ตอนที่ 20 : Special Chapter : PUEN X WANN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ธ.ค. 60



Special Chapter  : PUEN X WANN

Christmas Day

 

หลังจากเลิกเรียนผมก็นั่งเม้าท์มอยกับกลุ่มเพื่อนตามภาษาจนเวลาล่วงเลยถึงเย็น ยิ่งช่วงฤดูหนาวพระอาทิตย์ก็เริ่มตกเร็ว ทำให้เราต่างแยกย้ายกันเพราะอยู่โรงเรียนตอนฟ้ามืดคงไม่ใช่สิ่งที่น่าพิสมัยนัก อีกอย่างเพื่อนแต่ละคนก็ดูเหมือนจะมีนัดกันหมดแล้วด้วย ไปกับครอบครัวบ้าง และก็ผู้บ้าง คงไม่ต้องบอกนะครับว่าอย่างหลังเป็นใคร (ไม่ได้ว่าเปรมจริงๆนะ)

ก็แน่ละวันนี้วันคริสต์มาสนี่! ใครๆก็อยากจะฉลองทั้งนั้น

ส่วนผมก็ได้แต่คอตกเพราะไม่รู้จะไปที่ไหนดี แต่จะว่าไม่มีที่ไปก็ไม่ถูก เพราะเมื่อวันก่อนปืนก็ชวนผมไปงานคริสต์มาสที่โรงเรียนเขาเหมือนกัน แต่ด้วยเหตุผลที่ว่าวันนี้กะว่าจะชวนผองเพื่อนไปเดินเล่นดูไฟแถวสยาม เพราะไม่มีเรียนพิเศษ แต่ที่ไหนได้โดนเพื่อนเทเสียอย่างนั้น ทำให้ผมตอบปฏิเสธไป -_-;  แล้วสุดท้ายก็โดดเดี่ยวเอกาแบบนี้ ฮือออออ จะกลับบ้านไปเพื่อหวังฉลองกับคุณแม่สุดที่รักก็ไม่ได้ เพราะแม่ก็มีนัดกับเพื่อนเหมือนกัน แถมยังให้ผมหาข้าวกินเองเลยด้วยนะ

ชีวิตวันคริสมาสทำไมมันช่างเปื่อยแบบนี้

เอาก็เอาวะ! กลับบ้านนอนก็ได้ แง้งงง

 

เริ่มค่ำอากาศก็เริ่มเย็นลง บรรยากาศในขบวนรถไฟฟ้าก็เริ่มคึกคัก ผู้คนใส่เสื้อกันหนาวหลากสีสันผลัดกันเดินเข้าและออกเมื่อถึงสถานีที่หมาย รอยยิ้มและเสียงหัวเราะในขบวนดังเป็นระยะ แสดงให้เห็นว่าผู้คนมีความสุข ผมมองผู้คนสลับกับภาพนอกหน้าต่าง ที่เต็มไปด้วยต้นคริสต์มาสสีเขียวสูงถูกประดับด้วยลูกบอลกลมสีทองและสีเงินส่องแสงวิบวับ ขับด้วยแสงจากดวงไฟประดับสีต่างๆที่ทำให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น สว่างระยิบระยับเต็มสองข้างทางขณะที่รถไฟฟ้าวิ่งผ่าน

ชอบจังเทศกาลคริสต์มาส

แต่แย่หน่อยที่ดันต้องฉลองกับตัวเอง

ถึงสถานีที่หมายท้องฟ้าก็เริ่มมืดพอดี ผมเดินออกจากสถานีกะว่าจะเข้าบ้านแล้วก็นอนให้สมกับที่ตั้งใจ แต่หูก็ดันได้ยินเสียงเพลงดังคลอมาแต่ไกล ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงเดินไปตามเสียงเพลง แล้วก็ได้พบว่าเป็นเสียงจากวงดนตรีสดที่เล่นอยู่ตรงลานกว้างของห้างสรรพสินค้าแถวนั้น จะว่าไปกลับบ้านไปนอนก็คงเบื่อแย่ ไปนั่งฟังเพลงชิลๆ ดีกว่า

