ตอนที่ 21 : Chapter 18 : Conflict

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ม.ค. 61

 

Chapter 18 : Conflict

 

เคยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นท็อปปิกของคนทั้งโรงเรียนไหม...ตอนนี้ผมรู้สึกถึงความรู้สึกนั้นครับ เพราะตอนนี้ผมกำลังโดนมันอยู่ยังไงล่ะ!?

จะว่าเป็นประเด็นของทั้งโรงเรียนก็ดูยิ่งใหญ่ไป น่าจะเรียกได้ว่าเป็นประเด็นของคนเฉพาะกลุ่มมากกว่า อย่างเช่นกลุ่มนักเรียนหญิงที่กดถูกใจแฟนเพจคิ้วท์บอยยังไงล่ะ เกริ่นนำมาขนาดนี้คงรู้แล้วใช่ไหมครับ ว่าประเด็นที่ว่ามันคือเรื่องอะไร เรื่องที่ผมกำลังเป็นคู่จิ้นกับปืนยังไงละ! -_-; หลังจากวันนั้นยอดกดไลค์ กดแชร์รูปผมกับปืนก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตัวเลขเยอะจนผมไม่คาดคิดว่ามันจะเยอะได้ขนาดนี้

ตอนแรกก็ไม่คิดหรอกว่ารูปแค่รูปเดียวจะเป็นประเด็นต่อตัวผมขนาดนี้ แล้วก็ได้รู้ว่าผมคิดผิดไปถนัดเลย เพราะแค่เดินเข้ามาในห้องประชากรหญิงก็กรูกันเดินเข้ามาที่โต๊ะประหนึ่งผมเป็นศิลปินดารา เพื่อมาถามว่ารู้จักกับปืนคิ้วท์บอยได้อย่างไร ให้ตายเถอะขนาดแค่ห้องเรียนของผมเองคนก็กดไลค์เพจนี้เกือบครึ่ง ไม่อยากจะคิดถึงผู้หญิงในโรงเรียนคนอื่น ไม่น่าล่ะตั้งแต่เดินเข้ามาโรงเรียนวันนี้ก็โดนคนมองด้วยสายตาแปลกๆตลอดทาง เรื่องใหญ่เกินไปแล้วววววว

ขณะที่กำลังจะอธิบายเรื่องต่างๆให้เหล่าเพื่อนพลังหญิงในห้องฟัง ก็โดนเสียงทุ้มคุ้นหูขัดขึ้น

หยุด!”

เสียงนั่นทำให้เสียงที่กำลังดังโหวกเหวกเงียบกริบ ก่อนที่จะเผยร่างกายของชายหนุ่มและหญิงสาวเพื่อนรักอีกสามคน เปิดตัวใหญ่ไปป่ะ -_-; เพื่อนทุกคนที่ยืนออกันหน้าโต๊ะผมเปิดทางให้พวกมันเข้ามา

อธิบาย!” เปรมมันเดินมาถึงก็พูดขึ้น ผมก็ได้แต่ทำหน้างง

ห้ะ

ถ้าเปลี่ยนจากโต๊ะม้าหินอ่อนที่มีต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบ เป็นโต๊ะไม้เนื้อแข็งและอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมสถานการณ์ตอนนี้ก็คงไม่ต่างอะไรจากการที่ผมกำลังโดนสอบสวนประหนึ่งผู้ต้องหาจากผู้เป็นเพื่อนทั้งสามคน!

เรื่องเป็นยังไง ไหนเล่ามาเปรมเปิดประเด็นขึ้น

จงอธิบายอย่างละเอียดตามด้วยข้าวเจ้า

ห้ามโกหก เพราะมันผิดศีลต่อด้วยแพรว -_-;

เอ่อ...คือพวกมึงใจเย...

เล่ามา!”

