ตอนที่ 9 : Chapter 8 : #PWDAY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ม.ค. 60



Chapter 8 : #PWDAY

 

ร่างกายของผมปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้น ก่อนที่เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้จะดังก่อนเป็นชั่วโมง คงเพราะวันนี้ไม่ใช่วันหยุดธรรมดาเท่านั้น แต่ถือเป็นวันพิเศษของผมกับปลั๊กเลยล่ะมั้ง ใช่ครับ วันนี้เป็นวันครบรอบที่เราคบกันเข้าสู่เดือนที่ 5

ผมลุกจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัว ซึ่งนั่นก็ปาไปเกือบชั่วโมงกว่าแล้ว นี่ยังไม่รวมเวลาที่ผมทาครีมกับเซตผมนิดหน่อย อย่าหาว่าอย่างนู้นอย่างนี้เลยวันพิเศษของผมทั้งที แห๊ะๆ พอทำภารกิจเสร็จสิ้นผมก็มองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ตรงหน้า ก็พบว่าอีกไม่นานก็ถึงเวลาที่ผมนัดปลั๊กไว้แล้ว

ครืน

โทรศัพท์สั่นแสดงให้เห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา คนที่ผมเพิ่งนึกถึงเมื่อครู่ไงล่ะ

ฮัลโหลปลั๊ก

[ตื่นยังงงงงงง] คิดว่าเราตื่นสายได้ไง ตื่นก่อนเวลาด้วย อวดๆ

ตื่นแล้ว แต่งตัวเสร็จแล้วด้วย ปลั๊กอ่ะตื่นยังเถอะ

[ตื่นแล้วดิ แต่งตัวเสร็จแล้วเหมือนกัน]

เลียนแบบบบ

[อย่าให้เจอนะ จะทำให้หายกวนเลย] น้ำเสียงคนในโทรศัพท์ดูหมั่นเขี้ยวผมจริงๆ ไม่น่ากวนเลยเรา

แบร่

[เดี๋ยวปลั๊กจะออกแล้ว เจอกันนะค้าบตัวเอง]

ค้าบบบ เจอกัน

ผมตอบกลับไปแล้วกดวางสาย หันไปเช็คดูตัวเองหน้ากระจกอีกสักรอบก่อนที่จะดูเวลา นี่ก็สักพักแล้วที่ปลั๊กบอกจะออกมา อีกไม่นานคงมาถึงแล้วงั้นลงไปรอเลยดีกว่า

ผมลงบันไดมาเห็นแม่อยู่ในห้องครัวกำลังยุ่งกับอาหารที่อยู่ในหม้อ เลยเดินเข้าไปหาสักหน่อย

กลิ่นหอมจังเล้ยยยยผมเดินเข้าไปกอดแม่จากด้านหลัง

ไม่ต้องอ้อน ทีแบบนี้ตื่นเช้าเชียวนะ

แม่หันมาเอ็ดใส่ผม ต้องเคืองเรื่องที่ผมไปกับปลั๊กแน่ๆ แล้วไม่ยอมกินข้าวเช้ากับคุณนายเขา

แม่งอนว่านหรออออ

...นี่ๆ ช่วยยกถ้วยไปวางที่โต๊ะให้แม่หน่อย

แม่ไม่สนใจคำอ้อนของผมสักเท่าไหร่แถมยังจะเปลี่ยนเรื่องอีกด้วยแหนะ ผมก็เลยได้แต่รับทราบ แล้วยกถ้วยแกงส้มกับจานผัดผักรวมไปวางที่โต๊ะอาหารประจำของเราสองแม่ลูก เอิ่ม...กลิ่นอาหารตรงหน้าหอมจัง เริ่มหิวล่ะนะ แต่บอกแม่แล้วว่าจะไม่กินรอไปกินกับปลั๊กทีเดียว

