[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,876 Views

  • 946 Comments

  • 2,542 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    53

    Overall
    54,876

ตอนที่ 5 : 4 หมีฮีตเตอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    18 ก.ค. 59







เสียงดังโวยวายเรียกให้เซฮุนตื่นขึ้นมา ความอบอุ่นยังติดอยู่กับตัว ดูเหมือนเพื่อนใหม่ของเขาก็ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังนั้นเช่นกัน


“พระเจ้า! พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่”                


พวกเราผละออกจากกัน ที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราเป็นอาจารย์ชาวจีนสอนศิลปะที่ทุกคนต้องเคยเรียนกับเขา ตาเล็กๆนั่นเบิกกว้าง นิ้วก็ชี้ไปมาด้วยความตกใจ


“ครูจาง”


“นั่น จงอินเหรอ”


     แสงอาทิตย์ที่ลอดออกมาจากหน้าต่างทำให้ผมรู้สึกอุ่นขึ้นนิดหน่อยกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับการมองเห็น เราผ่านค่ำคืนที่หนาวเย็นมาแล้ว และไม่ว่าอะไรก็ตาม หมีขั้วโลกที่ผมเคยเรียกใจดีกว่าที่ผมคิดเอาไว้

ได้แต่มองจงอินที่คุยกับครูสอนศิลปะอย่างสนิทสนม ในทีแรกครูจางคนนั้นจะโมโหและตกใจแต่พอได้ฟังคำบอกเล่าของลูกศิษย์เลยดุไม่ลง ออกจะเป็นห่วงอาการเราสองคนมากกว่า


“ดีนะที่ครูจะเข้ามาเอาหนังสือไปเตรียมสอนพอดี ไม่อยากจะคิดเลยว่าไม่มีใครมาเปิดห้องวันนี้จะทำยังไง”


“...”


เราเดินกันออกมาช้าๆ หัวของเซฮุนปวดจะแย่อยู่แล้ว รับฟังอะไรไม่ได้มาก แต่พอจะดูออกว่าเวลาจงอินอยู่กับครูคนนี้ท่าทีดูสบายๆและไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนอยู่กับคนอื่น


“ทีหลังทำอะไรก็ต้องคิดให้ดีสิจงอิน เพื่อนนายจะป่วยเอา”


“ครับ เป็นความผิดของผมเองครับครู”


ไม่ได้บอกอะไรไปมากกว่านั้น เพราะเป็นความผิดของตนจริงๆ จงอินแทบไม่ได้นอนหลับเลยได้แต่มองคนที่ใช้เขาแทนหมอนหลับไปได้ก็เบาใจ คิดแต่จะหาทางออกจากที่นี่ในตอนเช้าอาจจะค่อยๆปีนออกจากหน้าต่างที่ปีนเข้ามาถึงจะเสี่ยงไปหน่อยแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องตามคนมาช่วยก่อนที่เซฮุนจะป่วยเข้าจริงๆ ครูจางอี้ชิงใจดีอาสาไปส่งผมกับเซฮุนที่บ้านเพราะนี่เพิ่งจะเช้ารถคงมีไม่มาก ตอนแรกร่างบางจะไม่ไปเพราะเกรงใจจนครูแกต้องขู่ว่าจะฟ้องทางโรงเรียนเพราะเราทำผิดกฎนั่นแหละถึงจะยอมเดินตามไปโดยดี


“หายหนาวรึยัง?”


