[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 8 : 7 หมีคนกำลังจะตาย (รีไรท์) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    18 ก.ค. 59






    รอยยิ้มหยุดทุกอย่างไว้ตรงหน้าเขา





 

     คิมจงอินเคยเบื่อสังคมวุ่นวายและการออกไปไหนมาไหนในย่านวัยรุ่น ไม่เคยชอบยามที่มีผู้คนมองมาที่เขามากมายจนกลายเป็นจุดสนใจ พวกผู้หญิงที่ทำเนียนเพื่อเข้ามาใกล้ชิดแล้วทำท่าทางเหมือนดีใจนักหนา


ไม่เคยชอบใจซักนิด

 

แต่วันนี้ต้องมานั่งพ่นลมหายใจอยู่ที่สถานีรถไฟใต้ดินเพื่อรอคนที่นัดกันเอาไว้


เมื่อคืนเซฮุนแชร์แผนที่คร่าวๆมาให้ดู เหมือนร้านนั้นจะไม่ได้อยู่ในเมืองเท่าไหร่ เราต้องนั่งรถไฟใต้ดินและไปต่อรถโดยสารอีกทีนึง ไอ้การที่รัวพิมพ์มาซะยาวยืด ไม่ได้ให้ผมตอบอะไรต่อ นี่มันน่าตีชะมัด


ยังจะไปกับเราอยู่ไหมอ่ะ?’  ยังกับได้ยินเสียงถามเบาๆไม่มั่นใจมากับตัวหนังสือได้อย่างนั้น


เผลอคิดถึงว่าเซฮุนจะทำหน้าตายังไงตอนนั้น จะอ้อนต่อมั้ย หรือจะเบะปากคว่ำเพราะผมเงียบใส่

แย่ที่ช่วงนี้ผมนึกถึงหน้าเด็กประหลาดที่ผมเคยเรียกบ่อยเกินไป ไวรัสอาจกำลังเล่นงานผม


ถ้าฉันไม่ได้หนังสือ นายต้องไปปีนห้องสมุดเอามา


และก็ได้รู้ว่าเสียงแง้วๆ นั้นงอแงกว่าที่คิดเอาไว้อีก

เป็นครั้งแรกที่เราได้ยินเสียงกันผ่านโทรศัพท์ เสียงเซฮุนสูงขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดมากเหมือนเดิม เมื่อคืนจบลงเพราะเสียงอีกคนที่ไม่ไหวเต็มที เผลอหาวใส่สายหลายครั้ง


ฝันดีนะจงอิน

เสียงงัวเงียพูดเป็นคำสุดท้าย


อือ


ได้ยินเสียงลมหายใจดังเป็นระยะ อีกทางคงหลับไปแล้วโดยไม่ได้วางสายก่อน และผมไม่ง่วงเลยที่ต้องฟังเสียงนั้นต่อ

ก็เลยไม่รู้ว่าคืนนั้นฝันดีรึเปล่า เพราะผมนอนน้อยมากจนไม่รู้เรื่องอะไรต่อเลย

จนตอนเช้าตื่นเลือกเสื้อผ้าก่อนเวลา รู้ตัวอีกทีก็มาที่ที่เรานัดกันเอาไว้แล้ว


 

เซฮุนคงรีบมาเต็มที่แล้ว มันทำให้ผมใจเย็นขึ้นเมื่อคิดถึงความลำบากของเขา .... และจริงๆ ไม่อยากยอมรับเท่าไหร่ว่าตัวเองเผลอมาก่อนเวลา


ไม่ได้อยากมารอ แต่ก็...เอ่อ ตื่นเต้นล่ะมั้ง


เขาไม่ได้ออกไปไหนมาไหนกับเพื่อนมานานแล้ว มากสุดก็ไปซื้อแผ่นเกมส์หรือหนังสือออกใหม่กับไอ้ชานยอล ยิ่งเพิ่งติดไวรัสมาด้วย คงเป็นผลข้างเคียงของไวรัสโอเซฮุนที่ทำให้นอนไม่หลับ และมองค้างอยู่ที่หน้าจอทั้งๆที่จบบทสนทนาไปนานแล้ว


“จงอินนนนนนนนนน”

เสียงเรียกแต่ไกลของคนที่ปล่อยเชื้อไวรัสมาถึง เด็กตัวขาววิ่งเข้ามาหาด้วยความเร็ว


“นายนี่มัน...”


“เราไม่ได้มาสายนะ ห้ามว่า”  

เห็นได้ชัดว่าเซฮุนกำลังเหนื่อย เหงื่อซึมออกมาจากขมับ ใบหน้าขาวเริ่มแดงแถมเสียงยังเหมือนหายใจไม่ค่อยทัน ทั้งที่ปกติตลกแต่วันนี้กลับเอ็นดู เอ็นดูท่าทางกระตือรือร้นเพราะนัดของเรา


“ค่อยๆหายใจ”


“แฮกๆ อื้อ...”


“...”

