[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 26 : 24 เด็กประหลาดกับวันแห่งความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    13 ส.ค. 59







เรามาสร้างมันด้วยกันนะเซฮุน ... ไม่ว่าพรุ่งนี้หรืออีกกี่วัน ฉันจะรอวันแห่งความรักของนายกับฉัน







     เขาได้บอกจงอินเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าวันนี้ตอนเย็นให้มาที่ใต้ต้นไม้เร็วขึ้นหน่อย เซฮุนทำช็อกโกแลตได้สำเร็จเมื่อเช้านี้ เขาห่อมันและผูกเอาไว้ด้วยโบว์สีฟ้าขาวเหมือนตอนที่ได้รับขนมจากจงอินคราวก่อน


จากเด็กประหลาด


วันนี้คงได้ยิ้มค้างบนใบหน้าทั้งวันให้แบคฮยอนแซวไปอีกแน่ พอเดินผ่านจงอินในตอนเปลี่ยนคาบเรียน .....ก็อดทนไม่ให้ยิ้มไปให้ไม่ได้ หมีขั้วโลกในตอนนั้นยิ้มตอบให้กับเขาด้วย (ได้ยินเสียงกรี๊ดของเด็กนักเรียนหญิง)ตอนที่รอยยิ้มของว่าที่คุณหมอส่งมาให้เขา... ทำไมมันยังเหมือนวันแรกที่เห็น เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ใจเต้น


     ปกติในช่วงบ่ายที่มีกิจกรรมวันสำคัญและช่วงเวลาที่ให้นักเรียนได้สารภาพรักกับคนที่ชอบเซฮุนจะเข้าไปหาที่อยู่เงียบๆคนเดียว ยิ่งปีนี้เขายิ่งไม่อยากเจอหรือรับของจากใคร โชคดีหน่อยที่เขาเจอครูจางตอนกำลังจะหลบออกมาจากกิจกรรมช่วงบ่าย คุณครูศิลปะยิ้มสวยคนนั้นเลยเรียกเซฮุนเข้าไปคุยในห้องพักครูเรื่องการเรียนต่อ (จงอินคงเล่าให้ครูคนสนิทฟังไปบ้างแล้ว เขาจึงขอคำปรึกษามาด้วย) และตัดสินใจยื่นใบสมัครที่ได้มาให้ครูจาง... บางทีหวังเล็กๆของการเป็นตัวของตัวเองอาจจะสำเร็จก็ได้ ได้รับรอยยิ้มพอใจจาก 


อาจาร์ยหนุ่มที่คิดแล้วว่านักเรียนของเขาทั้งสองคนนี้มีอะไรบางอย่างคล้ายกัน จงอินกล้าที่จะบอกพ่อกับแม่เรื่องความฝันอีกอย่างของตัวเองและกล้าที่จะเดินตามฝันทั้งสองอย่างแม้จะลำบากมากขึ้น  เขาเองก็อยากทำแบบนี้เหมือนกันแต่ไม่มีความกล้า


จนจงอินมอบมันให้กับเขา และขอให้เขาคอยอยู่ข้างๆคอยสนับสนุนความฝันของจงอิน...

เขาจึงอยากจะทำตามความฝันของตัวเองบ้าง


ครูจางถามเรื่องนัดวันนี้เล็กน้อย มันจะไม่น่าสงสัยเลยหากไม่ได้เห็นสายตาและรอยยิ้มที่ติดแซวๆมาให้ เซฮุนแค่บอกว่ามีนัดแล้วอย่างสุภาพแล้วขอตัวออกมาจากห้องนั้น

 



“เซฮุน นายจะปลอดภัยกว่าถ้าขออยู่ที่ห้องพักครูคนนั้นต่อไปนะ”


“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวไม่เห็นเราก็ออกกันไปเองแหละ”

นึกสงสารเพื่อนสนิทตัวเองที่ทุกปีเวลาแบบนี้เซฮุนจะขอไปหลบที่ห้องพยาบาลแล้วทิ้งให้แบคฮยอนตอบปัดให้หากมีเด็กนักเรียนคนอื่นนำดอกไม้หรือช็อกโกแลตมาให้เขา


ยิ่งปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้ว เพื่อนตัวเล็กของเขาอาจจะต้องเหนื่อยมากกว่าเดิม


“แต่เดี๋ยวนะ นี่เราต้องมานั่งกันในนี้นี่เพื่ออะไร?”

ยิ้มแหะตอบเพื่อนตัวเล็กกับท่าทางแอบนั่งซ่อนอยู่ที่ใกล้ๆล็อกเกอร์ของชมรมบาสเก็ตบอล....


“ก็ปีนี้เรากลัวแบคฮยอนเหนื่อยตอบแทนเราไง เลยพามาซ่อนด้วยกันเลย”


“โห... สิ่งที่ทำตอนนี้ ฉันไม่เหนื่อยเลยโน๊ะ”


ว่าไม่พอแบคฮยอนเอามือมาค้ำที่แก้มจนย่นไปหมด


“นี่”


“หืม?”

