[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,880 Views

  • 946 Comments

  • 2,542 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    57

    Overall
    54,880

ตอนที่ 25 : 23 เด็กประหลาดกับหน้าที่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 ส.ค. 59





ฉันมีความสุขดี กับความฝันทั้งสองอย่างของตัวฉันเอง

นายช่วยฉันได้มั้ย.... ช่วยอยู่ตรงนี้ข้างๆกัน?







     เซฮุนงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะรู้ถึงความชื้นตามตัว และพบว่ามาจากคนป่วยที่ยังกอดเขาเอาไว้อยู่..... เราหลับไปหลายชั่วโมงแต่เขาก็ยังอยากให้จงอินคงอยากจะพักผ่อนต่ออีกหน่อย

คิดว่ายาแก้ไข้คงกำลังทำให้ลูกหมีขี้เซาขึ้นแน่ๆ

เป็นคนป่วยก็ต้องพักผ่อนมากๆ


“ทำอะไร...”

หมายจะแกะมือของอีกคนออกจากตัวเองแต่เหมือนคนป่วยของเขาจะรู้ตัวแล้ว

จงอินลืมตาขึ้นช้าๆแต่ดวงตาคู่สวยยังเปิดขึ้นไม่เต็มที่... ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดออกจากตัวเขา


“เราหิวน้ำ อยากลงไปข้างล่างหน่อย”


“อืม”


“จงอินดีขึ้นรึยัง”

“...”


“ตัวหายร้อนนิดนึงแล้ว”


“ทำไม...”

เซฮุนผู้หลงรักดวงตาคู่นี้กำลังทำตัวไม่ถูกกับอาการลูกอ้อนของคุณตัวอุ่นของเขา...


สายตาคมกำลังแพรวพราวขึ้นพร้อมกับคำหยอกล้อให้เขาหน้าร้อน

 




“เป็นห่วงเหรอ?”


พอเป็นแบบนี้เราก็รับมือไม่ถูกนะจงอิน


“ทำ ทำไม?”

“...”


“ถ้าเป็นห่วงจะได้หายไวๆไง”


ดูเอาแล้วกัน.... หมีขั้วโลกพัฒนาไปไกลแค่ไหนแล้ว


เรายิ้มให้กันภายใต้ผ้าปิดปากคนละอันที่สวมกันเอาไว้

สายตาที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับติดไข้


“แล้วทำไมถึงหายไว”

“ก็...”


“....”


“กำลังใจดี”


จุ๊บ!

ไม่มีเสียงเหมือนช่วงที่ผ่านๆมาเพราะจงอินหอมแก้มเขาผ่านผ้าแมส.... แต่ความรู้สึกของเขามันก็ยังรู้สึกได้อยู่ดี

 

วันนึง...จงอินจะทำเราระเบิดตายไปกี่รอบกัน!

 

“ไม่คุยด้วยแล้ว! จะลงไปหาคุณม๊า”

นั่นแหละ จงอินถึงยอมคลายอ้อมกอดออกและยอมให้เซฮุนลุกขึ้นไปที่ประตูของห้อง

 

“หายหน้าแดงแล้วก็กลับมานะ”

เด็กที่หน้าแดงจริงๆและไม่มีทางสู้หันมองคนป่วยบนเตียงอีกทีก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกมาเลย


“เดี๋ยวเราหนีกลับเลยจงอินนี่!


พอประตูปิดเด็กขี้หนาวที่ยืนหน้าแดงอยู่ถอดแมสออกยกมือจับแก้มตัวเองเอาไว้ ก่อนจะคลายยิ้มออกมาพร้อมเม้มริมฝีปาก


“จงอิน บ้า!


สิ้นเสียงปิดประตู บนเตียงของผู้ป่วยกำลังมีคนที่รู้สึกอาการหนักหัวหายไปได้อย่างประหลาดกำลังเอามือถอดแมสของตัวเองออกและกลั้นยิ้มอย่างหนักกับการรักษาที่ดีที่สุดในโลกที่ตัวเองได้รับ


พอเป็นไข้มันดีแบบนี้นี่เอง....

เวลามีคนเป็นห่วงเป็นใย


มันมีกำลังใจแบบนี้เองเหรอ...

 

“อ้อนอะไรไปบ้างวะเนี่ย”


เหมือนกลับไปเป็นเด็กๆที่อยากรับเอาความอบอุ่นยามที่ไม่สบาย... อยากเรียกร้องให้คนอยู่ใกล้ๆ

จงอินกำลังเป็นแบบนั้น

 

กำลังมีความสุขกับการได้อยู่กับเด็กประหลาดของเขาก่อนจะนอนลงไปกับที่นอนอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่ติดค้างบนริมฝีปาก

 


และคิดว่าอาการปวดหัวและยาแก้ไข้ที่กินชวนให้ง่วงพวกนี้คงทำลายรอยยิ้มบนริมฝีปากตัวเองไม่ได้

 

 

 


 

 

“หิวรึยังคะลูก... เซฮุน”

 

เซฮุนเดินยิ้มพลางลูบท้องเข้าไปคุณม๊าในครัว เก็บอาการเขินในตัวไปก่อนและเข้าไปมองดูอยู่ใกล้ๆคุณม๊าที่กำลังทำอะไรอยู่ซักอย่าง เหมือนหม้อใบใหญ่ๆ


 

“แป๊บนะคะลูก... เดี๋ยวม๊าเอาเจ้านี่ไปพักแล้วม๊าจะอุ่นกับข้าวมาให้หนูนะ”


“อันนี้คืออะไรเหรอฮะ กลิ่นเหมือนกับ....?”


“ช็อกโกแลตจ้ะ”

อีกคนทำตาโตจนผู้ใหญ่อย่างคุณนายคิมอดเอ็ดดูไม่ได้ นับวันยิ่งอยากเห็นเจ้าหนูนี่มาวิ่งเล่นในบ้านมานั่งคุยกับเธอและยิ้มหัวเราะจนตาหยีบ่อยๆ


เซฮุนทำให้เธออยากมีลูกอีกคนจริงๆนะเนี่ย


“ชอบเหรอจ้ะ?”