จะประสานเสียงกันทำไม แงงงงง

พุ่งประเด็นแรงแซงทางโค้งมาขนาดนี้ถามว่าผมจะไม่เล่าได้เหรอ แงงงงโดนบังคับ ผมเล่าเรื่องที่ไปงานโรงเรียนของปืนมาอย่างละเอียดยิบให้พวกมันสามคนฟัง แล้วก็เสริมเรื่องที่รู้จักกับปืนได้ยังไงให้เพื่อนผู้หญิงคนอื่นฟังด้วย (นี่เป็นดาราหรอวะทำไมต้องมาแถลงข่าวให้พวกมันฟังด้วย เขินนะโวย) แต่ผมก็ไม่ได้เล่าหมดหรอกนะ ผมตัดจบแค่ตอนถ่ายรูปคู่ปืนแค่นั้นแหละ ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เจอปลั๊กกับเรื่องที่ไปนอนบ้านปืน -.,- เพื่อนคนอื่นฟังจบก็มีฟีดแบคแตกต่างกันไปผมก็จับใจความไม่ค่อยได้หรอก หลังจากนั้นมันก็แยกย้ายกันไปทำกิจวัตรส่วนตัว (เออง่ายดี) แต่สามคนตรงหน้าไม่เป็นเช่นนั้นครับ มันยังจ้องหน้าผมด้วยความกระหายคำตอบไม่เสื่อมคลาย แงงงว่านทำอะไรผิด

อะ...อะไรผมถามพวกมันไป

เรื่องจบแค่นี้จริงๆใช่มะเปรมมองผม

ก็...เออดิ!” ผมตอบปัดไป

...พวกมันไม่ได้ถามย้ำ แต่มันกลับรุมจ้องผมอย่างจับผิด อะไรเนี่ยยย ผมก็ได้แต่พยายามทำตัวปกติที่สุด ไม่ให้มีพิรุธ ก็แค่เล่าไม่หมดไม่ได้โกหกซะหน่อยนะ

...แล้วไปข้าวเจ้าพูด

โล่งอกไปที เผลอกลั้นหายใจไปด้วย ดีนะมันตัดบทก่อนไม่งั้นผมอาจตายได้ -_-;

โชคดีเนอะ ปืนเขาดูเฟรนด์ลี่มากๆเลยอ่าแพรวพูดต่อ

ใช่ ขนาดแค่ฟังยังรู้เลยว่านางต้องน่าเอ็นดูข้าวเจ้าเสริม

เปรมพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะพูดบ้าง เออจริง เป็นถึงคิ้วท์บอยเลยนะแต่ไม่ถือตัว...ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับความเห็นของเปรม ...นี่มึงไม่หวั่นไหวบ้างหรอ ทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดีเบอร์นี้น่ะ

จึก!

เหมือนคำถามของเปรมเป็นลูกศรแทงใจอย่างจัง ผมได้แต่อ้าปากพะงาบๆไม่รู้ว่าควรตอบไม่ว่าอย่างไร เรื่องความรู้สึกมันอธิบายยากนะเว้ย แล้วอีกอย่างปืนก็ไม่ได้ชอบ...

หวั่นไหว! อยากได้!” ขณะที่ใช้ความคิดอยู่นั่นเสียงแหลมก็แทรกขึ้นตอบ ไม่ต้องถามว่าใคร

กูถามว่าน! ไม่ใช่มึงอีข้าว! สาระแน!” เปรมตวัดหน้าสวนกลับไปทันที

โอย! ก็มันตอบช้าอ่ะ กูก็ตอบแทนให้ไง ผิดตรงไหนห้ะ

ยัง มันยังเถียงกันต่อ -_-; แต่ก็ดีประเด็นที่เปรมถามจะได้ถูกปัดไป ซะเมื่อไหร่! เมื่อหันไปสบตาแพรวที่ทำท่าทางเฝ้ารอคำตอบอยู่แบบนั้นน่ะ โอยยยย

...ไงว่านแพรวกระพริบตาปริบๆรอคำตอบ

...ก็ไม่รู้เหมือนกันผมเกาท้ายทอยแก้เก้อ

ถึงจะตอบไปอย่างนั้นแต่ในใจผมก็รู้แหละว่าตัวเองก็...แอบหวั่นไหว

อืม เราเข้าใจๆ แต่เอาจริงๆนะ เราว่าปืนนิสัยดีกว่าปลั๊กอีกอ่ะ แต่ก็นั่นแหละเทียบกันไม่ได้นี่เนอะ

ผมไม่ได้โต้ตอบอะไรแพรวต่อ ได้แต่คิดคำพูดของเธอ ก็จริงนะ...

