ตอนที่ 19 : Chapter 17 : Boy next-door

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ก.ย. 60



Chapter 17 : Boy next-door

 

...ปลั๊ก

ผมเผลออุทานชื่อคนตรงหน้าไปด้วยความตกใจที่เห็นเขาอีกครั้ง อะไรกัน อุตส่าห์หนีเกือบทั้งวันยังจะเจอ ฮือออออ โชคชะตากลั่นแกล้งชัดๆ

ยังไม่กลับหรอปลั๊กเดินตรงมาหาผม

...ยัง รอเพื่อนน่ะผมยิ้มแห้งส่งให้เขาไป

อ่อ นึกว่าคนในงานจะกลับหมดแล้วเห็นมีก็แต่พวกสตาฟปลั๊กเสมองไปรอบๆ

ก็เพื่อนที่ว่าเป็นสตาฟยังไงล่ะเว้ยยย -_-;

งะ...งั้นหรอ

หรือเพื่อนเป็นสตาฟ...

เปล่า!” ผมรีบสวนทันทีที่ปลั๊กพูดขึ้น โอยยย มีพิรุธโคตร

ก็แค่ถามดูน่ะปลั๊กกระตุกยิ้มให้กับท่าทีของผม

อื้ม โทษทีที่ขึ้นเสียงฮืออออ

ไม่เป็นไรปลั๊กยิ้มให้ผมอีกครั้ง แล้วมานั่งรออะไรตรงนี้ มืดจะตาย ยุงกัดรึเปล่าปลั๊กไม่พูดเปล่าเขาก้มตัวลงมาใกล้พร้อมกับสำรวจเนื้อตัวผมอย่างถือวิสาสะ

ไม่เป็นอะไรหรอกผมพยายามเอาแขนของตัวเองออกจากการเกาะกุมของมือปลั๊ก

...อื้มบรรยากาศของเราสองคนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ปลั๊กจะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง รอเพื่อนอีกนานไหม

คงอีกสักพัก พอดีมันท้องเสีย...โกหกล้วนๆ

งั้นแย่เลยดิ ห้องน้ำแถวนี้ปิดแล้วด้วย คงเดินไปเข้าไกล

คงงั้นแหละผมยิ้มเจื่อนให้เขาไป

ดีนะที่ห้องน้ำยังเปิด ไม่งั้นโป๊ะแตกแน่ แค่นี้ก็ไม่เนียนแล้วเนี่ย!

เดี๋ยวปลั๊กนั่งเป็นเพื่อนไม่ทันขาดคำปลั๊กก็เอาตัวนั่งลงบนพื้นที่ว่างข้างกายผมทันที

เฮ้ย เกรงใจ รอคนเดียวได้

ไม่เป็นไร คุยงานเสร็จหมดแล้ว...แปลว่าปืนก็ต้องเสร็จแล้วสิ แล้วเขาอยู่ไหนล่ะ อยู่หนายยย!

ผมไม่ได้ปฏิเสธเขาไปได้แต่ยิ้มแห้งๆตอบกลับไปแทน แล้วก็ได้แต่นั่งเกร็งโดยไม่ได้ทำอะไรเลย แม้แต่โทรศัพท์ในมือยังไม่กล้ากดเล่น สายตาได้แต่มองภาพว่างเปล่าตรงหน้า ซึ่งต่างจากปลั๊กเขาไม่ได้ทำอย่างนั้น ผมรู้สึกได้ว่าเจ้าตัวกำลังจ้องมองผมอยู่

ให้ตายเถอะ! มันเป็นความรู้สึกที่โคตรอึดอัดเลย!

...ว่าน

จู่ๆความเงียบก็ถูกทำลายด้วยการเรียกชื่อผมของคนข้างๆ ผมหันไปหาคนเรียกโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเอาหน้าเขามาใกล้ผมขนาดนี้ตอนไหน ตอนนี้หน้าเราสองคนใกล้กันมาก มากเสียจนผมรู้สึกถึงลมหายใจของปลั๊ก ผมพยายามจะหันหนีไปทางอื่นแต่ก็ทำไม่ได้เหมือนสายตาของคนตรงหน้ากำลังสะกดผมอยู่ สายตาที่เหมือนกำลังจะสื่อความหมายอะไรบ้างอย่าง

...ปลั๊กคิดถึงว่านนะ

คำพูดของคนตรงหน้าแผ่วลงพร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆโน้มลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นะ นี่มันระยะอันตรายชัดๆ!

ครืน

เสียงโทรศัพท์ผมดังขัดขึ้น ทำให้การกระทำเมื่อครู่ชะงักไปชั่วขณะ เมื่อตั้งสติได้ผมก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีแล้วก็พบว่าหน้าจอกำลังโชว์ชื่อของคนที่ผมรออยู่

ปืนช่วยชีวิต!

เอ่อ...เพื่อนโทรมาแล้ว ไปก่อนนะผมบอกปลั๊กไปโดยไม่สนใจท่าทีของอีกฝ่ายพร้อมกับลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะหนี แต่ก็ดันโดนมือหนาคว้าแขนรั้งเอาไว้เสียก่อน ผมได้แต่เลิกคิ้วสงสัยกับการกระทำของเขา

ไม่รับโทรศัพท์หรอปลั๊กพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเหมือนกำลังจะจับผิดผมอย่างนั้นแหละ

โวยยยยยยหนียากหนีเย็นจังโว้ยยยยยย

เอ่อ... แถไม่ออกแล้วววว ฮืออออ

ดึกแล้ว เดี๋ยวปลั๊กไปส่ง

ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับพร้อมเพื่อนไง

ให้เพื่อนกลับด้วยกันสิทำไมตื๊อได้ขนาดนี้วะ!

