[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,880 Views

  • 946 Comments

  • 2,542 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    57

    Overall
    54,880

ตอนที่ 9 : 8 หมีห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    19 ก.ค. 59


เราค่อยๆเปลี่ยนไปทีละเล็กทีละน้อย.... โดยที่เราเองก็ไม่รู้ตัว

 






 


“จงอินมาสาย”


ออกจะแปลกตาซักหน่อยที่เราอยู่ในชุดไปรเวทธรรมดาแทนที่จะเป็นชุดนักเรียนเหมือนทุกวัน

ในพื้นที่ชื้นๆใต้ต้นไม้ใหญ่ประจำของผมมีเด็กหน้าตางอแงคนนึงนั่งรออยู่


“อะไร...”

มองมือขาวๆที่แบอยู่สองข้างด้วยแววตาสงสัย


ถึงจะรู้ดีอยู่แล้วว่าอีกคนมานั่งแบบมือขออะไรในวันหยุดที่เรานัดกันมาที่โรงเรียน

ของที่อยู่ในเป้นี้ถูกนำออกมาจากห้องของเขาเป็นครั้งแรก เพื่อให้คนอื่นได้เห็นเป็นครั้งแรกเช่นกัน


“ไหนบอกว่าจะให้เราดูวันนี้ไง”


“ก็ใช่... เดี๋ยวนะ”

จับมือบางๆของเด็กขี้หนาวเข้ามาพิจารณาใกล้ๆ


“นี่อะไร”


“มือเราไง”

แกล้งกดไปที่รอยแผลไม่หนักมากแต่ก็เรียกเสียงร้องของคนกวนเมื่อครู่ได้


“ไปโดนอะไรมา”

มือที่ชอบมาจับมาวอแวรอบๆตัวผมมีแต่ร่องรอยการบาดของของมีคมไปตั้งแต่เมื่อไหร่


มือเย็นๆของเซฮุนทำให้นึกเสียใจที่ไม่มาให้ไวกว่านี้ เอาแต่ลังเลว่าจะเอารูปที่ตัวเองวาดมาให้เขาดูดีรึปล่าว ถึงจะรับปากออกไปแล้วจงอินก็ยังไม่มั่นใจ

ปล่อยให้อีกคนมานั่งรอตรงที่ที่อากาศเย็นแบบนี้

ไหนจะรอยบาดพวกนี้อีก เป็นแผลที่ไม่ได้ติดพลาสเตอร์ยาด้วยใหญ่บ้างเล็กบ้างกระจายอยู่เต็มไปหมด


“เราทำเวทีเปิดงานอยู่... งานกีฬาอ่ะ”


“...”


“นี่รอยคัตเตอร์ แต่มันไม่เป็นไรเลยนะเลือดออกไม่เยอะด้วย”


“...”


“พวกนี้รอยกระดาษน่ะ... ช่วงนี้ทำไมเขาถึงผลิตกระดาษคมขนาดนี้ก็ไม่รู้”


“...”


“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”


“ฉันทำหน้ายังไง?”


“ทำหน้าเหมือนจะดุเรา”


“...”


“ทำหน้าเหมือนยักษ์”


“นี่!


“แต่เพราะเป็นห่วงเราใช่มั้ยล่ะ?”


“...”

เอามือข้างที่เหลือดีดหน้าผากอีกคนที่ยิ้มล้อๆออกมาไปแก้เก้อ ชักจะเอาใหญ่ละนะ


“อื้ออออ เจ็บนะ”


“แล้วพวกนี้บาดไม่เจ็บรึไง ซุ่มซ่าม ทำอะไรไม่ระวัง”


“เดี๋ยวนี้จงอินบ่นเก่งจัง”


“ไม่ดี?”


“เราชอบที่จงอินพูด แต่ไม่ชอบที่บ่นอ่ะ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นเลย....”