ใช่ เห็นด้วย!” แล้วก็ไม่รู้ว่าอีกสองเสียงมาจากไหนแทรกขึ้นร่วมวงอีกครั้ง เลิกตีกันแล้วหรือไง

เออออ แต่ปืนมันก็ไม่ได้ชอบผู้ชายป่ะวะผมหัวเราะกลบเกลื่อนไป

แหม สมัยนี้แล้ว เป็นคิ้วท์บอยก็ไม่ได้แปลว่าจะชอบผู้หญิงอย่างเดียวแมะเปรมเสริม

ถูก! แล้วฟังจากที่มึงเล่าเนี่ย ปืนแอบอ่อยมึงอยู่ชัดๆ!” ข้าวเจ้าก็ยังเสริมอีก

ทำไมเชียร์เพื่อนเก่งอย่างนี้ คิดว่าเพื่อนตัวเองดีขนาดนั้นเชียววว

เพ้อเจ้อออ อ่านนิยายเยอะไปละมึงอ่ะผมตอบปัดไปทั้งที่คำพูดมันยังวนเวียนในหัวอยู่เลย

แต่ถ้าเขาอ่อยมึงจริงนี่กูเชียร์นะ คือนางดีพร้อมอ่ะเปรมพูดต่อ นี่มันได้ฟังที่ผมเถียงไปไหมเนี่ยยย!

ใช่ ดีกว่าปลั๊กเยอะอ่ะข้าวเจ้าพูดพร้อมกับการพยักหน้าของเปรมและแพรว เห็นด้วยที่สุด

ผมก็ได้แต่ยิ้มรับสิ่งที่มันพูดแต่ไม่ได้โต้ตอบกลับ ที่จริงผมก็เห็นด้วยน่ะนะ -_-;

เออมึง แล้วไปงานโรงเรียนปืน มึงไม่เจอปลั๊กหรอนั่นไง! เปรมมันเล่นแล้วววว

...มะ...

เออเนอะ เมื่อวานเห็นเพจก็ลงรูปนางเดี่ยวนะ เจอป่ะข้าวเจ้าเสริมทัพ

ไอ้เราที่อุตส่าห์ไม่เล่าและพยายามปฏิเสธก็โดนบีบบังคับให้พูดสินะ ช่วยว่านด้วยยย ฮืออออ ก็...เจอแหละ แต่ก็แค่ทักไม่ได้คุยไรต่อยาวสุดท้ายก็ต้องบอก แต่บอกไม่หมดหรอก แฮร่

เห็นไหม! มันร้ายไม่เล่าให้ฟังด้วย

อะไร ก็มันไม่ใช่ใจความสำคัญป่ะวะ -_-;;;” ผมตอบเปรมไป

แต่ก็ดีละที่ไม่ได้คุยอะไรอ่ะ อย่าไปรีเทินนะมึง โง่แล้วจำนะรู้ไหม!” ข้าวเจ้าเตือน ทำให้ผมนึกถึงข้อความที่ปลั๊กส่งมาวันนั้น

ไม่หรอก ไม่มีทาง

ผมไม่ได้บอกความเห็นตัวเองไป ได้แต่ตอบรับตามภาษาเพราะขี้เกียจคุยประเด็นนี้แล้ว ยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว เปลี่ยนไปเรื่องอื่นดีกว่า เอาเรื่องข่าวบ้านเมืองก็ได้เอ้า -_-

 

หลังเลิกเรียนเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผมก็ตรงมาสยามทันที ทั้งที่มันไม่ยังไม่ถึงเวลาเรียนอีกตั้งชั่วโมงกว่าๆ ไม่ใช่ว่าขยันหรืออะไรนะมีคนนัดต่างหาก แล้วคนนั้นก็ไม่พ้นใครที่ไหนนั่นก็คือปืนคิ้วท์บอย เขาบอกว่าได้บัตรลดร้านปิ้งย่างมา ถ้ามากินคนเดียวคงไม่ไหวเลยชวนผมมาด้วย ตามจริงก็ขี้เกียจแหละแต่พอเห็นเป็นปิ้งย่างใจก็เรียกร้องอ่ะเนาะ แง่มมม

ไม่นานร่างสูงก็ปรากฏตัวขึ้น ออร่าความคิ้วท์บอยกระจ่างจนเด็กมัธยมผู้หญิงแถวนั้นมองตามกันเป็นแถบไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายด้วยน่ะนะ ที่จริงผมก็เริ่มชินพฤติกรรมคนรอบข้างที่มองปืนแล้วละ เจ้าตัวก็คงเป็นอย่างนั้นถึงได้ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรกับสายตาคนอื่นเลย ปืนมองเห็นผมพอดีจึงเดินตรงเข้ามาทักทายและขยี้ผม เดี๋ยวนะ...

ขยี้ผม!

ให้ตายเถอะ อยู่ๆก็เข้ามาขยี้ผมคนอื่นพร้อมยิ้มหวานแบบนี้ใครสั่งใครสอนวะ แล้วผู้ชายสองคนทำท่าทีมุ้งมิ้งในที่โล่งแจ้งแบบนี้เนี่ยนะ!

โอยยย ปล่อยๆผมพูดพลางเอามือหนาออกจากหัว

อะไร แกล้งไม่ได้ไง

ไม่ต้องมาพูด คนมองเยอะแยะก็เขินเป็นนะเว้ย!

ฮ่าๆ ปะๆ ไปกินกันผมพยักหน้าตอบเจ้าตัวไปแต่จู่ๆ ก็โดนอมยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่เข้าเสียอย่างนั้น

ยิ้มอะไร!”

เปล๊า ควรเชื่อดีป่ะเสียงสูงขนาดนี้น่ะ

 

เราสองคนเพลิดเพลินกับอาหารมื้อนี้เป็นอย่างมาก ดูเวลาอีกทีก็จะถึงเวลาเรียนแล้ว ผมกับปืนก็เดินไปเรียนพิเศษกันตามปกติ แต่ในขณะนั้นสายตาก็ดันเหลือบเห็นคนคุ้นเคยแต่ไม่แน่ใจเพราะอยู่ในระยะไกล พอมองดีๆก็รู้ว่าเป็นใคร เมื่อเห็นเช่นนั้นผมก็พยายามดันปืนให้เดินไปอีกทางทันทีเพื่อเลี่ยงการเจอผม (ที่อยู่กับปืน) แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายก็เห็นผมแล้วเช่นกัน ร่างสูงหนาเดินตรงมาทางเราสองคนพร้อมกับเพื่อนอีกสองสามคน คงหลบไม่ทันแล้วสินะ

ไงปืนเป็นฝ่ายเริ่มทักคนที่เดินเข้ามาหาก่อน เพื่อนที่มากับปลั๊กทักทายกลับยกเว้นตัวเขาเองที่ทำหน้านิ่งใส่

ไปก่อนเลยเดี๋ยวตามไปปลั๊กบอกเพื่อนที่มาด้วยเสียงเรียบ ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปทำให้ตอนนี้ เหลือแค่ผม ปืน และปลั๊ก

ให้มันได้อย่างนี้สิโว้ย!

ไงคู่จิ้นเป็นคำทักทายแรกจากปากของปลั๊ก ซึ่งดูจากท่าทางก็รู้ว่าไม่ได้มาอย่างเป็นมิตร

ก็นะ จิ้นข้ามโรงเรียนด้วย เฟี้ยวป่ะปืนตอบด้วยท่าทีสบายๆแฝงความกวนเล็กๆ ทำให้คนตรงหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นิดหน่อยแต่ไม่ได้แสดงออก เขาไม่ได้โต้ปืนกลับแล้วหันมาพูดกับผมแทน