คือ...

ขณะที่กำลังคิดหาวิธีทางที่จะหนี โทรศัพท์ในมือก็เงียบลง ให้ได้อย่างนี้สิ ปืนต้องด่าผมแน่ๆที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์เขา จะให้รับยังไงล่ะ แงงงงง

นะ ให้ปลั๊กไปส่งนะ

เอ่อ...

นะ นะ นะ ยัง ยังส่งสายตาออดอ้อนอีก

กะ...ก็ได้ฮือออออ พูดไปแล้ว!

เยส!” ปลั๊กทำท่าดีใจก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา ส่วนผมก็ได้แต่ฝืนยิ้มรับให้ปลั๊กไป ทั้งที่ในใจได้แต่คิดว่าเมื่อครู่ตัวเองทำอะไรลงไป! เชี่ยว่าน! มึงพูดอะไรออกปายยยย!

งั้นแปปนะ เดี๋ยวปลั๊กไปเก็บของก่อน

อะ...อื้มมมผมตอบรับเขาไปแค่นั้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไป แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขัดขึ้น

ไม่ต้อง...

เสียงทุ้มคุ้นหูแต่เจือไปด้วยความเย็นชาที่แค่ฟังก็รู้สึกขนลุกพิกล ทำให้ปลั๊กที่กำลังก้าวชะงักกึก ผมหันไปมองที่มาของเสียงพร้อมกับปลั๊กที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า แล้วก็พบว่าเป็น...

ปืน!

...เดี๋ยวกูไปส่งว่านเอง

ปืนที่โผล่มาจากทางไหนไม่รู้เดินตรงมาทางผม ปลั๊กก็ได้แต่มองมาทางปืนด้วยสีหน้าเรียบเฉยและแววตาที่ยากจะคาดเดาต่างจากเมื่อครู่

รับรู้ถึงบรรยากาศมาคุไหมครับ -_-;;;;

ประชุมฝ่ายมึงคุยกันเสร็จแล้วหรอวะปลั๊กถาม

อื้ม เลยมาทันที่มึงพูดว่าจะไปส่งว่านพอดี

อื้อ แล้วมึงเกี่ยวไร

ก็ว่านรอกลับพร้อมกู...ใช่ป่ะปืนทำทีพยักพเยิดหันมาทางผม ซึ่งดูก็รู้ว่าไม่ได้อยากได้คำตอบหรอก เขาแค่ต้องการกวนตีนปลั๊กเฉยๆ!

ซึ่งดูเหมือนจะได้ผลซะด้วยสิ...

อ่อ เพื่อนที่รอนี่คือไอ้ปืน?ปลั๊กพยายามเหมือนคุมอารมณ์ร้อนในใจแล้วถามผมต่อ

เอ่อ...คือ...ผมอึกอักไม่รู้ควรจะตอบไปว่าอย่างไร เม็ดเหงื่อที่เกาะบริเวณหน้าผากคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดของความรู้สึกผมตอนนี้ ฮืออออ

หึ ก็พอจะเดาได้อยู่หรอก แค่ไม่คิดว่าจะสนิทกันขนาดนี้ปลั๊กเน้นประโยคหลัง

ปืนไม่ตอบด้วยคำพูดในทันทีแต่กลับตอบด้วยการกระทำ โดยที่เขานำแขนของตนมาโอบไหล่ของผมโดยที่ไม่ถามความสมัครใจผมสักคำ พร้อมกับพูดจายียวนคู่สนทนาอีกต่างหาก ให้ตายเถอะ!

จะว่าสนิทก็สนิทนะ

เอ่อ...ผมอึกอักพยายามนึกคำพูดที่ทำให้สถานการณ์ตอนนี้ดีขึ้นพร้อมกับเอาแขนของปืนออกจากไหล่แต่ก็ทำไม่ได้ นี่แขนคนหรือกาวตุ๊กแกห้ะ!

...

ถ้าไม่มีไรแล้ว กูขอตัวพาว่านกลับนะปืนยกคิ้วกวนอย่างที่เคยทำ ซึ่งดูเหมือนกับการสาดน้ำมันใส่ไฟให้ร้อนขึ้นมากกว่าเดิม ทำให้ปลั๊กสวนกลับมาทันที

ไม่ต้อง! มึงไม่มีรถมึงจะไปส่งว่านได้ไง

ไม่มีรถ แต่บ้านว่านกับบ้านกูกลับทางเดียวกันพอดีว่ะปืนตอบด้วยน้ำเสียงอย่างผู้ชนะ

...ห้ะ

อะ...เอ่อ งั้นกลับก่อนนะผมพยักหน้ายอมรับอย่างไม่เต็มใจนัก แล้วพยายามยิ้มส่งไปให้เขาก่อนที่สะกิดปืนให้พาผมออกจากสถานการณ์ตรงนี้เสียที

คิดถูกแล้วใช่ไหมวะว่าน ที่พูดตัดบทไปแบบนั้นน่ะ ฮือออออ

 

เสียงประกาศจากตัวขบวนรถไฟฟ้าบอกสถานีที่หมาย ผมเงยหน้าจากโทรศัพท์ในมือแล้วเตรียมตัวเดินไปหน้าประตูเพื่อเตรียมตัวลง โดยมีคิ้วท์บอยร่างสูงหนึ่งอัตราเดินขนาบข้าง เราสองคนยืนด้วยกันความเงียบ ใช่ครับ ความเงียบ ถามว่าทำไมถึงเงียบน่ะเหรอก็ไอ้คนข้างๆผมนี่ไงครับ!

