[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 23 : 21 เด็กประหลาดกับดาวที่บ้านหมี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    30 ก.ค. 59


เพื่อบรรยากาศที่ดีขึ้น เปิดเพลงคลอไปด้วยนะคะ ;_; 






















But are we all lost stars, trying to light up the dark?

แต่เราทุกคนจะใช่ดวงดาวที่หลงทาง ที่พยายามจะส่องแสงในความมืดมิดนั่นหรือเปล่า?












 

     ไม่รู้ว่าเป็นข้อดีของการยังเป็นเด็กนักเรียนอยู่รึเปล่าที่เซฮุนจะเปิดเรียนในอีกสองวันนี้ ชีวิตของเด็กเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยคงขาดเรียนไม่ได้มากนัก เพราะไม่นานเขาก็จะสอบจบชั้นมัธยมปลายแล้ว เซฮุนเลยต้องกลับมาก่อนโดยมีคุณแม่กลับมาด้วยไปหาคุณตาคุณยายที่รอพวกเราอยู่และนั่งฟังเรื่องของพี่ชายเขาจนอดกลั้นน้ำตาไม่ไหว คุณยายท่านบีบมือเซฮุนแน่นถึงใบหน้าของหญิงสูงวัยจะมีน้ำตาไหลอยู่ไม่ขาดแต่เซฮุนรู้ว่าภายใต้ริ้วรอยพวกนั้นคุณยายดีใจมากแค่ไหนที่จะได้เจอหน้าหลานชายอีกคนก่อนที่ท่านจะไม่ทันเห็น...

ลู่หานต้องเข้ารับการผ่าตัดอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้เป็นการผ่าตัดสำคัญ...เซฮุนคงไม่ได้เจอฝาแฝดตัวเองอีกซักพักเพราะร่างกายของคนที่เพิ่งหายป่วยได้ไม่นานคงต้องการพักผ่อนและฟื้นตัว แต่เขาก็วางใจว่าพี่หมอคนนั้นจะต้องดูแลลู่หานอย่างดีแน่นอน.... จนกว่าเซฮุนจะปิดเทอม

สายตาที่ได้เห็นในวันนั้นเซฮุนยังจำได้ดีอยู่เลย

สายตาของคุณหมอยังหนุ่มที่มองพี่ชายฝาแฝดของเขาจนเกิดประกายขึ้นมา.... ชักจะแอบหวงยังไงก็ไม่รู้

 

ตื่นเต้นที่ได้กลับมาจนเวลาที่ไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ทั้งสองผ่านไปอย่างรวดเร็ว... คุณแม่อยากจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนคุณพ่อและเซฮุนก็ขอไปค้างที่บ้านเพื่อนพอดี


เขาอยากไปทำให้ลูกหมีแปลกใจจะแย่


ถึงจะจัดการทุกอย่างเสร็จในช่วงเย็นแล้วเซฮุนก็มีเวลาเหลือที่จะเลือกของขวัญสำหรับครอบครัวที่เซฮุนจะขอไปอาศัยในคืนนี้

ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าลูกหมาสีน้ำตาลที่ครั้งนี้ต้องเลิกเลียเขาเหมือนขนมได้แล้ว

แน่นอนว่าเซฮุนไม่ได้บอกจงอินให้รู้แม้จะคุยข้อความกันในโปรแกรมเดิมๆเหมือนทุกวัน


 

เขาเคยอ่านหนังสือมา.... ว่าถ้าหากเราอยู่กับความสุขในวันปีใหม่ เราจะได้รับความสุขตลอดทั้งปี

เซฮุนเลยคิดเอาเองว่า หากเราอยู่กับคนที่ทำให้เรามีความสุข เราจะได้อยู่กับคนที่มอบความสุขนั้นให้เราไปตลอดเช่นกัน

 


ตอนนี้เขาอยากจะทิ้งตัวลงที่ใครซักคน อยากเอากอดของบางคนมาทำให้เบาใจแบ่งเบาเอาความรู้สึกและความคิดแสนสับสนออกไปบ้าง...