แล้วไปกับปลั๊กกี่โมง แม่พูดขณะที่ถือจานข้าวมาวางบนโต๊ะ

เนี่ยถึงเวลาแล้ว รอปลั๊กมารับครับ

ถ้าหิวก็กินข้าวก่อนก็ได้ ดูทำท่าเข้าสิแม่แซวผม ก็ดูผมสิอยู่ๆก็ก้มหน้าไปใกล้จานอาหารแล้ว ทำท่าดมกลิ่นอย่างกับเจ้าชิสุข้างบ้าน ตลกตัวเอง -_-;

ไม่เป็นไร แม่กินเลยเดี๋ยวไม่อิ่ม

ตามจริงผมก็อยากกินแล้วแหละ แต่เป็นคนกินอะไรไม่ค่อยเยอะ (หมายถึงข้าวอ่ะนะส่วนของหวานอีกเรื่องนึงเนอะ) ถ้ากินข้าวที่บ้านมีหวังไม่ได้กินกับปลั๊กแน่ๆ ผมคุยกับแม่เรื่อยเปื่อย จนสักพักรถปลั๊กก็มาจอดเทียบหน้าบ้านผม ปลั๊กเปิดกระจกรถมาสวัสดีแม่ผม ก่อนที่ผมจะสวัสดีแม่ตัวเองแล้วขึ้นรถเขาไป

แต่งตัวน่ารักจังปลั๊กทักทายตอนผมขึ้นรถเขา

ก็แค่เสื้อยืดธรรมดาเองเอาจริงๆก็แอบเขินนะ แต่วันนี้ปลั๊กก็หล่อมากเหมือนกัน

ก็นั่นแหละน่าร้าก

พอเลยยยย

น่ารัก น่ารัก น่ารักปลั๊กกวนผมอ่า

ปลั๊กกวนผมอยู่สักพักแล้วค่อยเคลื่อนรถออกสู่ถนน เราคุยกันเรื่อยเปื่อยแล้วก็พูดถึงแพลนสำหรับวันนี้ ซึ่งจริงๆไม่มีอะไรมากครับ แค่กินข้าว ดูหนัง เดินเล่นแค่นี้แหละ ธรรมดามากแต่มันพิเศษตรงคนข้างๆเนี่ยแหละ ขณะนั่งรถผมก็เช็ครอบหนังไปพลางๆ ตอนแรกก็ว่าจะดูแถวสยามแต่ปลั๊กบอกเบื่อพูดยังไงก็ไม่ยอม ดีหน่อยที่เซนทรัลเวิลด์มีรอบที่เร็วกว่าไม่ต้องรอนานก็เลยย้ายมาดูที่นี่แทน ผมกดจองรอบในแอพพลิเคชั่นของโรงหนังไป กลัวว่าถ้าจองช้ากว่านี้คนต้องเต็มแน่ๆ

ขนาดวันนี้วันหยุดนะรถยังติดเลย ดีตรงที่ขับได้เรื่อยๆไม่ได้จอดนิ่งไม่อย่างนั้นคงเสียบรรยากาศตายเลย ผมกดเล่นโทรศัพท์ขณะที่รถติดไฟแดง อื้มมม...ถ่ายรูปเล่นดีกว่า

ปลั๊กถ่ายรูปกันนนผมเอียงตัวไปหาคนข้างๆ

วันนี้หน้าโทรมอ่า

เถอะน่าาาา นะ นะ นะผมยังไม่ยอมแพ้ครับ

...อ่า รูปเดียวนะ เห็นแก่ว่านเลยนะเนี่ย

แชะ

รูปเดียวจริงๆครับ -..- ไม่ต้องสงสัยครับทำไมผมถึงต้องอยากถ่ายรูปกับปลั๊กขนาดนี้ เพราะเขาเป็นคนถ่ายรูปยากมาก บอกว่าไม่ชอบถ่ายบ้าง หน้าไม่พร้อมบ้าง ตลอดเวลาที่คบกันนับได้เลยว่ามีรูปคู่กี่รูป ซึ่งเป็นจำนวนที่น้อยด้วย ผมก็เข้าใจนะ แต่พอมีโอกาสก็รีบคว้าไว้ แห๊ะๆ