ดวงตาเริ่มหรี่ลงอย่างพิจารณาในขณะที่เรายังนั่งหลบมุมกันอยู่


“อะไรแบคฮยอน?”

ทำหน้าตาแบบนี้ตอนอยากรู้อะไรซักอย่าง...


“จะเอาอะไรมาให้คิมจงอินใช่มั้ย? ถึงได้มานั่งอยู่เนี่ย...”


“บะ บ้าเหรอ เราแค่จะมานั่งหลบคนอื่นเฉยๆ”


แต่คนที่เป็นบก.หนังสือของโรงเรียนดูท่าจะไม่เชื่อเพื่อนตัวเองง่ายๆ


“เหรอ เซฮุนเหรอออ”


“อย่าเสียงดังได้มั้ย เราพูดจริงๆนะแบคฮยอน”

พูดจริงที่ว่า... คือพูดเรื่องจริงครึ่งหนึ่ง เซฮุนออกมาหลบที่นี่เพราะปีนี้ไม่อยากจะหลวมตัวรับของอะไรจากคนอื่นๆซักชิ้นเดียว เผื่อว่าคนที่เขามานั่งรอจะมีอะไรมาให้

เขาอยากได้สิ่งนั้นเป็นอย่างแรก และอย่างเดียว จากคนคนเดียว

แต่อีกครึ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้บอกก็คือ จากที่คุยโทรศัพท์กันเมื่อวานจงอินบอกว่าชอบมาหลบที่นี่มากกว่าเพราะล็อกเกอร์ของตัวเองในตึกเรียนจะมีคนเอาของไปใส่เอาไว้เยอะมาก


“ชานยอลก็อยู่ชมรมนี้... ถือว่ามานั่งรอแฟนโน๊ะๆ”

อีกไม่นานจะเลิกกิจกรรมดนตรีในวันวาเลนไทน์ของมหาลัยแล้ว อีกซักพักจงอินคงจะเข้ามาให้ห้องนี้ ชานยอลเองก็เหมือนกัน


“จะไปเดทกันต่อรึเปล่า?”


“ไม่รู้ ไม่ได้นัดอะไรกันไว้เลย”


“เหรอ เหรอแบคฮยอนเหรอออ”


“ดื้อใหญ่แล้วนะ อยู่กับคิมจงอินมากไปแน่ๆ”


“ไม่ใช่ซะหน่อย พอพูดถึงชานยอลทีไรแก้มแบคฮยอนก็แดงขึ้นทุกครั้งเลย สนุกดี”


“อ่าว คนดื้อ”

หลบฝ่ามือของเพื่อนสนิทตัวเองที่จะเข้ามาตีเบาๆ จนสุดท้ายก็หลุดหัวเราะออกมาเพราะโดนจี้เอว

ยังไม่รู้เลยว่าถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่เกาหลีจะหาคนแบบแบคฮยอนได้จากที่ไหนอีก คนที่ร่าเริงเป็นที่พึ่งได้จิตใจดี รักและหวังดีกับเขา จะหาเพื่อนดีๆแบบนี้มาได้อีกไหม?

เสียงสั่นของโทรศัพท์แบคฮยอนหยุดความคิดของเขา เพื่อนตัวเล็กพูดไม่ออกเสียงว่า ฝากเอาไว้ก่อนนะ

แล้วรับสายจากคนเป็นแฟน พยายามพูดเบาๆแต่เซฮุนได้ยินอยู่ดี

“อย่าแอบฟังสิ”

“เราเปล่าซักหน่อย”


แบคฮยอนบอกแฟนตัวโตของตัวเองว่าตอนนี้หลบอยู่ที่ชมรม ไม่ถึงสิบนาทีเซฮุนก็เจอร่างสูงของปาร์คชานยอลโพล่มาพร้อมกับท่าทีเร่งรีบจนเหงื่อตก


“สวัสดีเซฮุน”

แต่ก็ยังไม่ลืมจะยิ้มให้เพื่อนห่างๆและว่าที่แฟนเพื่อนของตัวเอง


“ไม่ต้องรีบขนาดนี้ก็ได้มั้ยล่ะ”


“ก็ไม่อยากให้แบครอนานไง ..”

คนตัวเล็กก้มหน้าเขินได้ครู่เดียวก็เปลี่ยนสีหน้า....


“ไม่ได้รอ ไม่ต้องรีบจนเอาของพวกนี้มาด้วยก็ได้นะกลับไปรับของจากสาวๆต่อมั้ย?”

เซฮุนเดาว่าในตอนแรกแบคฮยอนเขินนิดหน่อยที่แฟนตัวเองให้ความสำคัญ คงจะดีใจจนไปเจอของขวัญมากมายในมือของชานยอลเข้านั่นแหละถึงได้เปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็ว


“โถ่แบค...”

และตอนนี้เซฮุนเจอหมาตัวใหญ่ที่น่าเอ็นดูหูตกเพราะโดนแฟนงอนเข้าแล้วไง


พยายามมองไปด้านหลังของลูกหมาตัวโต แต่เขามองหาเท่าไหร่ก็ยังไม่เจอเพื่อนสนิทของอีกฝ่ายตามมาด้วยเลย


“ชานยอล คือว่า...”