 

มีคนเดียวที่เซฮุนนึกถึงตอนนี้


เรียกได้ว่าคิดถึงมากจนยิ้มไม่หยุดเพราะคิดไปว่าจะได้เห็นหน้าตาดีใจของคุณตัวอุ่นของเขา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นเองตลอดทางมานี่เลย

 





 

     บ้านหลังไม่ใหญ่มากแต่ตกแต่งอย่างดีปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา เซฮุนถือของทุกอย่างไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง... ยืนมองบ้านที่แสนอบอุ่น เขาเคยบอกคุณม๊าไปหลายครั้งแล้วว่าจะมาหาบ่อยๆแต่ไม่มีเวลาว่างเลยจนถึงตอนนี้

สูดหายใจลึกๆเพื่อเรียกความกล้าเข้าไปกดกริ่งของบ้านหมี (เซฮุนชอบเรียกมันว่าแบบนั้นเพราะว่ามีลูกหมีและแม่หมีอาศัยอยู่... )

ผ่านไปไม่กี่นาทีก็มีเสียงเหมือนคนจะเดินมาเปิดประตู เวลานี้คงทานอาหารกันอยู่รึเปล่านะ

ขาเรียวสั่นไปมาเพราะอากาศด้านนอกที่หนาวจนเซฮุนจะแข็งเป็นสโนว์แมนที่ตั้งอยู่หน้าบ้านอยู่แล้ว

พ่นลมหายจากทางปากจนเกิดไออุ่นๆออกมา


หนาวจังอ่ะ ;_;


“จ้าๆ มาแล้ว....”

ใบหน้าสวยดูตกใจปนประหลาดใจที่ได้เห็นเด็กที่ตนเอ็นดูยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมถุงพะรุงพะรังเต็มมือ


“ตายจริง! มาได้ไงน่ะลูก ไหนตาลูกหมีบอกว่าเราจะยังไม่กลับไง”

เด็กคนนั้นยิ้มและโค้งหัวให้เธอ ไม่อยากจะบอกเลยว่าใบหน้าน่ารักตอนขึ้นสีแดงเพราะอากาศที่หนาวเย็นนั้นน่ารักน่าเอ็นดูขนาดไหน


“กะว่าจะมาให้แปลกใจเล่นน่ะฮะ คุณม๊า.... ”


“งั้นก็เข้ามาเลยจ้ะ เร็วเข้า ดูสิเนี่ยตัวเย็นไปหมดแล้ว ตายๆ”


เธอรีบพายัยหนู(?)ของเธอเข้าบ้านอย่างเร็วเพราะกลัวจะไม่สบายเอา.... จัดแจงเอาถุงต่างๆวางเอาไว้บนโต๊ะที่ห้องรับแขก สามีของเธอที่หยุดงานในวันหยุดมองแขกผู้มาใหม่เล็กน้อย


“ที่รัก นี่ไงเพื่อนของจงอินที่ม๊าเคยบอก”


“อ้อ เซฮุนสินะ...กินอะไรมารึยัง?”

เซฮุนรีบโค้งทักทายผู้ใหญ่ ดูตกใจนิดหน่อยกับเจ้าของบ้านอีกคนที่เขาไม่ได้มีโอกาสเจอเมื่อคราวก่อน คุณป๊าดูไม่แก่เลยซักนิดหน้าตานี่ก็ถอดแบบกันออกมาจากคุณตัวอุ่นของเขาเกือบหมด ยกเว้นดวงตาที่น่าจะไปเหมือนทางคุณม๊ามากกว่า


“ทาน ทานข้าวมาแล้วครับ”


“...”


“เอ่อ....”

 

“ทำไมทำหน้าดุแบบนั้นล่ะ ป๊า! เดี๋ยวเซฮุนกลัวเอานะ”

 

“ไม่หรอกครับคุณอา...”