“ครับ ชอบมากเลย”

เซฮุนมองไปยังหม้อใบใหญ่ที่มีของเหลวที่เป็นสีน้ำตาลเข้มจนหากมองเผินๆอาจจะเห็นว่ามันเป็นสีดำ กลิ่นผ่อนคลายที่เป็นเอกลักษณ์ที่เขาชอบลอยฟุ้งออกมาจนเด็กน้อยหลุดยิ้ม

ในหนังสือหลายๆเล่มชอบพูดถึงขนมชนิดโปรดของเขา ว่ากันว่ามันคือสิ่งที่สร้างความสุขให้กับมนุษย์มานาน ไม่ว่าจะเป็นสมัยไหน หรือคนชาติอะไร....

และเซฮุนแค่ได้กลิ่นหรือเห็นมันก็จะมีความสุขแล้ว


“ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ เสียดายนะที่ม๊าทำให้ลูกค้า ไม่งั้นจะให้เซฮุนกินให้หมดเลย”

คุณม๊าหันมาลูบแก้มเขาเหมือนที่ชอบทำ เขาส่งยิ้มให้จนตาหยี


“สั่งเยอะจังเลยนะครับเนี่ย...”


“ก็ใกล้จะวาเลนไทน์แล้วไงลูก วัยรุ่นจนไปถึงวัยทำงานใครๆก็อยากให้ของขวัญเป็นช็อกโกแลตกันทั้งนั้น”

จริงสิ เดือนนี้เดือนกุมพาพันธ์แล้ว อาทิตย์หน้าก็จะเป็นวันเฉลิมฉลองวันแห่งความรัก

วันที่ต้องหลบเพื่อนผู้หญิงเหมือนทุกปี


“และม๊าทำอร่อยมาก”

คุณม๊าจับเอาช็อกโกแลตเหลวๆใส่ช้อนเล็กและจ่อมาที่ตรงหน้าเขา ทำหน้าตาภูมิใจจนอยากจะให้เขาลองดู

 

“ชิมดูสิ”

เขาเม้มปากและรับเอารสชาติพิเศษของขนมที่เขาชอบมากที่สุด


“หื้ม...อร่อยมากๆเลยครับ ไม่ค่อยหวานมากด้วย”

 

 

มันทำให้เขานึกถึงเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับขนมหวานที่เรียกความสุขชนิดนี้...

 

อื้อ ฉันชอบช็อกโกแลต

รวมไปถึงคนคนนึงที่เหมือนกับช็อกโกแลตด้วย

และจูบที่เหมือน.... ช็อกโกแลตในวันนั้น


“เป็นอะไรน่ะเซฮุน จู่ๆหนูก็หน้าแดง?”

เขาเกาแก้มแก้เก้อก่อนจะมองไปที่หม้อขนมที่พักเอาไว้


“คุณม๊าครับ คือ...”


“หื้มอะไรเหรอจ้ะ?”


ชั่งใจอยู่อีกซักพัก


“เอ่อ...”


หายใจเข้าลึกๆก่อนจะตัดสินใจ...

“...”

คุณม๊าที่ส่งยิ้มมาให้เขายิ่งไม่กล้าจะบอกออกไป


รู้สึกเขินขึ้นมา



“สอนเซฮุน .... ทำหน่อยได้มั้ยครับ?”

ถึงจะถูกแซวไปตามคาด แต่เขาก็ยังอยากรู้วิธีทำ...


คุณม๊าคลี่ยิ้มออกมาในทันทีที่เขาจบประโยคที่ไม่ค่อยมั่นใจ

 

“อย่าบอกจงอินนะครับ”

 

ไม่อยากให้อีกคนรู้ว่าบางทีอาจจะถึงเวลาที่เขาควรจะบอกอะไร หรือทำอะไรก่อนจะสายไปอย่างที่แบคฮยอนบอกแล้ว


“ก็ได้ ม๊าจะไม่บอกแล้วกันนะ”


“อย่า อย่ายิ้มแบบนั้นสิฮะ”

“แต่ม๊าไม่รับปากว่าจะไม่แซวเราน้า”


“คุณม๊า...”


“โอ๋ๆ คนเก่ง ไปเอาสมุดมาสิลูกเดี๋ยวจดตามม๊าไปก่อน ไม่งั้นเราอาจจะไม่ได้ทานข้าวกันโน๊ะ”


“ฮะ”

เด็กขี้หนาวน่าเอ็นดูคนนั้นหายไปหาสมุดมาจดตามที่คุณนายคิมบอก เธอได้แต่ส่ายหัวไปกับความช้าเหมือนหมีที่ขี่หลังเต่าของลูกชายเธอ ที่ไม่คิดจะทำอะไร(หรืออาจจะคิด)ช้ากว่ายัยหนูของเธอเสียอีก...


“ช้าขนาดไหน เขาถึงจะบอกก่อนเองแล้วเนี่ยตาลูกหมี”

ไม่รู้จะอยากศึกษากันไปเป็นปีเลยรึเปล่า แต่คนเป็นแม่อย่างเธอที่อยากได้ลูกน่ารักๆมาประดับบ้านพร้อมจะช่วยเต็มที่เลยล่ะ ถ้าเป็นการสนับสนุนความสุขของลูกชายคนเดียวของเธอ

อดตื่นเต้นไปกับเทศกาลที่กำลังจะมาถึงไม่ได้ เด็กๆของเธอจะได้เป็นแฟนกันเลยรึเปล่านะ?


“จะอดใจไม่บอกลูกหมีได้รึเปล่าเนี่ยเรา”

อีกหนึ่งอาทิตย์ที่คุณแม่คนสวยต้องรอดูและเก็บความลับนี้ไปไม่แซวให้ลูกชายรู้ตัว


อีกหนึ่งอาทิตย์จะได้รู้กันว่าจะได้ลูกเพิ่มอีกคนจริงๆรึเปล่า หรือจากหมีจะกลายเป็นนกอย่างที่เธอเคยบอก

 

 

 

 

 

     จงอินหายดีอย่างรวดเร็วอย่างที่คนป่วยเคยบอกจริงๆ วันนั้นเราอยู่ด้วยกันจนถึงเย็น ลูกหมีที่ป่วยยังคงมีลูกอ้อนที่เซฮุนรับมือไม่ถูกออกมาอยู่เรื่อยๆ เล่นเอากว่าจะออกมาจากบ้านหมีได้นั้นก็เกือบต้องเลยไปเช็คความดันของตัวเองที่โรงพยาบาลเลย

ไม่เช็ดตัวให้ก่อนเหรอ...