เสื้อกันหนาวสีดำคลุมทับเสื้อลายตารางสีฟ้าขาว ยิ่งสีดำขับผิวของเซฮุนให้ขาวขึ้นสายตาผมยิ่งมองออกไปจากคนตรงหน้าไม่ได้ แปลกตาเพราะเราไม่เคยเห็นใส่ชุดธรรมดามาก่อน


“วันนี้เราหล่อล่ะสิ”


“ตลก”

และมันก็ตลกจริงๆที่คนโดนแหย่ทำแก้มพองๆแววตาคาดโทษมาให้

มันตลกจนอยากแกล้งบ่อยๆ


“อุตส่าห์เลือกตั้งนาน”

เสียงพูดอ้อมแอ้มทำให้ผมพยักหน้าตาม


“มันดูแย่เหรอ?”

“เสียงหงอยเพื่อ?”

“ก็จงอินบอกว่ามันตลกนี่”

“บอกว่านายตลก ไม่ใช่เสื้อผ้าตลก”

“แสดงว่าเราเลือกดีใช่ป้ะ เสื้อผ้า”


“อือ น่ารักดี”


“...”


“จะไปกันได้รึยัง รอบนี้มาพอดี”


“...อื้อ”

ไม่ได้ถามไปอีกว่าทำไมหน้าแดงๆ เกานู่นเกานี่อยู่ได้


“ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนรึไง”


“ห๊ะ..ก็ ”

รถไฟจอดเทียบพอดี จังหวะที่ผู้คนเดินเข้าไปในขบวนอย่างเร่งรีบ มือนุ่มนิ่มถูกฉวยไปจับไว้แล้วลากเข้าไปที่ขบวนนั้นด้วย


“นี่!จงอิน!


“ชู่ว”

ถึงจะไม่หันไปมอง แต่ก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายจะทำท่าทางยังไง


“เราเดินเอง”

“...”

“คนเยอะ”

“...”


เลือกทางที่สบายใจคือทำหูทวนลมยังจับมือบางนั้นต่อจนไปถึงที่นั่ง วันนี้เด็กนี่ดูตาคล้ำๆ ไม่ต่างกันกับผมเท่าไหร่

เมื่อคืนก็หนีหลับก่อน


“เราหนาวหรอกนะ”


 ... เดาผิดไปนิด ตรงเด็กขี้หนาวไม่ได้แกะมือออกหรือรังเกียจอะไร

“แล้วเมื่อกี้จะโวยวายทำไม? อาย?”


“ปล่าว .. เราไม่ชินนี่”


“เขิน?”


“จงอินนี่! ทำหน้าที่เป็นฮีตเตอร์เงียบๆไปเลย”

“...”

เซฮุนเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง ซึ่งเขาก็ไม่ได้ขัดอะไร เด็กตัวขาวมองไปนอกหน้าต่างไม่ได้หันมาสนใจข้างๆกาย รู้สึกมือที่จับกันอยู่ชื้นขึ้น มันอุ่นดีทั้งๆทีผมไม่ค่อยชอบอะไรอุ่นๆ

พอรถไฟเคลื่อนตัว เด็กตัวขาวข้างๆก็เริ่มอาการเปลี่ยนไป

คอเอียงๆ ตากระพริบถี่ๆเพื่อไล่ความง่วง


“เฮ้...”


“เราง่วงจัง”


“เดี๋ยวก็ถึงแล้วน่า”


“งื่อ...”


“อย่าเพิ่งหลับนะ”


“อื้อ...”

พยักหน้าตอบรับไปแล้ว แต่อีกฝ่ายจะฝืนลืมตาได้นานแค่ไหนกัน นั่นก็ใกล้ปิดอยู่รอมร่อ

ไม่สบายรึปล่าวนะ? ไม่หรอก เมื่อกี้ยังเถียงเราได้อยู่เลย



“เซ...!


“...”


คงไม่มีคำตอบอะไรกลับมาอีก เด็กขี้หนาวตอนนี้ตาหลับสนิท ขอบตาคล้ำๆปิดลงแล้ว


ไม่ว่าจะทำอะไรก็แปลกไปหมด


แต่ถึงจะแปลก...



โอเซฮุนก็ไม่ควรเอาหัวมาพิงไหล่คนอื่นแบบนี้นะ


พอจะเอามือไปจัดท่าทางให้ดีๆ กลับเอาแก้มนุ่มๆมาอิงไว้ที่หัวไหล่แทน


“นี่...”

เรียกอีกแค่ไหนก็ไม่ยอมตื่น พอมองลงไปก็เห็นแก้มเนียนๆกับปากยู่เวลาโดนขัดใจในระยะประชิด  แพขนตายาวที่นิ่งสนิทเพราะการเข้านิทราของเด็กขี้หนาวกับกลิ่นหอมอ่อนๆที่ได้กลิ่นทุกทีที่อีกฝ่ายเข้ามากอดหรือเข้ามาอยู่ใกล้ๆ


มันไม่เคยชัดขนาดนี้


ไม่เคยได้กลิ่นชัดขนาดนี้


และไม่รู้ตอนไหนที่เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มนิ่มๆนั้นไปอีกครั้ง


“นายกำลังทำฉันตายนะ”



ถ้าเขาผลิตไวรัสนี่ได้ ก็ต้องมียารักษาสิ


ไม่ใช่ทำเสียงขัดใจเพราะโดนกวนแล้วแนบแก้มนุ่มมาชิดกว่าเดิมแบบนี้






 

“จงอินโกรธอะไรเราล่ะ”


“...”