ปืนมีท่าทีแปลกๆตั้งแต่ตอนออกจากโรงเรียนแล้ว แต่ผมคิดว่าเขาคงเหนื่อยจากงานโรงเรียนเลยไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรมากมาย แต่พอไม่ถามเขาก็ไม่ยอมพูดกับผมเลยสักคำ พอหันไปคุยด้วยก็ถามคำตอบคำซึ่งผิดวิสัยคนขี้โม้อย่างเขาสุดๆ จะว่าเหนื่อยจากงานก็ไม่เชิงมันเหมือนเขากำลังไม่สบอารมณ์หรือโกรธอะไรบางอย่างอยู่และนั่นคือประเด็นว่าเขาโกรธอะไร พอถามไปก็แต่คำตอบที่ว่า...เปล่า จนถึงตอนนี้

ซึ่งมันทำให้ผมโคตรจะอึดอัดเลยครับ!

ระหว่างเดินลงจากสถานีผมก็ได้แต่มองใบหน้านิ่งๆของคนข้างๆด้วยความสงสัย แต่ถ้าถามไปก็คงได้แต่คำตอบเดิม พูดเป็นคำเดียวรึไง!

มองไรสงสัยมองนานไปหน่อยจนอีกฝ่ายรู้ตัว

ก็...เปล่า

...อ่าฮะเขาตอบมาแค่นี้ แล้วจะให้ผมทำไงต่อล่ะ -_-;

...

หลังจากนั้นเราสองคนก็เดินด้วยกันจนมาถึงทางออกด้วยความเงียบเช่นเดิม ใจก็ค้างคาแหละแต่อีกแต่เขาดันนิ่งขนาดนั้น ใครจะกล้าถามต่อ ไม่ถามก็ได้วะ

เอ่อ..ไปล่ะผมโบกมือลาฝ่ายตรงข้ามแค่นั้นเพื่อแยกตัวกลับ แต่ก็ดันโดนอีกฝ่ายเรียกเสียก่อน ทำให้ผมต้องหันกลับไป

...หื้ม

กลับแล้วหรอ

อื้ม ก็ไม่มีไรแล้วนี่ผมตอบไป

...ไม่ถามหน่อยหรอว่าเป็นไรปืนชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง อะไรของเขา

...ถามแล้วป่ะ ก็บอกว่า เปล่า?

ไม่ตื๊ออีกหน่อยอ่ะ

ห้ะ?”

ถ้าถามอีกนิดก็บอกละ

ตอนนี้ผมกำลังสงสัยกับพฤติกรรมของปืนเป็นอย่างมาก การที่หน้านิ่งเหมือนโกรธหรืออะไรสักอย่างแบบนั้น แล้วจู่ๆก็พูดว่าให้ตื๊อเนี่ยนะ

แล้วเป็นอะไร -_-;;” ผมตัดสินใจถามเขาอีกครั้ง ถ้าตอบว่าเปล่านะจะด่าให้

งอนอยู่

หือ งอน? งอนเนี่ยนะ? งอนอะไร?เขาพยักหน้ารับเรื่องอะไรผมถามต่อ เพราะผมคิดวนมาตั้งแต่ในรถไฟฟ้าแล้วว่าผมทำอะไร แต่วันนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ มั่วป่ะเนี่ย แล้วก็อยากจะถามอีกว่าหน้าอย่างนี้งอนเป็นด้วย แต่ถ้าถามไปเขาคงเปลี่ยนเป็นโกรธผมแทน -.,-

คิดดิ ทำไรไว้ล่ะ

อะไรวะ อยู่ๆก็เป็นฝ่ายผิดเฉยเลยอ่า

...เรื่องปลั๊ก?ผมคิดไปสักพักก่อนที่จะพูดขึ้น แล้วอีกฝ่ายก็ดันพยักหน้ารับเสียอย่างนั้น อะไรกันเนี่ยยยยย เกี่ยวไรกันอ่ะ

ไม่เกี่ยวได้ไง ก็บอกแล้วไงว่ากลับพร้อมกัน แล้วอยู่ๆจะกลับกับไอ้ปลั๊กเฉย ถ้ามาไม่ทันคงกลับกับมันไปแล้วมั้ง โคตรไม่แฟร์

อะไรกัน ที่เขาทำนิ่งเงียบเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ แล้วดูทำหน้าทำตาทำปากมู่ทู่เป็นเด็กๆแบบนั้นอีก คิดว่าน่ารักมากป่ะ ลุคคิ้วท์บอยเมื่อตอนบ่ายหายไปไหนนน ผมควรรู้สึกผิดถูกไหม

...ก็เออ ผิดเองอ่ะ ขอโทษผมยอมรับผิดไปแต่โดยดี เพราะลองย้อนกลับไปตัวเองก็ไม่ควรตอบปลั๊กไปแบบนั้นเหมือนกัน -_-;

ก็ดีปืนคลี่ยิ้มออกมา แล้วตอนนี้ท่าทางเขาก็ดูปกติขึ้นแล้วด้วย

เป็นไบโพล่ารึไงกัน -_-;

แปลว่าหายงอนแล้ว?

ยังอ่ะ ง้อก่อนดิปืนยกคิ้วกวน เขากำลังจะแกล้งผม!

