ฮูหยินเอก 老婆

ตอนที่ 3 : 第一章 คืนมงคล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,397 ครั้ง
    4 พ.ย. 62

ร่างสูงใหญ่ในชุดมงคลสีแดงสดก้าวเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทีเย็นชา มองดูร่างองค์หญิงผิงหยางที่นั่งยืดตัวตรงอยู่บนเตียง


ร่างสูงตระหง่านสาวเท้าเข้าไปใกล้พร้อมๆ กับโบกมือไล่บรรดาสาวใช้ออกไป ในที่สุดภายในห้องก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน บรรยากาศภายในจึงเต็มไปด้วยความอึมครึมอยู่ไม่น้อยเช่นกัน


จ้าวเฟิงเยี่ยนใช้มือเปิดผ้าคลุมแดงอย่างรวดเร็ว มิสนใจแม้แต่จะใช้คันชั่งที่วางอยู่ให้เสียเวลา หลังจากนั้นจึงทรุดตัวนั่งลง หยิบเอาจอกสุรามาไว้ในมือแล้วกระดกเข้าปากอย่างรวดเร็ว


องค์หญิงผิงหยางกลืนน้ำลายหนึ่งอึก มองอีกฝ่ายอย่างใช้ความคิด


“โหวเหย่...”


“หิวหรือไม่”


จ้าวเฟิงเยี่ยนเลื่อนถาดอาหารมงคลไปตรงหน้านางในขณะที่มือหนึ่งยังถือจอกสุราอยู่


“ขอบคุณท่าน”


แม้วาจาจะเอ่ยออกไปเช่นนั้น ทว่ามือทั้งสองกับบีบกันแน่น ไม่ยอมเอื้อมออกมารับอาหารเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อยคล้ายประหม่าอยู่ในที


ดวงตาหวานซึ้งมองดูการกระทำของเขาอย่างครุ่นคิด บุรุษเรือนร่างกำยำแข็งแรงที่เต็มไปด้วยความสามารถเช่นเขา...ได้รับพระราชทานรางวัลจากฮ่องเต้มากมายถึงเพียงนั้น เหตุใดนางถึงได้รู้สึกคล้ายอีกฝ่ายมีเรื่องให้ทุกข์ใจเช่นนั้นกัน


“โหวเหย่...”


จ้าวเฟิงเยี่ยนปรายสาวตามองนางอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก สายตาเช่นนั้นทำให้นางรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง


“ข้าทำให้เจ้าอึดอัด?”


องค์หญิงผิงหยางเม้มปากแน่น


“ท่านจะ...ร่วมหอกับข้าหรือไม่”


ว่าไปแล้วน้ำเสียงก็สั่นสะท้านอย่างไม่รู้ตัว เห็นเขาจ้องมองมาด้วยดวงตาว่างเปล่านั่นแล้วยิ่งทำให้นางมีท่าทีแปลกประหลาด พวงแก้มขาวแดงก่ำด้วยความเขินอาย


ทว่ายังมิทันจะเอ่ยตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษก็เดินตรงมายังหน้าห้องหอ ประสาทสัมผัสที่ว่องไวเกินคนปกติของจ้าวเฟิงเยี่ยนทำให้ร่างสูงใหญ่ก้าวออกไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว


ใบหน้าของทหารคนสนิทสะดุ้งเล็กน้อย เขาจำได้ว่ายังมิได้เอ่ยวาจาเรียกท่านแม่ทัพเลยสักคำ คืนเข้าหอเช่นนี้เขาควรจะจดจ่ออยู่กับเจ้าสาวมิใช่หรือ!


จ้าวเฟิงเยี่ยนมองดูกลุ่มคนร่วมสิบที่ยืนเรียงกันเป็นระเบียบ เบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงความผิดปกติอยู่หลายส่วน


“เกิดอะไรขึ้น”


ฉีเหอ ส่งยิ้มแห้งๆ


“ฝ่าบาททรงเรียกตัวโหวเหย่เข้าเฝ้าโดยด่วนขอรับ”

 

---------------------------------------


“ฮูหยินหลับไปแล้วเจ้าค่ะ”


ได้ยินเสียงเหมยกั๋วเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงหนักใจแล้วดวงตาหงส์อันแสนหนักอึ้งก็ค่อยๆ เผยอขึ้นพร้อมกับความเมื่อยขบที่เต็มไปทั่วสรรพางค์กาย แขนข้างหนึ่งที่ถูกใช้หนุนนอนเป็นหมอนรู้สึกชาไปหมด