     กระแสลมอุ่นๆถูกส่งผ่านไปที่มือของทั้งคู่... เด็กช่างพูดเงียบลงทันที คิมจงอินไม่ได้ดุหรือพูดอะไรต่ออีกปล่อยให้ความเงียบกับลมอุ่นๆจากริมฝีปากยิ้มยากทำงาน เรียวนิ้วสัมผัสที่แผลบนฝ่ามือแผ่วเบาเป่าลมที่แผลให้เหมือนตอนเด็กๆที่เคยถูกทำให้มาก่อน ไม่ใช่แค่ทำให้อีกคนอบอุ่นอีกแล้ว... เขาไม่อยากให้เจ็บตัวหรือป่วยเพราะอะไรก็ตามแต่ความรู้สึกนี้มีแค่กับเซฮุน


เราใกล้กันโดยไม่ทันรู้ตัว


เขาเอาตัวไปใกล้เซฮุนอย่างไม่ทันรู้ตัว ทำอะไรไปอย่างเป็นธรรมชาติบางครั้งมันก็ไร้เหตุผล


ดีใจง่ายๆ และหงุดหงิดใจได้ง่ายๆ


“จงอินเหมือนคุณพ่อเลย”

“...”

“ขอบใจนะ”

เขาน่ะ เลิกหาคำตอบไปนานแล้วเวลาที่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเจ้าของรอยยิ้มสดใส


แค่สิ่งที่เขาทำทำให้เซฮุนรู้สึกดีและได้ค่าตอบแทนเป็นรอยยิ้มนั่นก็พอแล้ว


“ทีหลังก็อย่าเจ็บตัวมาอีก”


“ครับ คุณหมอ”

อดยิ้มบางๆออกมาไม่ได้ทุกที ท่าทางเหมือนกับเด็กของเซฮุนทำให้เขาอารมณ์ดีและเริ่มอยากเห็นมันอีกหลากหลายท่าทางและความรู้สึก


อยากรู้จักมากกว่านี้



“อ่ะ”

กระดาษหลายแผ่นถูกเก็บเอาไว้อย่างดีในแฟ้มใส มันเคยเป็นความลับจนกระทั่งเขามอบมันให้กับเด็กขี้หนาว เพื่อเป็นคนแรกที่จะได้เห็นมัน

เด็กน้อยรับไปอย่างตื่นเต้น เมื่อคืนเซฮุนทวงสัญญาเรื่องรูปวาดกับเขาและนัดกันมาที่โรงเรียนช่วงวันหยุดเป็นครั้งแรกของเรา


“...”


“สวยจัง....”


ตั้งแต่คิมจงอินสนใจเรื่องศิลปะ เขาได้เห็นภาพวาดมามากมายจากทั้งใจหนังสือและงานแสดง ทุกงานมีเอกลักษณ์ต่างกันและสื่ออารมณ์ต่างกันออกไป เขาเคยเห็นภาพสวยๆมามาก


แต่มันยังไม่สวยเท่าภาพที่ดวงตาเขากำลังเห็น


อีกคนที่มองดูภาพที่เขาเป็นเจ้าของด้วยแววตาชื่นชม ดวงตาเป็นประกายระยับ แสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาในช่วงสายถูกตัดไปกับเงาไม้ไปบ้างน่าแปลกที่แสงนั้นส่องมาเสริมให้คนตรงหน้าเขาดูสว่างไสว รอยยิ้มยามมองดูภาพเหล่านั้นชัดลงในดวงตาส่งผ่านไปที่สมองและหัวใจให้จดจำ

เขาชอบรอยยิ้มของอีกคนมาก


และคิดว่ามันสวยมากจริงๆตอนนี้


สวยจนอยากอัดเอาไว้ดูซ้ำๆในวันที่เขามืดมนหรือเศร้าหมอง

เสียดายที่จงอินลืมนึกถึงกล้องถ่ายรูปหรือโทรศัพท์มือถือไปเลยสำหรับภาพสวยๆนี่ เขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งค้างมองร่างบางตรงหน้าไล่ดูผลงานไปทีละแผ่นๆ คำพูดไม่ได้เข้าไปในสมองเขาเลย จงอินเห็นเห็นเพียงภาพที่เขาอยากจดจำเอาไว้เท่านั้น.... รอยยิ้มที่มากับแสงอาทิตย์






“เราจะไปดูแน่ๆ ถ้าจงอินจัดงานแสดง มันสวยมากเลยจงอิน....”