ง้อยังไงเล่า -_-” เกิดมาง้อคนนับครั้งได้ แล้วนี่จะมาให้ง้อเขาทำไม่เป็นหรอก

อื้มมมม ให้เดินไปส่งบ้านดิ

เดี๋ยวนะ แบบนี้มันเรียกวิธีการง้อหรอวะ แล้วไอ้รอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์แบบนั้นคืออะรายยย

 

บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบมีรถวิ่งผ่านบ้างบางตาเพราะตอนนี้ค่อนข้างดึกแล้ว มันก็เลยยิ่งสนับสนุนเหตุผลของปืนเข้าไปใหญ่ เพราะเจ้าตัวดันอ้างว่ามันดึกแล้วอันตรายเลยอยากเดินมาส่ง ถ้าไม่ให้มาก็จะงอนอยู่แบบนั้น ซึ่งผมก็เป็นผู้ชายไหมจะมากลัวอะไรล่ะ แล้วถามว่าถ้าผมไม่ให้มาส่งแล้วเขาจะมาไหม คำตอบคือมาครับ ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาจะเดินอยู่ข้างผมหรอ -_-;; คนอะไรเอาแต่ใจชิบ

แต่เอาจริงๆมันก็รู้สึกอุ่นใจดีนะ...

แสงไฟจากเสาไฟข้างทางสาดลงมาทำให้เห็นเงาผมกับปืนเดินข้างกันอยู่เงียบๆ ความเงียบนี้ไม่ได้เกิดจากเพราะปืนยังงอนผมหรอกนะ แต่เราไม่รู้จะคุยอะไรกันมากกว่า ผมก็เลยได้แต่ก้มหน้าเดินอยู่อย่างนั้น ตามจริงระยะทางจากสถานีรถไฟฟ้าถึงบ้านผมก็ไม่ไกลนะ ทำไมวันนี้ถึงดูไกลจังแฮะ

งานวันนี้เป็นไงมั้ง

เสียงของปืนเรียกสติจากอาการเหม่อลอยของผมเมื่อครู่ หมายถึง...

ก็แบบโอเคไหม

อื้ม โอเคดิ สนุกดี รู้ป่ะไม่เคยไปงานไรแบบนี้มาก่อนเลยนะ

ใช่หรอ

เออดิ ขอบคุณนะที่พาไปเปิดหูเปิดตาอ่ะผมยิ้มให้เขา

เฮ้ย ไม่ต้องหรอก เต็มใจปืนส่งยิ้มกลับมาให้ผม

...

...ตามจริงวันนี้อยากดูแลให้ดีกว่านี้ แต่มันยุ่งกว่าที่คิดนิดหน่อยปืนพูดโดยที่สายตามองตรง

ไม่หรอก แค่นี้ก็ดีแล้ว เอ็กคลูซีฟขนาดไหนมีคนระดับคิ้วท์บอยมาดูแล ฮ่าๆผมแซ็วเขาไปนิดหน่อย ปืนหัวเราะในลำคอก่อนที่จะหันมามองผม

แล้วชอบไหมที่ดูแลแบบนี้ปืนส่งยิ้มหวานมาให้อีกครั้ง

...

ผมแสร้งหันไปทางอื่นทันทีที่ปืนมองลึกเข้ามาให้แววตาของผม พร้อมกับประโยคนัยยะแปลกๆแบบนั้น ดีนะที่ตรงหน้าเป็นทางเข้าบ้านผมเสียก่อน หนีสิรออะไร! ไม่ตอบหรอก!

เอ่อ..ถึงแล้ว...กลับก่อนนะ -_-;” ผมเบี่ยงประเด็น

ปืนแอบยิ้มให้กับท่าทีของผมก่อนที่จะตอบรับแล้วโบกมือลา ผมเดินตรงไปยังหน้าบ้านของตัวเองแล้วก็พบว่าไฟปิดหมด ก็แน่แหละถ้าไฟเปิดสิแปลกเพราะแม่ไม่อยู่บ้านนี่น่า ผมเดินตรงไปที่แม่กุญแจที่ล็อคบ้านก่อนจะควานหาลูกกุญแจที่จะไขมัน...

เอ๊ะ...

กุญแจ...

เชี่ยยยยยยยยย!!!

ไม่มีกุญแจไข ควานหาทั่วกระเป๋าก็ไม่มี ใช่! เมื่อเช้าผมลืมหยิบมันมา เชี่ยเอ้ยยยยย แล้วจะเข้าบ้านยังไงวะไอ้โง่ว่าน แม่ก็ไม่อยู่อีก กุญแจสำรองก็ดันหายเมื่อสัปดาห์ก่อน ให้ตายเถอะ! T_T มีทางเดียวคือรอแม่กลับมา แต่กว่าแม่จะกลับมาล่ะ... จะโทรบอกแม่เลยงั้นหรอ ไม่ๆ! นอกจากจะไม่ได้ความช่วยเหลือมีหวังได้ของแถมเป็นคำด่าแหง งั้นตัดวิธีนี้ไป มันต้องมีวิธีอื่นสิ คิดสิคิด... เอาไงดี... ใช่! มีทางเดียวคือนอนบ้านคนอื่นไปก่อน แล้วคนนั้นก็คือข้าวเจ้าเพื่อนรัก!

[....]

เอิ่ม ข้าวเจ้าโทรไม่ติด แถมไลน์ไปก็ไม่อ่าน ไอ้ข้าววววววว!

ระหว่างที่สติกำลังกระเจิดกระเจิง เสียงทุ้มคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นคนที่ผมเพิ่งแยกเมื่อครู่เป็นอะไร

ยังไม่กลับอีก -_-”

ดีแล้วที่ไม่กลับ ดูเหมือนมีคนต้องการความช่วยเหลือนะปืนยกคิ้วกวน นี่เขากำลังจะล้อเลียนผมอย่างนั้นสินะ!

