⊿◤[SNSD✖EXO] -HunSic- O(H)VER THINKING [sehun jessica]

ตอนที่ 16 : ตอนที่ สิบหก l สกาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 481
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 พ.ย. 58






















 

 




















 

             ลู่ฮานนั่งมองคนตรงข้ามที่นั่งใจลอยตั้งแต่มาอยู่ในร้านไอศกรีม เห็นคนตัวเล็กชอบทานมันมากเลยพามาทาน หวังว่าถ้าได้ทานไอศกรีมที่ชอบเจสสิก้าจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง แต่เปล่าเลย ไอศกรีมรสช๊อคโกแลตชิพในถ้วยยังไม่ถูกแตะแม้แต่น้อย จนมันละลายทานแทบไม่เหลือรูปร่างเดิม

คนหน้าหวานตัดสินใจวางเงินค่าไอศกรีมลงบนโต๊ะ ก่อนจะฉุดมือเล็กให้ลุกขึ้นเดินตาม เจสสิก้าดูแปลกใจไม่น้อย ที่จู่ๆเขาก็พลุนพลันพาเธอออกมา

จะไปไหนคนหน้าหวานไม่ตอบแค่หันมายิ้มน้อยๆให้เจสสิก้าเท่านั้น

ลู่ฮานจูงมือคนกำลังเศร้าขึ้นมาบนสะพานข้ามแม่น้ำเส้นใหญ่ ภาพแม่น้ำสายยาวแสงสีในเมืองกรุงเริ่มส่องสว่าง ทำให้คนตัวเล็กละสายตาจากภาพตรงหน้าไม่ได้

ชอบป่ะคนถูกถามพยักหน้าหงึกหงักหันมายิ้มกว้างให้คนข้างตัว

นายมาที่นี่ถูกได้ไง

พี่เคยมากรุงเทพสองสามครั้งน่ะปริ๊นซ์หน้าหวานโยกหัวคนตัวเล็กแล้วเราล่ะ ฮื้อ อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างรึยัง

ดีขึ้นบ้างแล้ว ขอบคุณนะเจสสิก้าตบไหล่เพื่อนสนิทฝาแฝดตัวเองแปะๆ ลู่ฮานอดยิ้มไม่ได้ ได้ยินว่าเจสสิก้าดีขึ้นเขาก็พอใจแล้วนายเคยมีความรักมั้ยอะนายปริ๊นซ์เจสสิก้าพูดขึ้นลอยๆ ปริ๊นซ์แห่งไพลอสชะงักไปราวกับกำลังคิดบางอย่างอยู่

“ก็เคยนะ”มือหนายกเกาท้ายทอยแก้เก้อแล้วเบนไปมองแม่น้ำสุดลูดหูลูกตาแทนใบหน้านวลน่ารัก

“ตอนนายรัก นายเป็นยังไง”ลู่ฮานอดหันกลับมามองใบหน้าคล้ายกำลังคิดไม่ตกของเจสสิก้าไม่ได้

ก็คงอยากเห็นหน้าเขาทุกวัน อยากอยู่ใกล้ๆ อยากได้ยินเสียง อยากดูแล อยากปกป้อง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคนที่เรานึกถึงมักจะเป็นเขาคนแรกเสมอ เวลาที่เห็นเขาเจ็บเราจะเจ็บกว่าหลายล้านเท่า ใจเต้นแรงทุกครั้งแค่ได้ยินใครเรียกชื่อเขา แต่จะเจ็บปวดทุกครั้งถ้าเขาให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเรา ประมาณนี้...มั้งยิ่งพูดลู่ฮานยิ่งรู้สึกว่ามันเหมือนตัวเขาเอง

ความรู้สึกที่มีต่อคนข้างตัว

เจสสิก้านิ่งงันสบตาคล้ายกวาง สิ่งที่เขาบอกมันตรงกับสิ่งที่เธอรู้สึกทุกครั้งเวลาที่อยู่กับ

โอ เซฮุน

นี่เธอรักเพื่อนสนิทตัวเองเหรอ ไม่หรอก มันจะเป็นไปได้ยังไง เธอกับเซฮุนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่จำความได้ บางทีสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้อาจจะเรียกว่าอาการหวงเพื่อนสนิท แค่ความกลัว...กลัวว่าเซฮุนจะให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเธอ กลัวไม่มีเพื่อนไปเที่ยวเล่นอย่างเมื่อก่อน

ก็แค่นั้น...