พยักหน้าตอบรับอีกฝ่ายพร้อมส่งยิ้มบางเบากลับไปให้

ไวรัสโอเซฮุนไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนไปหรอก ตัวของโอเซฮุนนั่นแหละที่เปลี่ยนแปลงเขา


ดีใจที่อีกคนชื่นชมภาพที่เขาวาดเองกับมือแต่มากกว่านั้น.......มากกว่านั้นคือความรู้สึกอะไร


“แต่ทำไมไม่มีรูปคนเลยล่ะ?”


“ฉันไม่วาดรูปคนน่ะ”


“เอ๋ ไม่มีเลยเหรอ”


“อืม”


“จริงๆเหรอ?”


“...”

เขาไม่เคยวาดภาพคนมาก่อน ภาพของเขาวาดออกมาแต่สิ่งที่คิดว่าสวยงามเท่านั้น ที่ผ่านมามีแต่รูปวิวและรูปสิ่งมีชีวิตอื่นเป็นแบบในภาพของเขา

แต่หลังจากนี้คงไม่ใช่อีกแล้ว... ในใจของจงอินจำภาพนั้นได้แม่น


รอยยิ้มแบบนั้น



 

“อืม ไม่เคยวาดน่ะ”

เขาอยากวาดเซฮุน วาดออกมาจากความรู้สึกที่ยังหลงเหลือจากเมื่อครู่

วาดออกมาเพื่อให้รู้ว่าอีกคนสวยงามแค่ไหน

เป็นความสวยงามอีกอย่างสำหรับเขาไปเสียแล้ว



 

 


“จริงๆมีเยอะกว่านี้”


“เราอยากดูอีกอ่ะ ขอไปบ้าน”


“...”


“นะ เราอยากไปดูภาพที่บ้านจงอิน”

“ไม่ให้ไป”

“ทำไมล่ะ”

“หมาที่บ้านดุ”

“หมาที่บ้านชอบกินอะไร เราจะเอาไปให้เลย”

“นายนี่น้า....”

ถึงจะบอกไปแบบนั้นแต่คุณหมีขั้วโลกของเขาก็หัวเราะออกมาอยู่ดี


ช่วงนี้จงอินดูอารมณ์ดีกว่าปกติมากกว่าช่วงที่เราเพิ่งรู้จักกัน รอยยิ้มก็ไม่เป็นพิษเท่าไหร่แล้วด้วย

ถึงมันจะ... เอ่อ ยังทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่บ้างก็ตาม

แต่เป็นเรื่องที่ดีนะ จงอินหัวเราะและยิ้มให้เห็นบ่อยๆ

เขาเหมือนมีแรงผลักดันในการทำงาน

ได้ยิ้มสวยๆเป็นรางวัลนี่


แถมได้เห็นรูปสวยๆที่จงอินวาดอีก

หายเหนื่อยไปเยอะ

 

“ตานายคล้ำๆนะ”

และได้เห็นความเป็นห่วงของเพื่อนใหม่ผ่านดวงตาสีสวย


“นอนดึกรึไง”


“อืม”


“เมื่อคืนก็นอนไม่ดึกนี่”

จะอ้าปากเถียงว่าไม่จริงก็ไม่กล้า ไม่กล้าบอกว่าพอวางสายจากจงอินไปว่าเขานอนไม่หลับเลยต้องลุกมานั่งอ่านหนังสือตั้งหลายหน้ากว่าจะหลับลง หน้าก็ร้อนทั้งๆที่ตัวก็หนาวจงต้องห่มผ้าอยู่เหมือนเดิม

จงอินทำอะไรนอกจากใจดีขึ้นรึปล่าวล่ะ... ;_; ตัวเราควบคุมยากขึ้นทุกทีละเนี่ย


พูดในแชทก็เพราะ บอกว่าเราได้เป็นคนแรกที่ได้เห็นรูปวาด บอกฝันดีด้วย เมื่อกี้ก็เป่าแผลให้


ใจดีกับเราเกินไป

หัวใจเลยเต้นแรงไง


“เรา เราต้องทำงานช่วยที่ห้องไง”

“เอากลับไปทำที่บ้านด้วยเหรอ?”