อะไร ไม่มีใครขอความช่วยเหลือทั้งนั้นแหละ -_-;” ยังจะแถ

แล้วยืนทำไรไม่เข้าบ้าน

เอ่อ...หากุญแจอยู่ไง

หานานเนอะ

เออะ แปลว่าเขามองผมตั้งแต่แรกเลยใช่ไหมเนี่ย แงงงง

“-____-;;;;”

มีไรบอกได้นะ...

คือ...

 

ให้ทายสิ ตอนนี้ผมอยู่ไหน แน่นอนว่าต้องไม่ใช่บ้านตัวเองแน่ๆเพราะผมลืมกุญแจ -_-; เฉลยเลยแล้วกันผมอยู่บ้านปืนครับ อย่าเพิ่งด่าผมนะ แต่ว่านคนนี้ไม่มีทางเลือกจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่พึ่งพ่อคิ้วท์บอยเขาหรอก ดีนะ พ่อแม่เขาไม่อยู่พอดีเจ้าตัวเลยเสนอให้ผมมานอนที่นี่ก่อน มีเพื่อนบ้านใกล้ดีอย่างนี้นี่เองงง

ผมนั่งเกร็งรอเขาเก็บของอยู่ที่ห้องรับแขก โทรทัศน์ตรงหน้ายังไม่กล้าเปิดเลยเกรงใจ ผมก็เลยได้แต่มองสำรวจไปรอบๆบ้านของปืนแทน บ้านของเขาอยู่ในโครงการฝั่งตรงข้ามบ้านผมขนาดไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่เล็กจนเกินไป สิ่งของต่างๆถูกว่างเป็นระเบียบ แบ่งโซนต่างๆชัดเจนอย่างกับมีแม่บ้านมาจัดการให้อย่างไรอย่างนั้น นั่งสำรวจสักพักก็เริ่มปวดคอที่ต้องหันไปมา งั้นขออนุญาตเดินดูแล้วกันนะปืน แฮร่ ผมเดินไปดูตู้ข้างโทรทัศน์ ตรงนั้นมีรูปเด็กผู้ชายตัวอ้วนหน้าตาน่าเอ็นดูมากๆตั้งอยู่ ผมหยิบมันขึ้นมาดูก็พอจะเดาได้น่ะนะว่าคือปืนตอนเด็ก มาไกลเหมือนกันนะเนี่ย

ทำไรน่ะ

“!!!”

เสียงทุ้มของปืนที่ไม่รู้เดินมายืนข้างตอนไหนทักขึ้น ทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย แทบจะวางกรอบรูปในมือลงที่เดิมไม่ทัน มาไม่ไห้ซุ้มให้เสียงเลย ตกใจนะเว้ย!

ดูไร

เปล่าสักหน่อยผมไม่ได้มองปืนแล้วแสร้งหันไปทางอื่น

ก็เห็นอยู่ว่าดู

แล้วจะถามทำไม -_-;”

น่ารักอ่ะดิปืนถามต่อ

ก็ไม่อยากจะยอมรับหรอกนะ...

ผมไม่ตอบกะจะหันกลับไปนั่งที่โซฟาอย่างเดิม แต่คนถามก็ยังถามต่อทำให้ผมต้องหันไปตอบเพื่อปัดความรำคาญ แต่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังคิดผิด

เชี่ยยยย! ปืนถอดเสื้อพร้อมกับใส่แค่ผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียว!

เดี๋ยวนะ ทำไมตอนเขาเดินเข้ามาถึงไม่สังเกต โอยยย แล้วเห็นเต็มๆตาเลย ผิวขาวเนียนบวกซิกแพคแน่นๆเรียงตัวสวยนั้นอีก โคตรซ่อนรูป หุ่นดีเกินไปแล้ววว

จะว่าไปก็แอบเซ็กซี่แหะ ถ้าได้สัมผัสคง... -.,,-

พอๆ! คิดอะไรเนี่ยไอ้ว่าน!

มองนานเชียวววปืนพูดพร้อมมองผมด้วยสายตากรุ่มกริ่ม

กวนตีน!

ผมพยายามตั้งสติแล้วทำตัวให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในหัวแม่งคิดไปไกลแล้ว นี่เขากำลังจะแกล้งผมชัดๆ! ผมรีบเดินหนีไปนั่งที่โซฟาอย่างเดิม แล้วพยายามไม่เหล่ตาไปมองปืนเด็ดขาดทั้งๆที่ใจแม่งโคตรเรียกร้อง ก็เขาหุ่นดีนี่ ไม่ได้คิดอะไรเลยนะ...

เชี่ยว่าน! ห้ามเขิน!

ไร!” ขึ้นเสียงไปงั้น

หึ ก็เปล่า เห็นมองหุ่นเราแปลกๆยังจะมาถามอีกนะ

...

จะเอาผ้าขนหนูมาให้ จะได้ไปอาบน้ำ

ผมรับผ้าขนหนูที่ปืนเดินเอามาให้ อื้มมม

จะอาบก่อนเปล่าเขาถามต่อ

ยังไงก็ได้ผมตอบไป ก็บ้านเขานี่

งั้น...อาบพร้อมกันเลยดีป่ะ

ตะ..ตลกล่ะ

ล้อเล่นน้าใช่เรื่องที่จะล้อเล่นหรอ!

เดี๋ยวอาบก่อนก็ได้ผมบอกปัดไปก่อนที่จะเดินหนีเขาเพื่อเข้าห้องน้ำแต่ก็โดนเจ้าของบ้านเรียกไว้เสียก่อน

อาบเสร็จก็ขึ้นไปเปลี่ยนที่เสื้อผ้าที่ห้องนอนนะ

 

แกะตัวที่1

แกะตัวที่17

แกะตัวที่26...