เกือบระเบิดตายไหลไปตามบ้านคนอื่นเขาแล้วนั่น ;_;


สายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นขึ้นประกายขึ้นมาทุกครั้งเลย ยังดีที่จงอินกลัวว่าเขาจะติดอาการไข้จนป่วยไปอีกคนไม่งั้นอาจจะโดนขโมยริมฝีปากไปอีกก็ได้

 


ก่อนเขาจะกลับก็ได้ขอร้องคุณม๊าอีกรอบว่าอย่าบอกจงอินเรื่องที่เขามาขอสูตรทำช็อกโกแลตจากท่าน

ไม่วายโดนสายตาล้อเลียนส่งมาให้ตอนที่จงอินมองไม่เห็น


คุณม๊าขี้แกล้งเหมือนจงอินเลย

 

เพื่อนที่ไหนเขาให้ช็อกโกแลตกันล่ะ เซฮุนรู้.... ก็ที่อยากทำเพราะไม่อยากเป็นแค่เพื่อนกับจงอินเนี่ยแหละ

 

งื้ออออ ;_; ถ้าแบคฮยอนรู้ต้องโดนล้อจนกว่าจะปิดเทอมแน่ๆเผลอๆข้ามไปเปิดเทอมใหม่เลย

พวกเราหวังมหาลัยเดียวกันเอาไว้เพราะชื่อเสียงที่ดีกับการเดินทางจากบ้านของเด็กเมืองหลวง เป็นมหาลัยที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆแต่เด็กในโรงเรียนของพวกเราก็สอบติดที่นี่กันหลายรุ่นแล้ว

เขากับจงอินก็อยากจะเรียนมหาลัยเดียวกัน

จงอินบอกว่าบ้านของจงอินจบที่นั่นกันทั้งบ้านเลย ทั้งคุณป๊า คุณม๊า และจงอินก็อยากเข้าเรียนที่นั่นเช่นกัน

เขาก็เชื่อว่าจงอินจะทำได้อย่างนั้น... จงอินเป็นเด็กเรียนดีและหัวไว คงไม่พ้นความพยายามไปได้หรอก

ส่วนเซฮุนก็คงต้องพยายามเพิ่มขึ้นเหมือนกัน

 

ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมของพวกเรา ม้านั่งที่ตอนนี้ไม่ได้อึดอัดกับการต้องนั่งเบียดๆกันอีกแล้วเพราะความเคยชิน

แสงแดดอ่อนๆที่เริ่มบ่งบอกว่าฤดูหนาวเริ่มอยากจะเคลื่อนย้ายตัวเองไปที่อื่นแล้ว

อีกไม่นานอากาศจะอบอุ่นขึ้นและนักเรียนทุกชั้นปีจะปิดภาคเรียน

เซฮุนและเพื่อนๆจะจบการศึกษา

พอนึกไปถึงวันนั้นเขาคงเหงามากแน่ๆเพราะไม่ได้มานั่งที่นี่หลังเลิกเรียนอีก ไม่ได้เห็นแสงสีสวยตัดกับใบไม้ของคุณต้นไม้ต้นใหญ่ที่เห็นเขากับจงอินมาตั้งต้นอาจจะเฝ้ามองอยู่ก็ได้

หวังว่าเมื่อขึ้นมหาลัยกันไปพวกเราจะมีโอกาสมานั่งที่นี่และพูดคุยเรื่องที่ผ่านมา


แอบมาที่นี่กันแค่สองคน

 


เหมือนกับตอนนี้เซฮุนยังอยู่กับฮีตเตอร์ส่วนตัวของเขาและนั่งพิงไหล่ที่แข็งแรงของคุณตัวอุ่นเพื่อรับเอาความอบอุ่นเอาไว้


รวมถึงมือที่จับกันเอาไว้เช่นเดิม


ซึมซับเอาความสบายของพวกเราเอาไว้


เรายังปล่อยเวลาให้พัดผ่านไปอย่างช้าๆ เริ่มพูดคุยกันแทนการเขียนบันทึกหรือวาดภาพมาได้ซักพักแล้ว

เขาอยากอยู่กับจงอินตรงนี้มากกว่า

และคิดว่าจงอินก็เช่นกัน


“ลองข้อสอบเป็นไงบ้าง?”


“ก็ดี... เราว่าเราพอทำได้”


“ก็ดีแล้ว อ่านหนังสือหนักขนาดนั้นไม่ได้ก็ร้องเรียนกรรมการเถอะ”


“เวอร์ เราไม่ได้อ่านหนักขนาดนั้นซะหน่อย”


“ไม่หนักอะไรล่ะ...”

เซฮุนพิงไหล่นั่นเอาไว้เหมือนเดิมเพราะไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคุณตัวอุ่นของเขา พอช่วงใกล้สอบมากๆเขาก็คุยกับจงอินทางโทรศัพท์น้อยลงตอบข้อความน้อยลง


เครียดหนักเลย แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้เพราะนึกถึงคำพูดของจงอินได้ขึ้นใจ

 

“ไม่ดีเลย ไม่ว่ามันจะออกมาเพราะเหตุผลอะไร มันไม่เคยน่ายินดีสำหรับฉัน”

ความเหนื่อยแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก

แค่กอดจงอินก็หายแล้ว ไม่ได้หนักหนาเสียหน่อย : )

 

“อะไรที่มากไป มันจะไม่ดีนะเซฮุน”


“เรารู้”


“...รู้ใช่มั้ยว่าเป็นห่วง ”


“อืม”


“ฮื่ออออ”

ส่งเสียงอู้อี้ทันทีที่มือแสนอุ่นของอีกคนบีบเข้ากับแก้มของเขา


“ไอ้เด็กประหลาดเอ้ย”

จนแก้มถูกดันให้ริมฝีปากอยู่ในท่าทางตลกๆ ก็ชอบบอกว่าเขาประหลาดแต่ก็ชอบทำให้เขาประหลาด


“จงอินนน”


“ดื้อเอ้ย”


“ไม่ดื้อนะ ฮื่อออ ปล่อยก่อน”

นับวันยิ่งสู้กับความขี้แกล้งของจงอินไม่ไหว

พอเอามืออีกมือไปจับมือของคนขี้แกล้งออก ก็ถูกเอามือไปกุมเอาไว้อีก

 

“นี่แผลอะไร?”


“...”