“อืม”

หน้าตาดูสดใสขึ้นบ้างแล้ว เซฮุนยิ้มออกมาให้ผม เราไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาอีกจนกระทั่งเดินขึ้นรถของครูจาง


“จงอินก็มีเพื่อนคนอื่นแล้วนอกจากชานยอลสินะ...ว้าว”


“ครูก็ชอบทำหน้าเหมือนตกใจมากทุกที”

เป็นอาการนึงของครูชาวจีนคนนี้เขาล่ะ บังเอิญปีแรกที่ครูจางอี้ชิงย้ายเข้ามาสอนศิลปะที่นี่ ตอนนั้นผมแอบไปวาดรูปที่ห้องสมุดเงียบๆคนเดียวพอเขามาเจอเข้าก็ตกใจยกใหญ่และบอกว่าผมมีพรสวรรค์ด้านนี้ จากนั้นการวาดรูปของผมก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆอีกเลย ครูจางสอนผมเรื่องต่างๆเกี่ยวกับศิลปะ ภาพวาดและภาพถ่าย ผมเริ่มเรียนรู้จากเขา


“คนเราต้องรู้จักผูกมิตรกับสิ่งรอบตัว”


“ใครจะไปเข้ากับคนอื่นง่ายๆเหมือนครูล่ะครับ”


“เอ้า...”

นี่ก็อีกอาการนึง ไอ้ยิ้มกับหัวเราะให้คนเขาไปทั่ว อัธยาศัยดีจนสนิทกับ รปภ ป้าแม่บ้าน คนงานอาจารย์ เด็กนักเรียน เยอะแยะไปหมด


“ทุกคนคือเพื่อนไง อย่างที่เคยบอก...”


“...”

ผมเงียบแล้วหันหนีออกทางหน้าต่าง ผมไม่ค่อยพูดและยิ้ม มันก็แค่เป็นเรื่องยุ่งยากไม่ใช่เหรอการเริ่มความสัมพันธ์อะไรซักอย่างกับคนอื่นที่ไม่รู้จักตัวตนของเรา


“เป็นเรื่องที่ดีจริงๆน้า ใช่มั้ยเซฮุน? เราชื่อเซฮุนครูเรียกถูกใช่มั้ย”


“ฮะ ถูกครับ”

เซฮุนยิ้มตอบ


“อ่า...อยู่ที่นี่หลายปีแล้วแต่ภาษาครูก็ยังไม่ค่อยดีน่ะ”


“ดีแล้วล่ะ นี่ขนาดพูดผิดพูดถูกครูยังพูดมากขนาดนี้เลย”


“ย๊าๆ คิมจงอิน นี่ครูนายนะ”

ผมลอยหน้าลอยตาทำหูทวนลม ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ที่ต้องมานั่งระหว่างคนที่อัธยาศัยดีทั้งสองคน ยิ้มให้กันอยู่ได้ เขาจะบ้าเอา


“เด็กนี่ปากร้ายจริงๆ”


“เรียกว่าปากไม่ตรงกับใจมากกว่าครับครู”


“นั่นสินะ เซฮุน จงอินไม่ใช่เด็กไม่ดีอะไรหรอกฝากดูแลด้วยนะ”


“แหะๆ ครับ”

ดูเอาเหอะว่าใครจะดูใครกันแน่

ไม่รู้ว่าชวนเซฮุนคุยเพื่อลดอาการประหม่าของเพื่อนใหม่หรืออาการเอ็นดูเด็กหนุ่มน่ารักๆของครูเขากำเริบกันแน่

ไม่อยากจะพูดว่าสายตาเขามองอยู่ตลอดแค่ไม่ได้ขัดขวางอะไร เด็กนี่ก็น่ารักเกินไปจริงๆ


“จงอิน จะลงก่อนหรือไปส่งเพื่อนที่บ้านก่อนล่ะ”


“อ่า..ไม่”


“ไปส่งเขาก่อนเถอะครู เดี๋ยวผมกลับขากลับมา”


“โอเค”

จางอี้ชิงรับคำอย่างแข็งขัน ถึงไม่ได้หันไปมองหน้าลูกศิษย์เท่าไหร่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคิมจงอินหน้านิ่งๆนั้นเป็นคนยังไง ไม่สนใจคนอื่นไม่ใส่ใจคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง มีเพื่อนน้อยเหมือนคำพูด เป็นพวกไม่ค่อยพูดแต่มักจะลงมือทำ