“ก็...บ้าง”

“มิน่า ทำคนเดียวถึงได้ซุ่มซ่าม”

“จงอินอ่ะ”

“คนอื่นที่สมประกอบกว่านี้ไม่มีแล้วหรอที่ห้อง”

“เราทำงานแบบนี้เก่งมากเลยนะ”


“เหรอ”


“...”


เอ้อ ขนาดปากแบบนี้เรายังอยากคุยด้วยตลอดเลยอ่ะ เราผิดปกติจริงๆ ผิดปกติเพราะรอยยิ้มวันนั้นแน่เลย


“เป็นอะไร? เจ็บแก้ม”

ส่ายหัวในขณะที่ตัวเองค้างมือเอาไว้ที่แก้ม

อยากแซวเหมือนกันว่าเป็นห่วงเราใช่มั้ยล่ะ แต่เดี๋ยวโดนดีดเหม่งเหมือนเมื่อเช้า

“เราแค่ง่วง....”

“ไม่ไหวก็นอนบ้าง เปลี่ยนให้คนอื่นทำ คนว่างเยอะแยะ”

“แบบจงอินใช่ป่ะ”

“อะไร”

“จงอินทำอะไรในงานกีฬาเหรอ”

“ลองทายดูสิ”

“อืม... อย่างจงอินนะ”

“...”

อีกคนเลิกคิ้วท้าทายคำตอบ


“เดินนำขบวน?”

อีกฝ่ายส่ายหน้า


“เป็นหลีด?”

คราวนี้ถอนหายใจก่อนส่ายหน้าอีก


“ฉาก? วาดรูป? จัดงาน?”

และคำตอบนี้ก็โดนปฎิเสธเช่นกัน


“แล้วอะไรอ่ะ อยู่เฉยๆเหรอ”


“เปล่า”


“แล้วทำไมไม่เดินนำล่ะ เขาให้คนหล่อๆหน้าตาดีๆเดินนี่”


“ไม่อยากโดนขอถ่ายรูป ต้องไปซ้อมเดินแต่งหน้าแต่งตัวน่าเบื่อจะตาย”


“อ่าว ไม่ชอบเหรอ จงอินดังออกนะ”

หลังจากไปถามข้อมูลแบคฮยอนมาอีกรอบ และพบว่าจงอินเป็นขวัญใจสาวเกือบทั้งโรงเรียน

 เนื้อหอมมาก (ตอนแรกไม่รู้จัก)


ไม่ล่ะ วุ่นวาย”

“แล้วใครเป็นอ่ะ สีจงอิน”

“ไอ้ชานยอล”

“อ้อออ”

“จะไปเชียร์มันก็ได้นะ”

“ก็อยากไปนะ แต่งานเรายุ่ง”


“....เหรอ”

แล้วทำไมต้องทำเสียงเย็นจนเขาหนาวด้วย


“งั้นก็คงไปเชียร์ฉันไม่ได้สิ”


“จงอินเป็นหลีด?”


“นายนี่....”


“อื้อ อย่าๆๆๆ”

เกือบโดนหมีเกรี้ยวกราดทำร้ายอีกรอบของวัน ดีนะจับมือที่ทำท่าจะเข้ามาดีดเหม่งเขาเอาไว้ได้ทัน


“ไม่ใช่แล้วเป็นอะไร พอเที่ยงกินข้าวแล้วเราต้องไปทำงานต่อนะ”

“เป็นนักกีฬา”

“จริงเหรอ!

“ต้องแปลกใจขนาดนั้นมั้ย?”

“...”

“ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อเลยนะ”

“จงอินโกหกป่าว ถ้าบอกว่าอยู่เฉยๆแล้วขู่คณะกรรมการเพื่อไม่ต้องทำงานอะไรเลยเรายังเชื่อมากกว่า”

“หึ”


“อะไร”


“ไม่เชื่อ วันนั้นก็มาดูสิ”

แพ้รอยยิ้มมุมปากแบบนี้ เสียงกระซิบที่เข้ามาท้าทายในระยะใกล้ๆ



 “...แพ้”


“ยังไม่แข่งซักหน่อย”


“...”