จงอินมองมาที่นิ้วมือของเขาสังเกตเห็นที่แปะพลาสเตอร์ใสๆเอาไว้สองสามแผล พวกมันเกิดจากที่เขาพยายามจะหั่นช็อกโกแลตชิ้นใหญ่ๆให้เล็กลงจะได้ละลายได้เร็วๆ

เมื่อคืนเขาแอบออกมาทำตามสูตรคุณม๊าเงียบๆในครัว ไม่คิดว่าจะทำตัวซุ่มซ่ามจนคุณป้าแม่บ้านรีบออกมาดู

เล่นเอาพี่ๆในบ้านตกใจกันใหญ่ที่คุณหนูของพวกเธอได้เลือดจากแผลเล็กๆ


“เอ่อ...”

สายตาล้อเล่นเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนไปเป็นความจริงจังในคำตอบของเขา

ไม่น่าให้คุณป้าแม่บ้านติดให้เลย แกก็บอกว่าจะต้องติดเอาไว้ให้ได้... เซฮุนเลยตัดใจให้ติดมา


“เราช่วยคุณแม่หั่นผัก”

“...”


“เมื่อเช้าน่ะ ท่านบอกให้แปะเอาไว้”

เสียงถอนหายใจอย่างอ่อนใจ จงอินส่ายหน้าช้าๆแล้วเอามือเขาเข้าไปใกล้ๆ


“ก็บอกว่าอย่าซุ่มซ่ามไง...”


“มันรีบนี่”


“ยังอีก”


“อย่าเพิ่งดุสิ...”

ก็จงอินไม่รู้ ว่าช็อกโกแลตที่เขาชอบกินนักหนากว่าจะเปลี่ยนมันให้อร่อยได้มันยากนะ

ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย เวลาก็จะไม่มีแล้วด้วย


“ไม่ต้องมายู่ปาก”


“จงอิน”


“หื้ม?”

มองใบหน้าหล่อที่เงยหน้าขึ้นมาจากมือของเขาแล้วส่งยิ้มอ้อนๆไปให้


“เป่าให้หน่อย”

อีกคนไม่ได้ทำแบบที่เซฮุนขอในทันที แต่เอามือมาขยี้เรือนผมของเขาก่อน(ดีที่ไม่หมันเขี้ยวจนเข้ามากัดแก้มเข้าให้)

สุดท้ายลมอุ่นๆจากผู้ชายคนที่นั่งข้างๆเขาออกมากระทบกับแผล มันทำให้รู้สึกดีอย่างน่าประหลาด....

เหมือนกับวันนั้นที่เขารู้สึกว่าจงอินอบอุ่นเหมือนกับคุณพ่อ ดูแลแผลให้เขาราวกับเป็นเด็กตัวเล็กๆ


เราผ่านมันมาหลายเดือนแล้ว แต่ในความคิดและตัวหนังสือในสมุดบันทึกยังคงมีเรื่องราวน่าอบอุ่นพวกนี้อยู่อย่างชัดเจน


มันไม่มีทางหายไปไหน

 

“อย่าเจ็บมาอีกนะ รู้มั้ย?”


“อย่าดุเราสิ...”


“นายนี่จริงๆเลย”

คราวนี้ยิ้มร่าออกมาได้เพราะเขาสามารถเข้าไปกอดอีกคนเอาไว้ได้โดยไม่โดนดุเรื่องเมื่อครู่

สงสัยคืนนี้ต้องให้พี่ๆที่บ้านออกมาช่วยดูด้วยแน่เลย เพราะถ้าจงอินเห็นมันอีกครั้งพรุ่งนี้ล่ะก็เขาคงไม่รอดเหมือนวันนี้


“เซฮุน... ”


“ครับ?”


“เหนื่อยมั้ย?”


“อืม... คิดก่อนนะ”


“...”


“...เหนื่อยสิ”

มองใบหน้าคมของอีกคนแล้วนึกถึงความกดดันจากครอบครัวที่เขาต้องเจอ... แต่ก็เคยผ่านเรื่องที่หนักหนากว่านี้มาได้เพราะอ้อมกอดของจงอิน

ต้องพยายามอ่านหนังสืออย่างหนักจนอยากจะร้องไห้ แต่แค่เห็นหน้าหรือได้ยินเสียงของจงอิน... เขาก็อยากจะสู้

และอยากเข้มแข็งขึ้นเพราะจงอินเคยบอกว่าไม่ชอบน้ำตาของเขา


จงอินเป็นอะไรมากมายสำหรับเขา....


“แต่ตอนนี้หายแล้ว”


“ขี้อ้อน”

พออีกคนทำท่าจะไม่เชื่อขเก็ยังกอดแขนเอาไว้แน่นและเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างจริงจัง


“เราพูดจริงๆนะ”


“อ่านหนังสือหนักขนาดนั้น หวังคณะยากๆเอาไว้ล่ะสิ?”

“...”

“ลงอะไรไว้?”

“ไม่บอกได้มั้ย....”


“งั้นแลกกัน ฉันจะบอกเหมือนกัน”

เด็กขี้หนาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกไปเสียงเบา


“นิติศาตร์สาขากฎหมายธุรกิจน่ะ”


“กฎหมาย?”


“อื้ม”

จงอินดูแปลกใจที่เขาตอบออกไปแบบนั้น คงน่าแปลกน่าดูไม่ใช่ว่าเขาเกลียดหนังสือแต่สิ่งที่เขาสนใจมันไม่ใช่หนังสือจริงจังเล่มหนามีแต่ความเครียดต้องแบกรับความกดดันและเต็มไปด้วยเนื้อหาแบบที่นักศึกษาคณะนี้ต้องศึกษามันอย่างจริงจัง


“มันดูไม่ค่อยเหมาะกับเราเหรอ”

“...”

“เป็นคณะที่พ่ออยากให้เรียนน่ะ เราเองก็ไม่ได้อยากเรียนอะไรเป็นพิเศษอยู่แล้วด้วย...”


“จริงเหรอ?”


“...”

“นายไม่จำเป็นต้องทำมันนะ ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองต้องการ”


“เรา...”


“จำได้มั้ยว่าทุกอย่างมีทางเลือกเสมอ”


“จงอิน... นี่เป็นทางเลือกของเรา”

“...”


