ตอนที่ 6 : 5 หมีไม่เก่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    18 ก.ค. 59






     นับเป็นโชคดีของเขาที่วันนั้นเซฮุนตอบกลับมาแค่สติ๊กเกอร์กระต่ายดีใจโง่ๆมาแค่ตัวเดียว ไม่มีบทสนทนาต่อจากนั้นเลย เขาไม่พิมพ์อะไรต่อและเซฮุนคงไม่อยากเปิดบทสนทนาใดๆ จนมาถึงวันเปิดเรียนในวันจันทร์


ไม่ได้มีการเอ่ยแซว หรือทำท่าจะล้อเลียนอะไรอย่างที่จงอินคิดไว้ตอนที่เราเดินสวนกัน


มีแค่เสี้ยวหน้าถูกปิดทับด้วยแมสปิดปากสีขาว ใบหน้ากลายเป็นสีอมชมพูดูเหมือนอากาศจะร้อนแต่เด็กปะหลาดก็ยังใส่เสื้อกันหนาวมาเหมือนเช่นทุกวัน

เสียงแหบๆ ตาเชื่อมๆ เหตุผลเพราะพิษไข้ในวันนี้ทั้งหมด

รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงป่วยแน่ๆจากสภาพที่ห้องสมุด แต่เขาก็แค่หวังเอาไว้ว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายลำบากเพราะการกลั่นแกล้งของตัวเอง

แต่อย่าเพิ่งคิดว่าอาการป่วยจะเปลี่ยนอะไรเด็กนี่นะ..... เพราะใต้ต้นไม้ใหญ่ในตอนเย็น เซฮุนยังมานั่งฟังเพลงและจดบันทึกเหมือนเดิม และคงพูดเก่งไม่ต่างจากเดิม หาเรื่องมาเล่าให้ฟังเหมือนสนิทกันแล้ว?ทั้งที่เจ็บคอและหยุดกระแอมหาเสียงทั้งหลายครั้ง


ไม่ได้เปลี่ยนเลย


ใช่ เหตุการณ์วันนั้นมันก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไร กับผมเช่นกัน อาจจะมีเล็กน้อย


ตรงที่คิมจงอินทำหน้าที่เป็นนักเรียนดีเด่นมาเรียนเช้าในรอบปีทั้งที่ปกติมาเกือบเข้าแถวตลอด เลยสังเกตุเห็นเด็กตัวขาวที่เพิ่งรู้จักคาดแมสมาเพราะป่วย


ได้ฟังเรื่องเล่าจากเพื่อนสนิทถึงเด็กปะหลาดที่นิสัยดีอย่างนั้นอย่างนี้ เหมือนชานยอลมันจะอยากไปทำความรู้จักมาหลายครั้งแต่ก็วืดตลอดเพราะเพื่อนตัวเล็กๆที่อยู่กับเซฮุน


เซฮุนน่ะนะ มีรอยยิ้มให้ทุกคนตลอดเลย


ข้อนั้นก็ไม่เถียงหรอก... แต่อาการเพ้อๆของเพื่อนสนิทก็ทำให้หงุดหงิดทุกที ถึงแม้มันจะย้ำว่าอยากรู้จักอย่างเพื่อนเท่านั้นก็ตาม


บังเอิญอีกที่ตอนกลางวันเขานั่งโต๊ะใกล้ๆกันกับกลุ่มเพื่อนของเซฮุน เด็กตัวขาวกินข้าวเหมือนแมวดม เอาแต่เขี่ยไปเขี่ยมาตลอด


และก่อนจะไปที่ใต้ต้นไม้เขาเดินผ่านป้าขายของโรงอาหารเลยหยิบน้ำปล่าวมาสองขวดก่อนแกจะปิดร้านในตอนเย็น


รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเรื่องไร้สาระอยู่ก็จริง แต่เขาก็ยังทำไปเหมือนห้ามตัวเองไม่ได้ทุกที


“ใกล้จะเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อีกหน่อยต้นไม้คงไม่มีใบเหลือ ตอนนั้นคงหนาวกว่านี้อีก”

เสียงแหบขนาดนั้นยังพูดเจื้อยแจ้วได้คิดดู


“จงอิน... ให้ความอบอุ่นเราจนถึงฤดูหนาวเลยได้มั้ยอ่ะ?”

