[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 27 : 25 เด็กประหลาดกับความพ่ายแพ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1032
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    19 ส.ค. 59



*** ปิดเพลงได้ตรงนี้นะคะ








You’re the one that I love and I’m saying goodbye









     การสอบผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากเย็นวันสอบเขาได้มองหน้าจงอินแค่ครู่เดียวก่อนที่คุณแม่จะมารับถึงสถานที่สอบเพื่อขึ้นเครื่องไปที่อีกประเทศหนึ่ง ประเทศที่มีพี่ชายของเขาอยู่... จงอินโบกมือให้เขาได้แป๊บเดียวก่อนที่รถจะเคลื่อนออกจากที่ตรงนั้น ไม่ทันจะได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ

ได้แต่มองใบหน้าของจงอินค่อยๆเล็กลง แม้มันจะไม่ทำให้เขาเห็นรอยยิ้มแสนดีแบบนั้นให้ชัดเจนลดลงเลย


“การรักษาเป็นยังไงบ้างครับแม่?”


“ดีจ้ะ ลู่หานร่างกายแข็งแรงขึ้นแต่ก็ยังเดินไม่ค่อยสะดวก”


“...”


“แถมยังบ่นหาแต่เซฮุนทั้งวัน หน้าตาเศร้าสร้อยแบบนั้นพ่อกับแม่ก็ไม่รู้จะปลอบยังไงเลย”

เจ้าตัวก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆไปให้ผู้เป็นมารดา พอหลังจากวันนี้ไปเด็กมัธยมปีสุดท้ายแบบพวกเขาก็ไม่มีการเรียนการสอนอีกแล้ว ทุกๆการสอบก็ผ่านมาหมดเหลือแค่พิธีจบการศึกษาเท่านั้นชีวิตเด็กม.ปลายแบบเขาก็จะหมดลงแล้ว คาดว่าเซฮุนจงจะต้องอยู่ที่นั่นนานแน่กว่าจะถึงวันจบการศึกษา



ต้องคิดถึงจงอินมากแน่ๆ คงแอบนั่งนับวันรอให้เวลาผ่านไป

 

ช็อกโกแลตกล่องนั้นก็เหมือนกัน

คงรอให้เจ้าของไปเจออยู่แน่ๆ แต่เซฮุนก็คิดเอาไว้แล้วว่าหากกลับไปถึงจะเปลี่ยนขนมด้านในให้ใหม่และเอาไปให้เลยตรงๆ... อยากเห็นรอยยิ้มของจงอินยามได้เห็นมันเองกับตา





 

     อากาศในประเทศจีนยังหนาวกว่าที่เกาหลีมาก เสื้อกันหนาวหนาๆถูกสวมเข้ากับตัวเขาจนพี่หมออี้ฟานเอ่ยแซวว่าถูกห่อด้วยอะไรบางอย่างจนประหลาด...

ก็เป็นเด็กประหลาดอย่างที่จงอินชอบเรียก


นี่ไง.... ไม่ทันไรก็คิดถึงจงอินเข้าแล้ว

 

พี่ชายตัวเล็กของเขาส่งยิ้มมาให้ทันทีที่เห็นหน้า พี่หมอบอกว่าเขาเป็นคนสอนลู่หานพูดรวมถึงรูปประโยคต่างๆทั้งเกาหลีและจีนในเวลาหลังจากเลิกงานแล้ว ผลสรุปออกมาว่าพัฒนาการทางด้านความคิดและไอคิวของลู่หานอยู่ในเกณฑ์ที่สูงกว่าปกติ และลู่หานอาจจะได้เตรียมสอบเทียบไล่ระดับชั้นก่อนจะเข้าม.ปลาย นั่นเป็นข่าวดีมากสำหรับเซฮุน เผลอตื่นเต้นและดีใจไปก่อนล่วงหน้าที่พี่ชายจะได้กลับไปใช้ชีวิตของเด็กวัยรุ่นของตัวเองซักที


“ลู่หานอยากไปโรงเรียนมั้ย?”


“...”

อีกคนเอียงคออย่างสงสัยในคำพูดของเขา


“ที่โรงเรียนมีเพื่อนๆเยอะเลยนะ ไม่รู้ว่าพอลู่หานสอบเทียบถึงม.ต้นแล้วพ่อกับแม่จะยอมให้ลู่หานไปโรงเรียนรึเปล่า... แต่มันสนุกมากเลยนะ”


“สนุกเหรอ...”


“ใช่สนุก”


“แล้ว...เซฮุนไปด้วยมั้ย?”

อา...น่ารักจัง


เขาเข้าไปลูบแก้มเนียนของลู่หานเบาๆ ในความฝันอีกอย่างในวัยเด็กของเขาก็คือไปโรงเรียนพร้อมกันสองคนกับลู่หาน เสียดายที่พอลู่หานฟื้นขึ้นมาเขาก็ต้องเข้ามหาลัยไปแล้ว


“เสียดายที่เราจบก่อน แต่เราจะไปส่งทุกวันเลยดีมั้ย?”