 

 

เจสสิก้ามองยูริ เยริ และซอฮยอนหลับหายใจสม่ำเสมออยู่บนเตียงกว้าง ตอนแรกก็ว่าจะนอนเหมือนกัน แต่กลับนอนไม่หลับซะงั้น เมื่อวานพอกลับมาที่ห้องเยริก็เอาแต่พูดขอโทษเธอไม่หยุด เจสสิก้าได้แค่ลูบผมนุ่มอย่างปลอบโยน

สุดท้ายก็ออกมาเดินเล่นบนชายหาด แดดยามเช้ามันสร้างพลังงานให้คนได้จริงๆ ยกเว้นเธอ ร่างกายดูจะไม่รับอะไรเข้ามาง่ายๆเลย เดินมาได้สักพักก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังเผชิญหน้าอยู่เป็นใคร หญิงสาวทำหน้าไม่ถูกเลยตัดสินใจเดินหนี แต่ถูกเพื่อนสนิทคว้าข้อมือไว้ก่อน

แกหลบหน้าฉันทำไมเซฮุนที่ตั้งใจมาเดินเล่น บังเอิญมาเจอคนที่อยากจะพบหน้าตั้งแต่เมื่อวาน แต่เธอกลับเอาแต่หลบหน้าเขาซะอย่างงั้น มันน่าโมโหมั้ย ปกติถ้าเวลาทะเลาะกันไม่เคยโกรธกันข้ามวันเลย

“ฉันเปล่า

เปล่างั้นเหรอ แล้วทำไมต้องเดินหนี

ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร ปล่อยฉันได้แล้วเจสสิก้าพยายามจะแกะมือเซฮุนออก แต่นี่มันไอ้ปลาหมึก

ไม่ปล่อย แกต้องคุยกับฉันให้รู้เรื่องเพราะคนตัวเล็กไม่หยุดดิ้น เขาเลยจัดการรวบร่างเธอมาอยู่ในอ้อมกอดซะเลย ทำให้ใบหน้าของเจสสิก้าซุกไปกับอกซ้ายของเพื่อนสนิททำให้ได้ยินเสียงเต้นหัวใจของอีกฝ่ายชัดเจน

ปล่อยนะ ไอ้ฮุนทำบ้าอะไรของแกฮะ

ใช่ฉันมันบ้า แต่ขอร้องล่ะ ช่วยฟังคนบ้าคนนี้ที ขอร้องละ ขอร้องเซฮุนกดจมูกโด่งไปบนผมนุ่มอย่างห่วงหา แค่วันเดียวที่ต้องห่างจากเจสสิก้าใจเขาก็อยู่แทบไม่สุข แถมยังห่างกันเพราะความไม่เข้าใจอีก ยิ่งแย่เข้าไปอีก

“...”

เมื่อวานมันเป็นอุบัติเหตุคนฟังถึงกับกำเสื้อเซฮุนไว้แน่น

“...”

ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่เคยคิดอะไรกับเด็กคนนั้นเลย ขอโทษนะเซฮุนสัมผัสได้ถึงความชื้นบนอกซ้ายยิ่งทำให้เขากอดเจสสิก้าแน่นขึ้นกว่าเดิม ทำไมนะ ทำไมยิ่งอยู่ใกล้แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนอยู่ไกลกันไปทุกที

ทำไมต้องขอโทษด้วย...แกไม่ได้ทำอะไรผิดคนตัวเล็กตอบเสียงอู้อี้ ล้มเลิกความคิดที่จะออกจากอ้อมกอดของเซฮุนถึงร่างกายมันจะค้านให้ตายแต่หัวใจเธอมันร่ำร้องที่จะอยู่ในอ้อมกอดเขา

ผิดสิ ฉันผิดผิดที่คิดกับแกเกินเพื่อน...ฉันรักแก

ไม่ผิดหรอก”เขาดันตัวเจสสิก้าออกสบตาที่มีน้ำใสคลออยู่อย่างไม่เข้าใจ ที่เขากอดกับผู้หญิงคนอื่น ไม่รู้สึกอะไรบ้างรึไง!