ผมแต่งรูปเมื่อครู่นิดหน่อย ก่อนที่จะอัพโหลดลงเฟซบุ๊ค แต่ก็โดนคนข้างๆร้องทักเสียก่อน

เอารูปลงเฟซบุ๊คหรอปลั๊กเหลือบตามองหน้าจอโทรศัพท์ของผม

ช่ายยยย

ไม่ลงได้ไหมอ่าาา

ตั้งแต่ว่านคบปลั๊กยังไม่เคยลงรูปคู่เลยนะ ขอลงได้ไหมมมทำเสียงอ้อน

ใช่ครับ...ตั้งแต่คบกันมาเรายังไม่เคยลงรูปคู่(จริงๆ)เลย เพราะที่ผ่านก็แค่เห็นปลั๊กตรงไหล่บ้าง เสี้ยวหน้าปลั๊กบ้าง แบบนี้นับเป็นรูปคู่ไหมอ่ะ-_-;

ไม่ใช่ว่าผมทำตัวเป็นเซเลปแอบซ่อนแฟนหรอกนะ แต่คนที่กำลังร้องห้ามผมต่างหากที่ขอไว้ ปลั๊กบอกเหตุผลว่าที่บ้านเขาไม่มีใครรู้ว่าเขาคบผมซึ่งเป็นผู้ชาย เพื่อนที่โรงเรียนของเขาก็เช่นกัน ที่ปลั๊กไม่อยากให้ลงรูปก็คงเพราะกลัวเพื่อนเขาเห็นแล้วเอาไปบอกพ่อกับแม่ประมาณนี้แหละ ผมก็เข้าใจปลั๊กแหละเรื่องแบบนี้มันพูดยาก แต่เอาจริงๆผมไม่มีเพื่อนเขาเป็นเฟรนด์ในเฟซบุ๊คสักคนนะ -_-

สถานะของเราสองคนก็เลยเป็นแฟนกันแต่เปิดตัวไม่ได้...

ก็คงมีแต่เพื่อนแก๊งค์ผม กับแม่นี่แหละที่รู้ว่าเราคบกัน

ลงก็ด้าย...ปลั๊กทำเสียงอ่อน

เย้ แฟนน่ารักจังผมกำลังจะหันไปยิ้มให้เจ้าตัว แต่ก็ชะงักซะก่อน

แต่...ลงในไอจีอย่างเดียวนะ

ก็ยังดี

ไม่ต้องแท็กปลั๊กนะ

 

เราสองคนมาถึงที่หมายก่อนรอบฉายของหนัง ผมหิวมากเพราะยังไม่ได้กินข้าวเช้าปลั๊กก็เช่นกัน เขาเลยพาเดินหาร้านอาหารเพื่อหาอะไรลงท้องก่อนที่จะเข้าสู่โรงหนัง ปลั๊กเลี้ยงทั้งค่าข้าว ค่าป็อปคอร์นแล้วก็เครื่องดื่ม มีแฟนน่ารักก็แบบเนี่ยแหละเนอะ

เราเลือก ไม่สิ ผมเลือกคนเดียวมากกว่าที่จะดูหนังรักโรแมนติก ซึ่งดูท่าทางคนข้างๆก็แอบไม่ชอบแต่ก็ดูเพราะตามใจผม เราสองคนนั่งจับมือกันระหว่างดูหนัง อบอุ่นดีจัง แต่ก็จับมือได้ไม่นานหรอกครับ ปลั๊กก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ผมเหลือบๆมองดูมันเป็นสายโทรเข้า เขาเลยขอตัวออกไปรับสาย...นานมากกว่าจะกลับเข้าโรง ปลั๊กบอกว่าเพื่อนที่โรงเรียนโทรมาคุยงาน ก็ว่าอยู่นานมาก