“นี่....”


“...”


ไม่ได้เข้าไปวอแวใกล้กว่านี้ ได้แต่อยู่รอบๆชั้นหนังสือที่จงอินเลือกอยู่


ตั้งแต่เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนรถไฟใต้ดิน จนต่อรถประจำทางมาร้านหนังสือจงอินไม่มองหน้าเขาเลย ถึงจะชวนคุยยังไงก็เถอะ...ไม่รู้เผลอไปทำอะไรให้โกรธอีก อุตส่าห์ได้มาเที่ยวด้วยกันทั้งที

วางแผนไว้ว่าเราจะสนิทกันมากกว่าเดิม เป็นเพื่อนที่ยิ้มให้กันได้


“จะไม่บอกจริงๆเหรอ”

อ้อมไปอีกฝั่งของชั้นหนังสือ มองคนที่กำลังเลือกหนังสือผ่านช่องว่าง คนที่มาด้วยกันเงยหน้ามามองหน้าผมแค่ครู่เดียว


“เราทำอะไรไปเหรอจงอินนน”

เอาคางเกยชั้นหนังสือมองไปยังอีกคนอย่างไม่ละความพยายาม ปากเบะออกอีกครั้งหมีขั้วโลกของเขาไม่เห็นสนใจคำถามซ้ำๆนั่นเลย

“ทำหน้าอะไรอย่างงั้น”

“ก็บอกมาดิ นะๆ”


“ก็นาย...”

จงอินเม้มปากใช้ความคิดก่อนจะสอดหัวเข้ามาในช่องว่างชั้นตามเขา


จะบอกว่ายังไงดี...จงอินตอนที่เม้มปากแล้วมองมาด้วยสายตาแบบนั้น....งื้อออ แพ้มากกว่าตาสวยๆนั่นอีก เพิ่มขึ้นอีกเท่านึงเลย!


“ระ เราทำไม”


สายตานั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ



จนต้องหลับตาปี๋แล้วใช้หูฟังแทน



“หลับน้ำลายยืดใส่เสื้อฉัน”

เสียงกระซิบดังขึ้นจนหายไป ได้ยินเสียง หึ ตามท้ายมาอีกหลายครั้ง


พอลืมตาขึ้นมาคนที่เพิ่งแกล้งเขาเสร็จเดินไปคิดเงินแล้ว แอบด่าจงอินในใจก่อนจะเดินตามไปทักทายคุณลุงเจ้าของร้าน คุณลุงทำร้านนี้สำหรับหนังสือเก่าๆที่หาอ่านยากแล้วโดยไม่รับหนังสือสมัยใหม่มาขายเลย เขาชอบประโยคที่คุณลุงเอ่ยขึ้นตอนที่เขามาข้อข้อมูล




พอมีของเก่าผู้คนมักจะเปลี่ยนเป็นของใหม่ แต่ไม่นานหรอกพวกเขาจะคิดถึงของเก่า




และด้วยความที่รักหนังสือมาก ท่านจึงเปิดร้านนี้เผื่อคนที่คิดถึงของเก่ามาเลือกซื้อมัน และเห็นคุณค่าของมันอีกครั้ง



เหมือนคนที่เดินข้างๆเขาตอนนี้ เซฮุนเห็นเพื่อนใหม่ของเขาพลิกดูหนังสือภาพที่ได้มาอย่างใจเย็น เปิดทีละหน้าด้วยสายตาที่เป็นประกาย ความชอบในใจปิดไม่มิดจริงๆ


“เราดีใจที่ชอบนะ”

จงอินพยักหน้าโดยไม่ได้หันมา


แกล้งไปแล้วก็ควรหายโกรธสิ...ตอนแรกคิดว่าแกล้ง แต่ตอนนี้เซฮุนเริ่มจับชายเสื้อคนผิวแทนมาดูแล้ว


“อะไร?”


“ข้างไหนอ่ะ”


“หื้อ?”

ไม่รู้จงอินจะตกใจอะไรกับแค่เขาพยายามมองหาคราบน้ำลายที่ติดอยู่ที่แขนเสื้อเท่านั้นเอง


“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย แกล้งเราใช่มั้ย!

อีกฝ่ายพยักหน้าแล้วดึงพยายามมือเราออก

“จงอิน แปลกๆนะ”

“เปล่า”

“แปลกอ่ะ”

“แปลกยังไง”

“ก็ไม่มองหน้าเราเลย”


“...”

แถมยังเดินหนีอีก ...


“นี่!