“และเราไม่เสียใจหรอก ถ้าติดคณะนี้”


จงอินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกับเขาอีกครั้ง


“ฉันอยากเรียนศิลปะ แต่คงไม่ลง”


“ทำไมล่ะ”

คราวนี้เป็นเขาเองที่ตกใจขึ้นบ้าง... จงอินเคยบอกเองว่าเป็นความฝัน


“หรือกลัวเรื่องที่บ้านเหรอ เราว่า...”


“มีคณะที่อยากลงมากกว่าน่ะ”

และเป็นคนนอกแบบเขามากกว่าที่กังวลไปก่อนแล้ว


“จงอินจะไม่เสียใจเหรอ”

อีกคนส่ายหน้า...


“ไม่หรอก ฉันรู้สึกว่ามันโอเคมากที่สุดแล้ว และเรื่องนี้ก็คิดมาซักพักแล้วล่ะ”


“ตกลงจงอินจะเรียนอะไร?”


“มันออกจะเสียเปรียบไปหน่อยนะ”


“อะไรอ่ะ ทีเรายังบอกง่ายๆเลย”


“ลองทายดูสิ ถ้าเกิดในสามคำตอบนั้นไม่ถูก นายจะช่วยรับอะไรบางอย่างจากฉันไปได้รึเปล่า?”


“เราทายถูกแน่ๆ”


“ก็ลองดู”

ยิ่งเห็นอีกคนท้าทายก็ยิ่งอยากรู้จริงๆ


“ก็ ภาษา?”

“ไม่ใช่”

“วิศวะ?”

“ไม่ใช่อีก”


“วิทย์กีฬา?”

อีกคนยังคงยิ้มอย่างผู้ชนะและส่ายหัวช้าๆ


“เราไม่รู้แล้วเนี่ย”


รู้สึกว่าไม่น่าจะมีอะไรที่จงอินอยากจะเรียนนอกเหนือจากสามอย่างนี้แล้ว ไม่รวมศิลปะที่จงอินบอก








“แพทย์ศาสตร์”

เหมือนมีความรู้สึกมากมายตรงเข้ามาที่เซฮุน ? เมื่อกี้จงอินบอกว่าอยากเรียนหมอเหรอ?

 






“นี่หน้าสงสัยหรือไม่เชื่อกันแน่เนี่ย? หือ? เด็กประหลาด”


“ก็จงอินเพิ่งจะบอกเราไปว่า...”


“ที่บ้านไม่ได้บังคับอะไรฉันหรอก ฉันอยากทำมันเอง”


“จงอินโกหก จงอินไม่ได้ชอบวาดรูปเหรอ”


“ฉันอยากเป็นหมอจริงๆเซฮุน... เป็นความฝันอีกอย่างของฉัน ถึงจะไม่นานเท่ากับการวาดภาพ”

 

“จงอินไม่ได้อยากวาดรูปเหรอ?”


“แล้วนายไม่ได้อยากจดบันทึกหรือท่องเที่ยวหาเรื่องเล่าเหรอ?”


“เรา...”


“เรื่องที่เรารักน่ะ ฉันทำมันเมื่อไหร่ก็ได้”


“แล้วทำไมถึงอยากเป็นคุณหมอล่ะ?”


“อันนี้เกินคำถามแล้วนะ ไม่ขอตอบ”


“โถ่จงอิน... บอกเราเถอะนะ”


“ไม่”


“นะๆ”


“...”


“น้า จงอินน้า”

 

“ถ้าเปลี่ยนคณะเป็นอย่างนึงที่นายต้องการจริงๆอยากจะเลือกอะไร? โดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องอะไร”


“โดยไม่ต้องคิดถึงอะไรเลยเหรอ”


“อืม”


“...”

“เราอยากเรียนนิเทศ ไม่ก็วรรณกรรม สื่อสารอะไรแบบนั้น”

“...”

“อยากเรียนเพื่อเป็นนักเขียนหรือไม่ก็คนที่เขียนข่าวท่องเที่ยว”


“งั้นไม่อยากให้เป็นละ”


“อ่าว?”

หน้าตาแบบนี้ออกทีวีเดี๋ยวก็กลายไปเป็นไอดอล

 

“ทีนี้จงอินบอกเราได้รึยัง”


“ยัง ข้อตกลงที่นายตอบไม่ถูก”

“...”

มองจงอินที่ลองเอาแผ่นกระดาษที่ผ่านการพับมาให้กับเขา


“อะไรอ่ะ?”


“รับปากแล้วก็จริง แต่ก็อยู่ที่การตัดสินใจของนายอีกทีอยู่ดี”

“...”

ไล่อ่านตัวอักษรไปทีละบรรทัดอย่างละเอียด พอได้เห็นชัดว่ามันคืออะไรเขาจึงหันไปมองใบหน้าของคุณตัวอุ่นข้างๆเขา

วิทยาลัยการสื่อสารประจำมหาวิทยาลัยโซล


“ครูจางให้มาน่ะ ที่จริงฉันขอมาให้นาย”

“...”

“มันไม่ตัดสิทธ์สอบกลาง และก็มีค่าลงสอบนิดหน่อย ในนั้นบอกว่าต้องส่งผลงานเข้าพิจารณาฉันว่าบทความที่นายเขียนบนนิตยสารหลายๆเล่มนั่นใช้ได้ดี พวกเขาต้องให้ผ่านแน่”


“จงอิน...”


“คณะวรรณกรรมที่นั่นมีชื่อเสียง โชคดีของนายนะที่ครูจางคนนั้นมีเพื่อนเยอะมากจริงๆรวมถึงอธิการคณะนี้ด้วย”


“ไม่หรอก...”


เราโชคดีที่มีจงอินต่างหาก


“ทำตามความฝันซักครั้งเถอะ ทำตามแบบที่นายอยากจะทำ... ”

“...”


“มันต้องออกมาดีแน่”


“แล้วความฝันของจงอินล่ะ?”



 

คิมจงอินลอบยิ้มกับความเป็นห่วงของเด็กประหลาด ก็เป็นซะแบบนี้จะไม่ให้เขาคิดเผื่ออีกคนได้ยังไง

“เป็นคุณหมอไม่จำเป็นต้องอยู่ในโรงพยาบาลตลอดหรอกนะ หากฉันเป็นอาจารย์หรือว่ารับคนไข้แบบส่วนตัวเมื่อไม่ได้ใช้ทุน”

“...”