“...”

ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษแก ที่...เข้าไปขัดจังหวะเจสสิก้าไม่เข้าใจเหมือนกันทั้งที่จะพูดดีๆกับเพื่อนแล้วแท้ๆ แต่ก็ต้องจบลงด้วยการประชดประชัน แววตาคมมองคนตัวเล็กฉายแววเจ็บปวด

ทำไมต้องพูดแบบนี้ด้วย...ฉันแคร์แกมากนะ

ก็บอกแล้วไงว่าฉันเข้าใจทุกอย่าง เลิกพูดถึงเรื่องนั้นสักที ฉันลืมมันไปหมดแล้วเจสสิก้าผลักอกเซฮุนก่อนจะวิ่งผ่านเขาไป วิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกร่างสูงคว้าเอวเอาไว้อีก คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักแต่ไม่มีทีท่าว่าเซฮุนจะปล่อยเธอลงเลย เมื่อคนตัวแสบดิ้นไม่เลิกเซฮุนเลยตัดปัญหาอุ้มเจสสิก้าพาดบ่าดินตรงไปที่เรือยอร์ช คนถูกอุ้มอยู่เบิกตากว้าง ส่งเสียงโวยวายไม่หยุด สุดท้ายเธอก็สู้แรงและความเอาแต่ใจของเขาไม่ได้ ออกเรือมาได้ไม่ไกลเจสสิก้าก็ออกฤทธิ์จะกระโดดลงจากเรือ เซฮุนรีบหยุดเครื่องวิ่งมาจับร่างเล็กไว้

ทำบ้าอะไรของแกฮะ อยากตายรึไง

แกนั้นแหละทำบ้าอะไร พาฉันกลับไปที่ฝั่งเดี๋ยวนี้

ไม่โว้ย ยังไงก็ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง ให้มันเคลียร์ๆไปเลย แกจะมางอนฉันข้ามวันข้ามคืนแบบนี้ ฉันไม่ยอม!

 

 

เซฮุนแสยะยิ้มมองคนที่เอาแต่ดิ้นขลุกขลักพยายามจะแกะเชือกที่มัดมือและปิดปากออก คนฤทธิ์มากก็ต้องเจอแบบนี้แหละ ความจริงเขาไม่อยากทำแบบนี้หรอกแต่มันจำเป็นจริงๆ

เจสสิก้ามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาเครียดแค้นอย่าให้เธอแกะเชือกบ้านี่ไปได้นะ จะเอาคืนให้สาสมเลย ว่าจะออกห่างจากเขาแล้วเชียว แต่พอจะไปทำไมกลับต้องมาอยู่ใกล้กันทุกที ทำไมเซฮุนต้องพยายามอธิบายให้มากเรื่องทั้งที่เธอเป็นแค่เพื่อน

เมื่อแน่ใจว่าขับเรือออกมาไกลจนไม่มีใครตามมาได้แล้ว เซฮุนก็จอดเรือไว้กลางทะเลสีคราม เดินเข้าไปหาเจสสิก้าที่นั่งถูกมัดมือมัดปากไขว้หลังไว้

เป็นไง หมดฤทธิ์รึยังฮะ โอ๊ย!!!เจสสิก้ายกขาที่ไม่ได้ถูกมัดถีบไปที่ต้นขาเซฮุนจนเขาร้องเสียงหลง เล่นแบบนี้ใช่มั้ย ด้ายยยเซฮุนพยักหน้า ก่อนจะแกะผ้าปิดปากคนตัวเล็กออก หยิกแก้มทั้งสองข้างเพื่อลงโทษ เขาทำรุนแรงกว่านี้ไม่ได้แล้วแหละ เขาเอาคืนเจสสิก้าได้แค่นี้ ต่อให้ยัยนี่ทำเขาเจ็บกว่านี้ เขาก็ทำได้แค่หยิกแก้มเพื่อเอาคืนเท่านั้น

ฉัน-ไม่-เล่น-แต่-เอา-จริงเมื่อปากเป็นอิสระก็รีบโต้กลับทันที

ฉันก็ไม่เล่น ฉันจริงจังเหมือนกัน ถ้าแกไม่ยอมบอกว่าทำไมไม่เลิกโกรธฉัน ก็นอนกลางทะเลกันไปเลย