แพ้จงอินอ่ะแหละ!


“จะมาดูใช่มั้ย”


“เอาไงดีน้า ไปดูดีมั้ยน้า งานจะเสร็จทันมั้ยน้า”


“...”


“แหะ เราไปอยู่แล้วน่าจงอิน”


และการกลั่นแกล้งเพื่อเอาคืนการดีดเหม่งก็สำเร็จ เมื่อกี้จงอินทำท่าหัวเสียแป๊บนึงด้วย


เขาหัวเราะออกได้อีกครั้ง และจงอินก็ยิ้มออกมาได้หลังจากนั้น



“เราจะรีบเก็บงาน แล้วไปเชียร์นะจงอิน”


“อืม”

 

คงต้องเร่งทำงานให้มากกว่านี้แล้วล่ะ วันงานกีฬาเราคงมีเรื่องต้องทำเยอะเลย

ที่คงเหลือน้อยเพราะคนอยากเห็นจงอินในชุดกีฬาเยอะแน่ๆ



 



เวลาที่ยุ่งๆร่ายกายเขาอ่อนแอ


ทำงานไม่ได้นอนมาสองคืนแล้วก่อนวันกีฬา แบคฮยอนที่เห็นสภาพเพื่อนสนิทตัวสูงแล้วก็อดห่วงไม่ได้... หน้าตาซีดเซียว ขอบตาคล้ำๆ ทั้งยังอากาศวันนี้หนาวกว่าปกติด้วย


“ทำไมไม่นอนพักที่บ้านนะเซฮุน”

อีกคนยิ้มมาให้เหมือนเคย ดื้อเหลือเกินจริงๆ


ทั้งที่เพื่อนๆในห้องลงความเห็นว่าให้เซฮุนหยุดพักในงานกีฬา


เจ้าตัวดื้อเนี่ยแหละที่ส่ายหัวปฎิเสธเขาท่าเดียว


“เราอยากเห็นงานที่ทำนี่...แล้วอีกอยากพักอยู่บ้านก็ไม่มีใครอยู่”

“คุณแม่ล่ะ? ไปจีนเหรอ”

“เปล่า ไปทำงานน่ะ”

“แล้วจะป่วยมากๆรึเปล่า เซฮุนนาถ้ารู้สึกไม่สบายมากๆรีบบอกเลยนะ”

“อื้อ ไม่ต้องห่วงเรานะ เราแข็งแรงแล้ว”

“จ้า แข็งแรงมาก สภาพแข็งแรงมากก”

“แบคฮยอนขี้โมโหจัง”

“คอยดูนะ ถ้าเป็นอะไรไปพ่อจะโกรธจริงๆ”


“ค้าบ”

ดื้อน่าตีจริงๆ โอเซฮุน


ถึงจะยิ้มหัวเราะยังไง สายตาก็ยังมองไปที่ที่นั่งของนักกีฬาเสมอตอนที่ผอ.กล่าวเปิดงาน

ฉากและเวทีที่เขาตั้งใจทำกัน แน่นอนอยู่แล้วว่ามันสวย

ตอนที่ติดเอฟเฟคเข้าไปแล้วมันก็ดูน่าตื่นเต้นอย่างที่เตรียมการเอาไว้


“วันนี้มีเดินขบวนแล้วถึงจะต่อด้วยกีฬาเปิดงาน”


“อื้ม...”

เขาเห็นแล้ว จงอินในชุดนักกีฬาแขนกุดตัวสีส้ม

ยิ้มจากตรงนี้จงอินคงมองไม่เห็น


“เราไปดูขบวนกันก่อนมั้ยเซฮุน”


“อื้ม ไปสิ”

แต่เขาก็ยังอยากส่งยิ้มให้ไปอยู่ดี



ไม่ทันได้ถามตามข้อสงสัย เพื่อนตัวเล็กของเขาก็ดูจะดีใจออกนอกหน้าไปแล้ว

ทั้งๆที่ชานยอลเป็นคนเดินนำขบวนน่ะนะ... อือ แบคฮยอนอาจจะไม่รู้ก็ได้ล่ะมั้ง

ถ้าเห็นหน้าจะไม่พาลอารมณ์เสียหรอกเหรอ ไม่ใช่ว่าเกลียดอยู่รึไง

 


ผิดคาด... แบคฮยอนห่างไกลจากคำว่าอารมณ์เสีย เพื่อนตัวเล็กของเขายิ้มกว้างจนปากเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดไม่ได้ตั้งใจมองยังรู้เลยว่ากล้องที่พกติดตัวเล็งไปที่ใคร


“อะไร?”