ไงว่าน

อื้ม หวัดดี

มาทำอะไรกันหรอเขาถามต่อ

กินข้าวน่ะปืนตอบ

สองคน? สนิทสนมดีนะปลั๊กถามแล้วเอานิ้วชี้เราสองคนสลับไปมา

อื้ม ก็ปกตินะ เคยบอกไปแล้วไงว่าสนิทกันปืนเน้นย้ำคำหลังเป็นพิเศษพร้อมรอยยิ้มกวน ก่อนที่จะเอามือมาพาดไหล่ผม ผมตกใจในท่าทีของเขาแต่ก็ไม่ได้พยายามเอาออกเหมือนอย่างเคย

หู้ว ไม่น่าล่ะ คนเขาถึงได้จิ้นกัน...ผมเหลือบมองปืนครู่นึงก็พบว่าเขาไม่ได้โต้อะไรกลับ เช่นเดียวกับผมที่ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆส่งไป ทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายโคตรไม่จริงใจ! “...แล้วว่านปรับตัวได้รึเปล่า จะดังแล้วนะปลั๊กกลับมาสนใจผมอีกครั้งด้วยประโยคทีเล่นทีจริง

ไม่ขนาดนั้นหรอกผมแสร้างหัวเราะแห้งๆออกไป พยายามทำให้บรรยากาศตรงนี้ไม่อึดอัด

ทั้งที่จริงแม่งโคตรอึกอัดเลย!

ปลั๊กหัวเราะออกมาน้อยๆก่อนที่จะพูดต่อ เออ ว่าแต่ทำไมมึงถึงยอมมีคู่จิ้นวะปืน มึงเคยบอกไม่ใช่หรอว่ามันไร้สาระเขาถามด้วยใบหน้าสงสัยหรือว่าแกล้งสงสัยก็ไม่รู้

...ปืนไม่ได้พูดอะไรแต่สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยต่างจากเดิม ส่วนผมได้แต่นิ่งเงียบ ได้แต่รอดูว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไรต่อ

เฮ้ย ซีเรียสหรอ กูก็แค่สงสัย...อีกฝ่ายได้ทีก็ยิ้มเยาะ ...อ่อ หรือว่าเป็นคิ้วท์บอยเดี่ยวๆแล้วมันไม่ค่อยรุ่ง เลยหันมาเกาะกระแสคู่จิ้นแทน?

เชี่ยปลั๊กปืนพูดชื่ออีกฝ่ายเสียงแข็ง ท่าทีเหมือนพร้อมกับซัดหน้าคนตรงข้ามได้ตลอดเวลา ผมจับแขนของเขาไว้เป็นการเตือนสติก่อนที่จะทำทีเป็นใจดีสู้เสื้อพูดต่อ

ปลั๊กไม่มีไรแล้วใช่ป่ะ

ไม่ล่ะเขายิ้ม

งั้นเราขอตัวไปก่อนนะพูดจบผมกับปืนก็เดินออกมาจากจุดนั้นทันที โดยไม่สนใจว่าปลั๊กจะมีทีท่ายังไง รู้แค่ว่าเขาคงรู้สึกดีที่ทำให้คนข้างๆผมอารมณ์เสียได้

ผมไม่คิดเลยว่าปลั๊กที่ผมรู้จักจะร้ายได้ขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะผมแน่ๆที่คืนนั้นไม่ตอบข้อความของเขา ข้อความขอคืนดี...

 

หลังจากปลีกตัวจากปลั๊กได้ผมกับปืนก็มาเรียนพิเศษทันที จะเรียกได้ว่าเป็นการเรียนที่สงบที่สุดเลยก็ว่าได้ ผมกับปืนพูดกันแทบจะนับคำได้ คงพอจะเดาได้ใช่ไหมว่าเหตุการณ์ก่อนหน้าส่งผลรุนแรงขนาดไหน ถึงทำให้บรรยากาศมันมาคุขนาดนี้ ดูสินี่ขนาดเลิกเรียนแล้วปืนมันยังหน้าขรึมอย่าเลย ฮืออออ