ไอ้ ไอ้ โอ๊ยยย ฉันจะด่าแกยังไงให้สาสมกับความเอาแต่ใจของแก ฮึ้ยอยากจะชี้หน้าด่าก็ทำไม่ได้เพราะมือถูกมัดไว้ เหมือนจะรู้ความคิด เซฮุนวาดแขนทั้งสองข้างไปด้านหลังเจสสิก้า เหมือนตอนนี้ทั้งเขาและเธอกำลังกอดกลายๆ จมูกโด่งชิดกับจมูกรั้นจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดบนผิวหน้า จากที่โวยวายกลับหยุดชะงักไปเมื่อสายตาคมจับจ้องทำบ้าอะไรของแกพยายามจะถอยดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุม

อยู่เฉยๆฉันจะแก้มัดให้เซฮุนพูดเบาราวกระซิบ เขาใช้เวลาแก้เชือกอย่างอ้อยอิง อยากอยู่ใกล้ๆคนตัวเล็กให้นานๆ แต่สุดท้ายเวลาแห่งความสุขมักจะหมดเร็วเสมอ เชือกที่พันธนาการข้อมือเล็กไว้ก็คลายออก ทันทีที่เป็นอิสระก็ผลักอกเซฮุนให้ถอยแล้วลุกขึ้นยืน

จะพูดอะไรก็พูดมาสิจะได้รีบกลับไม่อยากอยู่กับเซฮุนตามลำพังนานนักหรอก ถ้านานกว่านี้เขาอาจจะรู้ว่าความรู้สึกของเธอมันไม่เหมือนเดิม เซฮุนจับไหล่เล็กให้หันมาเผชิญหน้า สบตาของเจสสิก้าแล้วเชยปลายคางมนขึ้นให้เงยมาสบตากัน

ฟังให้ดีๆนะ ฉัน-ไม่-ได้-ชอบ-เยริเมื่อได้ฟังเจสสิก้าก็เม้มปากแน่น เซฮุนกลอกตาดูจากสีหน้าแล้วคงจะไม่เชื่อเขาสินะ ฉันไม่ได้ชอบเยริจริงๆ เพราะฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้วตัดสินใจพูด เพื่อเจสสิก้าจะได้เลิกคิดว่าเขาชอบรุ่นน้องตัวเองสักที คนฟังใจกระตุกวูบอย่างน่ากลัวแถมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังตีหน้ายุ่งมากขนาดไหน

ใคร ใครหรอที่แกรักพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ข่มใจถามคนตรงหน้า ร่างสูงส่ายหน้า มือหนาก็ค่อยๆปัดกลุ่มผมที่ยุ่งไม่เป็นทรงของเจสสิก้าให้เข้าที่

ถ้าแกรู้ว่าฉันรักใคร แกอาจจะเกลียดฉันไปเลยก็ได้

ไม่ ฉันจะไม่เกลียดแกแน่ ถึงจะเป็นคนที่ฉันเกลียดฉันก็ไม่โกรธ จริงๆนะฮุน บอกมาเถอะ

แกไม่ต้องสนใจหรอกน่า เอาเป็นว่าฉันไม่ได้ชอบเด็กนั่น เรามาคืนดีกันเถอะนะเซฮุนยกนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้าคนตัวเล็ก เจสสิก้ามองมันอย่างเจ้าเล่ห์อ้าปากงับนิ้วก้อยของเพื่อนเต็มแรง เด็กหนุ่มร้องโอดโอย แต่ไม่กล้าดึงนิ้วออกมาเพราะกลัวบีเกิ้ลน้อยเจ็บฟัน

เราไม่ได้ทะเลาะกันนะ ทำไมต้องคืนดีด้วยเมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนเริ่มซีด เลยยอมปล่อยนิ้วก้อยที่ตอนนี้มีรอยฟันเธออยู่ ชกอกแกร่งอย่างหมั่นไส้

“แกพูดจริงหรอ เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมใช่ไหมเซฮุนยิ้มกว้าง เจสสิก้าพยักหน้ายิ้มตอบ ร่างสูงดีใจดึงคนตัวเล็กมากอดจนตัวลอย คนถูกกอดได้แต่หัวเราะกับท่าทางไม่ต่างกับเด็กหกขวบของเขา