“แล้วอะไรล่ะแบคฮยอน”


“กะ ก็แค่ถ่ายรูปไปลงหนังสือโรงเรียน ก็จำเป็นต้องถ่ายคนเดินนำใช่มั้ยล่ะ”

“อือใช่”

“ใช่มั้ยล่ะ...”

แล้วทำไมชานยอลถึงได้ยิ้มค้างให้ถ่ายนานจังเลยล่ะ เหมือนไม่ได้ยิ้มให้กล้องเลยมันทะลุเข้าไปหลังกล้องให้เพื่อนเขาแน่ๆ เซฮุนมั่นใจ


แต่จะไม่แซวอะไรหรอก เดี๋ยวเพื่อนจะเขินแล้วทำอะไรไม่ถูกถึงเวลาแบคฮยอนก็จะเล่าให้เขาฟังเหมือนกับที่ผ่านๆมา


“พี่เขายิ้มอ่ะแกกกก”

“ยิ้มมาทางนี้ด้วย ให้ฉันแน่เลย”

“โอ้ยยยยยยย ไม่เคยเห็นพี่ชานยอลหล่อขนาดนี้เลยอ่า”

“ถ้าพี่จงอินอยู่ในชุดนั้นต้องหล่อมากแน่เลยยย”

“ไม่เป็นไรเพราะชุดกีฬาแซ่บมาก แอบเห็นกล้ามแขนด้วยคนอะไรฮอททะลุอากาศ”

“ขบวนเสร็จแล้วเราไปจองที่กันแก ต้องรีบๆเดี๋ยวคนเยอะ”

“พี่จงอินเล่นบาสแหละๆ อยากเห็นเขาชูตลูก อยากเห็นเหงื่อ”

 

“ลุกทำไมเซฮุน?”


“ห้ะ?”


อยู่ดีๆร่างกายเขาก็ลุกขึ้นมาเองเฉยเลย ท่ามกลางสายตาสงสัยของแบคฮยอนและเด็กสาวกลุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆเขากำลังมองมาเป็นตาเดียว


“เอ่อ... เราแค่เมื่อยๆอ่ะ นั่งนานแล้ว”


“เหรอ...”


“ใช่ดิ เราไปกันเถอะแบคฮยอน”

ก่อนที่เด็กสาวค่อนโรงเรียนแฟนคลับจงอินพวกนี้จะเต็มสนามจนเรามองไม่เห็นมนุษย์ตัวอุ่น

และเขาก็จะไม่เห็นเราด้วย


ด้วยความที่ยังงงๆอยู่ การชักจูงเพื่อนตัวเล็กเลยไม่ยากเท่าไหร่ ไม่นานพวกเขาก็โผล่มาที่สนามบาสตอนที่ยังไม่มีนักกีฬาลงแข่ง

ถึงอย่างนั้นรอบๆเขาก็ยังมีนักเรียนผู้หญิงรออยู่พอสมควร


“มาดูบาสเนี่ยนะเซฮุน? ปกติไม่เห็นชอบดู”


“เราอยากดูวันนี้น่ะ”


ใครๆก็รู้ว่าเซฮุนเกรดตกเพราะวิชาพละทุกเทอม....

แถมยังไม่สนใจกีฬาอีก

แต่วันนี้เขาไม่ได้มาดูกีฬา


จริงๆเป้าหมายหลักของวันนี้ต่างหาก


การมาเชียร์จงอินไง


“มากันแล้วพวกนักกีฬา”

“กรี๊ดดดดด”

“ฮอทมากกกกก”

“ฮื่ออออ ดีมากเลยอ่ะๆ พี่จงอินดีมากเลย”

“ดูเสื้อนั่นสิ แกกก”



“...”