ภาพดำพร้อมเอ็นเครดิตขึ้นแสดงว่าหนังจบแล้ว เราก็เดินออกจากโรงระหว่างทางผมก็พูดเกี่ยวกับหนังที่เพิ่งดูจบไป คนข้างๆก็ได้แต่พยักหน้ารับ ตอบโต้บ้างบางครั้ง แห๊ะๆ

หนังดีนะ แต่ดันจบแบบไม่แฮปปี้เอ็นดิ้ง

เห็นเช็ดน้ำตาอยู่ คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกหรอ ฮ่าๆปลั๊กกวนตีนอ่ะ-_-;

บ้า ไม่ได้คิดเว้ยยยย แค่แบบสงสารที่นางเอกเลือกคบคนผิด อุตส่าห์ไว้ใจพระเอกสุดท้ายเขาก็ไปมีใหม่ โคตรทำร้ายนางเอกอ่ะ...

...

นี่ถ้าว่านเจอแบบนี้นะ คงโคตรเฟลอ่ะ...

...

ผมพูดไปเรื่อย จนรู้สึกได้ว่าคนข้างๆเงียบผิดปกติไม่ตอบสนองอะไร จึงหันไปถามเขา

เป็นอะไรเปล่าปลั๊ก

...ปละ...เปล่า สงสารนางเอกเนอะ ฮะๆ

อ่าฮะ แปลกๆนะเราน่ะ

 

สุดท้ายเราสองคนก็ต้องมาแถวสยามอยู่ดีเพราะผม แฮร่ ก็หนังที่ดูจบไปกินเวลาไปตั้งสองถึงสามชั่วโมงแหนะ ท้องที่อิ่มก็เริ่มหิวอีกรอบแล้วร้านแถวนี้ก็ไม่ค่อยถูกใจเท่าไร อยากไปกินร้านประจำแถวสยามมากกว่า ซึ่งปลั๊กก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะเพราะเขาไม่อยากไปแถวนั้น ทำอย่างกับว่ากลัวเจอใครแถวสยามงั้นแหละ แต่ผมก็โน้มน้าวใจสุดๆจนสุดท้ายก็ได้มา

เราสองคนกินข้าวร้านเดิมเสร็จ ก็ต้องตบท้ายด้วยของหวานต่ออย่างบิงซู อันนี้คือผมอยากกินเองอ่ะนะ เพราะคนที่นั่งตรงข้ามเนี่ยกินไปแค่คำสองคำเอง เข้าใจแหละแต่ผมอยากกินไงงงง ก็เลยว่าจะจ่ายเอง แต่ปลั๊กก็เร็วกว่าผมเขาจ่ายให้ผมซะงั้นเนี่ยชอบเลี้ยงเดี๋ยวผมก็ติดนิสัยหรอก -_-;

ภารกิจการกินเสร็จสิ้นช่วงเย็นๆ ผมกะว่าจะเดินเล่นสักหน่อยค่อยกลับ แต่ระหว่างเดินเล่นอยู่นั้น จู่ๆท้องไส้ก็ปั่นป่วน สงสัยกินเยอะไปหน่อย ฮืออออ ผมเลยขอตัวเข้าห้องน้ำให้ปลั๊กรอ ดูไม่ดีเลยเรา สัญญาว่าจะเข้าให้เร็วที่สุด เดี๋ยวปลั๊กรอนาน

ขณะที่อยู่ในห้องน้ำผมก็เล่นโทรศัพท์เช็คนู้นนี้ ไลน์เม้าท์กับพวกข้าวเจ้าบ้าง เลื่อนดูรูปในแอพลิเคชั่นรูปกล้องบ้าง แล้วสายตาก็สะดุดกับภาพสีขาวดำซึ่งเดาไม่อยากเลยว่าแอคเคาท์นี้เป็นของใคร