โวยยยยยย ไม่นับแล้วเว้ยยยย ใครบอกว่านับแกะแล้วจะทำให้หลับห้ะ นับมาเกือบสามสิบตัวแล้วแท้ๆยังไม่มีแววที่จะเคลิ้มเลย ฮือออออ ต้องเป็นเพราะเสียงจากโทรศัพท์คนข้างๆแน่ๆ ดูอะไรก็ไม่รู้เสียงดัง! ไม่ต้องสงสัยครับว่าคนข้างๆผมคือใคร คิ้วท์บอยที่ชื่อว่าปืนยังไงล่ะครับ ใช่ ตอนนี้ผมกำลังนอนเตียงเดียวกับเขา!

ถามว่าทำไมผมถึงมานอนเตียงกับเขาได้ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ...หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็ขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องนอนของปืนตามที่เขาบอก โดยไม่คิดว่าเจ้าตัวจะใจกว้างขนาดให้ยืมชุดนอนของเขา บอกตรงๆว่าตอนนั้นเกรงใจมากกกก แต่จะทำไงได้จะให้ใส่ชุดเดิมก็คงจะเน่าเกินไปหน่อย แต่แค่นั้นยังไม่พอปืนยังเป็นเจ้าของบ้านที่ดีจัดแจงที่นอนให้ผมเสร็จสรรพ และที่นอนที่เขาว่าก็คือเตียงของเขานั่นเอง ตอนแรกก็คิดว่าเขาจะเสียสละนอนที่อื่นแต่ที่ไหนได้ปืนว่าเขาก็จะนอนกับผมเนี่ยแหละ ให้ตายเถอะ! ในหัวตอนนั้นตะโกนคำว่า ไม่ ออกมา เพราะมันอันตรายกับหัวใจของผมมากๆ -.,-/ ผมเลยปฏิเสธออกไป โดยอ้างไปว่าผมนอนโซฟาห้องรับแขกก็ได้ไม่ได้ถือ แต่ก็ที่รู้กันเขาฟังผมที่ไหนล่ะ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ผมจะมานอนข้างปืนหรอครับ...ดีหน่อยที่เตียงของเขาค่อนข้างกว้างพอให้นอนได้สองคน ไม่อย่างนั้นผมกับปืนคงนอนเบียดกันตาย ขนาดมีพื้นที่เหลือบ้างผมยังได้กลิ่นสบู่หอมๆจากตัวเขาเลย งื้ออออ

ง่วงก็นอนก่อนเลยนะ

ปืนพูดประโยคนี้ตั้งแต่ก่อนที่จะไปอาบน้ำจนกระทั่งตอนนี้ที่เขาขึ้นมานอนบนเตียง ผมก็ยังไม่หลับเลยครับ!

ตามจริงก็ยังไม่ง่วงหรอกแต่ว่ากะจะชิงหลับก่อนที่เขาจะอาบน้ำเสร็จ เพื่อหลีกเลี่ยงการสนทนาและความใกล้ชิดขณะที่ผมกำลังมีสติอยู่ เอ่อ...ผมไม่ได้คิดไม่ซื่อกับปืนเลยนะครับ จริงๆนะ (เอ๊ะ ทำไมร้อนตัว) แต่จากเป็นคนที่นอนง่าย ไม่รู้ทำไมวันนี้กลับนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น เสียงจากโทรศัพท์ของปืนก็ดังจนอยากจะลุกขึ้นไปปิดให้รู้แล้วรู้รอด เห็นไหมคนเขาจะหลับจะนอน ไม่เกรงใจกันเลยรึไง!

...ก็ทำได้แค่บ่นในใจ ความเป็นจริงคือพยายามข่มตาหลับอยู่

ครืน...

เสียงสั่นครืนดังมาจากบริเวณหัวนอนฝั่งผมไม่ต้องเดาครับโทรศัพท์ผมเอง ในใจก็อยากจะลุกไปเปิดดูว่ามีการแจ้งเตือนอะไรแต่ก็ทำแค่คิด เพราะถ้าทำไปมีหวังปืนต้องรู้แน่ๆว่าผมไม่ได้หลับจริง แต่...

ครืน...ครืน...ครืน...ครืน...

มันสั่นหลายครั้งจนผมอยากจะรู้แล้วว่ามันแจ้งเตือนอะไร แต่ไม่ได้! ต้องทำทีเป็นนอนนะว่าน!

อ้าว นึกว่าหลับแล้วปืนหันมาถามผมขณะที่กำลังลุกขึ้นมาหยิบโทรศัพท์

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็ตามนั้นแหละครับ -_-;

...ก็หลับแล้ว แต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์น่ะ...แถ

ปืนไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่พยักหน้ารับแล้วกลับไปสนใจโทรศัพท์ตัวเองต่อ ผมเลยหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาดูบ้าง พบว่าหน้าจอแสดงการแจ้งเตือนจากเฟซบุ๊คและไลน์กรุ๊ปของผองเพื่อน ผมกดเข้าไปดูในเฟซบุ๊คก่อน เป็นแจ้งเตือนชื่อของเปรมแท็กผมในโพสโพสหนึ่ง

Prem Peemphon : Khaochao Rice Preaw Araya  มึงงงงง ดูมัน! ร้ายกาจมาก! Wan Atthaphan แถลงการณ์มาสิ!?