ไม่เคยชอบเลยเวลามีคนเดินออกห่างจากตัวเองไป แผ่นหลังที่เดินจากไปเงียบๆ ค่อยๆห่างออกไป

ไม่ชอบคิดไปถึงแผ่นหลังของคุณพ่อที่เหมือนกันกับเขาด้วย....







“เซฮุน”


“...”


“เป็นอะไรไป ..”


“เปล่า เราแค่คิดอะไรนิดหน่อย”

ตอนนี้สายตามองไปที่จงอินที่เดินกลับมา ไม่นานมืออุ่นๆก็ลูบที่เรือนผมของเขา


“ไม่เป็นไรนะ ไปกันเถอะ”


จงอินกลับมาและจับมือเขาเดินไปด้วยกันอีกครั้ง


พอมองไปที่มือของเราทั้งคู่ที่จับกันอยู่แน่น มันไม่ได้แค่อุ่นตามไออุ่นของอีกคน แต่มันทำให้เขาอุ่นใจ

ต้องขอบคุณที่มันทำให้เขาหลุดออกจากภาพความทรงจำได้อีกครั้ง


เราเดินข้ามถนนเมื่อสัญญาณเปลี่ยนสี ระหว่างนั้นจงอินก็หันมามองเขาหลายครั้ง สายตาบ่งบอกความกังวล


“ฉันไม่ได้โกรธอะไร อย่าคิดมากเลย”


“จริงนะ”


“อื้อ”

ได้ยินแค่นั้นรอยยิ้มของเขาก็กลับมา ... สีหน้าจงอินก็ดีขึ้นตามไปด้วย


เราเริ่มคุยกันเรื่องหนังสือที่จงอินถืออยู่ และเรื่องร้านเค้กประจำของเด็กหลงรักของหวานอย่างเขา เดินเล่นกันรอเวลาที่รถโดยสารประจำทางจะมาอีกครั้ง



“ตรงนั้นมีงานจัดแสดงศิลปะด้วยจงอิน”

ชี้ไปที่หน้างานอย่างมีความหวัง คนที่มือโตกว่าเขาตามใจและจับมือกันเข้าไปในงานแสดงอย่างไม่อิดออด

เขารู้ว่าจงอินขอบงานภาพศิลปะมาก อาจจะเป็นไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ


เซฮุนชอบที่จะเป็นอย่างนั้น เรื่องที่เขารู้จากจงอินโดยคนอื่นไม่รู้ รู้จักในหลายๆมุมของคนที่ใครๆก็ว่าเย็นชา

แต่ไม่เลย... จงอินเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยยิ้ม แต่อบอุ่นและเอาใจใส่

ตาสวย กอดก็อุ่น มือใหญ่มากด้วย ชอบวาดภาพและชอบงานศิลปะ




“สวยจัง....”

เขาตื่นเต้นและเดินดูตามจงอินไปยังภาพต่างๆที่มีศิลปินวาดเอาไว้และจัดเรียงอย่างน่าสนใจ


“แยกกันดูมั้ย นายจะได้ซนได้เต็มที่”

ย่นจมูกใส่คนพูดทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น


“เราไม่ซนซักหน่อย ไม่ใช่เด็กๆ”


“เหรอ”


“ไปดูคนเดียวแล้ว จงอินเดินคนเดียวไปเลย”

ปล่อยจากมืออุ่นๆแล้วหันเดินไปอีกทาง


“ระวังหนาวแล้วกัน”

ทิ้งคุณหมีที่ดื่มด่ำกับศิลปะเอาไว้ตรงนั้น


เดี๋ยวก็ทิ้งให้กลับบ้านเองซะเลย ชอบว่าอยู่เรื่อย เจอกี่ครั้งก็แกล้งเขาทุกที


เซฮุนไม่ได้เอาสมุดติดตัวมา เลยถ่ายภาพที่ตัวเองชอบเอาไว้ก่อน เผื่อครั้งหน้าเขาจะได้เขียนเกี่ยวกับย่านนี้เพิ่มอีกอย่าง


เขาเดิมเรื่อยๆจนทั่วงาน มาหยุดสนใจที่สุดตรงภาพวาดของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในมือถือดอกทานตะวันและรอยยิ้มที่กว้างจนเขาเผลอยิ้มตาม


เอาแต่มองไปที่ภาพนั้นโดยไม่รู้ตัวว่าเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใหม่เป็นใคร


“นางฟ้าตัวน้อย”

ชื่อภาพตรงตอมนั้นจริงๆ คนวาดต้องมีความสุขแน่ถ้ารู้ว่าภาพนี้ออกมาน่าเอ็นดูจนมีคนมองแล้วยิ้มไปอย่างนี้

ใครมองคงต้องเผลอยิ้มอย่างเขา ....


รวมถึงคนข้างๆที่มองไปที่ภาพนั้นเช่นกันกับเขา




และเซฮุนก็เพิ่งเคยรู้ ว่าเวลาหยุดหมุนของจริงนั้นเป็นยังไง




จงอินยิ้มให้กับภาพเด็กน้อยแล้วมองมาที่เขา

ทั้งสายตาริมฝีปากที่ยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ มันดูสว่างไสว ดูอบอุ่น เหมือนพระอาทิตย์


พระอาทิตย์ที่ช่วยให้โลกอุ่นขึ้น และหัวใจของเขาเต็นแรงจนแน่นอยู่ในอก


 ตึกๆ ๆ

จนต้องกุมมันเอาไว้





“เป็นอะไร? เจ็บหรอ?”

จงอินขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอย่างเป็นห่วง และโลกของเขากลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง เสียงผู้คนในงานแสดงดังขึ้นและความรู้สึกกลับมาอย่างสมบูรณ์


เมื่อกี้...


“นายยิ้ม เมื่อกี้จงอินยิ้ม”


อีกฝ่ายไหวไหล่เหมือนไม่รู้ไม่ชี้


“ไปกันเถอะ”


“นี่ ยิ้มให้เราดูอีกครั้งได้มั้ย? นะจงอิน”

เขารั้งแขนอีกฝ่ายไว้ กระพริบตาถี่ๆเพื่อสิ่งที่อยากได้

ถ้าจงอินยิ้มอีกครั้ง เขายอมยกช็อกโกแลตทั้งหมดที่มีให้หมดเลย



“เด็กบ๊อง”


อีกฝ่ายโยกหัวเขาพร้อมหัวเราะหน่อยๆอย่างไม่เคยเป็น


“งื้อออออ”

และเป็นเขาเองที่ไม่ไหวจนต้องปิดหน้าตัวเองเอาไว้อย่างนั้น ตั้งแต่โตมาเซฮุนคิดว่าเขาแข็งแรงมาตลอดเพราะหายจากโรคต่างๆได้แล้ว แต่วันนี้เขารู้แล้วว่าเขาจะตายได้ง่ายๆกับโรคหัวใจเต้นแรงที่กำเริบหนักที่สุดเท่าที่รู้จักจงอินมา


หมีขั้วโลกที่ยิ้มแล้วเขาใจเต้นจนเจ็บเลย


จะตายแล้วอ่า ...


จะทำไงดี


“เฮ้ๆ อายคนอื่นเขานะ”


“อื้ออ”

ไม่รู้ว่าอายแทนหรืออะไร จงอินเอาตัวมากอดเขาเอาไว้เพื่อบังจากสายตาคนอื่น


“เราจะตายแล้วจงอิน ใกล้ตายแล้วแน่ๆ”

“...”

และไม่รู้เหรอว่ากอดนั้นไม่ได้ช่วยให้เขาดีขึ้นเลยซักนิด ;_;

 





 

     กว่าจะพาตัวเองออกมาจากงานแสดงได้ใช้เวลานานจนตกรถคันที่วางแผนว่าจะขึ้นขากลับ เขากับจงอินเดินห่างกันอย่างช่วยไม่ได้ ท่ามกลางคำถามของเพื่อนที่เกือบทำให้เขาตายเมื่อครู่


“เป็นอะไรเนี่ย”


“...”

พอไม่ได้คำตอบจงอินก็เลยเดินเรื่อยๆ


จึกๆ


“เข้าร้านนั้น”


“อะไร?”

เขาจับชายเสื้อจงอินแน่นกว่าเดิม สูดหายใจลึกๆก่อนจะยอมมองหน้าอีกฝ่าย


“ร้านนี้ช็อคโกแลตอร่อยที่สุดในย่านนี้ เราตั้งใจจะพามากิน”


“ยอมมองหน้ากันแล้วเหรอ”


“ไปนะ เราเริ่มหิวแล้ว”


“...”


“ป่ะ”

แล้วเซฮุนก็เดินตามกลิ่นหอมกรุ่นๆของของโปรดรสหวานเข้ามาในร้านจนได้ สั่งเค้กกับช็อกโกแลทร้อนขึ้นชื่อแบบหวานน้อยไปให้หมีขั้วโลกด้วย

นั่งตรงข้ามกันอย่างนี้ สายตาจงอินมองมาอย่างจะเอาคำตอบให้ได้


“ได้แล้วค่ะ คุณนักเขียน”


“อ่า ... ขอบคุณนะครับ”


“น้าต้องขอบคุณมากกว่า เขียนชมร้านเราซะน่ารักเชียว ตั้งแต่หนังสือออกร้านขายดีขึ้นเยอะเลยนะ กินให้เยอะๆเลย เธอด้วยนะจ๊ะ”


“ครับ”

จงอินตอบกลับอย่างสุภาพ

ส่วนเขามองเมนูที่อยู่ตรงหน้าพลางหยิบช้อนออกมา

ไม่ทันจะได้ตักเค้กซักคำเข้าปาก เค้กก็ถูกเลื่อนไปทางตรงข้ามซะก่อน


“ของจงอินก็มี”


“บอกมาก่อน จะให้กิน”


“บะ บอกอะไรอ่ะ”

ตาคู่สวยคมกริบมองมาก่อนยกมือขึ้นกอดอก


“เมื่อกี้เป็นอะไรไป?”


“ก็...”


“หื้ม ว่าไง”


“ความลับ!

“...”