PUENGUN_ Where are you

ปืนลงรูปลานน้ำพุหน้าสยามพารากอน พร้อมแคปชั่นคำถามที่ไม่รู้ถามใครแต่คงไม่ใช่ถามผมแน่ๆ ว่าแต่เขาอยู่สยามหรอหรือแค่ลงรูปเก่า...อันที่จริงมันก็ไม่เกี่ยวกับผมนะสงสัยทำไมกัน -_-;

ผมละความคิดเมื่อครู่แล้วเลื่อนดูรูปอื่นๆต่อ เอ...เมื่อตอนกินบิงซูยังไม่ได้ลงรูปเลยนี่น่า ลงเลยล่ะกันเนอะ เมื่อคิดได้เช่นนั้นผมก็เลือกรูปที่ถ่ายเจ้าน้ำแข็งไสไว้มาแต่งก่อนที่จะลง

WANN_N อาหย่อย #PWDAY

เมื่อลงรูปเสร็จผมก็จิ้มเข้าไปในแฮชแท็ก #PWDAY เป็นแท็กที่ผมสร้างเอง ย่อมาจากชื่อเล่นของผมกับปลั๊ก เอาไว้เก็บความทรงจำตอนที่ผมกับปลั๊กเดทกัน แต่รูปในแท็กแทบไม่มีชื่อแอคเคาท์อินสตราแกรมปลั๊กเลย ก็แน่แหละเขาไม่ให้แท็กนี่ พอเลื่อนดูมันก็เป็นโมเม้นดีๆเนอะ พอดูอย่างพอใจแล้วผมก็กดกลับมาหน้าฟีดไอจีเลื่อนไลค์รูปอีกสักหน่อยก่อนที่จะคิดได้ว่าควรลุกออกจากห้องน้ำได้แล้ว เพราะปลั๊กน่าจะรอนานแล้ว แห๊ะๆ เพลินเลย

เมื่อผมออกมาจากห้องน้ำมาก็มองหาเจ้าของร่างสูง แต่เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว อ้าว...เข้าห้องน้ำนานจนแฟนหนีซะงั้น ผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากะจะโทรหา แต่สายตาก็เหลือบไปมองทางบันไดเลื่อนข้างๆ ก็เจอคนที่กำลังตามหายืนหันหลังอยู่ ผมเลยเดินเข้าไปเขาแต่ก็ต้องชะงักเสียก่อน ปลั๊กไม่ได้อยู่คนเดียวครับ เขาเหมือนเจอเพื่อนแล้วก็คุยกัน ซึ่งหนึ่งในเพื่อนที่เขากำลังคุยอยู่ผมดันรู้จักด้วยสิ ก็ไอ้คนที่ผมเพิ่งตั้งข้อสงสัยไปว่าเขาอยู่สยามหรอ ใช่...ปืนอยู่สยามตรงข้างหน้าผมเลย แงงง

จะทำไงดี ปลั๊กคงไม่โอเคแน่ที่ผมเข้าไปเขาตอนนี้ ผมก็ไม่โอเคที่จะเจอหน้าปืนตอนนี้เหมือนกัน หันหลังกลับไปเข้าห้องทำต่อดีกว่า

อ้าว...ว่าน!”

ในขณะที่กำลังจะหนีความจริงนั้น คนที่ผมกำลังกลัวอยู่ก็ดันเรียกชื่อผมขึ้นก่อน ยังไม่ทันจะหันหลังเลยนะ โอยตายๆ

อะ...อ้าว ปืน

ผมทำได้แค่ยิ้มแห้งใส่เขาไป ก่อนที่ปลั๊กจะหันมาด้วยสายตางงๆ ก็แน่แหละเขาไม่รู้ว่าผมรู้จักปืน แล้วผมก็ไม่รู้ว่าเขาสองคนรู้จักกัน -_-;; เพราะตอนที่ผมเล่าเรื่องปืนให้ปลั๊กฟังก็เล่าคร่าวๆ แล้วก็ไม่ได้บอกด้วยว่าปืนอยู่โรงเรียนเดียวกับปลั๊ก