นอกจากมันจะแท็กผมแล้วมันยังแท็กแพรวกับข้าวเจ้าอีกต่างหาก อะไรกันเนี่ย

ผมกดย้อนกลับไปดูโพสต้นฉบับเพื่อไขข้อสงสัย แล้วก็พบว่ามันเป็นอัลบั้มรูปภาพจากแฟนเพจคิ้วท์บอย ที่ในอัลบั้มเป็นรูปผู้ชาย(หน้าตาดี)หลากหลายคนมีทั้งรูปเดียวบ้างรูปคู่บ้างแต่ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับผมนี่ ผมจึงกดเข้าไปดูทำให้รู้ว่ารูปที่เขาถ่ายเป็นคนในงานโรงเรียนของปืน แล้วพอเลื่อนลงมาเรื่อยๆ...

มันมีรูปผมด้วยครับ! แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลักถ้าเป็นรูปผมคนเดียว แต่มันไม่ใช่มันคือรูปผมที่ถ่ายคู่กับปืนต่างหาก!

เชี่ยยยยยยยย!?

พีคกว่านั้นคือยอดไลค์พุ่งรัวมาก คอมเม้นก็ตามกันมาติดๆแถมยอดแชร์เกือบหลักร้อยนั่นอีก อะไรกันเนี่ยยยยย งงไปหมดแล้ววว

ดูอะไรปืนที่ไม่รู้โผล่มาทางไหนเรียกสติผมคืนกลับมา ผมไม่ได้ตอบอะไรแถมยังเอาจอโทรศัพท์ยื่นให้เขาดูอีกต่างหาก หวังว่าเขาคงตกใจแบบผม แต่ที่ไหนได้...

อ่อ ลงรูปเร็วแฮะ

...ห้ะ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ ผมทำหน้างงใส่เขาไป

ก็ปกตินี่ ตกใจอะไรปืนทำหน้าว่ามันคือเรื่องปกติจริงๆ

เฮ้ยยยย ปกติงั้นหรอ เอ่อ...มันอาจจะปกติกับเขาไงแต่มันไม่ปกติสำหรับโผมมม แงงงง

อะไร ดูทำหน้า

...-_-;”

เขาก็แค่ถ่ายรูปในงานแล้วลง?”

อันนั้นอ่ะรู้แต่มันคือเพจคิ้วท์บอยไง ทำไมเขาไม่ลงรูปเดี่ยวปืนวะ เอาเราที่โนเนมลงทำไมแถมยังเป็นรูปคู่อีกอ่าผมบ่นใส่เขาไป

เขาอยากลงรูปคู่มั้ง ซีเรียสไรเนี่ยปืนยกคิ้วสงสัย

ซีเรียสดิ หน้าเราแย่มากอ่าถ้าเทียบกับคนอื่นในอัลบั้มใช่ หน้าโคตรมัน แงงงงงง

ไม่หรอก น่ารักดี

ผมสตั๊นไปนิดหน่อยเมื่อได้ยินคำว่า น่ารักดีออกจากปากของคนข้างๆ พอหันไปมองก็พบว่าเขากำลังมองรูปในโทรศัพท์ของผมอยู่ เขาชมว่าน่ารักจริงๆหรอวะ...

...ไม่ต้องมาอวย เห็นถ่ายรูปคู่กับภูมิตั้งเยอะ ไม่เห็นจะมีผมแก้ต่างไปพร้อมเบี่ยงประเด็น

สงสัยเขาคงเบื่อหน้ามันปืนพร้อมหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ในมือผมเลื่อนดู แล้วอยู่ๆก็พูดออกมาอื้มมม เขาคงจิ้นแหละ

จิ้น?”

ใช่ อ่านคอมเม้นท์ดิปืนยื่นโทรศัพท์กลับคืนมาให้ผม

...

ตอนนี้เราเป็นคู่จิ้นกันแล้วแหละ

...

ผมที่กำลังเลื่อนอ่านคอมเม้นท์นิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อตั้งสติกับคำพูดของปืน พอสมองประมวลผลได้ก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ถามย้ำเป็นภาษามือโดยการใช้นิ้วเข้าหาตัวเองและชี้ไปทางปืน ซึ่งเขาก็พยักหน้ายืนยันอีกครั้งเป็นคำตอบเสียด้วย

ไม่ชอบหรอปืนมองหน้าผม

...คือ แค่งงนิดหน่อย

งงอะไร ก็คู่จิ้นไง...ไม่พูดเปล่า ปืนยังเอาแขนมาโอบไหล่ผมเหมือนท่าทางในรูปที่เปิดอยู่ ทำให้ผมที่ไม่ได้ตั้งตัวเซเข้าไปใกล้กับตัวของปืน พอได้ใกล้แนบชิดกลิ่นสบู่อ่อนๆจากตัวเขาก็ยิ่งลอยหอมชัดเจนมากขึ้น

เชี่ยยยยยย ห้ามใจสั่น!

...

รู้ไหม...ไม่เคยจิ้นกับใครเลยนะเว้ยปืนพูดขึ้น

...ถามยังว่าอยากจิ้นด้วยไหมผมทำใจดีสู้เสือ พร้อมหัวเราะน้อยๆเป็นมุข

ทำไม ไม่อยากเป็นคู่จิ้นกับเราหรอปืนใช้มือดันร่างผมให้หันหน้าเข้าหาเขา พร้อมกับมองตาอย่างมีเลศนัย ผมพยายามเรียกสติที่ตอนนี้กำลังจะลอยไปถึงดาวอังคารให้กลับมา เพื่อคิดหาคำพูดแก้ต่าง แต่ก็โดนอีกฝ่ายสวนกลับมาเสียก่อน ...หรืออยากเป็นคู่จริง

...