ขณะเดินไปยังสถานีรถไฟฟ้าเพื่อกลับบ้าน ผมก็ก้มถนนตลอดทางพยายามหาเรื่องคุยให้บรรยากาศไม่เลวร้ายไปมากกว่านี้ แต่ก็นั่นแหละถามคำตอบคำ ไม่หาเรื่องคุยก็ได้วะ แงงงง พอมาถึงสถานีระหว่างรอผมก็แอบเหลือบมองร่างสูงที่มาด้วยว่าจะมีทีท่าอย่างไร แล้วก็พบว่าเหมือนเดิมเลยครับ มันหน้านิ่งมาก ยิ่งปืนแสดงอาการแบบนั้นออกมาผมก็ยิ่งรู้สึกผิด การที่ปลั๊กมาหาเรื่องเขาวันนี้ก็เพราะผมนี่น่า ฉะนั้นผมควรจะขอโทษเขา...

ใช่ ผมต้องขอโทษปืนสิ

คิดได้ว่าต้องขอโทษตั้งแต่ตอนรอรถ ตอนนี้ขึ้นขบวนรถเลยมา2-3สถานีล่ะ ยังไม่ได้ขอโทษปืนเลยครับ แงงงงง ก็ไม่กล้านี่ กำลังรวบรวมความกล้าอยู่ (นานไปไหม) ผมมองหน้าบุคคลหน้านิ่งที่กำลังใส่หูฟังเหม่อมองไปทางหน้าต่างอย่างพินิจ จะเริ่มต้นยังไงดีวะ...

อะไร

...เชี่ยยย ปืนหันมา ฮืออออ

มองอะไรน้ำเสียงเรียบแบบนั้นเย็นชาโคตรๆอ่า

ปละ...เปล่า ก็มองเฉยๆ

ไม่มีอะไรแน่นะเขาถอดหูฟังออกข้างหนึ่งเพื่อฟังผม ผมพยักหน้ารับว่าไม่มีอะไรทำให้เจ้าตัวไม่ใส่ใจ และกำลังจะเอาหูฟังกลับไปฟังต่อ

เดี๋ยว!” ผมร้องขัดขึ้นทำให้ปืนหันมามองอีกครั้ง เอาก็เอาวะ

...

คือ...วันนี้ขอโทษนะ เรื่องปลั๊กน่ะผมพูดไปโดยไม่กล้าสบตาเขา

ห้ะ ขอโทษแทนมันทำไม มันต่างหากที่ต้องขอโทษ

เออว่ะนั่นสิ ปืนไม่รู้นี่ว่าผมกับปลั๊กเคยเป็นอะไรมากกว่าเพื่อนมาก่อนนี่ โวยยยยยไอ้ว่าน!

กะ...ก็ปลั๊กมันก็เป็นเพื่อนเราไง เราก็รู้สึกผิดน่ะผมแถไป

ใช่ มันก็เป็นเพื่อนเรา โรงเรียนเดียวกันด้วยปืนถอดหูฟังออกทั้งสองข้าง แล้วเริ่มคุยกับผมจริงจังมากขึ้น อย่าจริงจังสิเว้ย ไปต่อไม่ถูกละนะ -_-;;;

...ก็เออนั่นแหละ แบบมันทำให้...

ถามจริงๆนะ...ปืนแทรกขึ้นเสียงเข้ม ผมที่ตกใจในท่าทีของเขาก็ได้แต่พยักหน้ารับหงึกๆ กับปลั๊กนี่เป็นอะไรกัน?”

ช็อค...

ยิงคำถามตรงไปป่ะวะ ผมสตั้นไปสักพักก่อนที่จะตั้งสติได้ว่าควรตอบไปว่าแค่เพื่อน แต่ว่า...  “เอ่อ...ก็พะ...

ห้ามโกหกปืนขัดด้วยสีหน้าจริงจัง

ผมนิ่งไปอีกห้าวินาที ไม่รู้ว่าควรตอบเขาไปว่าอย่างไร ผมควรบอกความจริงเขาไปใช่ไหม แล้วปืนจะรู้สึกอย่างไรล่ะ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกและไม่กล้าบอกออกไป แต่พอสบตาคนตรงหน้าก็ยิ่งทำให้เกร็งมากขึ้น ก็ดูเขาสิ จ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฮืออออ บอกก็ได้...