“ฉันมีเรื่องที่อยากจะทำให้สำเร็จมากขึ้นแล้ว ต่อไปนี้คงไม่ง่ายเท่าไหร่นักหรอก”


“แล้วทำไมจงอินถึงเลือกแบบนี้--

 

“นายคอยอยู่ข้างๆแล้วสนับสนุนฉันได้ใช่ไหม...”


“...”


“ฉันต้องการแค่นั้น”


“เราเหรอ?”


ใช่ เขาแค่ต้องการความสุข

และต้องการรอยยิ้มของเด็กประหลาดคนนี้เท่านั้นเอง


“ฉันรอดอกไม้ยินดีในวันงานอยู่นะ”

หยิกแก้มนิ่มไปทีนึงแล้วยืดมันให้เหมือนกับยิ้ม


“ยิ้มให้ดูหน่อยสิ”


และไม่เพียงยิ้มแต่เด็กประหลาดโถมมากอดใส่เขาเต็มตัว

ซ้ำยังลูบหลังให้เขาเพราะห่วงว่าจะเศร้าอีก...


“ฉันมีความสุขดีกับความฝันทั้งสองอย่างของฉัน”


“เรารู้ รู้ว่าจงอินไม่ได้โกหกแต่...ภาพของจงอิน”


“เป็นหมอก็วาดภาพได้ไง คนเราทำอะไรพร้อมๆกันได้หลายอย่างนะ”


“เรารู้สึกดีมากเลยแต่ก็แย่นิดๆด้วย”


“เล่าอะไรให้ฟังเอามั้ย?”

เสียงอืมตอบดังใกล้ๆเขา เซฮุนยังกอดเขาเอาไว้เหมือนเด็กงอแง

เด็กงอแงที่จงอินอยากจะกอดปลอบทุกๆครั้งที่มีเรื่องอะไรทำให้เจ็บปวดหรือรู้สึกแย่


โรคของเซฮุนน่ะไม่ใช่โรคที่เป็นขึ้นมา แต่มันเกิดขึ้นตั้งแต่ยังไม่เกิดไม่ได้แม้แต่จะเลือก เขาเลือกอะไรไม่ได้เลย


เด็กประหลาดของเขาเจ็บปวดมามากแล้ว



“รู้ใช่มั้ยว่าป๊าของฉันเป็นหมอ แถมยังเป็นหมอที่เก่งมากด้วย”

 

“ฉันเคยกังวลเรื่องจะบอกท่านว่าชอบงานศิลปะและอยากจะวาดภาพที่ตัวเองชอบ แต่ก็กลัวท่านจะกังวลเรื่องชื่อเสียงทั้งของท่านและม๊าอีก”

“...”


“แต่ไม่เลย พอพูดมันออกไปแล้วป๊าไม่ได้ว่าอะไรซักอย่างและออกจะชอบด้วยซ้ำที่ฉันหัดแสดงความต้องการของตัวเองบ้าง ม๊าก็ตื่นเต้นใหญ่เลย ชอบงานของฉันด้วย เพราะงั้นเลิกกังวลเถอะครอบครัวของฉันโอเคกับเรื่องนี้”


“แต่ป๊าท่านถามขึ้นมาหลังจากนั้น ว่าแน่ใจแล้วนะว่าไม่มีเรื่องอะไรที่อยากจะทำอีก มีความฝันที่อยากทำมากกว่าเรื่องนี้อีกรึเปล่า.... ฉันถึงได้มีความคิดบางอย่างแทรกขึ้นมา”

 

“ฉันอยู่กับเรื่องพวกนี้มาตลอด เห็นป๊าไปสอนนักศึกษาแพทย์เห็นป๊าต้องรีบไปรักษาผู้ป่วยตอนดึกๆ เวลาก็ไม่ค่อยมี แต่ถึงอย่างนั้นป๊าก็ยังให้ความรักกับพวกเราอย่างเพียงพอ”


“...”


“นายรู้มั้ยตอนที่ม๊าป่วย ท่านสามารถดูแลและรักษาม๊าได้ทันที คนที่ม๊าไว้ใจให้รักษาท่านมากที่สุดก็คือท่าน อืม... ม๊าไม่กลัว ไม่เคยกลัวว่าจะเป็นอะไร ม๊าไว้ใจท่านแค่คนเดียว...วางใจและยินดีหากเป็นป๊า ท่านจะคลายกังวล”

“...”

“ตอนที่ท่านทำแบบนั้นให้ม๊า... มันอบอุ่นมากๆเลย”

“...”

“การมีครอบครัวพร้อมทั้งหน้าที่หนักหนาแบบนั้นมันไม่ง่ายเลยนะที่จะทำทั้งสองอย่างออกมาได้ดีขนาดนี้ แต่ท่านก็รู้สึกมีความสุขที่ได้ดูแลพวกเราเองกับมือ ฉันก็คิดอย่างนั้น...หากวันนึงท่านทั้งสองแก่ตัวลงมีโรคแทรกแซงฉันอยากเป็นคนแรกที่เข้ารักษาท่านและบอกให้ท่านคลายกังวล”


“จงอินนา...”


“ไม่นานมานี้ฉันได้รู้จักกับเด็กขี้โรคคนนึง ที่นอกจากจะประหลาดแล้วยังซุ่มซ่ามอีก...ชอบฝืนตัวเองให้คนอื่นเป็นห่วง อยู่โรงพยาบาลก็กลัว เกลียดหมอ ไม่ชอบเข็มฉีดยา ไม่ชอบการกินยา และโรคที่รักษาไม่หาย”


“...”


“ฉันหวังว่า... ฉันจะได้เป็นคุณหมอเพื่อดูแลเขา”


“...”


“เมื่อเวลาผ่านไป ไม่ว่านายจะเป็นอะไร.... ฉันจะอยู่ข้างๆ แล้วนายก็จะไม่เป็นอะไร เซฮุนนา”

เซฮุนรู้สึกเหมือนร่างกายกระตุกวูบ อ้อมกอดที่แข็งแรงเริ่มสั่น... วันนี้จงอินพูดเยอะมาก และวันนี้เซฮุนรู้สึกอยากรักคนคนนี้ให้มากๆเท่าที่คนคนนึงจะทำได้


แน่นอนว่าเขารู้สึกดีและมีความสุขจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อจากนั้น


ขอบตาเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ...