“อ้อ ไอ้จงอินน่ะมันหายไปตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว คิดว่าอยู่กับเซฮุนซะอีก”


“เหอะ คงหนีสาวๆไม่เหมือนเพื่อนเขาเลยนะ”


“แบคอา...”


“ขอบใจนะชานยอล”

พยักหน้าอย่างรับรู้ ปล่อยให้เพื่อนตัวเองง้องอนกันตามลำพังดีกว่า เซฮุนพาเอากล่องช็อกโกแลตออกมาที่นั่น เดินมาจนถึงล็อกเกอร์ของนักกีฬา


มีชื่อของคิมจงอินอยู่ ถึงมันจะถูกเขียนว่า kaiก็ตาม เซฮุนก็รู้ว่านี่คือตู้เก็บของของจงอิน

 

“เราเอาไว้ในนี้ก่อนดีกว่า ค่อยให้จงอินมาเปิดดู”

 

แอบยิ้มให้กับของขวัญของตัวเองก่อนจะเปิดเอามันเก็บเอาไว้ในชั้นเก็บนั้นอย่างระมัดระวัง... ตอนนี้จงอินอาจจะอยู่ที่ต้นไม้แล้ว แปลกอยู่เหมือนกันที่ไม่มีข้อความอะไรเข้ามาอยู่ในเครื่องของเขาซักฉบับ

หวังว่าคงไม่โดนใครลากไปสารภาพรักก่อนหรอกนะ

กล่องช็อกโกแลตสีฟ้าพร้อมโน้ตนิดหน่อยเรียกเลือดฝาดบนใบหน้าเขาได้อย่างดี มันจะถูกเก็บเอาไว้ในนี้จนกว่าเขาจะพาจงอินมาที่นี่ตอนเย็นหลังเลิกเรียนแล้ว


อยากให้มีแค่เราสองคน


“ต้องเขินมากแน่เลย...”

ตบแก้มตัวเองเบาๆเรียกความกล้า เซฮุนเดินไปในทางคุ้นเคยเพื่อไปที่ม้านั่งประจำอย่างเช่นทุกวัน







แต่กลับไม่มีคนนั่งรอยู่อย่างที่หวังเอาไว้


     ท้องฟ้าตอนหน้าหนาวแบบนี้ในตอนเย็นจะตกเป็นสีชมพูอมส้ม เซฮุนนั่งมองเหล่าเมฆค่อยๆเคลื่อนย้ายตัวเองไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ ... แสงค่อยๆสว่างน้อยลงเมื่อคล้อยเย็น ท้องฟ้าไม่ได้น่ามองอย่างทุกวันเพราะตอนนี้เขานั่งอยู่คนเดียว บนม้านั่งที่เคยนั่งแต่มันเหลือที่ว่างมากเกินไปเมื่อไม่มีคุณตัวอุ่นของเขานั่งข้างๆกัน มันทั้งหนาวและเงียบเหงา

เซฮุนรอดูเวลาและนั่งรออย่างเงียบๆ เอาเพลงออกมาฟังบ้าง... เอาสมุดบันทึกออกมาเขียนเพื่อฆ่าเวลาที่ผ่านไปอย่างช้าๆ และเงียบ....

รอบตัวเซฮุนตอนนี้เงียบมาก คงเพราะหนุ่มสาวในโรงเรียนคึกคักกับเทศกาลแห่งความรักหลายๆคนคงไปเดทกันทันทีที่ประตูโรงเรียนเปิดและสิ้นสุดการเรียนการสอนในวันนี้ หลายคนคงมีเรื่องต้องทำมากมาย...


ผิดกับเขาที่ยังเฝ้าส่งข้อความไปหาจงอินอยู่ที่เดิม


(เรามารอที่ต้นไม้แล้วนะ)

(จงอินอยู่ไหนเหรอ? ติดธุระอะไรรึเปล่า...)

(จงอินนา)

(ตอบเราหน่อยนะ)

(รับสายเราทีสิ เรารออยู่ที่เดิมนะ)


ต่อสายหาเบอร์คุ้นเคยมาซักพักแล้วแต่ก็ไม่มีคนรับสายเลย จงอินไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน... ไม่รู้ว่าทำไมเขายังนั่งรออยู่ตรงนี้ คงเพราะความตั้งใจตั้งแต่แรกที่อยากบอกกับคุณตัวอุ่นตรงนี้แล้วก็วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ครั้งแรกตั้งแต่เรารู้จักกัน ช็อกโกแลตที่เขาอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้ด้วย...

แต่มันคงไม่สมหวังแล้ว

วันนี้เซฮุนล้มเหลวไม่เป็นท่า

และรู้สึกผิดหวังจนอยากจะร้องไห้ออกมาตรงนี้...


“จงอิน....”

ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ จงอินไปไหน ไปกับใครที่เขาไม่รู้รึเปล่า หรือว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายผิดนัดเขาในวันนี้


เซฮุนไม่รู้อะไรเลยซักอย่าง


สายถูกต่อเข้าไม่ต่ำกว่า20สายในสองชั่วโมงกว่ามานี้แต่ไม่มีสายไหนเลยที่ติดต่อได้

คนที่ชอบโดนว่าเป็นเด็กประหลาดหลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจช้าๆ... มันคงถึงเวลาที่เขาต้องเลิกรอแล้ว แต่อีกใจก็ยังอยากจะนั่งรอตรงนี้จนจงอินติดต่อมา

ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตามเขาก็ยินดีรับฟังทั้งหมด

ขอแค่ให้ได้คุยกันดับความคิดมากของเขาในตอนนี้ที


ใจของเซฮุนตอนนี้ร้องไห้ไปก่อนแล้วนะ จงอินจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้จริงๆเหรอ... สงสารเราเถอะนะ

แต่แล้วก็เหมือนเซฮุนยังมีโชคอยู่บ้าง เขากดรับเบอร์ที่ตัวเองพยายามติดต่อทันทีที่สายเข้ามา


“ฮะ ฮัลโหล...จงอิน”


เขาเสียงสั่นตั้งแต่รับสาย มีอะไรที่อยากพูดเต็มไปหมดจนเรียบเรียงไม่ถูก




“อยู่ห๊ะ? ว่าไงนะ!

แต่คำกล่าวโทษทั้งหมดถูกกลืนลงไปเมื่อรู้ว่าจงอินไปไหน...


“ได้ เราจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

ไม่ฟังเสียงคัดค้านของปลายสาย เซฮุนออกวิ่งออกจากที่ตรงนั้นโดนไม่สนใจว่าตัวเองจะเหนื่อยหรือใช้แรงมากแค่ไหน

วิ่งผ่านโรงยิมที่มีล็อกเกอร์บรรจุของขวัญชิ้นเล็กๆซ่อนเอาไว้โดยไม่ได้หันไปมองมันอีก

ความตั้งใจกับขนมแห่งความสุขพร้อมทั้งบางคำของเขาถูกทอดทิ้งไปแล้ว... ถูกทิ้งตั้งแต่ยังไม่มีใครไปพบเจอ




...ถ้าหากจงอินอ่านจบแล้ว ช่วยรับความรู้สึกทั้งหมดของเราเอาไว้ด้วยนะ และช่วยกอดเราแน่นๆแทนคำตอบทั้งหมดที

หายออกไปเพราะความร้อนใจตอนนี้ของเขา

 

 



 

“จงอิน...”

เขาเห็นใบหน้าดูเหนื่อยล้าของเจ้าของชื่อเป็นอย่างแรกที่เข้ามาในตึกผู้ป่วย เซฮุนมาเร็วมากและพยายามจะหาห้องพักผู้ป่วยแม้จะไม่รู้ชื่อของผู้ป่วยคนนั้น


ม๊าโดนรถชน ฉันขอโทษแต่...

แค่คำนั้นของจงอินทำให้เขารีบมาที่โรงพยาบาลทันที ไม่ทันได้ฟังอะไรต่อจากนั้นอีก


ความน้อยใจและความเศร้าถูกแทนที่ด้วยความเป็นห่วง


เป็นห่วงทั้งคุณม๊าและคุณตัวอุ่นของเขาด้วย ไม่รู้ว่าท่านจะเป็นอะไรมากรึเปล่า...และจงอินจะตกใจมากแค่ไหนแม้จะชอบทำท่าทางแกล้งกันแต่เขารู้ว่าจงอินรักคุณม๊ามาก


“คุณม๊าเป็นยังไงบ้าง?”


“กำลังจะบอกว่าไม่ต้องมาก็ได้มันอันตราย”

พอได้เห็นหน้าจงอินก็คลายกังวลไปได้บ้าง เดินเข้าไปใกล้ๆเห็นว่าจงอินยิ้มบางๆมาให้เขาและเอามือทั้งสองข้างเข้ามาจับเอาไว้บ้าง

 

“นายมือเย็นนะ... รออยู่ที่นั่นนานเหรอ?”


“อืม”


“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้หยิบโทรศัพท์เลยตั้งแต่รู้เรื่อง”


“ไม่เป็นอะไร จงอินล่ะเป็นอะไรไหม? แย่รึเปล่า”


“เป็นห่วงเกินไปแล้วนะ...”

“ก็ตอนที่จงอินแย่เราก็อยากอยู่ด้วยนี่ เหมือนตอนที่เราต้องการจงอิน”

“...”

“ไม่ต้องการเราเหรอ”


“ต้องการอยู่ตลอดเลยต่างหาก”


“พูดเก่งแบบนี้แสดงว่าคุณม๊าไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย?”

