาดแผลอย่างกับตุ๊กตา

เปล่าหรอก แต่ว่า...เจสสิก้ามองเข้าไปในห้อง เธอทิ้งเยริไว้ไม่ได้ขาเจ็บขนาดนั้นจะเดินเหินก็ลำบากอยากได้อะไรใครจะหาให้

 

 

ปัง!

ประตูห้องที่จงใจปิดลงให้เกิดเสียงดังส่งผลให้คนด้านนอกต้องข่มตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน หลังจากตกลงกันในที่สุดคนที่จะต้องอยู่เฝ้าเยริก็คือเซฮุนทำให้คนตัวโตโมโหจนเมินเพื่อนสนิทแถมยังไม่พูดไม่จาด้วยอีก

เจสสิก้ายืนมองประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกใจหาย เซฮุนเป็นเหมือนทุกอย่าง ตั้งแต่จำความได้เจสสิก้าก็ไม่เคยห่างจากโอเซฮุนได้นานเลย เธอกับเขาไม่เคยห่างกันเกินสองวันด้วยซ้ำ แต่ทำไมในใจเวลานี้ แค่ประตูบานเดียวเท่านั้นที่กั้นไว้ ทำไมถึงได้ดูเหมือนยืนอยู่คนละซีกโลก

คริสเหมือนจะดูออกถึงความคิดของยัยตัวแสบได้แต่ยืนมองเงียบๆ  ถึงคนตัวเล็กจะทำเป็นร่าเริง แต่ดวงตาที่กำลังฉายแววเจ็บปวดตอนนี้ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเขาได้

เจสสิก้าจะอยู่ในสายตาเป็นคนแรกและคนเดียว...

ขอบคุณรุ่นพี่มากนะคะ ที่อยู่เป็นเพื่อนเยริเยริมองคนที่นั่งหน้าหงิกอยู่บนโซฟาปลายเตียง

อืมนักรบแห่งธันเดอร์พยักหน้า ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจคุยกับใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละ ถ้ายัยนี่ถามเขาอีกคำเดียว เขาอาจจะระเบิดอารมณ์ใส่เธอก็ได้

รุ่นพี่อยากออกไปหาเพื่อนก็ได้นะคะ เยริอยู่คนเดียวได้”

อืม

รุ่นพี่หิวไหมคะ

ไม่

ระ...

นี่หยุดถามฉันสักทีได้ไหม น่ารำคาญ!จนได้ เขาว่าจะไม่แล้วเชียว เยริอึ้งไปแล้วรีบเดินกระเผลกตรงมาหาคนที่ยืนจังก้ามองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง ก่อนจะคุกเข่าก้มหัวลง

ฮึก ขอโทษค่ะ ฮึก ขอโทษนะคคนโมโหกลอกตาขึ้นอยากระอา ฉุดคนขี้แยให้ลุกขึ้น ถ้ายัยตัวเล็กของเขามาเห็นคงคิดว่าเขาทำร้ายรุ่นน้องตัวเองแล้วพาลโกรธแน่

หยุดร้องซะที น้ำตาของเธอมันจะยิ่งทำให้ฉันอารมณ์เสียถึงจะอยากทำเป็นใจแข็งแต่ผู้ชายก็คือผู้ชาย ต้องแพ้น้ำตาผู้หญิงอยู่วันยังค่ำ เยริยกมือปิดปากกลั้นเสียงร้อง คนอารมณ์ร้อนสายตาอ่อนลง โยกหัวอีกฝ่ายแผ่วเบา

เข้าใจง่ายดีนิ ครั้งหน้าอย่าอ่อนแออีก มันจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนน้ำตาเอ่อขึ้นมาอีกเมื่อยิ่งเห็นแววตาอบอุ่นของร่างสูงทำให้สมองเบลอ จนลืมตัวกระโดดกอดเซฮุน ร่างสูงไม่ทันตั้งตัวเสียหลักล้มบนเตียงกว้าง ร่างของหญิงสาวทาบทับตัวเขาจนขยับตัวลำบาก

ปึก!!!!!!!

แก้วชาไข่มุกที่เจสสิก้าตั้งใจซื้อมาฝากเพื่อนสนิทหล่นลงกับพื้นพรม เรียกสติที่หายไปของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี เซฮุนผลักเยริออกจากตัวเด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเดินตรงไปหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ปลายเตียง แต่ก่อนที่มือหนาจะคว้ามือเล็ก เธอก็ถอยหลังแถมยังมองเหมือนเพื่อนสนิทเป็นตัวประหลาด ลูกแก้วสีนิลที่เคยทอประกายความสดใสตอนนี้สั่นไหวอย่างน่าใจหาย

ขะ ขอโทษนะคนตัวเล็กเค้นเสียงบอกเซฮุนที่ยืนหน้าเครียดมองเธออยู่

มันไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะเซฮุนไม่รู้จะอธิบายยังไง เรื่องล้มบนเตียงมันเป็นอุบัติเหตุแต่สีหน้าของอีกฝ่ายมันทำให้การอธิบายเป็นเรื่องยาก

ฉันแค่แวะว่าดูอาการเยริน่ะ ถ้างั้นฉันว่าฉันไปก่อนดีกว่าพูดจบร่างเล็กก็พลุนพลันออกจากไป เซฮุนจะวิ่งตามแต่ถูกยุนอาที่เห็นเหตุการณ์พร้อมเจสสิก้าขวางไว้

“เดี๋ยวฉันตามไปเอง แกอยู่จัดการทางนี้เถอะ”ผลักอกแกร่งเต็มแรงพร้อมมองเลยหลังไปถลึงตาใส่เด็กที่นั่งหน้าเสียอยู่ยนเตียง