คนที่ใครๆก็ว่าเย็นชา

คนที่ตั้งแต่ออกจากห้องเก็บหนังสือจนขึ้นรถมามองเด็กอีกคนที่นั่งข้างๆอยู่ตลอด พอเขาหันมาก็ทำเป็นไม่สนใจหันไปมองหน้าต่าง

ไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้มาก่อน เซฮุนดูท่าจะมีอะไรพิเศษแน่ๆ บางอย่างที่ทำให้ลูกศิษย์เขาเปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย

เป็นเรื่องดีที่พอถึงจุดๆนึงจงอินจะรู้สึกห่วงใครบ้าง มีความรู้สึกอื่นๆเหมือนคนทั่วไป เขาจะเข้าใจศิลปะมากขึ้น เพราะความรักก็คือศิลปะอย่างหนึ่ง


“รั้วสีเทานะครับ”

เซฮุนเด้งตัวขึ้นจากเบาะ ชี้ไปที่บ้านหลังใหญ่ดูมีฐานะหลังหนึ่ง


“ครูควรจะลงไปด้วย”

คนอายุมากที่สุดในรถทำท่าจะปลดเข็มขัดนิรภัยแต่เด็กหนุ่มก็ห้ามเอาไว้ซะก่อน


“ไม่ต้องหรอกครับ พ่อกับแม่ไม่อยู่”


“แต่นายจะอยู่คนเดียวเหรอ พวกเราอยู่เป็นเพื่อนเอามั้ย?”


“แค่นี้ก็เกรงใจครูมากแล้วล่ะครับ...”

“...”

“ไม่สบายใจเลยแฮะ”

“เดี๋ยวเย็นนี้พ่อกับแม่ก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะ”

“เอางั้นเหรอ...”

“ฮะ”


เซฮุนเก็บกระเป๋ามาสะพายและเตรียมจะลงจากรถ นึกได้ตอนเห็นเสื้อนอกที่เป็นเครื่องแบบนักเรียนของอีกคน จริงๆเมื่อคืนจงอินกอดเพื่อให้ตัวเขาอุ่นขึ้น พอตอนเช้าก็เดินอยู่ใกล้ๆเวลาที่เขาเซก็ทำท่าเหมือนจะเข้ามารับ ทั้งที่ทำท่าทางเหมือนไม่สนใจมาตลอด แต่ก็วิ่งไปเอาของที่ห้องเก็บของออกมาให้โดยให้เซฮุนนั่งรอเฉยๆ 

อยู่เฉยๆเถอะ แค่ยืนยังลำบาก

เสียงห้วนๆดังขึ้นก่อนที่จงอินจะวิ่งไป

แอบคิดว่าบางทีคนแบบจงอินอาจจะไม่ใช่แบบที่เพื่อนๆพูดกันก็ได้


“อะไร?”

เขาหันมาเลิกคิ้วใส่ มองเสื้อนอกที่เซฮุนถอดคืนให้

“เราคืนไง”

“ไม่ต้องหรอก ใส่เข้าบ้านไปก่อน”

“เอากลับไปเถอะ”

จงอินไม่พูดอะไรต่อ ผมเลยวางเอาไว้ที่เบาะ โค้งหัวขอบคุณครูจางก่อนจะลงจากรถมา


กะว่ายืนส่งจนครูจางกับจงอินออกรถไป

แต่นี่ก็พักนึงแล้วนะ....


“หื้ม?”

รถไม่ได้ขยับไปไหนเลย มีแต่คนที่เดินลงมาจากรถท่าทางหงุดหงิด จริงๆหน้าตาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วตลอดอยู่แล้ว


“เสื้อเนี่ย...”