จงอินกระชับมือที่จับกันเอาไว้และจูงมือเขาเดินผ่านทางเดินของโรงพยาบาล คิดว่าจงอินคงเป็นห่วงว่าเขาจะมายังไงเลยมายืนรอที่หน้าตึกผู้ป่วย พอได้รู้จักกับคุณตัวอุ่นมากขึ้นบางอย่างที่จงอินไม่พูดแต่การกระทำของเขาทุกอย่างเซฮุนก็เข้าใจมากขึ้นแล้ว... บางอย่างระหว่างเราไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

แค่จับมือแน่นๆอย่างตอนนี้เซฮุนก็ยังเข้าใจ และชอบความไม่ซับซ้อนของพวกเราด้วย


“อืม ก็ไม่เป็นอะไรมาก ตอนแรกท่านหมดสติไปเป็นชั่วโมงเลยต้องเข้าห้องตรวจเยอะแยะเลย พอฟื้นขึ้นมาก็เลยรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นแค่กลัวมากจนตกใจสลบไป”


“โธ่คุณม๊า...จงอินเป็นห่วงมากเลยสิ”


“ก็ตกใจนะตอนที่ป๊าโทรมา พอไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากก็ไม่ห่วงแล้วล่ะ”


“คนปากแข็ง คงรีบวิ่งมาเลยล่ะสิ เรารู้”

หัวเราะเบาๆให้กันก่อนจงอินจะใช้มืออีกข้างโยกหัวเขา


“นายก็วิ่งมาเหมือนกันนั่นแหละ แต่ก็ขอบคุณนะที่มา”


“เรากลัวจงอินเป็นกังวล เป็นห่วงคุณม๊าด้วย แล้วก็อยากเอากำลังใจมาให้”

หันไปยิ้มให้คุณตัวอุ่นเป็นกำลังใจ เหมือนลืมเรื่องก่อนหน้านี้หายไหมดแล้วทั้งความน้อยใจและความรู้สึกแย่ มันหายไปตั้งแต่เจอหน้าจงอิน เซฮุนยิ้มแบบนั้นจนได้รับสายตาเอ็นดูกลับมา


“ยิ้มเยอะๆเลยนะ”

พร้อมทั้งรอยยิ้มที่มีค่าของเขาด้วย

วันหน้าก็ยังมี ถึงจะไม่ใช่วันนี้คำว่ารักของเซฮุนก็ยังเหมือนเดิมอยู่แล้ว ไม่ได้หมดอายุไปเสียหน่อย...



 



     พอมาถึงห้องพักของผู้ป่วย จงอินก็หันมามองเขาครู่นึงก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ห้องค่อนข้างกว้างมีเตียงของผู้ป่วยอยู่ถัดไปไม่ไกล


“ป๊าก็ดูกังวลมากจนคิดว่าม๊าอาจจะล้มลงไปแล้วเกิดการกระทบกระเทือนน่ะ แต่ตอนนี้ไปดูเองดีกว่า”

ผู้หญิงตัวเล็กๆที่เซฮุนรักเหมือนแม่อีกคนนอนอยู่บนนั้น และมองมาที่เขาด้วยแววที่อ่อนลงจากเดิม.... ถึงจะดูไม่เป็นอะไรก็เถอะ เขาไม่ชอบเลย


“คุณม๊าครับ”

เผลอทำเสียงสั่นๆไปแล้วเพราะเจ็บปวดแทน คุณม๊าคงเห็นแบบนั้นจึงรีบยิ้มทักทายเขา


“ตอนนี้ม๊าไปเป็นอะไรแล้วล่ะลูก เจ็บนิดเดียวเอง... ตกใจแย่เลยนะคะ”


“ครับม๊า... เซฮุนวิ่งมาเลย”


“โธ่ๆ เด็กดีของม๊า... มานี่เร็วมาค่ะ”

เซฮุนเดินเข้าไปหาคุณม๊าที่กางมือออกก่อนจะโน้มลงไปกอดท่านตามที่คุณม้าวางแขนเอาไว้ มือเรียวลูบหลังเขาเหมือนกับเด็ก...


“โถ้ลูก ไม่เป็นไรนะคะ”


“ม๊าเขาเป็นแผลตามตัวนิดหน่อยแต่รวมๆแล้วไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากนักหรอกเซฮุน”

เสียงทุ้มคุณป๊าดังแว่วเข้ามา อีกทั้งเสียงหัวเราะหน่อยๆของผู้หญิงที่เซฮุนกอดเอาไว้ก็เอาแต่พูดว่าไม่เป็นอะไรเพราะกลัวเด็กขี้แยจะร้องไห้ออกมา

ทั้งห้องที่แวดล้อมไปด้วยสมาชิกครอบครัวหมีกำลังรู้สึกดีเพราะเด็กหน้าตาน่ารักที่ประหลาดอย่างที่ลูกชายว่าเอาไว้ ทั้งปลอบไปและยิ้มให้ไปเพราะเอ็นดูที่เป็นห่วงคุณแม่ของบ้านอย่างจริงจัง... ในห้องผู้ป่วยเลยกลายเป็นห้องที่อบอุ่นไปเพราะใบหน้าของเซฮุน


 



“ฉันไปส่งนะ...”