ว่าแล้วผมก็ลงจากสถานีไปที่ลานกว้างนั่นทันที ขณะที่กำลังเดินไปเสียงข้อความไลน์ก็ดังขึ้น ผมหยิบมันขึ้นมาดู แล้วก็พบว่าเป็นข้อความของปืน

PUEN : อยู่ไหน

WAN : กำลังจะเข้าบ้านแล้ว

PUEN : หรอ

WAN : ก็ใช่ดิ

PUEN : หันหลังมา

ผมอ่านข้อความของปืนแล้วก็ได้แต่ทำหน้าสงสัย แต่ก็หันหลังไปตามที่เจ้าตัวบอก แล้วก็ไม่เห็นอะไรนอกจากเสาไฟเรียงราย จึงหันกลับมาที่เดิม

แฮร่!”

เชี่ย!”

ผมสะดุ้งโหยงทันทีที่อยู่ก็มีคนมาอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วไอ้คนที่ว่าก็ไม่ใช่โรคจิตที่ไหน พ่อหนุ่มคิ้วท์บอยที่ปืนยังไงล่ะ!

ฮ่าๆ ปืนหัวเราะกับท่าทีของผมอย่างไม่เก็บอาการ เอออออ ตลกกกกกก -_-;

ไร! ไม่ต้องมาหัวเราะ

ขำอ่ะ เมื่อกี้หน้าโคตรจี้ น่าถ่ายคลิป

กวนตีน!

ผมได้แต่ขยับปากด่าเขาเบาๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายเห็น ไม่งั้นผมอาจจะโดนแกล้งอีกก็เป็นได้

พอๆ มาทำไรเนี่ยอีกฝ่ายยังหัวเราะอย่างต่อเนื่องจนผมต้องถามแทรกออกไป หัวเราะอยู่ได้อายเหมือนกันนะเว้ยยย

...ก็กลับบ้านไง ถามแปลกปืนพยายามกลั้นหัวเราะแล้วตอบ

รู้แล้ว หมายถึง มาทำอะไรตรงนี้

ก็เห็นคนบางคนเดินมาทางนี้ก็เลยเดินตามมา แค่นั้นปืนยกคิ้วกวนตามประสา

สรุปคือเขาตามผมมา แต่ดันไม่ทักผมตามปกติ อยากจะแกล้งผมว่าอย่างนั้นเถอะ

ปืนเดินตามผมมาโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมกำลังจะไปไหน จนเรามาถึงลานกว้าง วงดนตรีวงใหม่ขึ้นมาผลัดเปลี่ยนเล่นเพลงต่อ ผู้คนนั่งฟังกันบางประปราย

ชอบฟังดนตรีสดหรอปืนถามขณะที่เรานั่งเก้าอี้ที่งานจัดไว้ให้

ไม่หรอก แต่วันนี้ฟิลมันได้เฉยๆผมตอบตามความเป็นจริง ปืนพยักหน้ารับแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วทำไมวันนี้กลับเร็ว ไม่อยู่งานโรงเรียนหรอ

มันเป็นงานรุ่นน้องน่ะ ก็เลยอยู่แปปเดียวผมพยักหน้ารับรู้ แล้วไปกับเพื่อนเสร็จแล้วหรอ ทำไมกลับไว

ไปที่ไหนละ โดนเท -_-”

หึ น่าสงสารปืนไม่พูดเปล่าเขาเอามือหนามาขยี้ผมของผมจนยุ่งไปหมดชวนให้มางานโรงเรียนก็ไม่มา สมน้ำหน้า

โฮ ก็ใครจะไปรู้ล่ะถ้ารู้ก็ไปด้วยแล้วแหละ -3-

หรือว่าไม่อยากมาก็เลยหาข้ออ้างปืนจองตาผมเค้นความจริง

บ้า เพ้อเจ้อละ

ปืนหัวเราะออกมาเมื่อผมตอบไปอย่างนั้น ราวกับว่าสนุกที่ได้จับผิดผม อยู่บ้านไม่มีคนให้แกล้งหรือไงกันนะ