...เคยเป็น...แฟนเก่าน่ะผมตอบเสียงแผ่วและหลบสายตาคู่นั้น

...อีกฝ่ายนิ่งไป ก็กะไว้แล้วแหละว่าปืนต้องเงียบ แต่ก็ไม่แปลกหรอกที่จะช็อคเพราะรู้ว่าเพื่อนตัวเองคบผู้ชายน่ะ แล้วผู้ชายคนนั้นก็คือผมด้วยนี่สิ

ถึงไม่อยากบอกความจริงเขาไปไงละ

...ว่าละฝ่ายที่เงียบพูดขึ้นทำให้ผมหันไปมองเขา

อะไรนะผมถามทวน

ก็พอรู้อยู่หรอกปืนตอบหน้านิ่งไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร แตกต่างกับผมที่อ้าปากค้างกับคำพูดของเขา อะไรนะ นี่ปืนรู้เรื่องของผมกับปลั๊กอย่างนั้นเหรอ

รู้ได้ไง ในเมื่อปลั๊กไม่เคยบอก...

เอาจริงๆก็มีข่าวลือเรื่องที่มันคบกับผู้ชายสักพักแล้วล่ะ แต่ไม่คิดว่าจะจริง ที่ไหนได้คบคนแถวนี้นี่เอง...ปืนหัวเราะออกมาน้อยๆ...แต่ก็ไม่ใช่แค่ข่าวลือหรอก ก็สังเกตว่านกับมันหลายครั้งแล้วแหละ ว่ามันดูหวงว่านเกินเพื่อนไปหน่อย

...อ่อ อื้มผมตอบรับไปเสียงนิ่ง

ไม่รู้สิ แทนที่จะสบายใจที่ไม่ต้องปกปิดเรื่องความลับไร้สาระนั้นอีก แต่มันกลับรู้สึกโหว่งๆยังไงไม่รู้ที่ปืนรู้ว่าผมชอบผู้ชายน่ะ บางทีเขาอาจจะไม่อยากยุ่งกับผมเลยก็ได้

เป็นอะไรเปล่าปืนถาม

เปล่าๆ...ผมพยายามรวมสติและพูดต่อ นั่นแหละ เราเลยขอโทษแทนปลั๊กไง แล้วก็อย่าไปบอกใครนะว่ามันเคยคบเราน่ะ มันคงไม่อยากให้ใครรู้ โดยเฉพาะเพื่อนคำหลังผมเน้นและมองหน้าปืน ...อีกอย่างอย่าไปเลิกคบมันเลยนะ มันเคยคบผู้ชายแค่เราน่ะ แฟนคน...

เฮ้ย เป็นไรปืนจับไหล่เรียกสติ

หมายถึง...อย่าเลิกคบปลั๊กเลย แต่ถ้าจะเลิกคบเราก็บอ...

นี่...ปืนเน้นเสียงให้ผมหยุดพูด ...มันสมัยไหนแล้ว จะให้เลิกคบเพื่อนเพราะอีกฝ่ายชอบผู้ชายแค่เนี่ยหรอ ไร้สาระน่า

...ผมได้แต่เงียบ

ไม่เอาน่า ดูทำหน้าดิปืนจับหน้าผมเงยขึ้นมาสบตาเขาอ่าๆ เลิกทำหน้านิ่งละ ยิ้มมมมปืนเปลี่ยนจากสีหน้าจริงจังเป็นการทำหน้าประหลาด จนผมเผลอหัวเราะออกมา

ดีมาก เลิกทำหน้างั้นได้ล่ะปืนพูด

อื้มมมผมตอบไปแค่นั้น

หัวใจที่เหมือนแห้งเหี่ยวลงเมื่อได้บอกความจริงไปกลับมาพองโตขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจเพราะรู้สึกดีที่ปืนเขาไม่ได้รังเกียจผมก็ได้น่ะนะ ._.