“ไม่เป็นไรหรอก คุณลุงที่ขับรถรออยู่ข้างล่างนี่เอง”

เราเดินออกมาตามทางเดินที่เงียบเชียบอีกครั้ง รอบกายไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงฝีเท้าของเราทั้งคู่และเสียงพูดคุยกันตลอดทาง ไม่รู้ว่าเซฮุนคิดไปเองรึเปล่าว่าจงอินจับมือของเขาแน่นกว่าปกติ


“วันนี้ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้โทรไปบอกก่อน”


“อืม”

พยักหน้าอย่างเข้าใจ และไม่อยากให้จงอินคิดมากเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของตัวเอง


“พรุ่งนี้มาเจอกันได้มั้ย? ไปเที่ยวกันนะ”

นานๆทีจงอินจะเอ่ยปากชวนไปไหน แต่ในช่วงนี้...ไม่ใช่ไม่อยากไป แต่คงเอาเวลาอ่านหนังสือโค้งสุดท้ายแบบนี้ไปเที่ยวเล่นไม่ได้


“ใกล้สอบแล้ว เราว่าเราคงไปไม่ได้”


“งั้นหลังวันสอบ สอบเสร็จแล้วไปฉลองกัน”


“สอบเสร็จเราต้องไปจีนน่ะจงอิน... ”


“งั้นเหรอ...”


“อืม”


“คราวนี้ไปนานมั้ย?”


“ไม่นานหรอก”


“รอนายกลับมา ฉันมีอะไรอยากพาไปดู”

จงอินว่าแบบนั้น หยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเขาจริงจัง...


“อืม ได้สิ...”


เราก็อยากจะพาจงอินไปหาอะไรบางอย่างเหมือนกัน


“รีบกลับมานะ”


“จงอิน เรา...”


“...”


“ขอ ขอกอดหน่อยได้มั้ย?”


ทำไมไม่รู้... เซฮุนกำลังรู้สึกแย่ลงเพียงเพราะคำพูดและรอยยิ้มที่จงอินบอกว่าให้รีบกลับมานะ ทั้งที่ก็เหมือนกับทุกๆครั้งที่ไปที่นั่น... แต่เขาสังหรณ์ใจแปลกๆ



“อืม...”

แทรกตัวเข้าไปในอ้อมกอดกอดจงอินที่กางแขนรออย่างเคย กลิ่นเย็นๆสบายของจงอินทำให้เซฮุนรู้สึกเศร้าโดยไม่มีสาเหตุ แม้มันจะอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง


“เป็นอะไรไป อย่าเป็นแบบนี้สิ ฉันใจไม่ดีนะ”


“เราก็ไม่รู้...”


“เซฮุน”

รู้แค่ว่าอยากจะกอดเอาไว้แน่นๆ อีกไม่กี่วันเราต้องเข้าสอบพอสอบเสร็จเขาก็ต้องบินไปจีนเพราะลู่หานอยากเจอและถามหาแต่น้องชายทุกวัน อีกกี่วันก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอและกอดจงอินได้แบบนี้อีก


“เราไม่เป็นไร”


“เซฮุน...”


“หื้ม?”

พอละอ้อมกอดออกจากกันจงอินก็ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ๆจนลมหายใจอุ่นกระทบปลายจมูกของเขา


“รู้ใช่มั้ย? ความรู้สึกของฉันน่ะ...”

และได้เห็นสายตาที่ตัวเองตกหลุมรักมีเงาสะท้อนของตัวเองอยู่ในนั้นอีกครั้ง จงอินเอามือเขาไปทาบที่อกข้างเดียวกับอวัยวะที่เต้นอยู่ตลอดเวลาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...ตอนที่มันเต้นแรงจนเซฮุนสัมผัสได้


“เรารู้จงอิน เรารู้”

รอยยิ้มอ่อนโยนเกินขึ้นจนอยากจะยิ้มออกมาตาม


“รออีกนิดนะ ทั้งความรู้สึกและทุกๆอย่าง”    ของเรา


“แล้วนายล่ะ?”

เซฮุนมองเห็นความไม่มั่นใจเล็กๆที่ยังอยู่ในแววตาของจงอิน และเขากลบมันทั้งหมดเพราะปล่อยให้ริมฝีปากของตัวเองแตะเข้ากับริมฝีปากหนาของอีกคน แผ่วเบา และรวดเร็ว... ออกมายิ้มเขินแทบตายกว่าจะกล้าหันไปมองหน้าของจงอินอีกครั้ง

ถ้าเกิดว่าต้องพูดออกไปจริงๆ วันนั้นก็รอเก็บซากของเด็กประหลาดที่ระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้เลย


“ไม่เห็นได้ยินเลย”

แล้วทำไมต้องส่งยิ้มแบบนี้มาให้ด้วยล่ะจงอิน...ยังจะถามอีกเหรอ ทุกวันนี้ใจเราเต้นเสียงดังกว่าเสียงพูดอยู่แล้ว


“มาฟังพร้อมกันนะ”


“อืม”


“ถ้ากลับมา เรามาฟังมันพร้อมกันดีมั้ย?”