เออ! ลืมไปเลยปืนทำท่าเหมือนนึกอะไรแล้วก็รื้ออะไรในกระเป๋าเป้สักพัก ก่อนที่จะหยิบที่คาดผมออกมา ใช่ อ่านไม่ผิดครับ มันคือที่คาดผมเขากวางเรนเดียร์! “ได้นี่มาจากจับฉลาก น่ารักป่ะ

ปืนเอาที่คาดผมเขากวางเรนเดียร์สีแดงเทียบกับหน้าตัวเอง มันทำให้ผมหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ให้ตายเถอะ โคตรไม่เข้ากับหน้าเขาเลยยย

อะไร หัวเราะหรอ เอาไปใส่!”

เฮ้ย อะไร ไม่เอา!”

ปืนล็อคตัวผมแล้วเอาเจ้าเขากวางเรนเดียร์มาใส่ให้ผม พยายามจะถอดมันออกก็โดนเขาสวมให้อีก เออ! ยอมใส่ก็ได้โวยยยยย -_-;;; พอเขาทำให้เจ้าเขากวางอยู่บนหัวผมได้สมใจก็ยิ้มออกมาราวกับผู้ชนะ จะบ้าตายยย

น่ารักดี

...

คำพูดก็ว่าแย่แล้ว สายตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มหวานแบบนั้นคืออะรายยย

ถ่ายรูปหน่อย เร็วกว่าคำพูดปืนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นจ่อหน้าผม เชี่ยยย!

ไม่เอา ไม่ถ่าย!” ผมพยายามเอามือปิดกล้องอยู่นานแต่ปืนก็ไม่ละพยายาม แล้วสุดท้ายผมก็ฝ่ายแพ้ ก็ปืนดันเล่นใหญ่ซะขนาดนั้นถ้าผมสู้เขาอีกคนรอบข้างต้องมองแน่ แค่เขากวางก็เด่นจะตายแล้ววว

แชะ

และในที่สุดเขาก็ได้รูปไปแล้วก็นั่งขำคิกคัก ตลกเกินไปแล้ว! ผมก็ทำหน้ายู่ใส่เขาไปว่าไม่พอใจเว้ย! แต่การกระทำของเขาคือการมองหน้าผมแล้วอมยิ้ม ฮึ้ยยย!

เป็นไร แกล้งไม่ได้หรอ

แกล้งเยอะไปละโว้ย!

ผมไม่ตอบถอดเขากวางนั่นออกและหันหน้าหนี แต่ก็โดนอีกฝ่ายรั้งตัวไว้เสียก่อน หน้าของเรามองเข้าหากัน สายตามองกันและกัน คำพูดที่จะพูดหายไปกับสายลม ปืนก็คงไม่ต่างกัน แสงไฟประดับรอบข้างยิ่งขับให้ใบหน้าขาวของเขาเด่นชัดและมีเสน่ห์กว่าทุกครั้ง เสียงเพลงจากวงดนตรีสดดังคลอเหมือนเป็นพื้นหลัง ไม่สามารถจับความหมายใดๆได้ ทุกอย่างเหมือนถูกสะกดให้รอบข้างหยุดนิ่ง คงมีแต่เสียงหัวใจของผมที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ปืนค่อยๆโน้มหน้าใกล้เข้ามาหาผม ไม่รู้ว่าเพราะบรรยากาศหรืออะไรมันทำให้ผมไม่สามารถปฏิเสธ ได้แต่หลับตาพริ้มทั้งๆที่รู้ว่าเวลาต่อมาอะไรจะเกิดขึ้น

...

เอาละครับมาถึงช่วงแจกของรางวัลกัน มาสุ่มกันเลยดีกว่า!”