ไคตบบ่าแกร่งของเพื่อนต่างโรงเรียนดังปุๆเหมือนกับต้องการจะส่งกำลังใจให้ร่างสูง สายตาของชานยอลยังจับจ้องท้องทะเลไม่วางตา เขายืนอยู่ตรงนี้มานานมากแล้ว นานพอจะเห็นเจสสิก้าเดินอยู่คนเดียวจนกระทั่งเจอกับเซฮุน ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นอยู่ในสายตาเขากับไคตลอดเวลา พอจะรู้ว่าไม่มีหวัง แต่ลึกๆแล้ว เขาหวังว่าเจสสิก้าจะคิดอะไรกับเขาบ้าง

ไม่เคยต้องยอมให้ผู้หญิงหน้าไหนเลย ยัยเด็กปีศาจเป็นคนแรกที่ทำให้เขาปั่นป่วนทั้งร่างกายและ...หัวใจ ชานยอลได้แต่บอกไคว่าไม่เป็นอะไร แต่ใจเขามันกำลังแย่

เขาห้ามใจไม่ทัน

 

 

เซฮุนเซ็งเต็มประดา ว่าจะพาเจสสิก้าดำน้ำดูปะการังก่อนแล้วค่อยกลับ แต่คนตัวเล็กกลับดื้อจะกลับให้ได้ เฮอะ ใช่สิ ถ้าเป็นหนุ่มๆคนอื่นคงดำไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว ถึงจะรู้สึกงอน แต่แขนที่พาดบนไหล่เล็กก็ไม่มีท่าทีว่าจะยกออกง่ายๆ เดินเข้ามาให้ห้องอาหารของโรงแรมก็เห็นแทยอน และทิฟฟานี่นั่งทานอาหารเช้าอยู่เลยนั่งทานด้วยกันซะเลย เซฮุนตักอาหารให้คนตัวเล็กอย่างเอาใจ ทำเอาอีกสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอากาศธาตุไป

โต๊ะที่เต็มไปด้วยความรื่นเริงกลับเงียบเสียงลง เมื่อคนมาใหม่มายืนฉีกยิ้มอยู่หัวโต๊ะ

นึกว่าหายไปไหน ที่แท้ก็ลงมาหาอะไรทานกันนี่เองเจสสิก้าปัดมือที่เซฮุนกำลังจะป้อนปลาหมึกออกห่าง

เยรินั่งก่อนสิเธอย้ายตัวเองที่นั่งข้างเซฮุนไปนั่งเบียดกับทิฟฟานี่และแทยอน เพื่อสละที่ให้คนมาใหม่ได้นั่ง เซฮุนหมวดคิ้วมองเพื่อนสนิทอย่างไม่เข้าใจ ทำไมต้องทำขนาดนี้ เยริยิ้มเขินเดินลงมานั่งข้างเซฮุนก้มหน้างุด

ทำไมลงมาคนเดียวล่ะ หมอห้ามเดินไม่ใช่หรอทิฟฟานี่กลืนเนื้อปูลงคอก่อนจะถามคนที่นั่งตรงข้ามกับเธอ

ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอใคร แล้วก็หิวน่ะค่ะเลยลงมาหาอะไรทาน”gpibตอบพลางยิ้มกว้าง แทยอน ทิฟฟานี่สบตากันโดยอัตโนมัติ

ฮุนตักแกงเขียวๆนั้นให้น้องหน่อยสิเจสสิก้าชี้ไปที่แกงเขียวหวานที่อยู่ใกล้มือเพื่อนสนิท

ทำไมฉันต้องตักด้วย ไม่มีมือรึไงประโยคแรกถามเจสสิก้า แต่ประโยคสุดท้ายหันมาถามคนข้างตัว ทำเอาคนมาใหม่รีบหุบยิ้มน้ำตาคลอเต็มเบ้า