ลู่หานพยักหน้าหงึกๆแบบที่เซฮุนก็สงสัยอยู่ว่าเข้าใจจริงๆหรือเปล่า


“เนี่ย...ผอมหมดแล้ว เดี๋ยวเราเอาอาหารมาให้เยอะๆเลยนะ กินเยอะๆจะมีตัวใหญ่กว่านี้”


“เราผอม”


“ใช่ๆ ลู่หานผอมมากเลย เราจะเอาขนมมาให้นะ”


“อืม”

พี่หมออี้ฟานบอกว่าลู่หานเริ่มทานอาหารได้แล้วและสิ่งที่ควรได้รับคือของจำพวกน้ำตาล เพราะงั้นขนมที่เซฮุนเตรียมเอาไว้พี่ชายเขาสามารถกินได้แน่นอนปลอดภัย




ออกมาที่ชั้นนอกของห้องพักคนไข้ก็เห็นคุณพ่อนั่งอยู่ก่อนแล้วยังไงการเข้าไปเอาขนมในกระเป๋าก็ต้องผ่านท่านเข้าไป บอกตามตรงช่วงนี้เซฮุนไม่ค่อยกล้าคุยกับพ่อเท่าไหร่


“มานั่งนี่ก่อนสิ เซฮุน”

เขาเข้าไปนั่งข้างๆคุณพ่อตามคำที่ว่า ผู้ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับตัวเองหันหน้ามาหาช้าๆ


“สอบเป็นยังไงบ้างล่ะ?”


“ก็ดีครับ พอทำได้”


“เซฮุน...”

จู่ๆคุณพ่อก็ทำท่าทางจริงจังขึ้นมา


“ทำไมถึงเลือกสอบกฎหมาย ลูกชอบมันจริงๆหรือเป็นเพราะพ่อ?”


“ผม...”


“ลูกควรได้เรียนสิ่งที่อยากเรียนนะ พ่อไม่ได้อยากบังคับให้เรียนในคณะที่พ่อหวัง”


“แล้วพ่อรู้เหรอครับ? ว่าผมอยากเรียนอะไรหรือต้องการอะไร”


“ลูกชอบหนังสือวรรณกรรมชอบเขียนหนังสือทำไมจะไม่รู้ล่ะ”

แอบแปลกใจที่คุณพ่อรู้รายละเอียดเรื่องนี้ เหมือนท่านจะคอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆและให้อิสระในการเลือกทางเดิน





“ที่นี่ก็มีมหาลัยดีๆหลายแห่งที่มีชื่อเสียงด้าน...”





...แต่ไม่ใช่กับทุกอย่างหรอก



“ไม่ครับ ผมอยากเรียนที่เกาหลี...คุณพ่อไม่รู้เหรอว่าผมอยากอยู่นั่นมากแค่ไหน”


“แต่ลูกจะอยู่ที่นั่นได้ยังไง ในเมื่อครอบครัวเราอยู่ที่นี่กันหมด! ธุรกิจที่พ่อลงทุนที่นี่ก็ไม่ใช่น้อยๆแม่เองก็จะเข้ามาช่วยตรงนี้ ลู่หานจะได้สอบเทียบและได้ไปเรียนรู้ชีวิตม.ปลายอย่างที่ลูกอยากให้ทำ ครอบครัวเรากำลังจะได้เริ่มต้นใหม่กันที่นี่นะเซฮุน”

แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ไม่ใช่เลย...


“... กลับไปจากที่นี่ก็ไปเก็บของซะ ฉันตัดสินใจแล้ว”


“คุณพ่อ!


“ต่อให้ลูกต่อต้านก็ทำอะไรไม่ได้หรอก เพราะพ่อกำลังจะขายบ้านที่นั่นด้วย”

และสุดท้ายเสียงของเซฮุนก็ไม่ได้ทำให้พ่อของตัวเองเปลี่ยนความคิดในเรื่องนี้... เสียงของเขาไม่ได้ดังจนไปถึงท่านเลย ความเห็นของเขาไม่ได้มีผลอะไรกับท่านเหมือนเดิม

เริ่มต้นใหม่กับครอบครัว งั้นเหรอ?


“ลูกต้องทำ เพราะพ่อจะไม่ยอมทิ้งลูกเอาไว้ที่นั่นคนเดียวอีก”


เหอะ... นึกขำเยาะตัวเองอยู่ในใจที่ได้ยินคำคำนี้ พ่อหายออกมาแทบไม่ได้อยู่กับเขาอ้อมกอดของพ่อที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานจนจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้รับไออุ่นจากท่านคือเมื่อไหร่ เขาใช้ชีวิตโดยคิดว่าไม่มีใครต้องการมาตลอด จนกระทั่งเจอกับจงอิน... จนได้รับรู้ถึงความรู้สึกมีค่าและความหวัง คนที่มอบความอบอุ่นและความสบายใจมาให้ เขายอมทำทุกอย่างให้ได้อยู่กับผู้ชายคนนั้น


“พ่อไม่เคยเข้าใจอะไร”


“เซฮุน”



เขาไม่ฟังและเดินคว้ากระเป๋ากลับเข้าไปในห้องพักของลู่หานด้วยอาการมือสั่นปากสั่นและขอบตาร้อนจนพร้อมที่จะปล่อยให้น้ำใสๆไหลออกมาตลอดเวลา

เขาจะอยู่ได้ยังไงโดยไม่มีจงอินเหรอ จะอยู่ได้ยังไงโดยไม่คุณตัวอุ่นของเขากัน

แค่นึกถึงวันที่ผ่านมาและวันต่อจากนี้ที่จะเกิดขึ้น...เขาก็ไม่มีแรงแล้ว



“จงอินนา...ฮึก เราจะทำยังไงดี ...เรา...”


เราไม่มีแรงอะไรจะสู้อีกแล้วจงอิน



 





“จงอิน ทำไมกูไม่เห็นเซฮุนเลยวะ”

เสียงทุ้มต่ำของเพื่อนดังทะลุทุกเสียงซ็อกแซกในห้องประชุมก่อนที่ผอ.จะออกมาพูดบนเวทีใหญ่


“เซฮุนไปจีน ไปเยี่ยมพี่ชายน่ะ”


“อันนั้นกูรู้ แต่...นี่วันวันซ้อมก่อนจบการศึกษาเขาไม่มาแบบนี้ได้เหรอวะ??”