แถมยังชอบยิ้ม ขนาดเห็นแค่ตายังรู้เลยว่ายิ้มมาให้

ยิ้มให้คนทั้งโลกด้วยรอยยิ้มแบบนี้คนก็ตายกันหมดพอดี


“นานขนาดนั้นปิดเทอมแล้ว”


“อื้ม”


“...”


“ไม่ได้เหรอ”


ไม่ได้ตอบอะไรไปเหมือนเดิม ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพาตัวเองมานั่งวาดรูปตรงนี้ได้ยังไงในเมื่อมีอีกฝ่ายพูดอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่รำคาญเหมือนเดิม

ไม่ได้ทำลายสมาธิอะไรเท่าไหร่


ถึงรูปที่เขากำลังวาดด้วยดินสอเป็นรูปดอกไม้ที่เขาไม่ถนัด

และแถวนี้ไม่ได้มีดอกไม้... เขากลับวาดมันออกมาได้ดี และอบอุ่นแปลกๆ


เซฮุนยังนั่งมองเหมือนรอคำตอบ

โดยมีโค้ท(ของเขา)ที่แบ่งไปคลุมตัวบางๆของคนป่วยเอาไว้ ทำให้ช่องว่างระหว่างเราลดน้อยลง และไออุ่นจากตัวเขาที่ไม่เคยจะชอบตัวเองที่มีตัวร้อนๆแบบนี้ได้แบ่งไปให้เด็กขี้หนาว


ทำหน้าที่เป็นฮีตเตอร์ส่วนตัวตามสัญญา


“นะ จงอิน อ่ะ”

เสียงขัดๆดังขึ้นเหมือนเด็กพูดมาจะคอแห้งเต็มทีแล้ว จากการกระแอมดังๆ คนป่วยจะหิวน้ำเร็วๆนี้


“เรากินน้ำขวดนั้นได้มั้ย?”


“อือ กินสิ”

และน้ำที่ถูกทิ้งให้หายเย็นอีกขวดจะได้เวลาเปิดกินซะที


ลอบมองเซฮุนถอดแมส ก่อนหยิบขวดน้ำมาเปิดดื่มอึกใหญ่

เห็นจมูกแดงๆเหมือนผลสตอเบอรี่ขึ้นสีเพราะอุณหภูมิร่างกายผิดปกติ


“กินเยอะๆได้ ฉันคงไม่เอามาดื่มต่อหรอก”

“กลัวติดไข้เราเหรอ”

“แน่นอน”

“แล้วคุยแบบนี้ไม่ติดเหรอ เนี่ยๆ”

เอามือดันคนป่วยเอาไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้กว่านี้


“ฉันไม่ติดหรอก”


“เดี๋ยวเราจามใส่เลย”


ไวกว่าความคิดคิมจงอินปิดปากเด็กช่างจ้อเอาไว้ด้วยมือ เสียงพ่นลมหายใจบ่งบอกความไม่พอใจ ไม่ชอบใจสักนิดที่เด็กนี่ป่วยจริงๆตัวก็ยังร้อนขนาดนี้ยังมาโรงเรียนมานั่งที่อากาศชื้นทำไม แล้วต้องให้มารู้วันจันทร์ บอกไว้แล้วแท้ๆว่าป่วยก็ให้โทรมา ส่งข้อความมาก็ไม่ได้เลยเหรอ


“กินยาบ้างรึปล่าว”

เดาได้เลย

“เรากินนะ...”


เสียตอบอ่อยๆคราวที่เขาปล่อยมือออกมาแล้ว

“เด็กขี้โกหก”


“...”