เกือบใจเต้นไปแล้วตอนที่จงอินเอาเสื้อมาคลุมไหล่เขาเอาไว้อีกครั้ง คงเป็นอาการตกค้างจากเมื่อคืนแน่ๆ รู้สึกดีใจที่เพื่อนใจดีด้วยแน่ๆ

แน่ๆเลย


“เอากลับไปซักด้วย”


“อ่า...ได้สิ”


“...”


“อะไร”


“...”


“แบมือคือจะเอาอะไร”


“...”


“อ้ออออ”

ผมวางมือตัวเองลงไปในมือที่ใหญ่กว่า

ไม่มีปฎิกริยาตอบกลับอีกละ


ยิ้มกว้างๆให้ทีนึง

ก็ยังส่ายหน้าอยู่ดี


“ไม่ใช่”

“อ่าว ก็บอกเรามาสิ”


“เอ่อ...”


“หือ?”


“เบอร์...”


“...”

เริ่มเอียงคอเพราะไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายพยายามจะพูด


 “โว๊ะ เอาโทรศัพท์มา”


“ของเรา? จะยืมเหรอ”

“เอามาเถอะน่า เร็วๆเข้า”


“ขอดีๆก็ให้หรอก...ทำไมต้องทำเสียงดัง”

จะรู้มั้ยเสียงแผ่วๆนั้นยิ่งทำให้คนปากหนักหน้าร้อนเพิ่มขึ้นไปอีก


“อ่ะ”

จงอินรับโทรศัพท์มือถือไป แล้วกดอะไรก็ไม่รู้ เหลือบมองหน้าเขาเป็นพักๆด้วย

จะไม่วิ่งราวมือถือเราใช่มั้ย? ชักสงสัยว่าคนรวยมากๆแบบนี้จะมีงานอดิเรกที่แปลกกว่าการวาดรูป


“ไม่โทรเหรอ?”

อีกฝ่ายส่ายหน้า แล้วส่งมือถือผมกลับมา


“แล้วยืมไปทำไมล่ะ?”


“เห้อ หน้านายนี่มีแต่คำถามจริงๆ”


“แล้วทำไมเอาไลน์เราแอดใครไปก็ไม่รู้ล่ะ หน้าผู้ใช้ก็ไม่มี”

“...”

“ว่าไง”

ไลน์มืดๆที่เขาเพิ่งแอดไปมีเพียงชื่อย่อว่า K.A.I เท่านั้น ภาพเจ้าของก็ไม่มี


“ก็รักษาสัญญาไง”

เห็นจงอินเกาจมูกเก้อๆแล้วก็พอเข้าใจ


“ถ้าเอาไปให้คนอื่น นายตายแน่รู้ใช่มั้ย”


“อื้อ”

นอกจากเด็กตัวขาวจะไม่กลัวแล้ว จงอินยังเห็นตาขีดๆโผล่มาอีกแล้ว


“เรื่องเมื่อวานฉันขอโทษ”


“อื้อ ไม่เป็นไร เราก็...”



“อย่าป่วยนะเซฮุน”


จงอินขัดขึ้นเสียงจริงจัง ดูออกรึปล่าวนะว่าเซฮุนนิ่งไปเลย ใจเต้นนี่คือดีใจใช่มั้ย เวลาจงอินใจดีด้วย... หรือเพราะตาสีสวยที่เข้ากันกับจงอิน ตาที่เขาดูออกว่าอบอุ่น พอมองนานเข้า

ใจมันก็เต้นแรงซะเฉยๆ


“อืม”


“รับปากก็ทำให้ได้ละกัน”


“...”


“รีบเข้าบ้านไป เดี๋ยวหนาวอีกหรอก”


“อ้อ โอเค”


จงอินไม่ได้ล่ำลาอะไรเขา หันหลังแล้วเดินขึ้นรถไปเลย


“ขอบใจนะจงอิน”

ผมโบกมือส่งท้ายรถที่กำลังเคลื่อนตัวมองมือถือตัวเองแล้วรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ จงอินนี่แปลกสำหรับเขาจริงๆด้วย



 



“เอาเบอร์ครูให้เซฮุนไปแล้วใช่มั้ย?”