ทำได้เพียงขยับกายเล็กน้อยเท่านั้น ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวตรงเข้ามาหานาง


แสงไฟจากตะเกียงสะท้อนให้เห็นเสี้ยวใบหน้าคมที่ขมวดคิ้วเครียดขมึง เส้นผมยาวดำขลับพลิ้วไหวตามแรงลมและความเร็วยามก้าวเดิน ดวงตาดุจมังกรคู่นั้นกำลังจ้องมองนางคล้ายมองคนแปลกหน้าคนหนึ่ง


แม้ภายในใจจะร่ำไห้ ทว่าดวงหน้าหวานกลับเปื้อนยิ้มจางๆ


“ท่านพี่ มีอะไรหรือเจ้าคะ”


อวิ๋นถิงยืดตัวขึ้นยืน รีบซุกซ่อนปิ่นเงินอันนั้นลงก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าปกปิดไว้อย่างแนบเนียน


จ้าวเฟิงเยี่ยนหยุดลงตรงหน้านางเพียงหนึ่งก้าว


นางยังแสร้งกระตุกยิ้ม เอ่ยวาจาอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายได้แต่จ้องมองอย่างเงียบๆ


“ท่านพี่ คืนนี้เป็นคืนมงคลของท่าน...ท่านมิควรจะออกจากห้องหอเช่นนี้”


เสียงแว่วหวานนั้นแผ่วลงในช่วงท้าย จมูกร้อนแดงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ดวงตากลมโตคู่นั้นหลุบต่ำลง


ชายหนุ่มเม้มปากแน่น มองดูกิริยาท่าทางของนางแล้วมือทั้งสองข้างก็บีบเข้าหากันแรงๆ พวงแก้มที่เคยแดงเปล่งปลั่งราวกับลูกท้อเมื่อครั้งนั้นซีดเซียวไร้สีเลือด คราบน้ำตายังแต่งแต้มเป็นทางยาว


ในขณะที่บรรยากาศภายในอึมครึมจนได้ยินเสียงลมหายใจซึ่งกันและกัน ร่างบอบบางก็สะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ ท่อนแขนของนางก็ถูกฉุดกระชากอย่างรุนแรงจนนางถลาเข้าไปปะทะกับอกกำยำแข็งแรง ริมฝีปากหยักโน้มลงมาบดขยี้กลีบปากของนางจนรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง


เมื่อได้สติ ร่างที่แข็งเกร็งอย่างตกใจเมื่อครู่ค่อยๆ ผ่อนลง เปลือกตาพริ้มลง มือทั้งสองข้างเอื้อมไปโอบเอวสอบไว้หลวมๆ ด้วยความเคยชิน ปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำต่อร่างกายของนางอย่างไร้ซึ่งการขัดขืน


ตลอดสามปีที่ผ่านมา...ถึงแม้จ้าวเฟิงเยี่ยนจะมีท่าทีเย็นชาต่อนาง มองดูนางคล้ายกับนางเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง ทว่าเรื่องการเข้าหอเขาก็ปฏิบัติต่อนางอย่างสม่ำเสมอเช่นกัน


“ท่านพี่...”


อวิ๋นถิงหอบหายใจ ดวงตาหวานปรือมองอย่างตั้งคำถาม ถึงแม้เรื่องบนเตียงจะมิใช่เรื่องแปลกใหม่ต่อนาง ทว่าสิ่งหนึ่งที่นางไม่เข้าใจคือเพราะเหตุใดอีกฝ่ายถึงได้มาหานางในค่ำคืนเช่นนี้ แล้วองค์หญิงผิงหยางเล่า...