ถ้าได้เจอกันอีกครั้ง เราจะกลับมามองหน้ากันแบบนี้ กอดกันแน่นๆ และบอกคำบางคำที่อยากจะบอกมาโดยตลอด


“สัญญาแล้วนะ”


“อืม”

ให้เขาได้มีรอยยิ้มและจงอินอยู่ข้างกายแบบนี้ ตลอดไป

แม้ว่าจะพลาดโอกาสในวันแห่งความรักของปีนี้ไป เซฮุนยังรู้สึกเสียดายนิดๆแต่ประโยคเมื่อครู่ของจงอินไม่สิ...ทุกๆอย่างที่จงอินทำให้เขา มันทำให้เซฮุนมั่นใจและรู้สึกดีเสมอ บางอย่างต้องการเวลาที่เหมาะสม เขาเชื่อ เชื่อว่าเวลาที่เหมาะสมจะมาถึง ช็อกโกแลตที่น่าสงสารของตัวเองจะสร้างรอยยิ้มและแผ่นกระดาษลายน่ารักที่ซ่อนเอาไว้ ที่เขาตั้งใจทำให้จงอินกับมือ


เมื่อถึงเวลานั้นความรู้สึกทุกอย่างจะออกมาจากกระดาษสีสวยและการการแสดงออกทุกอย่างของเขา จงอินจะได้เข้าใจอย่างชัดเจน




 



“ครับครูจาง...”

เมื่อแผ่นหลังเด็กประหลาดของเขาค่อยๆไกลออกไปแล้ว จงอินรับสายจากครูคนสนิทที่ร้อนใจอยู่ที่โรงเรียนตอนนี้


“ผมจะเข้าไปเก็บทุกอย่างวันพรุ่งนี้ครับ อา...มันโอเคครับแต่ก็ผิดเวลาไปนิดนึง ขอบคุณนะครับที่ช่วยเรื่องขออนุญาตใช้สถานที่”


จงอินฟังอี้ชิงบ่นอย่างเสียดาย ไม่ใช่เขาไม่เสียใจหรือผิดหวังกับสถานการณ์นี้เพียงแต่แผ่นหลังบางนั้นดูมีเรื่องกังวลเพิ่มขึ้นมาอีกครั้งทำให้เขานึกห่วงมากกว่าอะไรทั้งหมด อาจจะยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม สำหรับตอนนี้... ไม่ใช่ครั้งแรกที่เซฮุนจะบินไปอีกประเทศหนึ่งแต่หากในใจของเขากลับสั่นไหวแปลกๆ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ เป็นแค่ความรู้สึกที่จู่ๆก็ตีตื้นขึ้นมาตอนที่กอดเซฮุนเอาไว้เหมือนกับทุกครั้ง


“ครับ ผมจะทำมันอีกครั้งแต่คงอีกนานพอดู... ครูช่วยเก็บภาพทุกอย่างโดยไม่ต้องยุ่งกับมันนะครับ”


เพราะจงอินยังอยากให้คนที่ได้เห็นมันเป็นคนแรกคือเซฮุนคนเดียว



“ขอบคุณครับ”

ถอนหายใจเมื่อสายวางไปแล้ว อีกปีที่วันแห่งความรักไม่เป็นอย่างที่เขาหวังเอาไว้ ตอนนี้คงได้แต่รอเด็กขี้หนาวคนนั้นกลับมาและสร้างวันแห่งความรักด้วยกันอีกวัน... เรามาสร้างมันด้วยกันนะเซฮุน













  บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่24 เล่มที่16

ช็อกโกแลตกล่องน้อยที่น่าสงสารถึงหมดอายุลงแต่คำนั้นที่เราอยากจะบอกออกไปจะไม่มีทางหมดอายุ 

ไม่เป็นไรนะ... ซักวันนึงที่เราสร้างวันแห่งความรักด้วยกันใหม่อีกครั้ง 

เราเชื่อว่าจะได้เป็นรอยยิ้มของจงอินแน่นอน


รอก่อนนะทุกๆอย่าง

เราแค่จะต้องรอและอดทนอีกหน่อย : )











สังหรณ์ใจแปลกๆ ..... ไม่เป็นไรนะคะทุกคน อดทนเอาไว้นะ T_T 

หลายคนคงเริ่มรู้สึกแล้วคนแต่งนี่ยังไงกำลังตั้งหม้อเหรอ....บอกได้แค่ว่าเชื่อใจเซฮุนกับจงอินในเรื่องนะคะแต่

เราต้องผ่านช่วงนี้ไปให้ได้เรื่องถึงจะสมบูรณ์

เรื่องนี้อีกประมาณ4ตอนจะจบแล้วนะคะทุกคน ไม่อยากให้จบเลยยยยย แล้วตอนต่อไปจะเข้มข้นมากจริงๆห้ามพลาดเลย (ด้วยความเข้มข้นของตอนเราจะเปลี่ยนเวลาอัพเป็นเวลาที่เร็วขึ้นนิดนึง อาจจะเป็นพุธและเสาร์ ไม่อยากให้ห่างกันเยอะ)บางคนที่ไม่อยากอ่านก็ข้ามไปอ่านวันเสาร์หน้าได้  ^^