“อือ”

ผมกลับเข้ามานั่งที่เดิม โดยละเลยอาการดีใจออกนอกหน้าของอาจารย์ตัวเอง ไม่รู้จะยิ้มอะไรนักหนา


“ดีแล้วล่ะ ถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาแล้วพ่อแม่ยังไม่กลับ ครูจะได้ขับรถมารับไปหาหมอทัน”


“...”

จริงๆเกาหลีมีเบอร์รถพยาบาลฉุกเฉินนะครูจาง

แล้วเซฮุนก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆ แค่เป็นเด็กโตที่น่ารัก...ไม่ใช่สิ อิ้ชิงเรียกว่าน่าเอ็นดู


“ไม่ใช่ว่าสนใจเหรอครู?”


“หึ เปล่าซักหน่อย จงอิน...ครูจะไปชอบเพื่อนเธอได้ยังไง นั่นก็ลูกศิษย์ฉันเหมือนกัน”

พูดไปหัวเราะเก้อไป อี้ชิงกำลังทดสอบบางอย่างกับคนปากหนัก


“...”


“สนใจเหรอ?”

เกลียดรอยยิ้มที่เหมือนรู้ทันอย่างนั้นของคนขับจริงๆ


“ผมขอยืมที่ชาทจ์ในรถครูนะ”


“ได้สิ”

พอเสียบเอาพลังงานเข้าไปก็พบว่าเบอร์ที่บ้านกับเบอร์เพื่อนสนิทโทรเข้ามาหลายสายแล้วเมื่อคืน เขาไม่ได้สนโทรกลับตอนนี้ แค่กดเข้าไปในแอปพริเคชั่นสีเขียวแล้วกดอะไรนิดหน่อย


“ครูส่งที่บ้านนะจงอิน”


“ครับ”

หวังว่าอี้ชิงจะทำแค่นั้น ไม่ได้ไปเมาท์ความประพฤติผมกับม๊าอีก


รอหน้าจอขึ้นข้อความตอบกลับมา แต่ก็ไม่มีการขึ้นว่าอีกฝ่ายอ่าน


ข้อความที่กดส่งไปยังไม่ได้ถูกอ่าน


คงจะหลับ...


ก็ดี เขาก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรหากเซฮุนแซวข้อความที่เพิ่งกดส่งไป




ฉันจะเป็นฮีตเตอร์ส่วนตัวให้


เพราะฉะนั้นถ้าป่วยก็โทรมา





เสียใจนะครับครูจาง


เพราะคงปล่อยเด็กประหลาดแบบนี้ไปวุ่นวายกับใครไม่ได้

 








 

 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่4 เล่มที่16

เรามีฮีตเตอร์เป็นของตัวเองแล้ว เย้!

แต่เหมือนจะต้องไปตรวจร่างกายว่าเป็นโรคหัวใจรึปล่าว : (

พักนี้มันเต้นแรงเกินไป...





 

 




 ยัยหนู โอ้ยยยยย 

หมีคะ แบบนี้เรียกว่าอะไรอ่ะ หวงใช่มั้ยบอกเรามา


จะมาขอลาไปสอบไฟนอลสองอาทิตย์คับ แล้วจะรีบกลับมาต่อเลย


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันเน้อ มีอะไรอีกเยอะของสองคนนี้ที่เรายังไม่รู้กัน



แล้วเราจะกลับมา  เลิฟฟฟฟฟฟ

 

 