ผมเลยจำใจเดินไปหาปลั๊กอย่างกล้าๆกลัวๆ พร้อมกับเผชิญหน้าปืนและเพื่อนเขาอีก2คน ที่ผมไม่รู้จัก ปืนเอ่ยถามผมก่อน

มาทำไรอ่ะ

เอ่อ...มากับปลั๊กอ่ะ ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พร้อมชี้นิ้วไปหาคนข้างๆที่กำลังพูดถึง แถมยังตอบไม่ตรงคำถามอีก ไม่มีพิรุธเลยว่านนน

เฮ้ย รู้จักกันด้วยหรอปืนดูตกใจจริงจังมาก คงไม่ต่างอะไรกับปลั๊ก

...ก็ประมาณนั้น แห๊ะๆผมตอบไป

ปลั๊กหันมองหน้าผมกับปืนสลับกัน ก่อนที่จะเอยปากพูดบ้าง

เออก็เพื่อนกูอ่ะปลั๊กเน้นคำว่าเพื่อน

เอิ่ม...รู้สึกแปลกๆที่หัวใจจัง...

ว่าแต่มึงเหอะ รู้จักว่านได้ไงปลั๊กถาม

ก็กูเรียนพิเศษคอร์สเดียวกัน เนอะปืนหันยกคิ้วใส่ผม ไม่ต้องมานงมาเนอะเลย

ใช่ๆ ฮะๆหัวเราะแห้งไปอีกกู เหงื่อตกไปหมดแล้ววว

แล้วมากันสองคนหรอปืนถาม ผมที่กำลังจะตอบก็โดนร่างสูงข้างๆแย่งเสียก่อน

ไม่ๆ มีเพื่อนว่านอีกสองสามคน กำลังไปซื้อของอ่ะใช่ป่ะ

ปลั๊กหันมาถาม ผมก็ได้แต่ทำหน้างง เขาก็ทำท่าทีเชิงให้ผมตอบตามน้ำไป ทั้งๆที่ผมมาคนเดียว ไม่มีเพื่อนสักคน ปลั๊กกำลังโกหก

อ่า คงงั้น...

ปืนพยักหยักหน้ารับ ก่อนที่เพื่อนอีกคนที่ผมไม่รู้จักพูดขึ้น

ใช่ป่าวววว ไม่ได้มากับพะ...เขาพูดน้ำเสียงกวนเชิงล้อเลียนแต่ก็ดันโดนปลั๊กเบรกเสียก่อน

เชี่ยไร ไหนบอกรีบไปซื้อของไง ไปดิๆ

แหมะ ไล่กูจังนะ

เออๆ มึงก็ไปกวนไอ้ปลั๊กมัน งั้นเดียวพวกกูไปล่ะ

ปืนตัดบทข้างต้น ก่อนที่จะบอกลาผมกับปลั๊ก

เจอกันมึง เจอกันว่าน

ผมไม่ได้ตอบอะไรได้แต่ยิ้มแห้งส่งไปให้ แล้วปืนกับเพื่อนเขาอีกสองคนก็เดินไปจากตรงนี้ เหลือแต่ผมกับปลั๊ก

ทำไมเสร็จแล้วไม่โทรหาปลั๊กอ่าปลั๊กหันมาคุยกับผมทันที

กำลังจะโทร แต่เห็นก่อน ไม่รู้ว่าคุยกับเพื่อน ขอโทษษษ

เฮ้ยยย ไม่ได้ว่าไร อย่าทำหน้างั้นดิ

...ค้าบบบ

กลับเลยป่ะปลั๊กเปลี่ยนประเด็น

ก็ได้ แต่ไม่รอเพื่อนว่านหรออออผมหยอกเขาไปเรื่องที่เขาโกหกปืน

โฮ้ อย่าแกล้งเค้าดิ เข้าใจใช่ไหมม ผมพยักหน้ารับยิ้มๆ มันดูเหมือนผมไม่ได้คิดอะไร ตามจริงก็คิดนะ แต่ไม่รู้เก็บมาคิดบั่นทอนตัวเองทำไม