คนตรงหน้าขมวดคิ้มเมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้นกลับไป


“งั้นก็ไม่ต้องกิน”

“หื้อออออ”

“กลับเลยแล้วกัน”

“แต่จงอิน ...”

“ว่าไง”


“เรา...”


“...”


“ก็ จงอินอ่ะแหละ”


“ฉัน? ฉันเหรอ”


“อื้อ”


“...”

เผลอกัดช้อนในปากอย่างประหม่า ตอบออกไปไม่ได้มองหน้าอีกคน ไม่กล้าสบตา...


“ก็จงอินยิ้ม”


“...”


“ยิ้มสวยมากเลยด้วย”

“...”


ไม่รู้ว่าประโยคนั้นจะทำให้จงอินเผลอหัวเราะออกมาอีก ป้องปากเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เด็กตัวขาวรู้ตัว ก็ท่าทางแบบนั้นตอนตอบเขามันน่าเอ็นดูน้อยที่ไหนกัน...


“งั้นทีหลังฉันไม่ยิ้มแล้ว โอเค?”


ได้คำปฎิเสธมาคำโตเลย หัวทุยๆส่ายไปมาจนผมปลิว


“ไม่เอา เราอยากเห็นนะ...แต่ แต่เราขอปรับสภาพก่อน”

“...”


“เราต้องชินก่อน ไม่งั้นเราอาจจะตายได้เลยจงอิน”


“ตาย?”


“อื้อ เราตอบแล้วนะ ขอเค้กเราด้วย”


ผมดันมันกลับเข้าที่เดิม เด็กน้อยตาลุกวาวแล้วเริ่มลงมือกินเค้ก


ท่าทางจะชอบมาก เพราะรอยยิ้มที่ผมรอเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่กินคำแรก

เราก็กังวลไปต่างๆนาๆ นึกว่าเป็นโรคอะไรแปลกๆซะอีก


“จงอินลองเครื่องดื่มสิ เดี๋ยวมันเย็นไม่อร่อยนะ เราสั่งแบบหวานน้อยมาให้กินได้มั้ย?”


“อื้อ ฉันชอบช็อกโกแลต”


“เหรอ!


“ต้องตกใจขนาดนั้นเลย?”


“ก็ดูไม่น่าชอบอะไรแบบนี้นี่ ตอนแรกเรากังวลแต่เพราะมันอร่อยมากจริงๆเราเลยอยากพามากิน”


“อือ อย่างอื่นไม่ชอบน่ะ”


“ดีจัง... เราชอบกินเหมือนกันเลย เนี่ยเราว่าจะเอาที่บ้านไปให้นะ เรากินอยู่คนเดียว...”

และเด็กช่างพูดของผมก็กลับมาอีกครั้ง เราจิบช็อกโกแลทอุ่นๆ มีเสียงพูดคุยปะปนไปกับเสียงเพลงในร้านที่เบาสบาย กลิ่นหอมของขนมที่ชอบและรอยยิ้มของอีกคน



วันนี้ก็ไม่เลว...



“เซฮุน”


“หื้อ? ว่าไงเหรอ”


“ฉันอยากจัดแสดงภาพวาดเป็นของตัวเอง”


“...”


“มันเป็นความฝัน...”


“...”


“เป็นความลับด้วย”


“ละ แล้วทำไม”


“แลกความลับกันไง นายพูดมันไปเมื่อกี้ฉันเลยไม่อยากให้เสียเปรียบ”


“จงอินบอกเราคนเดียวเลยเหรอ”


“อื้อ ฉันไม่ชอบให้ใครรู้น่ะ มันดูเป็นความเพ้อฝัน”


“ไม่หรอก! จงอินทำได้แน่ๆ”

อะไรทำให้เขามั่นใจขนาดนี้นะว่าอีกคนต้องไม่ดูถูกความฝันของเขา จริงๆก็เคยมีความคิดจะบอกพ่อกับแม่เรื่องงานศิลปะของเขา แต่เขาก็ยังกลัว.... ด้วยความที่พ่อเป็นอาจารย์หมอที่มีชื่อเสียงแม่ก็เป็นคนมีชื่อเสียงมากมาก่อน แน่นอนว่าลูกคนเดียวแบบเขาคงถูกตั้งความหวังเอาไว้ ถึงท่านจะไม่เคยพูดอย่างจริงจังก็ตาม

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากมีคนคอยสนับสนุน


“เราจะไปให้ดอกไม้วันนั้นของจงอินแน่ๆ”


“ขอบใจ”


“อย่ายิ้มสิ เราไม่ชิน”

“หึๆ”

“ไม่ต้องเลย”

“ก็ได้”

“ก่อนอื่นเลย จงอินต้องให้เราเข้าไปดูภาพวาดนะ : )

“เห้อ...”

“ว่าไง? นะ”


“ไม่ต้องหรอก จะเอาไปให้ดูแล้วกัน”

อีกฝ่ายหัวเราะแล้วยกมือดีใจอย่างไม่มีเสียง


“สู้ๆจงอินทำได้แน่นอน เราจะเขียนบทความสนับสนุนด้วยแหละ”


“ยังไม่ได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ”


“โธ่ เชื่อเราสิ”


“...”