“ก็คงกลับมาทีเดียวเลยล่ะมั้ง”


“มึงไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรบ้างเลยเหรอ ถามจริงๆ”


“กูไว้ใจเขา ว่าเซฮุนจะกลับมาทัน”


จงอินตอบไปแบบนั้น ถึงแม้รอบนี้เซฮุนจะไปนานกว่าทีผ่านๆมาและทำให้ความคิดถึงเล่นงานเขามากกว่าทุกครั้งก็ตามที แต่หลังจากที่คุยกัน(แบบได้คุย)ก็ดูอีกคนไม่ได้มีท่าทางแบบที่เพื่อนเขาสงสัย ถ้าถามถึงคนที่จะแย่...ก็คงเป็นเขาที่ไม่ได้เห็นหน้ากวนๆ ริมฝีปากสีสดน่ารักหรือรอยยิ้มที่เหมือนดวงตะวันของเขามาหลายวันแล้ว เซฮุนบอกว่าต้องนอนกับพี่ชายบ้างล่ะ ไปเฝ้าห้องผ่าตัดตอนที่พี่ชายเข้ารักษาเปิดเครื่องไม่ได้บ้างล่ะ ไปส่งไปทำกายภาพและอะไรอีกเยอะแยะที่ทำให้เราไม่ค่อยได้คุยกัน ส่วนมากจะเป็นทางข้อความมากกว่า และเขาไม่ได้คุยกับเซฮุนทางวิดีโอเลย


นั่นทำให้ม๊าแซวเขาทุกวันว่าหงอยมากกว่าทุกครั้ง


การมาโรงเรียนแบบนี้ยิ่งทำให้เขาคิดถึงเซฮุน เวลาไปในที่ที่เคยมีเซฮุนเดินอยู่ด้วยเสื้อกันหนาวหนาๆทุกฤดูกาลจนทำให้ดูประหลาด มันทำให้หัวใจเขาทำงานหนักมากขึ้น


เหมือนเย็นวันนี้ที่เขาเข้าไปนั่งที่ม้านั่งนั่นคนเดียว มองต้นไม่ใหญ่ที่เริ่มอยากออกใบอ่อนๆมาต้องรับแสงตะวันเต็มทีแล้วเพราะใกล้เข้าการเปลี่ยนฤดูการ เรามาที่นี่ในอีกฤดูหนึ่งในตอนที่อากาศยังอบอุ่นกว่านี้จงอินได้เจอกับเด็กประหลาดที่ต้องการความอบอุ่นของเขาจนนึกรำคาญและอยากออกไปให้พ้นๆ ได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสจนตัวเองเผลอยิ้มตาม รวมไปถึงน้ำตาที่เขาเกลียดเป็นร่องรอยของความเศร้าการเสียใจแบบที่จงอินอยากคอยปกป้องไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกเลย... อยากจะรักษารอยยิ้มแสนวิเศษนั้นเอาไว้ไม่ให้หายไปไหน


รู้ตัวอีกทีก็เป็นเขาเองที่ขาดเซฮุนไปไม่ได้อีกแล้ว



ถ่ายรูปต้นไม้ตามตำแหน่งของมันส่งไปให้เด็กประหลาดที่เขาคิดถึงพร้อมกับพิมพ์ข้อความส่งไป


มันไม่ได้ถูกตอบกลับในทันทีเหมือนช่วงนี้ที่อีกคนบอกกับเขาว่ายุ่งจนบางครั้งอาจจะไม่ได้มาตอบข้อความ


รีบกลับมานะเด็กประหลาด คุณต้นไม้ของนายกำลังบ่นคิดถึงเสียงแง่วๆของนายจะแย่แล้ว และฉันเองก็คิดถึงนายจนจะตายอยู่แล้ว กลับมาให้กอดซักทีเถอะ





“ฉันคิดถึงนายเซฮุน ฉันคิดถึงนายจริงๆ”

 









     ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่วันแล้วที่เซฮุนฝืนยิ้มให้กับพี่ชาย คอยหาข้ออ้างกับคำถามเรื่องตาที่บวมและแดงของตัวเอง ลู่หานเดินได้ด้วยตัวเองแล้วแถมยังพูดเก่งขึ้นตั้งเยอะ ยิ้มที่เหมือนเทวดาตัวน้อยเป็นสิ่งเดียวที่ปลอบประโลมตัวเขาและจิตใจพร้อมจะแหลกสลายไปเมื่อมองโทรศัพท์


เขาไม่ค่อยได้ตอบข้อความของจงอินเพราะเขาเจ็บปวดทุกครั้งที่บ่ายเบี่ยงถึงวันที่จะกลับ และเจ็บปวดเพราะคิดถึงจงอินยิ่งได้ยินเสียงได้เห็นหน้าเพราะอีกคนถ่ายรูปมาให้ ได้ฝังคำว่าคิดถึงรีบกลับมาหรือฝันดีจากคุณตัวอุ่นของเขา...เซฮุนต้องบังคับไม่ให้เสียงสั่นในระหว่างที่เราคุยกัน และแอบร้องไห้อย่างหนักตอนที่วางสายจากกัน


เซฮุนก็เป็นแค่คนอ่อนแอ ไม่อยากจะยอมรับการสูญเสียสิ่งสำคัญในเร็ววันนี้เท่านั้น


“เซฮุน...”