อัพเดทรวมเล่มของเซฮุนขี้หนาวนิดนึง ได้ทำเล่มแล้วนะคะ(ต้องขอบคุณจริงๆ)

ส่วนนี้เป็นปกที่เสร็จเกิน60%แล้วววว 

จริงๆเหลือตรงสันกับปกหลังที่สองเล่มจะไม่เหมือนกันแต่สีจะแบบนี้นะคะ แนวลูกอมมากกกหวานมากกก

**เปิดจอง 29สิงหาคม - 29กันยายน นี้จ้า

จะมาอัพเดทปกเรื่อยๆนะคะ ช่วงนี้หยุดยาวจะรีบปั่นตอนให้จบ 





เจอกันน้าาาาา วันพุธ


เลิฟฟฟฟฟฟฟฟ







คอมเม้นคือส่วนของกำลังใจน้า




#เซฮุนขี้หนาว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #854 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:39
    ไม่เอาไม่อยากกินมาม่า~~~~~~~
    รอนุ้งกลับมาหาจงอินไวๆ
    #854
    0
  2. #808 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 01:13
    อย่าแยกเค้าจากกันนนนน
    #808
    0
  3. #749 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 20:26
    นั่นไง น่านนนนน
    ควันลอยคลุ้งมาแล้ว
    ต้องทำใจเตรียมการเปลี่ยนโหมดฟิคแล้วมั้ย OTL
    #749
    0
  4. #697 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:27
    ฮุนต้องกลับมานะๆๆๆ จงอินรอๆๆๆ
    #697
    0
  5. #662 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 13:49
    โอ้ยยยยจะร้องไห้ เหมือนมันใกล้ถึงวันแล้วอ่า เรารู้ยังไงเขาก็สามารถติดต่อหรือเจอได้แต่แบบเมื่อไหร่จะถึงวันที่พร้อมที่เหมาะสมสักที
    #662
    0
  6. #501 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 10:28
    ไม่เอาไรท์ไม่ตั้งหม้อ ฮือออ
    #501
    0
  7. #496 kh_hk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:00
    ไม่แยกเค้าออกจากจากกันนนน่ะสงสาร

    ฮื่ออออออ
    #496
    1
    • #496-1 eeLf (@eeLf) (จากตอนที่ 26)
      14 สิงหาคม 2559 / 08:02
      ยังไม่อยากให้จบเลย ฮรื้ออออ
      #496-1
  8. #495 iqshx↯ (@winbQy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:05
    เราเราเราฮรือไม่พร้อมรับมือกับดราม่า(?)*ร้องไห้* จะดราม่ามั้ย._. ฮึก ทั้งสองคนต้องสู้นะฮรือ ไรท์ก็สู้ๆด้วยนะคะ<3
    #495
    0
  9. #494 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 17:46
    สังหรณ์ใจไปหมด กังวลอะไรไม่รู้แง ยิ่งไรท์สปอยความเข้มข้นในตอนถัดไป แง สู้นะจงอินเซฮุนน
    #494
    0
  10. #492 Greennipapan (@Greennipapan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 15:16
    ทำไมรู้สึกว่าคุณตัวอุ่นกับเด็กประหลาดจะไม่ได้เจอกันนานไม่ใช่ไปแปบเดียวเหมือนที่เซฮุนบอก หน่วงๆจริงๆทำใจไม่ได้แล้วค่ะ สู้สู้นะคะ
    #492
    0
  11. #491 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 13:40
    ใจหายแปลกๆ ฮือ ;-;)))
    #491
    0
  12. #489 summerbb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 11:10
    แงอุตส่าทำช็อคโกแลตมาให้เขา
    #489
    0
  13. #487 Jarvismint (@mintty-pn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 09:56
    ขนาดยังไม่มาม่าพี่ยังน้ำตาไหล ถ้าม่าแล้วพี่จะขนาดไหนคะเนี่ย สงสารน้องเด็กประหลาดจริงๆ คนเก่งของพี่ต้องเข้มแข็งนะคะ
    #487
    0
  14. #484 d-dani (@d-dani) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 09:28
    ทำไมรู้สึกหน่วงๆง่า...มันจะเศร้าเหรอ..ฮืออ
    #484
    0
  15. #483 tinkerbell95 (@tinkerbell95) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 08:37
    ไม่เป็นไรนะ จงอิน เซฮุน มันต้องมีซักช่วงเวลาที่มันจะทำให้ทัเงสองคนได้มีวันแห่งความรักด้วยกัน ผ่านมันไปให้ได้นะ ??
    #483
    0
  16. #482 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 07:57
    ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นอ่ะ
    #482
    0
  17. #481 Galankn (@preeya_34) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 05:32
    ทำไมมันหม่นๆเศร้าๆนะ
    ฮือออออออจะไม่เป็นไรใช่มั้ย
    #481
    0
  18. #480 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 02:19
    ฮืออออ เราจะรอออออออ สังหรณ์มักจะแม่นนะคะ ยิ่งสังหรณ์ทั้งคู่ยังงี้ แต่เราจะเชื่อใจทั้งคู่ค่ะ
    #480
    0