เด็กขี้โกหกไม่ขยับตัวหนีตอนที่เขากำลังเข้าไปใกล้มากขึ้น ทำหน้าตาปะหลาดตอนที่เขาถอดเสื้อโค้ดฝั่งตัวเองไปสวมให้





คนที่เซฮุนเคยเรียกว่าหมีขั้วโลกกำลังทำสิ่งที่เข้าใจยากสำหรับตัวเขา คิมจงอินเอาโค้ดที่ตัวเองแบ่งให้ครั้งแรกใส่ให้คนป่วย เข้ามาปิดแมสให้แถมยังอังหน้าผากวัดไข้อีก


ม้านั่งก็ตัวนิดเดียวเอง


แล้วนายก็ตัวใหญ่นะจงอิน


อันที่จริงในหัวเซฮุนมีความคิดเยอะแยะดังขึ้นจนแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนดังกว่ากันสิ่งไหนที่เขาควรพูดออกไปในเวลาแบบนี้


เวลาที่เราสองคนเหลือช่องว่างระหว่างกันน้อยเหลือเกิน


หัวใจนี่มันเต้นน่ารำคาญจัง

คิดว่าอาการนี้หายไปแล้วนะ เพราะไม่เป็นมาตั้งสองวัน ... หรือว่าต้องรอให้หายป่วย


“ออกห่างๆเรามั้ย เดี๋ยวจงอินติดไข้”


เพราะเป็นไข้แน่ๆที่ทำให้มองหน้าคนตัวอุ่นแล้วแววตาสื่อว่าเป็นห่วง


“...”


“นี่...”

ทำไมยังเอาตาสวยมามองเราอยู่ได้ โว๊ะ ไข้เราจะไม่หายละจริงๆนะ


“ฉันป่วยยาก”


“เหรอ..”


“ถ้าไม่ไหว นายควรกลับบ้าน”


“ระ เราใกล้เขียนเสร็จแล้ว”

นั่นแหละ เซฮุนถึงคิดได้ว่าหันหน้ามาเขียนบันทึกดีกว่านั่งให้จงอินมองอย่างนั้น


“ทำตัวอุ่นๆ กลับบ้านต้องกินยา นายไม่ใช่กัปตันอเมริกาที่จะหายได้เอง”


“...” เขียนบันทึก


“ได้ยินรึยังไอ้เด็กดื้อ”


“เราไม่ได้ดื้อ” เถียงแต่ก็ยังจดบันทึก


“มีแต่เด็กดื้อที่ไม่กินยา”

เสียงเชิงตำหนิเหมือนครูดุนักเรียน ทำให้เขาค้างปากกาเอาไว้แค่คำสุดท้าย


“ถ้าการกินยาทำให้เป็นเด็กดี เราคงเป็นเด็กดีมากๆเลยล่ะจงอิน”


เพราะตั้งแต่เด็ก จนถึงตอนนี้น่ะ

“เรากินมันเข้าไปเยอะเป็นภูเขาเลย”


“...”


และไม่เคยลืมซักนิดว่ารสชาติมันแย่แค่ไหน แย่จนอยากอาเจียน


“คนป่วยยากแบบนายไม่เข้าใจหรอก”


เผลอนึกไปถึงช่วงเวลาวัยเด็กที่ผ่านมาของตน ใบหน้าน่ารักหม่นหมองลงจากเดิม ไม่ใช่มนุษย์จะลืมเรื่องแย่ๆหรือความรู้สึกแย่ไปได้ตลอด เซฮุนชอบยิ้มให้ปัญหาและแก้มันอย่างใจเย็น แต่ไม่ใช่กับความทรงจำที่ผ่านมาแล้ว เรื่องที่เขาไม่สามารถทำอะไรกับมันได้อีก


รอยยิ้มจะค่อยๆหายไปทุกครั้งที่เขารู้สึกแย่เช่นกัน




“ยังไงก็ต้องกิน ไม่งั้นก็ไปฉีดยากัน”

ถึงจะสงสารแค่ไหน แต่เซฮุนก็คือเด็กป่วย เด็กป่วยที่ซึมลงเพราะคำพูดเรื่องอ่อนไหวของตัวเอง


และเขาไม่อยากเห็น


ไม่อยากเห็นคนข้างๆเป็นแบบนี้


“...”


“ตอนเด็กๆ ฉันเคยถูกหมากัด ต้องฉีดยาไม่รู้กี่เข็ม แต่มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ”


“จะหลอกเราไปฉีดยาเหรอ”

เด็กน้อยเริ่มส่ายหน้าจนผมปลิว


“ปล่าว เผื่อจะรู้สึกดีขึ้น”

อยากให้รู้สึกดีขึ้น ...แต่ไม่รู้จะต้องพูดยังไง


“จงอิน”

เขาปากหนักเกินไปอย่างที่ม๊าชอบว่าบ่อยๆ


“หื้ม”



“เป็นห่วงเหรอ?”