ไอ้ฮุน ทำไมพูดกับน้องแบบนั้นล่ะ ถ้าแกไม่ตักฉันตักให้เองก็ได้เจสสิก้าอยากลุกไปหยิกคนปากเสียแต่เพราะอยู่ห่างกันเลยลำบากที่จะลงโทษ ก่อนจะพยายามยื้อแขนไปที่ชามแกงเขียวหวาน ทำเอาเซฮุนกลอกตาขึ้นอีกรอบ ให้ตายเถอะ เขากลอกตาแบบนี้รอบที่ล้านแล้วมั้ง

พอๆฉันตักเองเซฮุนปัดมือเจสสิก้าออก ตักแกงเขียวหวานลงในจานข้าวคนข้างตัวที่นั่งเงียบ พอใจรึยังตักเสร็จก็ไม่วายประชดคนตัวเล็ก เรียกค้อนวงใหญ่จากเจสสิก้าได้เป็นอย่างดี

ฮุนแกทานข้าวเป็นเพื่อนเยรินะ พวกฉันอิ่มแล้ว

ฉันอีกแล้ว ทำไมต้องเป็นฉันตลอดเลยวะเซฮุนชักสีหน้าใส่

ก็แกเป็นคนที่ฉันไว้ใจ น๊านะ เซฮุนเจสสิก้าเข้าไปนวดเพื่อนอย่างเอาใจ พยักหน้าไม่เต็มใจนัก ทิฟฟานี่ แทยอนมองหน้ากันเลิ่กลัก เดินตามเจสสิก้าออกไปจากห้องอาหารทั้งที่ยังไม่รู้สึกอิ่ม

สิก้า กำลังจะทำอะไรทิฟฟานี่วิ่งมาเดินข้างเจสสิก้าตามด้วยแทยอนขนาบไว้

เปล่านี่ ทำไมหรอคนถูกถามเลิกคิ้ว ทำหน้าตายเร่งฝีเท้าในการเดิน

ไม่ใช่ว่ากำลังจะจับคู่ให้ฮุนกับเยริหรอกหรอกึก!!!! คำถามจี้ใจดำพุ่งออกมาจากปากรุ่นพี่ตัวเล็ก ทำเอาเจสสิก้าชะงัก

จริงๆด้วย ทำไมล่ะ ดูๆแล้วเซฮุนก็ไม่ได้สนใจเยริเลยนะเจ้าของตายิ้มเกาหัวที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ก็เพราะไม่ชอบนั่นแหละ ถ้าไม่ชอบต่อให้ชงแค่ไหนก็ไม่ขึ้นไม่ใช่เหรอเจสสิก้าเอ๊ยเสียงแผ่วหวิว

ก็นั่นน่ะสิ แล้วจะทำให้ได้อะไรขึ้นมาแทยอนขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้ยินคำตอบของรุ่นน้อง

ไม่รู้สิเจสสิก้าเดินตรงไปที่ริมชายหาด เพราะเวลาแปดโมงเป็นเวลาของกิจกรรมแรกในภูเก็ต แทยอนกับทิฟฟานี่สบตากันฉายความลำบากใจออกมาชัดเจน มินจีน่ารัก แต่ก็ดูไม่น่าไว้วางใจในคราวเดียวกัน!!!

 

 

 

 

 





 
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,650 ความคิดเห็น

  1. #2599 PJ_20446 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:24
    โหยเรื่องนี้ซึ้งมากเกือบทำเราร้องไห้เลยอ่ะ "-"
    #2,599
    0
  2. #2598 GreenTea93 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 15:35
    ทำไมไม่บอกไปเล่าเซฮุนนน รักหลายเศร้าเกิ้น ไรท์สู้ๆนะค้าา
    #2,598
    0
  3. #2597 maomao_j (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 06:19
    โอ๊ยทำไมแกไม่บอกไปล่ะฮุนว่ารักใคร สิก้าร้ายน้ะเพราะชงเท่าไรก็ไม่ขึ้นเลยชงเยอะใช่มั้ยล่ะ บอกรักกันเลยแค่นี้ก็หวานมากแล้ว
    #2,597
    0
  4. #2596 HUN_SIC (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 21:37
    รอค่ะรอ
    #2,596
    0
  5. #2595 น้ำหวาน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 12:38
    รออยู่น๊าค่ะะ
    #2,595
    0
  6. #2592 GreenTea93 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 19:10
    รอค้าาาา
    #2,592
    0