“อ้อ ว่าไงลู่หาน จะเอาอะไรเหรอ”

ลู่หานส่ายหน้าแต่ยันตัวขึ้นมาพยายามจะเอื้อมมือเข้ามาหาเขาใกล้ๆ นิ้วโป้งเล็กแตะเข้าที่แก้มเขาก่อนเป็นสิ่งแรกลูบวนอยู่แบบนั้นจนสุดท้ายมือเรียวของพี่ชายก็จับเข้าที่แก้มของเขาอย่างเบามือ


“เป็นอะไร...”

เกือบจะหลุดสะอื้นแล้วยามที่ได้ยินเสียงเป็นห่วงของพี่ชายที่เพิ่งจะฝึกพูด แต่สายตาบ่งบอกว่าเป็นห่วงเขามากจริงๆ



“ลู่หาน เรา...ไม่ไหว”


จนท้ายที่สุดเซฮุนก็ปล่อยให้น้ำใสๆออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเขาเอง.. น้ำตาที่จงอินเกลียดนักหนาและจะกอดเขาแน่นๆทุกครั้งยามที่เห็นมัน



“เจ็บ...เหรอ...”

พยักหน้ารับและร้องไห้อย่างสุดกลั้นนิ้วเรียวของพี่ชายเช็ดเอาน้ำตาของตัวเองออกไปค่อยๆและจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น



“ไม่เป็นไรนะ... ไม่เจ็บนะ”



เลื่อนมือทั้งสองข้างขึ้นไปลูบหัวของเขาเหมือนกับแม่ไม่มีผิด เซฮุนเอามือกุมอยู่อกข้างซ้ายของตัวเองแล้วร้องไห้ อวัยวะเดียวกันกับที่ทำงานหนักตอนที่อยู่ต่อหน้าจงอินทุกๆครั้งที่มันเต้นเร็วเหมือนกับจะหลุดออกมายามได้เห็นสายตาอบอุ่นคู่นั้นหรือรอยยิ้มที่เซฮุนหลงรัก ... ตอนนี้มันกลับเต้นช้าลงเหมือนจะหยุดลงอย่างนั้น



“เราเจ็บตรงนี้ลู่หาน...เจ็บมากเลย ฮึก...”



คว้าเอาลู่หานของตัวเองเข้ามากอดเอาไว้และร้องไห้ไปกับไหล่บางของคนเป็นพี่ ร้องไห้จนตัวโยนสัมผัสได้ถึงมือเล็กๆกำลังลูบหลังให้เหมือนกับวันแรกที่เราเจอกัน น้ำเสียงปลอบใจเหมือนเด็กๆดังขึ้นเรื่อยๆ ลู่หานที่ตัวเล็กกว่าเขา อ่อนแอกว่าเขา เป็นพี่ชายคนเดียวของเขาที่เซฮุนได้รับกำลังใจเพื่อให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้นในวันพรุ่งนี้



“โอ๋... ไม่เจ็บนะ โอ๋..”




“ฮึก เราเหมือน เหมือนจะตายเลยลู่หาน”


ร้องไห้จนหัวใจเจ็บไปหมด ไม่รู้เลยว่าการต้องไม่มีจงอินมันแย่ขนาดนี้... แย่จนเขาคิดว่าคงจะอยู่ไม่ได้จริงๆ

 

 





“ตื่นมาก็หงอยอีกแล้วนะลูกหมี...”

ระหว่างอาหารกลางวันคุณนายคิมที่มองดูลูกชายนั่งกินข้าวเหมือนคนไม่มีวิญญาณอดไม่ได้ที่จะเข้าไปแตะหลังหนาๆของลูกหมีของเธอ


“เดี๋ยวเซฮุนก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ หื้ม? เดี๋ยวก็วันจบการศึกษาแล้ว อย่าเศร้าแบบนี้สิ”


“...”


“... นี่ถ้าวันนั้นม๊าไม่โดนรถชนก็คงดี”


“ไม่เห็นเกี่ยวกันเลยครับ ไม่เกี่ยวกับม๊าเลย”


“เกี่ยวสิลูกหมี”


จากที่เธอสังเกตสถานการณ์ต่อจากวันนั้นคาดว่าช็อกโกแลตสูตรของเธอคงไม่ถึงมือลูกชายแน่ๆ เด็กทั้งสองถึงได้เป็นแบบนี้



“วันนั้นเราไม่ได้รับช็อกโกแลตก็เพราะรีบมาหาม๊าไง”


คิมจงอินขมวดคิ้ว มองใบหน้างอของแม่ตัวเองอย่างสงสัย



“ช็อกโกแลต? ช็อกโกแลตอะไรครับ?”





 

จงอินรีบมาที่โรงเรียนทั้งที่ตัวเองไม่ได้มีเรียนเพราะเข้ามาค้นตู้ล็อกเกอร์ของตัวเองในตึกเรียน...

“ก็ช็อกโกแลตที่เซฮุนมาขอให้ม๊าสอนทำไง”

แปลว่าวันนั้นทั้งวันเซฮุนตั้งใจจะรอให้ช็อกโกแลตกับเขาในวันวาเลนไทน์แต่ก็ไม่ได้ให้ หนำซ้ำเขายังไม่รู้เลยด้วย... ทำไมถึงไม่บอกนะ


ค้นเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จงอินไล่หาไปตามกล่องต่างๆที่มีมากจนล้นออกมาหมดทุกกล่องแล้วแต่ก็ไม่พบของที่น่าจะเป็นของเซฮุนเลย ได้แต่ตำหนิตัวเองที่วันนั้นไม่ถามให้แน่ใจหรือโทรมาบอกก่อนไม่ใช่ปล่อยให้เซฮุนรออยู่ตรงนั้นตั้งสองสามชั่วโมง รอที่จะได้มอบมันให้กับเขา... รอด้วยความรู้สึกแบบนั้นน่ะ



“อยู่ไหนกันนะ”