เขาได้แต่ยืนยิ้มโง่ๆอยู่ที่ขอบสนามเมื่อมองไปยังเห็นนักกีฬาวอร์มร่างกายกันอยู่ ร่างกายที่สมบูรณ์แบบของคนตัวอุ่นมองไปมารอบสนามเหมือนกำลังมาหาใคร


“อึก”


เสียงรอบข้างดูน่าตื่นเต้นไปหมด จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นๆที่ไหลออกมาจากโพล่งจมูกจนรู้สึกเจ็บ... เซฮุนรีบเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเอาไว้


เขาควรไปห้องพยาบาลก่อนที่มันจะแย่ลง


สภาพร่างการเขาเริ่มอ่อนแอลงแล้ว


และเลือดไหลออกมามากๆไม่ได้


“เขายิ้มแหละแกกกก”

“พี่จงอินยิ้ม โอ้มายก้อด”

“สุดยอดเลย”

“ใครน่ะ!


แต่เซฮุนยังอยากโบกมือกลับให้จงอินที่เห็นเขาแล้ว อยากอยู่มองหน้าจงอินตอนยิ้มแบบนี้ให้นานอีกหน่อย เลยรีบซ่อนผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเอาไว้ข้างหลังไม่ให้แบคฮยอนเห็น


ส่งยิ้มกลับไปให้รอยยิ้มที่สุดพิเศษของจงอินได้แค่ครู่เดียว


ตาเขาก็เริ่มจับโฟกัสในสนามไม่ได้อีก...


มันเริ่มเบลอ และสั่นไหว


ภาพสุดท้ายคือเลือดที่เลอะมือที่จับจมูกเอาไว้....


“เซฮุน!!

และใบหน้าของจงอินที่ดูตกใจใกล้เข้ามาเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว


ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก... เสียงกรี๊ดของคนรอบข้าง เสียงเรียกของแบคฮยอน


และเสียงของจงอินที่เขาเคยได้ยินบ่อยๆ



ก่อนร่างกายเขาจะชาและไม่รู้สึกอะไรอีกเลย



เซฮุนตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง



มันมืด


มืดไปหมด

 








บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่8 เล่มที่16

เราเหนื่อยมากเลย.... งานกีฬามีงานอะไรเยอะแยะจนเราไม่ค่อยได้นอน

แต่เราอยากเห็นจงอินยิ้มเวลาที่เห็นเราไปเชียร์ที่ขอบสนาม อยากเห็นเขาในชุดนักกีฬา


หวังว่าจะไม่เป็นอะไร

ปล.เราพึ่งรู้ว่าเราไม่ได้เป็นโรคหัวใจล่ะ




น้องฮุนเป็นอะไรไป  T^T 

บอกแล้วว่ามีอะไรอีกเยอะที่พวกเรายังไม่รู้

ต่อบทหน้านะค้าบบบ

มีคนเตือนเรื่องคำผิดมา แหะๆ ขอบคุณมากเลย เราแก้ให้แล้วนะ

เม้นติได้ชมได้เสมอ

หายไปหวีดExoมาหลายวันเลย เดี๋ยวจะรีบลงให้นะ


เลิฟฟฟ ฟฟฟฟฟ


#เซฮุนขี้หนาว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #920 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:35
    โถ่ยัยน้อง ร่างกายไม่แข็งแรงยังมาโหมงานอีก
    #920
    0
  2. #919 Anongnat Meengoen (@mimmomoney) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:16
    เซฮุนนนน
    #919
    0
  3. #891 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 12:59
    เซฮุนเป็นอะไร งื้ออออ
    #891
    0
  4. #890 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 12:56
    เซฮุนนนนน อย่าเป็นอะไรน้าาาา
    #890
    0
  5. #865 Padcha.a (@padcha01) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 15:01
    เซฮุนเป็นอะไร ฮือออ ;____;
    #865
    0
  6. #836 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 19:56
    ฮรืออออเซฮุนเป็นอะไรรรรรรจงอินนนนดูเเลฮุนด้วยยย
    #836
    0
  7. #791 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 18:26
    น้องฮุนเป็นอะไรรรร
    #791
    0
  8. #732 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:10
    น้องฮุนเป็นอะไรกันแน่อะ จะเป็นแค่เลือดกำเดาธรรมดาๆ รึเปล่า
    ปล.จงอินเร็วเฟร่อ~
    #732
    0
  9. #680 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 01:57
    ฮุนเป็นไรอะ ฮื้ออออออออ
    #680
    0
  10. #608 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 12:38
    งื้อออน่ารักเขินนนนเลยยย แต่เซฮุนอ่าาา ป่วยแล้ว ทำไมฮุนป่วยบ่อยจังเป็นโรคอะไรอะ จงอินเริ่มน่ารักมากขึ้นอ่าาาาา
    #608
    0
  11. #544 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:15
    นั้นงัย ป่วยจนได้นะแบบนี้โดนคุนหมีดุแน่ๆ
    #544
    0
  12. #458 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:54
    น้องฮุนนนนนนเปนนนนนนอะรายยยยยยย ทำไมเลือดออกที่จมูกกกกกกก
    #458
    0
  13. #303 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 20:35
    น้องฮุนน แงงงงงง ;_____; เป็นอายัยย ฮือ หมีๆ ดูแลเซฮุนด้วยน้าา ฮึกกกก 
    #303
    0
  14. #169 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:24
    เซฮุนนาเป็นอะไรเป็นห่วง
    #169
    0
  15. #140 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 14:09
    เซฮุนเป็นไรลูก เหนื่อยก็พักเซ่ พี่หมีไม่ว่าหรอก แค่งอนแป๊บนึง
    #140
    0
  16. #110 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 17:37
    โอ้ยยย สงสารเซฮุนนน ร่างกายไม่เป็นใจเลย เง้ออออ
    #110
    0
  17. #108 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 17:23
    น้องฮุนอย่าเป็นอะไรนะะ ขอร้องล่ะๆ TT
    #108
    0
  18. #107 Nannnnkoo (@Nannnnkoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 15:51
    ไม่ดราม่านะคะฮือออออออออ
    #107
    0
  19. #106 เด็กชายพอพาน (@ilovetiffany) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 15:10
    เซฮุนนนน อย่าเป็นอะไรนะ
    #106
    0
  20. #105 nutttunn (@krisyoon-42) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 08:22
    สู้ๆนะเซฮุนนนนน
    #105
    0
  21. #104 กลับมา ได้ไหม (@kaihunoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 07:02
    ไม่นะเซฮุน!!!!
    #104
    0
  22. #103 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 01:49
    เลือดกำเดาไหล ป่วยแน่ๆๆๆ เซฮุนเป็นไร ดูแลตัวเองดีๆจิ หรือจะให้พี่หมีดูแล
    #103
    0
  23. #102 iiamxx (@ii_ammint) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 01:39
    ฮือออออ ขอฉากห้องพยาบาลต่อค่ะ
    ไปดูแลกันเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องแข่งแล้วบาสอะ
    ส่งพี่ชยอลไปแข่งแทน หละแบคฮยอนก็นั่งเชียร์นะ อย่าเพิ่งเข้ามาในห้องพยาบาล 55555555
    #102
    0
  24. #101 GameMairk (@alookamity) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 00:54
    เซฮุนเป็นเด็กขี้โรคใช่ไหม
    #101
    0
  25. #100 114412 (@toonnukynnep) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 00:50
    อย่าให้น้องฮุนเป็นอะไรร้ายแรงนะ ???? นี่มันคือฟิคที่น่ารักที่สุดเท่าที่เราเคยอ่านเลยนะ จะเศร้าไม่ได้นะะะ ฮืออออ น้องฮุนต้องไม่เป็นไรนะ คนดี โอ๋เอ๋ พักผ่อนเยอะๆ สิคะ อย่าทำให้จงอินเป็นห่วง ฮืออออ มาต่อไวไวนะตัว เราเครี๊ยดดดด

    แต่ว่า จงอินยิ้มเยอะขึ้นมาก ๆเลยอะ ชอบไง ชอบที่ยิ้มให้เซฮุนแบบนี้
    #100
    0