“มันต้องออกมาดีแน่”



“อื้ม”

และวันนี้ดีมากๆสำหรับการหัดออกมาข้างนอกกับคนอื่น



เราคุยกันก่อนจะไปขึ้นรถคันถัดมา ถึงจะถึงที่หมายช้ากว่านิดหน่อย แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกดี


“นั่งได้นะ”

หันไปเช็คความเรียบร้อยของเด็กตัวขาวที่นั่งติดหน้าต่างตามเดิม

ด้วยหน้าตาที่สดใสกว่าเดิม


แต่แค่ครู่เดียว......


ก่อนรถจะออก เซฮุนมองมาที่ผมจนต้องหันไปถาม

“มีอะไร?”

“จงอิน...”

“หือ?”


“จริงๆแล้วเราอ่ะ... เมารถ”


“...”


“พอรถมันวิ่งแล้วเราจะหลับทันทีเลย”


“นายไม่ชอบนั่งรถใช่มั้ย?”


“อื้อ”

อีกคนพยักหน้าตอบ พอได้ยินเสียงคนขับที่จะออกรถแล้ว สายตาเขาก็เป็นกังวล


“แล้วทำไมยังมาอีก บอกเส้นทางมาก็ได้นี่”


“ก็เราอยากมาด้วยกัน”


“...”


และเขาก็ไม่เคยดุอีกคนลงเลยจริงๆ


ได้แต่ถอนหายใจและเอามือไปดึงหัวอีกคนมาเอนลงที่ไหล่ตัวเอง

ไม่เอามือออกมาจากเรือนผมนุ่ม


“ตอนไปที่อื่นล่ะ”


“กะ ก็เอนหลับไปทั่ว”


“ทีหลังอย่าไปไหนคนเดียว”


“แต่หัวเราหนักนะ...”


“อย่าเอาไปพิงคนอื่นไปเรื่อยก็พอ”


“...”


“นั่นยิ้มเหรอ”


เอี้ยวหน้าไปมองเห็นรอยยิ้มเล็กๆโผล่ออกมาอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มอีกฝ่ายแรงๆ

“เจ็บนะ...เราจะนอนให้หนักๆเลย”


“เดี๋ยวเถอะโอเซฮุน”


และเสียงหัวเราะบนรถประจำทางก็ดังขึ้นก่อนจะเงียบไปเพราะอาการเมารถของเด็กประหลาด เหลือไว้แค่รอยยิ้มจางๆของคนที่ยังไม่เอามือออกจากเรือนผมของคนที่อาศัยไหล่เขาหลับอย่างสบายใจ ยังลูบไปมาอย่างอ่อนโยนเพื่อกล่อมให้อีกฝ่ายหลับสบายขึ้นอีก

รอยยิ้มที่ไม่ได้หายไปไหน มันปรากฏขึ้นบ่อยครั้งเวลาอยู่กับเด็กขี้หนาวคนนี้


เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน


 

ถ้าหากเขาเคยเป็นก้อนน้ำแข็งที่เย็นชา...เซฮุนคงเป็นแสงแดดที่อบอุ่นด้วยตัวเอง

และตอนนี้...แสงแดดกำลังละลายตัวเขา...







บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่7 เล่มที่16

วันนี้เราเกือบตายแน่ะ ;_; รอยยิ้มของจงอินอาจฆ่าเราได้

แต่กลับไม่น่ากลัวเลย มันอบอุ่นและสวยมาก เวลายิ้มตาของจงอินจะยิ้มไปด้วย

และมันทำให้เราไม่เห็นอะไรหรือได้ยินอะไรอีกเลย...


เราอยากเห็นมันอีกนะ เพราะเราชอบรอยยิ้มของจงอินมากกว่าตาของจงอินอีก



















งื่ออออ ถ้ามีใครกำลังจะตายก็เรานี่แหละ ;_; จะเขินตายยยย

 