จงอินเริ่มคิดหาสถานที่อื่นที่พอจะเป็นไปได้ คืนก่อนหน้านั้นเขาจำได้ว่าเซฮุนถามถึงห้องล็อกเกอร์ของนักบาสเขาจึงรีบวิ่งไปที่ชมรมบาสเก็ตบอล เข้าไปหาที่ล็อกเกอร์ของตัวเองเห็นของหลายอย่างรวมไปถึงกล่องขนาดกำลังดีที่ผูกโบว์สีฟ้าขาวเอาไว้ด้วย จากเด็กประหลาดต่อให้เหนื่อยแต่จงอินก็หลุดยิ้มออกมาจนได้แค่อ่านชื่อที่เราเรียกกันแค่สองคน ค่อยๆหยิบมันขึ้นมาถือเอาไว้ โชคดีที่ไม่ถูกหนูหรือมดกินไปก่อนแม้สภาพจะไม่ดีเท่าตอนแรกที่ทำอยู่แล้ว แต่จงอินก็ยินดีรับมันเอาไว้



“คงต้องรอให้กลับมาก่อนล่ะมั้ง... อุตส่าห์ทำมานี่นะ”



เขายิ้มให้กับมัน และถือการ์ดใบหนึ่งที่เหน็บมาเอาไว้ด้วย กระดาษสีน่ารักทำให้เขาคิดถึงเซฮุนรอบที่ร้อยกว่าของวัน





“จงอิน! มึงมาอยู่นี่เอง”

เขามองไปที่เพื่อนสนิทตัวเองที่วิ่งมากับแฟนตัวเล็กด้วยท่าทางเร่งรีบ


“มีอะไรวะ”


“พวกกูไปหามึงที่บ้านแม่มึงเลยบอกว่ามึงมาโรงเรียน...”


อีกคนพักหายใจเพราะอาการเหนื่อย


“แบคฮยอนมีเรื่องจะบอกมึง ... แต่มึงต้องใจเย็นๆก่อนนะเว้ย”

จนสุดท้ายการ์ดใบนั้นก็ถูกเก็บเอาไว้ก่อนเพราะท่าทางร้อนใจของเพื่อนสนิทของเซฮุน









     ในห้องพักผู้ป่วยเงียบเชียบ... ลู่หานที่หลายวันมานี้เป็นห่วงน้องชายของเขาได้แต่นั่งพยายามเรียนการอ่านหนังสือด้วยการอ่านบันทึกของเซฮุน พี่หมอบอกว่าเซฮุนอาจจะเจ็บเพราะจากคนที่ไม่อยากจากมาอยู่กับเขา ลู่หานอยากอยู่กับเซฮุนมากแต่ไม่อยากทนเห็นคนเป็นน้องร้องไห้ทุกๆวันอย่างนี้ได้


“พี่หมอ...เซฮุนบอกว่าเจ็บ”


ตอนที่น้องชายของตัวเองกลับไปพักผ่อนแล้วและพี่หมออี้ฟานเข้ามาสอนเขาในเรื่องการสอบ ในทีแรกที่น้องเล่าเรื่องโรงเรียนด้วยสีหน้ามีความสุขให้ฟังลู่หานก็อยากจะไปโรงเรียนและตั้งใจเรียนอย่างดีเพื่อสอบอย่างที่พี่หมอบอก โชคดีที่สมองของเขาจดจำรายละเอียดต่างๆได้จากแค่การฟังหรือเห็นเพียงครั้งเดียว


“เซฮุนคงเสียใจน่ะ เลยเจ็บตรงนี้”


ลู่หานมองตามนิ้วเรียวยาวของคุณหมอประจำตัวที่จิ้มมาตรงหน้าอกด้านซ้าย


“น้องก็เคยเจ็บ... ตอนที่เซฮุนร้องไห้ น่าสงสาร”


“น้องสงสารเหรอครับ?”

เขาพยักหน้าตอบกลับ


“น้องทำอะไรได้มั้ย... ทำให้เซฮุนไม่เจ็บ”


“อืม..”

คุณหมอยังหนุ่มมองเด็กในการดูแลอย่างเอ็นดู ความจริงเขาเองก็สังเกตเห็นว่าแฝดคนน้องนั้นหมู่นี้ยิ้มน้อยขอบตาแดงและบวมสีหน้าไม่มีความสุขไม่เหมือนเจ้าก้อนคนนั้นเลย


“ถ้าน้องทำให้เซฮุนหายเจ็บ น้องอาจจะไม่ได้อยู่กับเขานะครับ”


“...”


“เซฮุนอยากกลับบ้านที่เกาหลี น้องจะปล่อยให้เขาไปจากน้องได้มั้ย?”


ลู่หานครุ่นคิดถึงการอยู่ห่างจากน้องชายอีกครั้ง หากปล่อยให้เซฮุนกลับเกาหลีไปในที่ไกลๆเขาคงต้องแข็งแรงเร็วๆและตามไปอยู่ที่นั่นด้วยถึงจะได้อยู่ด้วยกัน


“ถ้าเซฮุนกลับไปที่นั่น เซฮุนจะยิ้มรึเปล่า”


“คงจะเป็นอย่างนั้นครับ”


“ถ้าอย่างงั้น น้องจะยอมให้เซฮุนไป”


“แต่น้องครับ”


“แล้วน้องจะรีบเรียนแล้วตามไป”


“น้อง...”


“น้องไปอยู่ที่นั่นด้วยได้มั้ยครับ... ”

ถ้าเป็นความสุขของลู่หานและเป็นการตัดสินใจของลู่หานคุณหมออย่างเขาคงขัดไม่ได้


“แล้วพี่ล่ะ พี่หมอล่ะครับน้องจะทิ้งพี่อยู่ที่นี่เหรอ”


“พี่หมอ...”