 #เซฮุนขี้หนาว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #940 614_8894 (@614_8894) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:56
    อร้ายยยยยยย เขินนนน ฮิตเตอร์ส่วนตั๊วววววว
    #940
    0
  2. #916 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 00:16
    หวงเค้าก็บอกมาตาหมีฮีตเตอร์
    #916
    0
  3. #912 Anongnat Meengoen (@mimmomoney) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 14:24
    แหมมมมมมมมมมมมมมมม
    #912
    0
  4. #898 GemiDelta (@annieeee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 22:09
    คุณฮีตเตอรของน้องฮุนน่านักจัง
    #898
    0
  5. #887 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 08:16
    ฮีตเตอร์ส่วนตัวววว งื้อออออ
    #887
    0
  6. #855 -mygangs- (@mygangs) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:47
    อากาศกำลังหนาวเลยค่ะ ขอฮีตเตอร์ประจำตัวอย่างนี้สักคนสิคะ !><
    #855
    0
  7. #832 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 18:25
    ว้ายยยยยอยู่ๆก็มีฮีตเตอร์ประจำตัวเฉยเลยเอาะ><
    #832
    0
  8. #787 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 17:36
    เขินนนน ฮือออออ
    #787
    0
  9. #728 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 16:28
    โอ้โหหหหหห ประกาศศักดามากค่ะคุณพระเอก 55555
    นี่เซิ้งเลย อาการนี้เขาเรียกหวงค่ะ เป็นอาการเบื้องต้นของการตกหลุมรัก -////-
    #728
    0
  10. #712 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 16:14
    ฮิตเตอร์ส่วนตัว? จร้าาๆ คิมจงอินคนบ้าาา
    #712
    0
  11. #676 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 01:28
    หูยยยยยยย คึคึคึ
    #676
    0
  12. วันที่ 2 กันยายน 2559 / 23:52
    เขินอ่ะ ฮรือออ
    #635
    0
  13. #577 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 20:57
    แหม่ตอนแรกบอกฮุนประหลาด ดูแบบยังไงอะ...แต่กลับจะเป็นฮีตเตอร์ให้ฮุนนน โง้ยยยฮุนนเขินแทนเลยยยนย
    #577
    0
  14. #486 iTIM98 (@timzelo98) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 09:56
    โง้ยยยยยย โง้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย จงอิ๊นนนนนนน
    #486
    0
  15. #485 Greennipapan (@Greennipapan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 09:38
    ร้ายอ่ะ ทำไมทำเราเขินแบบนี้
    #485
    0
  16. #455 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:47
    คิมจงอินมีคำพูดอะไรแบบนี้ด้วยหรออออออออ ไอแซบแทนที่จะให้เบอครูจาง แต่ให้เบอตัวเองแทน ร้ายจริงๆ5555555555
    #455
    0
  17. #440 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 04:15
    เขินอะเขินนนน
    #440
    0
  18. #427 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 00:34
    แอร๊ยยยย ฮีตเตอร์ส่วนตัว อยากมีบ้าง
    #427
    0
  19. #300 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 19:46
    ตะหูว อยากมีฮีทเตอร์ส่วนตัวบ้างจังเลยค่าาาา //ป้องปากแซว
    #300
    0
  20. #255 The WHITEFOX (@piyamas2310) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 20:21
    อ่ะน่อว จงอินหวงเซฮุนก็บอกมา555
    #255
    0
  21. #178 onewlumin (@onewsine) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 23:27
    ร้อนแรงจริงๆเลยจงอิน
    #178
    0
  22. #124 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 14:24
    น่ารักใาก โอ้ยยย ไปกันท่าครูจางเขาอีก
    #124
    0
  23. #97 amourkai (@exoticlover) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 23:43
    เจ้าหมีจะเป็นฮีตเตอร์ให้แล้ว เซฮุนก็ไม่ต้องกลัวหนาวแล้วล่ะ
    #97
    0
  24. #88 plolex94 (@plolex94) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 10:01
    จ่ะ เอาที่หมีสบายใจเนาะ555555
    #88
    0
  25. #80 Nay Sincerity (@nayeundl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 08:20
    อะจ่ะ เอาที่หมีสบายใจเลย ทำมาเสี่ยวใส่ นี่เรียกว่ามุขจีบแบบหมีๆใช่ไหม 55555
    #80
    0