“เพราะงั้น อะไรที่นายอยากทำ ทำมันเถอะ... ฉันว่ามันต้องออกมาดีแน่นอน”


“จงอิน”


“หื้ม?”


จงอินไม่ควรได้รับแค่คำขอบคุณอีก...



เขาอยาก อยากจะบอกบางอย่างที่ไม่เคยพูดออกไปซักครั้ง


อยากทำอะไรให้จงอินมีความสุข จะอยู่ข้างๆและคอยสนับสนุนด้วย



“หากไม่ต้องคิดถึงเหตุผลต่างๆบนโลก เหมือนกับตอนนี้... ตอนที่เราอยู่ด้วยกันที่นี่ เป็นตัวของตัวเองนะเซฮุน นายเสียสละมามากพอแล้ว”

“...”

“ฉันอยากเห็นนายมีความสุข”

“...”



“จะได้ส่งยิ้มมาให้คนแบบฉันได้ยิ้มตาม”






เรารักจงอินนะ






 


“อืม ... ”



หวังว่าพรุ่งนี้ เขาจะได้บอกให้ชัดๆต่อหน้าคุณตัวอุ่นของเขา ได้มอบสิ่งที่ตังใจทำมาให้อีกคนยิ้มและดีใจ


ได้กอดแน่นๆพร้อมกับคำตอบที่เหมือนกันกลับมาเช่นกัน...





























 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่23 เล่มที่16


เราก็อยากจะไร้กังวลเหมือนตอนที่อยู่กับจงอิน.... 

ในวันวาเลนไทน์ที่จะถึง ยิ้มให้เราและกอดเราเอาไว้แน่นๆโดยไม่ต้องพูดอะไรนะ

ให้รอยยิ้มนั้นเป็นคำตอบให้เรา


ขอบคุณสำหรับความสุขและความฝันของเรา


ขอบคุณนะจงอินนา....











นี่ไง.... 

ตอนหน้าจะจบแล้วววว



(ล้อเล่นๆ)


ยังนะคะทุกคน ^^ หมีนี่ช้าจริงๆเลย ส่งเด็กประหลาดไปขอแทนเลย


ก็ต้องรอดูว่าจะสำเร็จรึเปล่า โน๊ะ





### อ่านนึดนึงน้า ###

TT_TT เรามีเรื่องเล่มจะมาบอกค่ะ เป็นความผิดของเราเองที่ไม่ได้ศึกษาการรวมเล่มดีๆทำให้ไม่ได้ปรับเป็นขนาดA5แบบที่พิมพ์ก่อน ฮื่อออ ตอนนี้เครียดมากเลย เพราะรับปากไปแล้วว่าราคาประมาณนั้น แต่อันที่จริงแล้วจำนวนหน้ามันจะมากขึ้นสองเท่าเลยค่ะ พอปรับแล้ว.... ตอนนี้เซฮุนขี้หนาวรวมตอนพิเศษเกือบ1000หน้าเลย ;_; แปลว่าต้องจำทำสองปกนะคะ เล่ม1กับ2 ก่อนหน้านี้ที่รู้ก็นอร์ยมากไม่รู้จะเข้ามา บอกยังไงดี รู้สึกผิดมาก แล้วก็ผิดหวังด้วย เพราะคิดว่าจะพิมพ์แน่ๆ พยายามถามหลายๆที่แล้วแต่ต้นทุนต่อเล่มก็สองร้อยกว่าบาทเข้าไปแล้ว..... ก็เลยจะขายเซตละ600+ค่าจัดส่งแบบกล่อง(สองเล่มโน๊ะใส่ซองไม่ได้)อีก50บาท

ราคาจะตกอยู่ประมาณ 650 บาทค่ะ ;__; ทุกคนจะโอเคมั้ย??

(เล่มละ300บาท)

ซึ่งเราเข้าใจว่ามันค่อนข้างแพง ตรงนี้เราเสียใจจริงๆค่ะ 

อยากร้องไห้เลย....

ส่วนหนึ่งเพราะว่าอยากทำเรื่องนี้มากแล้วก็รับปากหลายๆคนเอาไว้ (วันคอนเราก็ติดสอบไม่ได้ไป)



เป็นความผิดของเราเอง ยอมรับผิดนะคะ


นี่คือราคาแบบเกินขั้นต่ำแล้วนะคะ ถ้าเกิดว่าไม่ถึงก็คงจะไม่ได้ทำแล้วค่ะ

จะยอมขาดทุนค่าแฟนอารต์และปกเอง เราเสียใจจริงๆ





https://docs.google.com/forms/u/0/d/1z-ksxPXHuPTgdxIT-nszXaC-vfG-WjlyDThqXEaJhAY/edit


^
^
^

และถ้ายังสนใจอยู่ขอรบกวนนิดนึงได้มั้ยคะ เข้าไปในลิงสำรวจใหม่อันนี้ของเราหน่อยนะ T_T ช่วยหน่อยนะคะ