เห็นไหมบอกแล้วไม่อยากมาแถวสยาม เจอเพื่อนเลยปลั๊กบ่น

ขอโทษษษ

ไม่ได้โทษว่าน โทษพวกมันแหละ เสือกมาเดินไรวันนี้บ่นอีกหนึ่งสเต็ป

เลิกบ่นเถอะน่าก็เจอแล้วไหมล่ะผมตอบกลับไป พร้อมเดินนำไปข้างหน้า

ค้าบบบ..แล้วไปรู้จักไอ้ปืนมันได้ไง

เอาแล้ว คำถามนี้มาแล้ววว

ก็...เพื่อนที่เรียนพิเศษไง

ไม่เห็นเคยเล่าให้ปลั๊กฟังยังถามอีก

ก็...เพื่อนห่างๆ...ห่างอะไรล่ะนั่งใกล้กันซะขนาดนั้น ...ไม่คิดว่าปลั๊กกับปืนจะรู้จักกันใช่ไม่คิดจริงๆ บังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิตมากกก

ผมตัดสินใจ ไม่ได้บอกปลั๊กไปว่าปืนคือคนเดียวกับคนที่ผมเล่าให้เขาฟัง

ก็ดีแล้ว หึงนะเนี่ยยย

หราาาาาาาผมทำหน้ากวนใส่ปลั๊กไป

หึงอะไรล่ะ ผมกับปลั๊กในสายตาเพื่อนเขายังเป็นได้แค่ เพื่อนปลั๊กไม่ควรหึงเพื่อนนะ...

นี่ผมไม่ได้น้อยใจเลยนะ แค่คิดเฉยๆ .___.

 

ระหว่างทางกลับบ้านผมกับปลั๊กคุยกันค่อนข้างน้อย ไม่สิ...ผมคนเดียวมากกว่า ไม่รู้ตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน ยังไม่ชินอีกหรอกับสถานะแบบนี้ ผมก็ได้แต่ถามตัวเอง ส่วนปลั๊กก็ทำตัวเป็นปกติ ก็แน่แหละเขาคงไม่ได้คิดอะไร

ผมกลับมาถึงบ้านช่วงค่ำ แล้วก็เม้าท์กับแก๊งค์เพื่อนในไลน์กรุ๊ปเรื่องที่ปืนกับปลั๊กรู้จักกัน จากพิมพ์เป็นการคอลไลน์กรุ๊ป ทำให้ประเด็นนี้เราคุยกันนานเป็นชั่วโมง การคุยกับพวกมันก็ดีนะทำให้ผมกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง ไม่คิดเพ้อเจ้อเหมือนตอนอยู่ในรถกับปลั๊ก แต่ก็เม้าท์เพลินจนผมลืมไปเลยว่าต้องตอบปลั๊กที่ทักไลน์มาเมื่อชั่วโมงก่อน

PLAK : ถึงบ้านล่ะนะค้าบ

PLAK : (สติ๊กเกอร์หมีบราว)

WAN : ขอโทษ ลืมตอบบบเม้าท์กับเพื่อนเพลิน

WAN : (สติ๊กเกอร์ขอโทษ)

แล้วปลั๊กก็ไม่ตอบ สงสัยเพลียแล้วหลับมั้ง ไม่เป็นไรเดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน

ผ่านไปเกือบชั่วโมง ผมอาบน้ำเสร็จก็มาเช็คไลน์ดูก็ไม่เห็นข้อความที่ปลั๊กตอบ คำว่าอ่านแล้วยังไม่ปรากฏเลย เอ...เป็นอะไรของเขากันนะ ผมพยายามไม่คิดถึงเรื่องอื่น นอนเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ประมาณอีกชั่วโมงกว่า ก็พบว่ายังไม่มีการตอบกลับมาของปลั๊ก เขางอนผมหรอที่ผมไม่ตอบอ่ะ ไม่น่าใช่นะ เป็นอะไรรึเปล่า

เมื่อคิดได้เช่นนั้นผมก็กดเบอร์ของปลั๊กแล้วโทรออก ติดครับแต่รอสายนานมากสุดท้ายก็ไม่รับ ผมก็กดโทรอีกหลายครั้งก็ไม่ยอมรับ คิดว่าจะโทรครั้งสุดท้ายแล้ว

ตู้ด...ตู้ด...ตู้ด...