จะตอบว่าเปล่าก็ไม่กล้า เกิดร้องขึ้นมาจะทำยังไง


ความคิดของเขาดูผิดแปลกไปหมด เมื่อก่อนถ้าคนอื่นถามจงตอบไปได้ง่ายๆ


เปล่า ใครจะไปห่วง สำคัญตัวเองมากไปเหรอ


แต่กับคนป่วยที่นั่งรอคำตอบอยู่ข้างๆกลับทำไม่ได้


เวลาเป็นเรื่องของอีกคน จงอินปล่อยไปไม่ได้ทุกที

ไม่รู้จะตอบออกไปยังไง เลยปล่อยให้เวลาผ่านพวกเราไปเรื่อยๆแทน







“จงอินโชคดีจัง เกิดมาตัวอุ่นแล้วยังแข็งแรงไม่เจ็บป่วยง่ายๆอีก น่าอิจฉา”


“อื้ม”


“หนาวเลยเนี่ย”


“...”




ใครๆก็พูดกัน ว่าคิมจงอินน่ะเย็นชา ไม่สนใคร สนใจแค่ตัวเอง




แต่ไม่รู้จะใช่คนเดียวกันกับคนที่เอามือคนป่วยมากอดตัวเองเอาไว้แล้วกอดทับมือคนที่กอดก่อนเอาไว้อีกทีรึปล่าว



“จงอิน...คือ”


“ก็หนาวไม่ใช่รึไง”


“...”


“กอดได้นะ เผื่อจะหายเร็วขึ้น”


“...”




และที่จำได้ดีคือ เขาเถียงม๊ากลับไปทุกครั้งว่าการกระทำสำคัญกว่าสำหรับเขา


เขาแสดงออกเป็นคำพูดไม่ค่อยเก่งแต่ทำแสดงให้เห็นเก่ง




“แค่เป็นห่วงเรา ก็เหมือนเราจะหายไข้วันพรุ่งนี้เลย”


และคงได้แสดงให้เห็นบ่อยๆ เพราะกอดเอาไว้แบบนี้ก็รู้สึกอุ่นดี


หรือรู้สึกดี





ให้ตาย.... เซฮุนจะทำให้เขาหลุดยิ้มออกมาบ่อยๆแบบนี้ไม่ได้นะ

 





 

 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่5 เล่มที่16

วันที่ไม่สบายเคยเป็นวันแย่ๆเสมอเลย

จนกระทั่งมีคนตัวอุ่นๆอยู่ใกล้ๆเรา

และการช่างสังเกตนิดหน่อย... 

จงอินซื้อน้ำมาสองขวดแต่กลับไม่ยอมกินอีกขวดนึงเลย : ) 

ขอบใจนะ คุณฮีตเตอร์ที่อบอุ่น





กลับมาแล้ววววววววว นานเลยโน๊ะ ขอโทษค้าบ 

สัญญาว่าจะมาอย่างต่อเนื่อง รู้สึกอิน และชอบเซฮุนจังเลย ต่อไปนี้จะมีเรื่องที่โผล่มาอีกเรื่อยๆ