“...”


“ไปอยู่กับน้องด้วยได้มั้ย?”


“ได้สิครับ ถ้าน้องอยากให้พี่ไป”


“น้องอาจจะเจ็บตรงนี้เหมือนกัน ถ้าพี่หมอไม่อยู่ใกล้ๆ”


อี้ฟานยิ้มให้กับความซื่อตรงและอดจะเอื้อมมือไปจับนิ้วเล็กที่ชี้เข้ามาที่เดียวกับที่เขาเคยชี้เอาออกมากุมเอาไว้ไม่ได้


“งั้นพี่หมอคงต้องไปแล้วล่ะ ใครจะไปปล่อยให้น้องเจ็บ...”

และรับเอารอยยิ้มสดใสกลับมา รอยยิ้มที่เหมือนเทวดาตัวน้อยๆของเขา



“คุณหมอ เลิกเรียนรึยังครับ?”


“อ่าวคุณโอ วันนี้คงพอแค่นี้แล้วล่ะครับ ขอตัวเลยแล้วกัน ฝันดีนะครับน้อง”

ส่งเทวดาตัวน้อยของเขาให้พ่อของลู่หานเป็นคนดูแลต่อ คืนนี้คงไม่ได้อ่านบันทึกให้ฟังก่อนนอนเพราะลู่หานคงมีเรื่องที่อยากจะพูดกับคุณโออยู่เหมือนกัน


“เซฮุนกลับไปนานแล้วเหรอลู่หาน?”

คุณโอกำลังมานั่งลงข้างๆกับลูกชายคนโตของตัวเองและยกมือขึ้นลูบหัวของลู่หานเบาๆ ช่วงนี้เขาไม่ได้คุยกับเซฮุนเลยตั้งแต่วันนั้น ลูกชายคนเล็กดูมีท่าทีเศร้าใจจนคนเป็นพ่ออดเป็นห่วงไม่ได้


“คนนี้พ่อมานอนที่โซฟานะครับ”

ลู่หานพยักหน้ารับรู้... พ่ออย่างเขาคงแค่อยากให้ครอบครัวอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาเท่านั้น อยากให้ลู่หานกับเซฮุนได้อยู่ด้วยกันเสียที เขาไม่อยากดูแลอีกคนจนทิ้งละเลยลูกอีกคนเอาไว้อย่างที่ผ่านๆมาอีกแล้ว



“คุณพ่อครับ... คือ....?”

 










คิมจงอินกำลังมองหน้าคนที่มาใหม่สองคนอย่างสงสัย ผ่านมาซักพักแล้วแต่คนที่บอกว่ามีเรื่องอยากพูดกับเขายังคงอ้ำอึ้งจนเขาเริ่มขัดใจ


“มีอะไรเหรอแบคฮยอน”

ถึงจะไม่ได้คุยอะไรกันมากมายแต่กับเพื่อนสนิทเซฮุนคนนี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่คุ้นเคยกัน แต่วันนี้มีอะไรบางอย่างแปลกไปนิดหน่อย คนที่เคยสดใสร่าเริงไม่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเลย


“จงอิน...”

ทั้งเสียงสั่นท่าทางราวกับอยากร้องไห้ออกมาตลอดเวลา


“แบค พูดไปเถอะนะ”



“ฉัน เซฮุนให้ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกนาย... แต่ฉันคิดว่านายควรจะรู้”


ยิ่งมีชื่อของเซฮุนเข้ามาเกี่ยวจงอินยิ่งจิตใจสั่นไหว



“จงอินนายต้องใจเย็นๆ แล้วฟังนะ...”


....และเหมือนมันกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้าเขา


“งานจบการศึกษา เซฮุนไม่ได้มาหรอก”


ก่อนที่ในหัวจะเกิดคำถามขึ้น เพื่อนตัวเล็กของเซฮุนก็พูดประโยคถัดมาที่ทำให้ความคิดทุกอย่างในตอนนี้หยุดลง


“เซฮุนจะย้ายไปจีนวันนี้ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า”


ทำไม....


“และจะไม่กลับมาอีกแล้ว”

และเหมือนมีคนควักเอาหัวใจออกมาแล้วเหยียบมันเอาไว้


ทำไมถึงทำกับเขาแบบนี้กัน ตั้งใจจะไม่บอกเขาใช่รึเปล่า จะหายไปเลย.... โดยทิ้งเขาเอาไว้ใช่มั้ยเซฮุน

ทำไมต้องทิ้งเรื่องราวของเราให้โถมใส่เขาจนอึดอัดและเจ็บเหมือนจะตายแบบนี้ล่ะ... ไม่สงสารกันเลยรึไง





“ถ้านายจะไปก็รีบไปตอนนี้ ช้ากว่านี้อาจจะ...”



จงอินวิ่งออกมาจากตรงนั้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี พยายามก้าวขาให้ยาวที่สุด มุ่งหน้าไปที่บ้านของเด็กประหลาดที่เขาชอบเรียก ไม่ว่ายังไงเขาต้องไปให้ทัน มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้... เซฮุนจะไปแบบนี้ไม่ได้



แค่คิดว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าของเซฮุนอีกและไม่ได้เห็นรอยยิ้มกว้างๆจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้กอดอีกคนเอาไว้ในอกจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวนุ่มอีกแล้ว




จงอินนา...