เราขอโทษจริงๆ


ต่อไปจะรอบคอบมากขึ้นนะคะ ตอนนี้ผืดหวังมากเลย 


เศร้ามากแต่จะปั่นฟิตมาลงให้เน้อ



เจอกันเสาร์หน้าค่ะ





#เซฮุนขี้หนาว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #853 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:08
    ก็ได้เเต่หวังว่าเค้าจะได้อยู่ด้วยกันนะคุณพ่อน้องฮุนช่วยเข้าใจทั้ง2คนด้วยนะคะฮื่อออออ
    #853
    0
  2. #807 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 01:05
    จะได้อยู่บอกใช่มั้ยอ่าาา
    #807
    0
  3. #748 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 23:10
    พอเข้าโหมดซึ้งน้ำตาเป็นประกายแบบนี้แล้วเริ่มหวาดกลัว
    เป็นพวกโรคจิต เวลามีความสุขมากๆ จะกลัว 55555
    จะไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ
    น้องฮุนจะอยู่กะจงอินใช่มั้ย ?.?
    #748
    0
  4. #696 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:19
    จงอินอยากเป็นหมอประจำตัวฮุนฮุนนะ
    #696
    0
  5. #661 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 13:38
    จงอินทำไมอบอุ่นแบบนี้ ชอบที่เขาห่วงแคร์กัน เราเชื่อว่ามันจะต้องมีสิ่งที่ดีที่สุดออกมา เรื่องเซฮุนเราเชื่อว่ามันจะตัดสินใจได้ง่ายขึ้น เรารู้ว่าเซฮุนทำไมถึงเลือกกฎหมาย เพราะมีเหตุผลเกี่ยวกับจงอินรึป่าว เห้อออ
    #661
    0
  6. #524 yuisehunn (@yuisehunn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 20:42
    ยังอยากได้หนังสือค่ะ ขอเวลาเก็บเงินเเพร้บบบ
    #524
    0
  7. #500 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 23:23
    พอมารู้หลายๆเรื่องที่จงอินคิดแล้วแบบเค้าคิดทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเซฮุนได้ละเอียดอ่อนมาก มันดีมากๆ ชอบที่เค้าคิดเรื่องเรียนมากๆหลายอย่างมันสมเหตุสมผลเหมือนคิดไว้อย่างดีแล้วฮืออออออบอุ่นอะไรขนาดนี้ ทำไมต้องดีขนาดนี้ อยากได้เค้าาาาาาเองแล้วนะ อิจฉาเซฮุนนนน แอบอยากให้บอกว่ารักจงอินเลย เรากลัวพรุ่งนี้จริงๆมันไม่แน่นอนนนนน
    #500
    0
  8. #476 Frong Suntiprachyakorn (@fjs98) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 00:31
    รวมเถอะ ไม่แพงเกินไปจริงๆ
    #476
    0
  9. #475 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 14:54
    ชอบความอบอุ่นแบบนี้ ชอบเวลาแบบนี้ เราคิดไว้แล้วว่าคณะที่จงอินอยากเข้าต้องมีเหตุผลมาจากเด็กประหลาดก็ใช่จริงๆด้วย อ่า.. เรากลัวว่าถ้าเซฮุนบอกพ่อไปแล้วถ้าเค้าไม่เห็นด้วยเราต้องเสียใจแน่ๆเลย สงสารเด็กประหลาด ;-;)) อ๋าา... สู้ๆนะเซฮุนนา ตอนหน้าก็ไฟต์ติ้งนะ ขอให้ได้คบกัน เอ๋... หรือให้หมีขั้วโลกสราภาพก่อนก็ได้นะ เราไม่ถือ //^//
    #475
    0
  10. #474 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 14:46
    ดีมากๆเลยค่ะ ตอนที่จงอินบอกเราให้ทายคณะนี่เราทายถูกแฮะ เรื่องนี้ดูสมเหตุสมผลไปหมด(อวยแท้55555) แต่เซฮุนจะเรียนตามความฝันได้หรอ ถ้าไม่ใช่คณะที่ป๊าอยากให้เรียนต้องไปจีนหนิ ซึ่งจงอินน่าจะยังไม่รู้ ตอนหน้าสารภาพรักอ่อ ไม่นกหรอก กลัวจะไม่ได้สารภาพมากกว่า ฮือออ ขอแบบแฮปปี้ๆนะ
    #474
    0
  11. #473 BESS_KkhL (@bell1644) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 12:43
    ตอนนี้แต่งดีมากๆเลยค่ะ5555555555555
    #473
    0
  12. #472 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 11:59
    ไม่รู้จะขอบคุณอะไรบนโลกใบนี้แล้วที่ได้มอบของขวัญที่ดีที่สุดให้เด็กประหลาดของเรา ขอบคุณจริงๆนะจงอิน ขอบคุณหัวใจดวงนั้นที่รักเซฮุนสุดหัวใจ ฮืออออ น้ำตาจะมาแล้วเนี่ย
    #472
    0
  13. #471 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 11:39
    งื้ออออ คุณหมี~~~~~~~~
    #471
    0
  14. #469 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 11:00
    คุณหมีน่ารักจังเลยยฮืออ;///;
    #469
    0
  15. #467 TIP_1999 (@TIP_1999) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 09:34
    คุณหมีน่ารักมากอ่หื้ออยากกอดคุณหมี5555
    #467
    0
  16. #466 summerbb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 09:26
    นายจะไม่เป็นอะไร เซฮุนนา โอยคุณตัวอุ่นทำไมดีแบบนี้
    #466
    0
  17. #465 d-dani (@d-dani) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 08:59
    คุณหมีน่ารักอ่ะ เรียนหมอเพื่อรักษาเซฮุน... มันดีจริงๆ
    #465
    0
  18. #463 Jarvismint (@mintty-pn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 01:18
    น้ำตาไหลไปกับน้องเลยค่ะ คุณหมีทำไมอบอุ่นแบบนี้ ฮืออออ ตอนนี้ดีมากๆๆๆๆเลย เป็นกำลังใจให้คุณไรเตอร์นะค้า
    #463
    0
  19. #462 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 01:17
    หืออออ อบอุ่นอะ เซฮุนเลือกเรียนกม.ก็เพราะอยากจะอยู่กับจงอิน จงอินเลือกเรียนหมอเพราะอยากรักษาเซฮุน แต่จงอินให้เซฮุนเลือกทำตามฝันตัวเอง ชอบอะ ชอบ เค้าดูแลกันเเละกัน มันลึกซึ้งในความรู้สึกสุดๆ
    #462
    0
  20. #461 NJNan2129 (@NJNan2129) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 01:10
    มาต่อไวไวเลยค่ะไรท์ เด็กประหลาดน่ารักลูกหมีก็น่ารัก ขอเป็นแฟนสักทีเถอะนะ^^
    #461
    0
  21. #460 eeLf (@eeLf) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 01:04
    น่ารักอีกล้าวว>< คบซักที รูปที่วาดไว้อย่าลืมให้คนขี้หนาวนาจา>< รอเล่มอยู่นะคะไรท์ เท่าไหร่ก็ยอม???????? ชอบจริงๆ มาอัพเร็วๆนะคะไรท์ ยังไม่อยากให้จบโลย อยากให้มีคุณตัวอุ่นกับคนขี้หนาวแบบนี้นานๆ ปล.อยากให้อาทิตย์นึงอัพสัก2-3วันแต่ก็เป็นห่วงไรท์คงเรียนหนักอยู่แล้วแต่ไม่เป็นไรค่ะรอวันเสาร์ก็ได้ลุ้นดี แก้มบานทุกครั้งที่อัพเลยยย><
    #460
    0
  22. วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 00:46
    สู้ๆน้า กำลังใจอยู่นี่ /ปากำลังใจอัดหน้าไรท์ :)
    #459
    0