แสงไฟสว่างวาบขึ้นปลุกเราสองคนออกจากภวังค์ โดยไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ดำเนินไปถึงไหน เรารีบผละตัวออกจากปืนทันทีที่ได้สติ แล้วมองไปรอบๆพบว่าตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องมองมาทางนี้อยู่ เพราะมีไฟสปอทไลท์ส่องมาที่เรา!

อะ...อะไรวะเนี่ยปืนพูดออกมาอย่างงงๆ อย่าว่าแต่เขาเลยผมก็งง

แล้วเราก็ได้ผู้โชคดีแล้วนะครับ! น้องผู้ชายเสื้อกันหนาวสีฟ้านั้นเอง! ขึ้นมารับของรางวัลเลยครับบบ!”

พี่นักดนตรีพูดจบผมกลับมามองดูเสื้อกันหนาวของตัวเองทันทีแล้วก็รู้สึกโล่งอกเพราะว่ามันไม่ใช่สีฟ้า แต่เป็นเสื้อของคนร่างสูงข้างๆต่างหากละ ปืนก็มีท่าทีไม่ต่างจากผม เขาชี้นิ้วเข้าตัวเองอย่างงๆ แล้วก็เดินขึ้นเวทีไปอย่างงงๆ เช่นกัน

รางวัลรอบนี้ก็คือ..พี่นักดนตรีพูดต่อเมื่อปืนเดินขึ้นไป พร้อมยื่นของรางวัลให้ ...หมวกซานต้านั่นเอง!” ปืนรับหมวกทรงสามเหลี่ยมสีแดงนั่นมาแล้วก็เดินลงมาอย่างงงๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะขบขันจากรอบทิศ สงสัยคงเป็นการแจกของรางวัลเอาฮาสินะ

สมน้ำหน้าแกล้งคนอื่นดีนักผมพูดทันทีที่อีกฝ่ายกลับมานั่งที่เดิม

อะไร -_-” ดูท่าทางปืนก็คงเขินไม่น้อย เขาไม่พูดเปล่ายังจะหยิบเขากวางมาสวมให้ผมอีก

อะไรเนี่ย ไม่ใส่ไงงง

ใส่เหอะน่า เดี๋ยวใส่หมวกซานต้าเป็นเพื่อนแล้วเจ้าตัวก็เอาของรางวัลที่ได้มาสวมบนหัวจริงๆด้วย นี่เขาอยากให้ผมใส่เขากวางขนาดนั้นเชียว

ทำเพื่อไรเนี่ย -_-;;”

ก็วันคริสต์มาสทั้งทีก็ทำให้เข้าธีมหน่อยดิปืนยักคิ้วท์กวนตามสไตล์ ผมที่ไม่รู้จะเถียงอะไรก็พยักหน้ารับแล้วจับเจ้าที่คาดผมเขากวางเรนดียร์ขยับให้เข้าที่

เห็นป่ะ ใส่ดีๆน่ารักจะตายปืนพูด

น่ารักอะไร ทำตัวเป็นเด็กไปได้พูดไปก็เขินไป เพราะตัวเองก็ดันทำตามเขาบอก

...ไม่สงสารซานต้าเหรอ ไม่มีกวางเรนเตียร์คงเหงาตายปืนทำหน้าอ้อนเป็นเด็กแล้วเขยิบตัวเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น คืนนี้ซานต้าจะขี่กวางเรนเดียร์ไปส่งของขวัญที่ไหนดีน้า

...

ผมรีบผละตัวปืนให้ออกห่างปืนทันทีที่คิดความหมายแฝงของประโยคได้

...ทะลึ่งละ!”

อะไร ซานต้าก็ขี่กวางถูกไหมละ

...

คิดลึกหรอออปืนทำสายตาเจ้าเล่ห์ใส่ ทำให้ผมรีบหันหน้าหนีทันที

เชี่ยยยยยย ให้ตายเหอะ! ผมจะหน้าร้อนทำไมเนี่ย!

ไร ฟังเพลงไปเลยไป!”