เขาก็ชาไปทั้งตัวเหมือนคนโดนไฟช็อตอย่างแรง และหัวใจที่บีบเข้าหากันแน่นเหมือนมันจะตายให้ได้ ราวกับว่าไม่อยากให้เขามีชีวิตอีกต่อไป





 

     จงอินเหมือนคนกำลังขาดอากาศ เหมือนคนวิ่งจนเหนื่อยหน้าอกแน่นไปหมดและหายใจไม่ออก ตลอดทางที่นั่งรถมาที่นี่เขาเฝ้าคิดถึงแต่หน้าเซฮุน คิดไปต่างๆนานาว่าหากเขาไปไม่ทัน จะไปตามเอาที่อยู่อีกประเทศหนึ่งนั่นมาจากไหน ถ้าเกิดหาเจอพ่อกับแม่ของเซฮุนจะยอมให้พบเด็กประหลาดของเขามั้ย? จะยอมกลับมาอยู่ด้วยกันรึเปล่า


อ่านกระดาษในมือที่มาพร้อมกับช็อกโกแลตที่อีกคนทำมาให้เขา อ่านมันวนไปวนมาพร้อมกับเสียงก่นด่าตัวเองที่ปล่อยให้เซฮุนต้องเผชิญปัญหาพวกนี้อยู่คนเดียว ทั้งที่บอกว่าอยากปกป้อง อยากรักษารอยยิ้มนี้เอาไว้... เขากลับกลายเป็นส่วนนึงที่ทำให้เซฮุนต้องเจอปัญหาและความเสียใจ โดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรซักอย่างเดียว




ช็อกโกแลตที่อยู่ในกล่องอร่อยมากเลยนะเราแอบชิมแล้ว มันได้ชื่อว่าเป็นขนมแห่งความสุขทำให้คนเรามีความสุข ก็เลยแอบคิดไปว่าจงอินเหมือนกับมันเลย ดูไม่น่าเข้าหาเพราะภายนอก แต่ที่จริงแล้วอบอุ่นและทำให้เรามีความสุข จงอินทำอะไรให้เรามาเยอะมาก และถ้ามีเรื่องที่เราจะขอให้จงอินได้ เราก็อยากให้จงอินมีความสุข มีรอยยิ้ม เรารักจงอินนะ และหวังว่าจะได้บอกมันด้วยตัวเอง ...ถ้าหากจงอินอ่านจบแล้ว ช่วยรับความรู้สึกทั้งหมดของเราเอาไว้ด้วย และช่วยกอดเราแน่นๆแทนคำตอบทั้งหมดทีนะ



เหมือนคนโง่ที่นั่งมองกระดาษสีสันสดใสด้วยหัวใจที่แทบจะไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว .... มองด้วยการมองเห็นที่เลือนลางสั่นคลอไปด้วยน้ำตาของคนโง่เขล่าแบบเขา





ช่วยอยู่รอให้ฉันกอดนายแน่นๆเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาด้วยนะ เซฮุนนา....

 

 

 



     










 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่25 เล่มที่16

สมุดบันทึก.... เราแพ้แล้ว

เราเคยคิดว่าเราเป็นเด็กพูดมากเหมือนที่จงอินเคยบอกบ่อยๆ

แต่ไม่เลย เราไม่สามารถบอกลาจงอินได้ ถ้าเราสามารถยืนต่อหน้าจงอินได้ตอนนี้

... เราคงได้แต่กอดเขาเอาไว้และบอกว่ารักเขา


บอกว่าเราคิดถึงมากแค่ไหน และอย่าร้องไห้นะถ้าเราไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว















ถ้าคุณร้องไห้.... เราคือเพื่อนกัน TT ฮื่อออออออ ร้องไห้หนักมากตอนแต่งบทนี้ ร้องจนเมทคิดว่ามีพระเอกหรือใครในเรื่องตาย ร้องสะอื้นเลยค่ะ

ไรต์นี่หลอกคนอ่านมาตั้งแต่ต้นเรื่องใช้ม๊าย

อดทนเอาไว้ๆ



ถ้าเรารักใครซักคนคำเดียวที่ไม่อยากบอกเลยคือคำลา



เด็กประหลาดของเราควรมีความสุขได้แล้วจริงๆ ร้องไห้บ่อยเกินไปแล้ว


หลังกดบัตรเราจะเอาบทหน้ามาเยียวยา.... (รึเปล่า?)

ใกล้จบมากๆแล้วไม่ค่อยอยากจบเลย T_T




เม้นซักนิด เป็นกำลังใจให้คนแต่งเน้อ (ด่าก็ได้แต่อย่าแรง) 