สรุปที่หน้านิ่งแบบนี้เพราะปลั๊กจริงๆใช่ไหมผมเว้นช่วงนิดหน่อยก่อนที่จะถามปืนไป

อื้ม ใช่ มันทำให้ไม่ค่อยสบอารมณ์น่ะ เลยไม่ค่อยอยากจะพูดอะไร

เข้าใจผมตอบไปสั้นๆ

...ไงก็ขอโทษนะที่ทำให้อึดอัดอีกฝ่ายพูดเสียงอ่อนพร้อมยิ้มน้อยๆออกมาก

บ้า ไม่เป็นไรหรอกน้าผมยิ้มรับไป

แค่เห็นคนที่เคยหน้าบูดกลับมาหน้าปกติก็ดีใจแล้ว

หลังจบบทสนทนาต่างผ่ายก็ต่างเงียบ แต่บรรยากาศไม่ได้อึดอัดเหมือนช่วงแรก เราต่างมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างไปเรื่อย ไม่รู้เมื่อไรที่เรามาถึงสถานีที่หมายผมกับปืนก็เดินออกมาตามปกติ ก่อนจะโบกมือลาแล้วแยกย้ายกันอย่างทุกวัน ขณะที่กำลังจะเดินหน้าเสียงไลน์ก็ดังขัดขึ้นทำให้ผมหยุดและเปิดดูพบว่าเป็นข้อความของปืน ที่หันหลังไปมองเขาก็ยังยืนอยู่ที่เดิม อะไรของเขา

PUEN : คืนนี้คอลหาได้ไหม

ห้ะ อ่านไม่ผิดใช่ไหม ผมหันไปหาปืนอีกครั้งพร้อมยกโทรศัพท์เพื่อต้องการคำตอบที่แน่ใจ

ก็...ตามนั้น คอลหาได้ป่ะปืนพูดพร้อมเอาเกาท้ายทอย

ทำไมถึงจะโทรหาล่ะผมแกล้งถามไป แต่ในใจนี่เต้นไม่เป็นจังหวะโคตรๆ

ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับน่ะ คุยเป็นเพื่อนหน่อยไม่ได้ไง -_-;”

...ได้ดิผมตอบไปแค่นั้นแล้วก็เดินออกมา

เชี่ยยยยยยย ปืนจะคอลหาเนี่ยนะ งื้ออออออ



__________________________________

คุยกันหน่อยยยย
              5/01/2018

สวัสดีปีใหม่น้ารีดทุกโคนนนนนน
เริ่ม พ.ศ.ใหม่ ก็ขออัพบทต่อไปให้อ่านเร็วหน่อย
ถือว่าเป็นของขวัญปีใหม่
(คิดเองเออเองว่ารีดอยากอ่าน555)

เอาจริงๆตอนนี้เขียนยากประมาณนึง
เพราะดองไว้นานเกิน แงงงง ก็เลยต่อติดยากมากๆ แฮร่
แต่ที่ยากจริงๆคือบทสนทนานี่แหละ
ตอนนี้คุยกันเยอะมากกกก สนทนากันเก่งงงง ฮา

เขียนลำบากเลย คุยกับตัวเองหลายรอบมาก
มาดูกันดีกว่าว่าหลังจากที่ปืนคิ้วท์บอย

เขารู้ว่าว่านเคยคบปลั๊กมาก่อนแล้ว
พ่อหนุ่มเขาจะสานต่อยังไง จะรุกหนักกว่าเดิมไหมน้า

PS. ตอน19 แพลนคือเดือนนี้สิ้นเดือนเน้อ แต่ไม่คอนเฟิร์ม
จะแจ้งรายละเอียดที่เพจอีกทีเด้อ แง่มมมม
ตามความเคลื่อนไหวที่เพจ สมอเรือ’  ได้เลย
คอมเม้นต์ ติชมได้น้า ขอบคุณค้าบบบ

 

 ..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #33 CS2094 (@cream_thaweerat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:17
    ปืนอ่อยอ่าาา มีคงมีคอล เเหมมมมมมมม
    #33
    0