เย้! ปลั๊กรับแล้ว

ฮัลโหลลล ทำไรเนี่ย เป็นอะไรรึเปล่า ทำไม่ตอบไลน์ผมรัวคำถามไป แต่ก็ต้องอึ้งกับการตอบกลับมาของคู่สนทนา

เอ่อ...อะไรนะคะ

เสียงผู้หญิง

ผมดูหน้าจออีกทีให้แน่ใจว่าไม่ได้โทรผิด ใช่ผมไม่ได้โทรผิดเป็นเบอร์ปลั๊กจริงๆ แต่ทำไมเป็นเสียงผู้หญิงล่ะ

เอ่อ...นี่เบอร์ปลั๊กป่ะครับ

อ่อใช่ค่ะ

ขอสายปลั๊กหน่อยครับ

ปลั๊กไม่สะดวกอ่ะค่ะ เขาอาบน้ำอยู่

พยายามคิดในแง่ดีว่าเป็นคนในครอบครัวเขา แต่เสียงที่ผ่านลำโพงขอโทรศัพท์นั้น มันดูวัยรุ่นเกินไปกว่าที่จะเป็นน้าสาว หรืออะไรเทือกๆนั้น ที่สำคัญปลั๊กมีพี่น้องเป็นผู้ชายหมด

ผมเลยเลือกตัดสินใจถามไป

แล้ว...นี่ใครอ่าครับ




__________________________________

คุยกันหน่อยยยย
              6/01/2017

 

ก่อนอื่นก็...สวัสดีปีใหม่ 2560 นะค้าบบบ ขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆ
คิดอะไรก็สมหวัง สุขภาพแข็งแรง การเรียนการงานรุ่งๆนะครับ
อวยพรเสร็จก็มายอมรับผิดแต่โดยดี หายไปตั้งเดือนนึงแนะ แฮร่ ขอโทษฮะ
คิวแน่นเกิน ฮือออ
(ปีนี้เรื่องนี้จะจบไหมมาลุ้นกัน ฮ่าๆ)

ตอนนี้เป็นการเดทครบรอบของปลั๊กและว่าน
ซึ่งเป็นการเดทที่อึดอัดเนอะ เปิดตัวก็ไม่ได้ นี่เขียนเองยังเฟลแทนว่านเลย
แต่ไม่ใช่แค่นั้น เป็นตอนที่ปลั๊ก ว่าน และปืนมาโคจรเจอกันโดยบังเอิญ
แล้วทั้งสามก็รู้จักกันโดยปริยาย ปิ๊ง มาดูตอนต่อๆไปดีกว่าว่าจะเป็นยังไง
ส่วนเสียงผู้หญิงปริศนานั้น จะเป็นใครกัน จู่ๆปลั๊กอาจจะมีพี่สาวก็เป็นได้ ฮ่าๆ

PS. ตอนที่ 9 อัพไม่เกินสิ้นเดือนมกรานี้ครับ
ตามความเคลื่อนไหวที่เพจ สมอเรือ’  ซึ่งจะบอกเกี่ยวกับการอัพ-
ว่ามีการเปลี่ยนแปลงไหม ชี้แจ้งนู้นนี้ และอื่นๆครับ
หรือ กดเฟบหน้านิยายก็ได้เด้อ

ติดแท็กในทวิตก็ได้น้า #NEARYAOI อิอิ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #9 ccream.thaweerat (@cream_thaweerat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 11:38
    งือออออ สงสารว่านนนน
    #9
    0