ระบายมันออกมา







เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟ






#เซฮุนขี้หนาว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #809 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 01:23
    ไม่เอาาา อย่าทำแบบนี้ ฮือออออ
    #809
    0
  2. #750 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 21:13
    ?.? พี่ลู่ไม่ยอมให้น้องเจ็บหรอ ?.?
    หวังว่าคุณพ่อจะเข้าใจ
    หวังว่าจงอินจะตามน้องฮุนทัน
    หวังว่าจะไม่เศร้าไปกว่านี้ T.T
    #750
    0
  3. #698 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:36
    คุณพ่อเปลี่ยนใจเถอะ ฮือออออออ
    #698
    0
  4. #663 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 14:01
    ร้องไห้ตามเลยอะ เรารู้สึกว่าเหมือนจะเข้าใจพ่อเซฮุนนะ แต่เหมือนเขาทำให้ลูกมีความสุขแบบแท้จริงไม่ได้ เขาให้ลูกอีกคนอยู่ต่างที่แต่ให้ความรักที่ถูกจริงๆไม่ได้เหมือนตอนก่อเจอจงอิน มาตอนนี้ให้อยู่พร้อมหน้าแต่ไม่เข้าใจอะไรลูกเหมือนคนที่หาทางแก้ไขไม่ได้อะ สงสารเซฮุนจงอินเห้อออ ลู่หานยังคิดได้กว่าอีก
    #663
    0
  5. #649 บอมมี่ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 21:46
    กำลังซึ้งมาเจอคนแก่อ้อนเด็กแบบ....พี่.น้อง....ไรงี้คือลุงหมอคะ อย่าโกงอายุสิคะ555555555555
    #649
    0
  6. #627 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 02:13
    ????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
    #627
    0
  7. #530 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 14:51
    ;____; คุณตัวอุ่นจะไปทันไหม ถ้าทันแล้วเซฮุนจะเปลี่ยนใจรึเปล่า ลู่หานเห็นใจน้อง แต่ถ้าบอกพ่อ พ่อจะยอมฟังไหม...... 
    #530
    0
  8. #529 Jarvismint (@mintty-pn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 20:49
    ขอทิชชู่โต๊ะสี่ด้วยค่ะ ฮือออออ เราร้องไห้เลยอะ เศร้ามาก เศร้ามากไปแล้ว TT_TT
    #529
    0
  9. #528 Real1__pcy2 (@the_faceless) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 05:46
    ได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหล เรื่องมันเศร้าขอเหล้า1แก้ว
    #528
    0
  10. #527 Khingap (@khingap) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 08:22
    ฮืออไรท์ทำเราร้องไห้ไหลเลยตอนลู่หานปลอบเซฮุนมันแบบฮืออ ร้องจนจบเลยทีนี้สงสารจงอินจังฮุนด้วย คุณพ่อนี่ก็เกือบจะดีแล้วล่ะ..
    #527
    0
  11. #526 shunqunix (@hellogigii98) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 06:00
    เราน้ำตาหยุดเลยตอนพี่น้องเขาปลอบกัน ฮืออออออออออ
    ตอนแรกเราก็นึกว่าพ่อจะฟังเซฮุนบ้าง แต่ก็ไม่เลย ใจร้ายจัง T____T
    #526
    0
  12. #525 iqshx↯ (@winbQy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 23:11
    ลู่ห่านต้องช่วยเซฮุนได้ใช่มั้ย._. คือจริงๆนะอยากให้อยู่ด้วยกันอะไรๆมันกำลังดีแล้วแงงง
    #525
    0
  13. #522 พี่แบคน้องโด้ (@cutedo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 16:07
    ขอพรจากไรต์ให้พวกเขากลับมาหากันและไม่พรากจากกันได้มั้ยคะ
    พี่ลู่หานคือคนที่จะช่วยแน่ๆเลย พี่กับน้องรักกันมาก
    เราอยากให้เซฮุนกลับมาอยู่กับจงอินนะแต่ก็อยากให้พี่น้องได้อยู่ด้วยกันเหมือนกัน เรารักในความรักของพวกเขาจริงๆ
    #522
    0
  14. #521 kh_hk (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 14:01
    ไรท์ทำร้ายจิตใจของตัวละครและคนอ่านมากกก

    ร้องไห้ตามเชฮุนเลยฮื่ออออออ

    ไม่แยกเค้าจากกันได้ไหมฮื่อออออ
    #521
    0
  15. #520 Galankn (@preeya_34) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 10:36
    ลู่หานต้องช่วยได้แน่ๆ.....ใช่มั้ย
    ต้องได้สิ ?????
    #520
    0
  16. #519 Me_Penguin (@mediizam) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 08:14
    คุณพ่อไม่ฟังน้องเลย
    ลูกหมีไปหาเด็กประหลาดให้ทันนะ ผ่านอะไรมาด้วยกันขนาดนี้ต้องได้อยู่ด้วยกันสิ
    #519
    0
  17. #518 เเมวนางฟ้า (@computor) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 06:44
    น้ำตาคลอ ความจริงก็จะร้องไห้แหละถ้าไม่ติดว่านั่งอ่านอยู่บนเรือT T
    #518
    0
  18. #517 mywhw (@sehunsarang) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 05:35
    น้ำตาคลอเลย กลับมาหาคุณหมีเร็วๆนะเซฮุนนา
    #517
    0
  19. #516 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 03:03
    โอ้ยยย หน่วงเกินไปจริงๆ แยากให้เด็กประหลาดยิ้มเร็วๆแล้วนะ ขอร้อง ;-;))
    #516
    0
  20. #515 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 02:54
    สงสาร เม้นไม่ออกเลย ไม่อยากให้เซฮุนไป จงอินผู้ไม่รู้อะไรเลย คุณพ่อนะคุณพ่อทำไมไม่ถามเลยว่าแบบไหนที่ลูกจะมีความสุข ทำอะไรตามใจตัวเองตลอดอ่ะ
    #515
    0
  21. #514 tinkerbell95 (@tinkerbell95) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 01:22
    มันบีบหัวใจอ่า เรากลัวมากว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน น้ำตาซึมเลยไรท์ตอนที่แบคมาบอกจงอิน แล้วก็ตอนที่ เซฮุนคุยกับลู่หาน แบบ.. มันซึ้งอ่า
    #514
    0
  22. #513 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 01:15
    โอ๊ย มันหน่วงมาก สงสารทั้งสองคน
    #513
    0
  23. #512 holloitsme (@Tasmark) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 00:22
    บีบหัวใจจนปวดไปหมดแล้ว ไม่เอาไม่เศร้าแล้วนะ แง้~~~
    #512
    0
  24. #511 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 00:13
    เจ็บปวดหัวใจไปหมดเเล้วไรท์จ๋า ฮือออออออออ
    #511
    0
  25. #510 The littlecat (@littlecat303) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 23:39
    น้ำตาไหลพรากๆ
    #510
    0