จ้าวเฟิงเยี่ยนปล่อยให้นางเอ่ยวาจาได้แค่นั้นก็ก้มลงขบริมฝีปากนางแรงๆ อ้อมแขนแข็งแรงช้อนร่างเบาหวิวขึ้นแนบอกก่อนที่ร่างสูงตระหง่านจะก้าวดุ่มๆ ตรงไปยังเตียงหลังใหญ่ มือข้างหนึ่งปลดสายคาดเอวของนางออกอย่างง่ายดาย


อวิ๋นถิงเหลือบมองท่าทางร้อนรนที่ดูต่างไปจากทุกทีด้วยความแปลกประหลาด นางทำได้เพียงเก็บซ่อนความพิศวงอยู่ในใจ ลองเป็นเช่นนี้แล้วถึงแม้จะถามออกไปอีกสักกี่ประโยคเขาก็ไม่มีทางตอบนางแน่นอนว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น


ร่างสูงใหญ่ที่ร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผาแนบชิดผิวกายขาวนุ่มปานหิมะจนนางตัวสั่นเล็กน้อย ถึงแม้ค่ำคืนนี้นางจะยังมิได้ยินเสียงของเขากล่าวอะไรเลยสักประโยค ทว่าการเคลื่อนไหวของเขากลับแฝงความรู้สึกเร่าร้อนแปลกประหลาดไปกว่าทุกที


เสียงหอบหายใจดังกระเส่าไปทั่วห้อง แสงไฟสลัวจากตะเกียงยังเปล่งประกายให้เห็นซึ่งกันและกันอย่างเลือนราง


และไม่รู้ว่าเขากินอะไรผิดไปหรือไม่...การกระทำของเขาครั้งนี้ถึงได้เต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงราวกับกระหายนางมาเนิ่นนาน


จนกระทั่งฟ้าสาง...ร่างกายบอบบางของนางที่ทนไม่ไหวจึงเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำไป ในขณะที่ชายหนุ่มยังแผดเผาเรือนกายนุ่มหยุ่นด้วยเพลิงสิเน่หาครั้งแล้วครั้งเล่า


น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดเห็นดวงตามังกรที่เต็มไปด้วยความเฉยชาคู่นั้นมองนางที่สลบไปด้วยความลึกซึ้งชั่วขณะหนึ่งก่อนที่จะดำทะมึนลงอย่างรวดเร็ว


--------------------------------------

แต่งไปอ่านไป เอ๊ะ! ทำไมกลิ่นมาม่าลอยคลุ้ง 5555

ฝากติดตามด้วยค่า ถึงจะดูดราม่าแต่ไรท์ยังสายสุขนิยมนะคะ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.397K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

967 ความคิดเห็น

  1. #598 Airzaa1810 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 23:25
    เข้าใจท่านแม่ทัพและก็เข้าใจน้องเหมือนกัน
    #598
    0
  2. #49 -park♡ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 00:00
    สงสารน้องอ่ะะ ;_; ฮืออ
    #49
    0
  3. #25 Mui25200511 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 00:27
    สงสารนางเอกจัง แต่ถ้าทิ้งสามีแบบนี้ไปได้ก็ดี จะมารู้คุณค่าเมื่อสาย รอนางทิ้งไปจะได้รู้สึก ตอนอยู่ด้วยทำเป็นเกลียด แค้นของพ่อมาลงที่ลูก คนละคนกันน้าาาาา
    #25
    0
  4. #24 monprapai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 12:34
    ทั้งรักทั้งแค้น อิท่านแม่ทัพเป็นไบโพลาร์ไปแล้ว
    #24
    0
  5. #23 Wonderryy_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 07:43
    โอ้ยยย เอ็นดูท่านอ๋องงง อุแง้ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูอะไรเยี่ยงนี้เจ้าคะ ไรต์จ๋าาาาา รีดรอคอยตอนต่อไปอยู่นะเจ้าคะ รีบมาเถิดเจ้าค่ะ
    #23
    0
  6. #22 preeyada71018 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:50
    หนักหน่วง
    #22
    0
  7. #21 mano26282331 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:35
    ไรท์ชอบมาม่า.

    แต่รี้ดชอบ ยำ ยำ

    เอาให้เต็มที่นะไรท์
    จะรสอะไรก็ได้
    แต่ต้องแซ๊บๆนะ
    #21
    0
  8. #20 ถิงถิง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:29

    เพิ่งเข้ามาอ่านเนื้อเรื่องชวนติดตาม อยากอ่านต่อค่า มาต่อนะไรท์รออยู่นะ

    #20
    0
  9. #19 Daoney Sanguanpong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 18:59
    อยากได้ e-book แล้วอ่าา
    #19
    0
  10. #18 sungkyunglee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 18:48
    มาม่าเท่าไรไม่ว่าขอตอนท้ายแฮปปี้ก็โอเคค่ะ
    #18
    0
  11. #17 Beaw12 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 18:48
    สงสารอะ หย่าเถอะหนู
    #17
    0