...หรืออยากเป็นคู่จริง

จงหาความหมายของประโยคข้างต้นสิบคะแนน บอกผมทีว่าความหมายที่ผมแปลมันคือความหมายเดียวกับที่เขาคิด!

โอยยยยยยเชี่ยยยยยยย ห้ามเขิน!

สมองเหมือนรวนไปชั่วขณะบวกกับสติที่เรียกกลับคืนมาไม่ได้ ทำให้ผมได้แต่นิ่งอึ้งไปอย่างนั้น ต่างกับอีกฝ่ายที่ไม่ได้มีท่าทีใดๆแถมยังยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากอีกต่างหาก บรรยากาศรอบตัวเงียบราวกับว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง สายตาของปืนมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม มันเหมือนโดนมนต์สะกดให้สิ่งรอบตัวหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือตัวผมด้วย วงแขนของปืนกระชับแน่นกว่าเดิม ร่างกายของผมกับเขาแนบชิดกันยิ่งขึ้น หน้าของปืนกับริมฝีปากบางอมชมพูตรงหน้าค่อยๆใกล้เข้ามาหา ใกล้เสียจนเราสัมผัสลมหายใจของกันและกัน...

ครืน...ครืน...

...

โทรศัพท์ในมือสั่นครืน ทำให้ภวังค์เมื่อสักครู่มลายหายไปเหมือนกำลังฝัน ทั้งที่เรากำลังจะ...เอ่อ ช่างเถอะ... เสียงเครื่องปรับอากาศดังชัดเจนเป็นการเตือนให้รู้ว่าตอนนี้บรรยากาศมันเงียบเกินไป ผมจึงรวมสติเท่าที่มีพยายามแกะมือของปืนออกก่อนที่จะหาเรื่องคุย

...ดึกแล้วเนอะ...งั้น...นอนก่อนนะ...ฝันดี...

ปืนยิ้มมุมปากแล้วตอบรับด้วยการบอกฝันดีกลับ หลังจากนั้นเราสองคนก็ล้มตัวลงนอนโดยที่ต่างฝ่ายต่างหันหลังให้กัน ผมพยายามไม่คิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าทั้งที่ใจมันยังสั่นอยู่เลย...

ผมสลัดความคิดเมื่อครู่ออกไปจากหัว แล้วเปิดโทรศัพท์ในมือดูอีกครั้งว่ามีการแจ้งเตือนอะไร เดาว่าคงไม่พ้นเรื่องรูปคู่นั่นแน่ๆ

แต่เปล่า...

มันเป็นการแจ้งเตือนจากแชทสนทนาเฟซบุ๊ค เป็นรูปโปรไฟล์ที่ผมคุ้นเคยแต่ผมกลับไม่เคยมีรายชื่อนี้เป็นเพื่อน มันเป็นชื่อของ...ปลั๊ก

: เรากลับมาคืนดีกันได้ไหม

ข้อความที่เขาส่งมาทำให้ผมนิ่งไปสักพัก ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดีไม่รู้ว่าควรพิมพ์อะไรตอบกลับไป มันเป็นความรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ในใจ อะไรกันวะเนี่ย!

ผมตัดสินใจปิดข้อความดังกล่าวแล้ววางโทรศัพท์ที่เดิมก่อนที่จะหลับตาลง และหวังว่าจะไม่ได้เห็นข้อความแบบนี้จากเขาอีก

...

...

...

...

มือหนาสัมผัสแผ่วเบาที่ใบหน้าขาวใสของอีกฝ่าย หน้าตาพริ้มขณะหลับตาของอีกฝ่ายทำให้คนที่ลืมตาอยู่นั้นเผลอยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูอย่างอดไม่ได้

น่ารัก


__________________________________

คุยกันหน่อยยยย
              30/09/2017

ฮือออออออ หายไปเกือบ2เดือนเลยหรอ (กำลังถามตัวเอง)
ขอโทษรีดทุกคนจริงๆน้า เราไม่คิดว่าต้นเทอมปีนี้ของเราอ.จะสั่งงานโหดขนาดนี้
อยากจะอัพต่อแต่ไม่มีเวลาแต่งเพิ่มจริงๆ แงงงง
(ทำท่าอ้อนวอน)

ตอนนี้เป็นเรื่องต่อเนื่องจากงานโรงเรียนเนอะ อาจจะลืมไปแล้ว ฮา
ความว่านก็จะมีความลืมกุญแจบ้าน เอ๊ะ หรือไม่ลืมนะ (แอบอิจอยู่ระดับนึง55555)
เลยทำให้ว่านได้นอนบ้านปืน ยิ่งทำให้คุณคิ้วท์บอยสนุกไปใหญ่
แกล้งได้แกล้งดี หรือเรียกง่ายๆว่ารุกไม่เว้นวรรคเลยจ้า ว่านจะทนไหวหรา
แต่ในขณะเดียวกัน ปลั๊กก็ดันกลับมาวอแวซะด้วยสิ
PS. ตอน18 แพลนคือเดือนหน้านะ แต่ไม่คอนเฟิร์ม
จะแจ้งรายละเอียดที่เพจอีกทีเด้อ แงงงง
ตามความเคลื่อนไหวที่เพจ สมอเรือ’  ได้เลย
คอมเม้นต์ ติชมได้น้า ขอบคุณค้าบบบ

ปล.ขอโทษรอบที่10 สำหรับคนที่รอได้ก็ฝากตดตามเน้อ
คนที่คิดว่ามันช้ามาก ไม่อ่านต่อเราก็โอเคน้า เราเข้าใจ ฮือออ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #29 CS2094 (@cream_thaweerat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 14:00
    อิจว่านได้มั้ยอ่าาาา
    #29
    0