ตามนั้น หมีกำลังละลาย

เซฮุนก็รู้ตัวได้แล้วลูกกกก ไม่ได้เป็นโรคหัวใจ แต่กำลังตกหลุมรัก

พี่หมีเราซึนๆแต่ก็เข้าใจไวนะ น่ารักด้วยยย #ทีมหมี อีกซักที


เจอกันน้าทุกคน บทนี้ยาวมากเลยไรท์ใหม่เลยรู้สึกมีปัญหากับการแบ่งเปอร์เซ็น


เลิฟฟฟฟฟ


เม้นซักนิด = กำลังใจคนเขียนเน้อ


#เซฮุนขี้หนาว

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #942 614_8894 (@614_8894) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:46
    ตายยยๆ คนอ่านนี่แหละ จะตายแล้ว ฮื่อออออออออออ
    #942
    0
  2. #918 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:03
    โอ้ย ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่มั้ยเป็นคนผลักฉัน หมี น้องฮุน เขินนนนนน
    #918
    0
  3. #913 Anongnat Meengoen (@mimmomoney) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 16:57
    เขินโว้ยยย
    #913
    0
  4. #878 TDNND (@TDNND) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 20:47
    ของผม อ้ายยยยยยยยยย
    #878
    0
  5. #857 pabo77 (@ssoonnee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 16:39
    เจ้าเด็กประหลาดดดด เอ็นดูฮืออออออออออ
    #857
    0
  6. #856 -mygangs- (@mygangs) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:07
    อารมณ์เดียวกับเซฮุนเลยยยย เห็นจงอินยิ้มทีไรเขินจนแม่หาว่าเป็นบ้า 5555555
    #856
    0
  7. #835 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 19:26
    จงอินโอ้ยตายๆๆๆๆๆเขินหนักมากจงอิ้นนนนนโง้ยยยยยยยยยฮื่อออออออบอุ่นได้อีก
    #835
    0
  8. #790 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 18:06
    จะตายแล้ววว ระเบิดตัวเองตายจากไปเพราะความเขิน ฮืออออ
    #790
    0
  9. #731 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 19:22
    ตอนนี้ ระเบิดเลยเถอะ ทำไมน้องฮุนกล้าพูดออกมานะ
    นี่อ่านไปบิดไป #เขิน
    #731
    0
  10. #713 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 17:05
    น่ารัก เซฮุนอ่ะขี้อ้อนและอ่อนไหวง่าย โดยเฉพาะกับจงอิน
    #713
    0
  11. #679 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 01:48
    จงอินยิ้มบ่อยแล้วนะวันนี้ งื้อออออออ
    #679
    0
  12. #623 Muffin09 (@exofanhunhan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 21:47
    เขินนนนนนนนนนนนนนน
    #623
    0
  13. #588 Siriumable (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 22:39
    ไรท์วางกับดักให้เรายิ้มแก้มแตกแล้วดราม่าตอนท้ายรึป่าววว แต่ตอนนี้น่ารักมากกกกก
    #588
    0
  14. #581 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 21:24
    เซฮุนน่ารักมากกก จงอินด้วยโอ้ยยยยนี่หลงรักทั้งสองคน55555 อยากรู้ความสัมพันธ์ในครแบครัวของเซฮุนอะ เหมือนมีอะไรสักอย่างเลย
    #581
    0
  15. #534 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 16:39
    อ่านม่หลายตอนแล้วไม่ได้เม้นเลยขอโทษน้าาา... เราว่าเรื่องนี้โคตรจะอบอุ่นอ่ะ เราชอบการเริ่มเปลี่ยนแปลงของจงอินค่อยๆเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ส่วนเซฮุนเหมือนจะซื่อๆนะ แต่ไม่หรอกจริงๆนางมีอารัยมนกกว่านี้แน่ๆ
    #534
    0
  16. #488 Greennipapan (@Greennipapan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 10:11
    ตายค่ะตายมากเขินสุดๆ
    #488
    0
  17. #384 raisiin_ (@raisiin_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 21:24
    เพิ่งมาอ่านค่ะ เนื้อเรื่องน่ารักดี เซฮุนน่ารักมาก หมีจงอินก็ดูอบอุ่นมากๆ เราชอบอ่านงานน่ารักๆแบบนี้แหละ เป็นการพักสมอง ไม่รู้ต่อไปจะดราม่าไหม อยากให้เค้าน่ารักกันไปจนจบเรื่องเลย ^^




    แต่ ช็อกโกแลต <สะกดแบบนี้นะคะ
    ที่อ่านผ่านๆมาก็เห็นพิมพ์คำว่า ประหลาด ตก ร.เรือ ตลอดเลย
    #384
    0
  18. #215 jairyP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 21:07
    ไมละมุนขนาดนี้หล่ะ งื้ออออออออออ
    #215
    0
  19. #168 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:16
    มันน่ารักมาด เซฮุนมิ้งได้อีก
    #168
    0
  20. #139 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 14:01
    ขี้เมารถก็ยังจะมากะเค้า แนะๆคิดไรกะหมีป่ะเนี้ยย
    #139
    0
  21. #136 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 11:47
    อบอุ่นมากกกกกกกก จงอินละมุน เซฮุนอบอุ่น ดีงามมม ชอบมากกกก
    #136
    0
  22. #91 bəamq_ (@beammy27cy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 18:13
    อ่านเเล้วยิ้มตามเลย น่ารักจริงๆ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ:)
    #91
    0
  23. #90 plolex94 (@plolex94) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 13:24
    น่ารักมากกกกก เขินแทนเซฮุนเลย
    #90
    0
  24. #87 Nay Sincerity (@nayeundl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 07:28
    โอ้ยตายๆๆๆๆ น่ารัก แต่ไรท์ครับ ช่วยเช็คคำผิดกับการเว้นวรรคคำด้วยน๊าาาา (อุตส่าห์) สู้ๆ รออยู่
    #87
    0
  25. #86 BenJie_LuV (@-benben-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 19:42
    งื้ออออ ตายๆๆๆ น่ารักกกก
    #86
    0