 

แสงไฟประดับรอบๆเด่นชัดขึ้นเพราะท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท สายลมของเดือนธันวาพัดผ่านเป็นระลอก ทำให้ต้นคริสมาสต์สูงมีเสียงกรุ้งกริ๊งจากของประดับกระทบกัน บรรยากาศดีมากโดยไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านมานานเท่าไรแล้ว รู้ตัวอีกทีก็มาถึงวงดนตรีวงสุดท้ายแล้ว

ผมกระชับเสื้อหนาวตัวบางให้ห่มตัวเยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ อากาศเย็นกว่าที่คิดแฮะ

หนาวหรอปืนที่นั่งข้างๆถาม

นิดหน่อย เย็นมือมากกว่าผมพูดไปตามจริง เพราะวันนี้ดันใส่เสื้อหนาวที่ไม่มีกระเป๋ามาเรียน ทำให้ไม่รู้จะซุกมือที่ไหนได้ มือเลยเย็นแบบนี้

มา

ปืนพูดก่อนที่เอามือหนามาจับมือผมอย่างถือวิสาสะ แล้วเอาไปซุกในกระเป๋าเสื้อหนาวของเขา ผมมองคนข้างๆนิ่งไปสักพักนึงกับการกระทำของเขา แต่ไม่ได้ปฏิเสธมัน

อะไร ก็บ่นว่าหนาว

ก็เปล่า...แค่ตกใจ

อุ่นขึ้นไหมปืนถามต่อ ผมพยักหน้ารับ แล้วมือผมก็อยู่ในเสื้อกันหนาวของปืนแบบนั้น

ตามจริงที่มือมันอุ่นไม่รู้ว่าเพราะความหนาของผ้าหรือเป็นเพราะมืออุ่นๆของปืนที่จับมือผมไว้แน่นกันแน่...

ถึงช่วงสุดท้ายแล้วนะครับ เราจะเปิดโอกาสให้ผู้ชมขอเพลงกัน...

พี่นักดนตรีพูดจบคนที่นั่งรอบๆก็มีเสียงซุบซิบประปราย แต่ก็ไม่มีใครยกมือหรือพูดขึ้นมา แล้วจู่ๆคนข้างผมก็ยกมือขึ้นเสนอ เดี๋ยวนี้กล้าแสดงออกขนาดนี้เชียว

ผมขอเพลงครับ

ได้เลยครับน้องซานต้า ฮะๆพี่นักดนตรีหัวเราะน้อยๆออกมาเมื่อได้แซ็วปืน

ใช่ครับ ปืนยังไม่ถอดหมวกซานต้าเลย ผมก็ยังใส่เจ้าที่คาดผมเขากวางเรนเดียร์อยู่เลย ให้ตายเถอะ วันนี้มันจะเด่นเกินไปแล้วนะ น่าอายโคตรรรรร ฮืออออ T///T

และผมก็สัมผัสได้ว่าปืนก็เขินเช่นกัน พิสูจน์ได้จากแก้มสีขาวเริ่มมีสีแดงฝาดระเรือตอนที่พี่นักดนตรีแซ็ว คงลืมไปสินะว่าตัวเองใส่หมวกซานต้าน่ะ ฮะๆ

แต่ก็...น่ารักดี

ปืนลูบท้ายทอยแก้เก้อก่อนจะพูดชื่อเพลงที่ขอออกไป “All I Want For Christmas Is You ฮะ

ได้เลยครับ! Merry Christmas ครับทุกคน!”

ทำนองเพลง All I Want For Christmas Is You ดังขึ้นจากกีต้าร์โปร่งเป็นเวอร์ชั่น Acoustic พร้อมกับเสียงร้องทุ้มของพี่นักดนตรีผู้ชาย ทำให้เพลงเวอร์ชั่นนี้เพราะและโรแมนติกไปอีกแบบ

 