เซฮุนจนปัญญาเพราะถ้าตามไปเจสสิก้าคงไม่ฟังอะไรอยู่ดี คงต้องรอให้อีกคนสงบสติอารมณ์ก่อนสักพัก

 

 

เจสสิก้าวิ่งมาหยุดหายใจหอบอยู่ที่ไหนสักแห่งในกรุงเทพ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวิ่งออกมาทำไม ทั้งที่เซฮุนไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้าเขาจะไปทำอะไรกับใครเธอก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเขาอยู่แล้ว แต่หัวใจตอนนี้มันกลับจะหยุดเต้นเอาซะดื้อๆ ความรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้

มันคืออะไร

 

 

หลังจากวางสายจากยุนอาเจสสิก้าก็เดินมาเรื่อยๆ คุ้นเหมือนเคยผ่านมาแล้ว นี่เธอเดินวนอยู่ที่เดิมมาร่วมชั่วโมงแล้วเหรอ โอ้ย แล้วทำไมเธอต้องมาคิดมากกะอีแค่เพื่อนสนิทตัวเองนอนทับกับผู้หญิงคนอื่นบนเตียงด้วยนะ เจสสิก้ากวาดตามองรอบตัวก็เห็นว่าเป็นร้านรวงแหล่งช๊อปปิ้งที่ไหนสักแห่งในกรุงเทพนี่แหละ ก่อนที่จะเดินต่อสายตาก็เหลือบเห็นเงาสะท้อนจากกระจกของร้านขายเสื้อผ้า เธอรีบหันไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยความรวดเร็ว ทำเอาคนที่เดินตามคนตัวเล็กมาร่วมชั่วโมงสะดุ้งเพราะ ตั้งตัวหลบไม่ทัน ลู่ฮานโบกมือทักทายเจสสิก้ายิ้มแก้เก้อ ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างเล็กใกล้ๆ

อากาศดีจัง เอ่อลู่ฮานเริ่มรู้สึกว่าลิ้นมันจะพันกันและผลการประมวลของสมองช้าลง พอมองไปรอบๆแล้วก็เห็นว่าแดดยามบ่ายมันจ้าจนแสบตาไปหมด นี่อากาศดีห่าอะไรกัน“จริงๆอากาศก็ไม่ดีเท่าไหร่หรอก แต่... โอเค้! ”หมดเวลาแถแล้วมั้ง คนหน้าหวานยกมือขึ้นยอมแพ้กลายๆหลังจากพยายามหาข้อแก้ตัว

“ฉันเป็นห่วงเธอเลยตามมา ขอเดินด้วยคนนะ”

 

 










































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,650 ความคิดเห็น

  1. #2594 one9love (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 06:03
    แสบชอบคิดไปเองอะะ
    #2,594
    0
  2. #2593 Fpc Man U (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 21:42
    เห้อเพราะเยริคนเดียวแท้ๆ ทุกอย่างเลยแย่ไปหมด - -^
    #2,593
    0
  3. #2591 GreenTea93 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 19:09
    หน่วงเลยเห้อออออ ไรท์สู้ๆมาต่อเร็วๆนะค้าาา
    #2,591
    0
  4. #2590 maomao_j (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 06:30
    ฮึ้ยว่าแล้วว่าสักวันเยริจะนำปัญหามาให้ฮุนสิก เอาเยริออกไปเลย จะเชียลู่สิกแล้วน่ารักอ่ะแถไปไม่ดูเลย
    #2,590
    0
  5. #2589 FanKS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 23:42
    ฮุนไม่เคยเบื่อสิก้า เค้าก็ไม่เคยเบื่อฟิคเรื่องนี้เลย
    #2,589
    0
  6. #2588 BaekYeon_gg (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 22:24
    คิงแห่งธันเดอร์คือแบคฮยอนหรอ??หรือไม่ใช่??
    #2,588
    0
  7. #2587 one9love (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 20:27
    ฮิ้ววววว
    #2,587
    0
  8. #2586 Smurfette (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 18:48
    อ้าว กลับมาเขียนเรื่องนี้แล้วเหรอ ? ขำตรงเรียกสิก้าว่านางฟ้า นึกถึง น้องนางฟ้า (นุ่น) เมื่อคืนเลย ว่างๆ ไว้ไปอ่านย้อน ฮุนสิกน่ารักๆๆๆ ปล. ห้ามลบอีกนะ
    #2,586
    0
  9. #2585 jaoyingkobbbbb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 13:44
    อึ่ยย. น่ารักอะ
    #2,585
    0
  10. #2584 B'Bell Waranya (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 12:42
    ชอบแบคสิกมากค่าาา
    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์เตอร์
    #2,584
    0
  11. #2583 GreenTea93 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 12:12
    โง้ยยยยไรท์มาต่อแล้วฮือดีกับใจมาก
    #2,583
    0
  12. #2582 maomao_j (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 09:33
    กรี๊ดดดสิก้าเธอรู้ใจตัวเองสักทีเถอะ ฮุนก็ดูจะชั้ดเจนน้ะ ฟินแบคสิกน้ะเนี่ย รอค่าาา
    #2,582
    0
  13. #2581 Jupiter asporwer (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 21:00
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #2,581
    0
  14. #2579 BaekYeon_gg (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 17:34
    มาต่อเร็วนะคะ จะรอค่า^^
    #2,579
    0
  15. #2577 jaoyingkobbbbb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 13:59
    มาต่อเร็วๆๆๆน้า
    #2,577
    0