คนที่มีรอยยิ้มเสมอ เราไม่รู้หรอกว่าเขายิ้มเพื่อนลบอะไรหรือสู้กับอะไรรึปล่าว

ไม่ต้องเดา ฮ่าๆๆ หวานอย่างต่อเนื่องกันไป

เลิฟฟฟฟ



#เซฮุนขี้หนาว



เม้นซักนิด = กำลังใจคนแต่งตัวดำๆเน้อ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #944 Praew♡ (@praw_praew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 21:19
    พ่อฮีทเตอร์ พ่อคนอบอุ่น -บ้าเอยเขิน
    #944
    0
  2. #941 614_8894 (@614_8894) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:07
    ฮื่อออ ยิ้มตามทุกตอนเลย
    #941
    0
  3. #899 GemiDelta (@annieeee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 22:14
    ว๊ายๆ การกระทำสำคัญกว่าคำพูด เขินอีกแล้ว
    #899
    0
  4. #888 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 09:45
    คุณฮีตเตอร์
    #888
    0
  5. #833 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 18:39
    ว้ายยยยยยยปากหนักเเต่ใจดีนี่นาไหนคนเย็นชาไม่รู้จักเเล้ว55555
    #833
    0
  6. #817 Lipz tick (@songsongtb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 12:55
    อบอุ่นกันอย่างต่อเนื่องง
    #817
    0
  7. #788 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 17:43
    เขินมากกกกก ฮือออออ ความรักกกก
    #788
    0
  8. #777 koi12 (@koi12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 19:19
    ฮิ๊วววววว ความรักบังเกิด
    #777
    0
  9. #729 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 16:50
    จงอินพ่อพระเอกฮีทเตอร์ โซแดมฮอตนะ เรามองว่าจงอินอ่อยน้องฮุนเบอร์แรงมากกกกก อย่าให้พูด

    สงสัย น้องฮุนไม่สบายเป็นโรคอะไรรึเปล่า?
    #729
    0
  10. #677 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 01:33
    อบอุ่น คึคึคึ
    #677
    0
  11. #668 คาวาอิแปลว่าน่ารัก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 13:11
    จงอินยิ้มด้วยยย คุณฮิตเตอร์นี่อบอุ่นจริงๆ
    #668
    0
  12. #578 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 21:03
    ก็จริงนะ บางคนมีปัญหามากมายแต่กลับยิ้มรับกับมัน แต่อ่านแล้วรู้ถึงความอบอุ่นจัง แง่ววว โอ้ยยยชอบอ่าาา การกระทำนี่แบบ อิจฉาฮุนจังงงงง
    #578
    0
  13. #456 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:57
    ฮือออออออออยากมีจงอินเปนของตัวเองบ้าง ตอนนี้คือจงอินดีมากกก ทีมพูดไม่ค่อยเก่งแต่อยากให้ดูที่การกระทำมากกว่าแอร้ยยยยย เขินน
    #456
    0
  14. #301 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 19:53
    คุณตัวอุ่นชอบคนขี้หนาวเข้าให้แล้วล่ะสิ ชัดเจนกว่านี้ไม่มีอีกแล้วนะ คนขี้หนาวรีบๆรู้ใจได้แล้วนะคะ อาการแบบนี้ไม่ใช่โรคหัวใจนะเออ ; /////// ;
    #301
    0
  15. #75 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 14:59
    คือหมีจงอินก็ชัดเจนในระดับนึงนะ เหลือเซฮุนนะจะเอาไงลูก อิอิ
    #75
    0
  16. #65 เด็กชายพอพาน (@ilovetiffany) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:28
    อยากมีจงอินเป็นของตัวเองงง
    #65
    0
  17. #55 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 08:53
    น่ารักมากเลย มีความละมุน ฮืออออ เซฮุนคะ หนูเริ่มชอบเขาแล้วไงค่ะลูกก 555555
    #55
    0
  18. #54 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 00:41
    โอ้ยยยย พี่จงอินต๊ะ หนูก็ขี้หนาวเหมือนกันขอซุกหน่อยยยย งื้อออออออออ
    #54
    0
  19. #53 BenJie_LuV (@-benben-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 23:03
    อยากป่วยบ้างเลยอ่ะ555555
    #53
    0
  20. #52 iiamxx (@ii_ammint) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 14:48
    เซฮุนน่ารักมากกกกกก น่าแกล้งมากเช่นกัน 5555555555
    #52
    0
  21. #51 ILSH94 (@minzaza_sakura) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 13:58
    น่ารักกกกกกกก~
    #51
    0
  22. #50 kataurii (@kiyo-haru) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 09:06
    น่ารักกกกกก
    #50
    0
  23. #49 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 08:38
    พี่จงอินคนซึน ชอบน้องฮุนจัง ที่ทำเนียนเรื่องขวดน้ำไม่ให้จงอินเขิน
    #49
    0
  24. #48 ..SadistZaa.. (@ririnkiku) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 02:47
    น่ารักกก
    #48
    0
  25. #47 ..SadistZaa.. (@ririnkiku) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 02:47
    น่ารักกก
    #47
    0