I don't want a lot for Christmas

There's just one thing I need

I don't care about the presents

Underneath the Christmas tree

I just want you for my own

More than you could ever know

Make my wish come true

All I want for Christmas is...You

ฉันไม่ต้องการอะไรมากมายในวันคริสต์มาสปีนี้

มีเพียงอย่างเดียวที่ฉันปรารถนา

ฉันไม่ต้องการของขวัญใดๆ ที่อยู่ใต้ต้นคริสต์มาส

ฉันแค่ต้องการเพียงคุณเท่านั้น

ฉันต้องการคุณมากกว่าคุณจะรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นได้

ได้โปรด ทำให้ฝันของฉันเป็นจริงด้วยเถิด

สิ่งที่ฉันปรารถนาในคริสต์มาสปีนี้ ก็คือเพียงแค่คุณเท่านั้น


*All I Want For Christmas Is You - Mariah Carey


 

เมื่อนักดนตรีร้องมาถึงท่อนนี้ ไม่รู้ทำไมผมถึงเหลือบไปมองคนข้างๆ แล้วก็พบว่าคนข้างๆมองผมอยู่ก่อนแล้ว ปืนเขยิบตัวเข้ามาใกล้ผมทั้งที่มือยังกระชับมือผมแน่นภายใต้เสื้อกันหนาว

“Merry Christmas นะปืนกระซิบข้างหูผม

...อื้อ Merry Christmas”

จะว่าไปนึกว่าคริสต์มาสปีนี้จะเหงาที่สุดซะแล้ว แต่ที่ไหนได้ มีความสุขกว่าทุกปีเสียอีก

ขอบคุณนะคุณซานต้าที่เอาตัวเองมาเป็นของขวัญให้กวางเรนเดียร์ตัวนี้ไม่เหงาน่ะ




__________________________________

คุยกันหน่อยยยย
              21/12/2017

ห่างหายไปถึง 2เดือนเต็ม! (จะ3แล้วด้วย T_T)
ไม่ใช่ว่าขี้เกียจหรืออะไร เทอมนี้เราเจอวิชาโหดมาก ปลีกตัวยากมาก
เลยทำให้ลากยาวตั้งแต่มิดเทอมถึงไฟนอลเลยยยยย
ไม่รู้จะขอโทษยังไง แต่ก็ขอโทษจริงๆ แงงงงงงงงง

ตอนแรกที่เริ่มเปิดเวิล์ดมา รู้สึกโล่งมาก เพราะหายไปนาน
ความรู้สึกต่างๆหายไปหมดเลย สารภาพเลยว่าตอนนั้นรู้สึกแบบ
หรือว่าเราจะเลิกแต่งดีนะ’ / ‘คงไม่มีใครอ่านแล้ว
แต่เมื่อได้ลองปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็บอกให้ลองแต่งตอนพิเศษดู

ทำให้เราแต่งตอนพิเศษนี้ขึ้นมา ในช่วงเวลาวันคริสต์มาส!
เราคิดว่าเป็นเทศกาลที่น่ารักและมีสีสันดี
ถ้าเราใช้พื้นหลังแห่งความสุขใส่ตัวละครเราลงไปจะเป็นยังไงนะ
หวังว่าตอนนี้จะให้ทุกคนพออมยิ้มให้กับความขี้เล่นของ
#ปืนว่าน ได้บ้าง

    

สุดท้ายนี้ อยากบอกรีดทุกคนว่าเราแต่งต่อนะ (แต่ช้าเหมือนเดิมแง)
ตอนต่อไปก็จะมาเร็วๆนี้ เพราะเราก็อยากให้เรื่องนี้จบสักที ฮืออออ
ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง เราจะอัพเดทที่เพจเลยน้า ขอบคุณครับ
มีความสุขกับเดือนแห่งความสุขมากๆนะทุกคนนนนน
 



..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #32 blackspell (@scox2by) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 20:23
    ขอบคุณนะคะอย่าเพิ่งเลิกแต่งเลยน้าT_T สู้ๆค่ะ
    #32
    1
    • #32-1 Boboat_h (@boboat) (จากตอนที่ 20)
      24 ธันวาคม 2560 / 19:02
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันน้าาา ได้กำลังใจแล้ว ฮืออออ <3
      #32-1