อันที่จริงก็แอบเกร็งเพราะคุณป๊าของจงอินดูหน้าตานิ่งกว่าลูกชายเสียอีก... ท่านลดหนังสือพิมพ์ลงและยกยิ้มให้เขาเล็กน้อย

เล็กน้อยจริงๆนะ... คือ ท่านแทบไม่ได้ขยับมุมปากเลย


“คุณอาเหรอ?”


“เอ่อ...”

แถมสายตายังดูดุ ;_;


“เรียกป๊าเหมือนจงอินเถอะ แล้วทำไมนั่งตัวตรงขนาดนั้นล่ะ”


“ก็ คือเซฮุน....”


“ก็ป๊าทำหน้าแบบนี้ไงล่ะ อย่าไปสนใจพ่อหมีคนนี้เลยนะคะเซฮุน ไปหาเจ้าลูกหมีสิ น่าจะอยู่ในห้องนอนตัวเองนั่นล่ะ”


“ครั--


“ป๊าทำหนูกลัวเหรอ?”

คราวนี้เซฮุนที่กำลังจะลุกก็ต้องนั่งลงที่เดิมมองไปที่ใบหน้าขรึมที่ดูกังวล


ท่าทางคิดหนักแบบนั้นทำให้เซฮุนรู้สึกใจชื้นขึ้นมา ดูเหมือนว่าสายตาท่านจะเป็นกังวลกับเรื่องที่คุณม๊าเพิ่งพูดไป


“ถ้ามีขนมให้จะเลิกกลัวป๊ามั้ย? หืม?”

และเซฮุนก็หลุดยิ้มออกมาเพราะท่าทางว่า... ลูกหมีจะได้พ่อหมีมาแม้กระทั่งนิสัย


“เราชอบกินขนมรึเปล่า?”


“ฮะ ชอบครับคุณป๊า”

บ้านนี้ทำให้เขาหายหนาวไปเลย อากาศภายนอกคงทำให้บ้านหมีหลังนี้เย็นลงไม่ได้


“เดี๋ยวม๊าจะเอาขึ้นไปให้แล้วกันนะลูก เอ๋.... ไม่เอา พอคุยอะไรเสร็จแล้วลงมากินด้วยกันข้างล่างดีกว่า เรื่องอะไรม๊าจะให้เจ้าลูกหมีเอาหนูไปเก็บไว้ในห้องคนเดียว”


“คุณ...”


“ตามนั้นนะคะลูก รีบขึ้นไปเร็ว ม๊าจะเตรียมขนมเอาไว้ให้”


“ก็ได้ครับ”

เซฮุนเดินตามทางไปที่ห้องนอนของจงอินตามเจ้าของบ้านแนะนำ ได้ยินเสียงแว่วๆของคนเถียงกันจากด้านล่าง คงเป็นเสียงคุณม๊าที่หันไปพูดใส่คุณป๊าเรื่องหน้าตาที่เป็นมิตร... ไม่ได้มาแค่แป๊บเดียวเอง ทำไมเซฮุนรู้สึกคิดถึงบ้านหลังนี้มากขนาดนี้ก็ไม่รู้...

บ้านที่อบอุ่นเสียจนเซฮุนไม่อยากเป็นคนนอก รู้สึกอยากเป็นลูกอีกคนของคุณม๊าจริงๆ

การตกแต่งอย่างดีบอกความใส่ใจได้แม้กระทั่งรูปภาพศิลปะที่ดูเรียบง่ายแต่เข้ากันกับเครื่องใช้... ถึงจะไม่ได้ใหญ่โตมากมายเท่าบ้านของเซฮุน การตกแต่งที่นี่ทำให้รู้ว่าเจ้าของบ้านไม่ได้ใส่ใจกับขนาดแต่ใส่ใจกับรายละเอียดและความเรียบหรูภายใน ของเก่าๆในบ้านบ่งบอกฐานะของเจ้าของบ้านได้ดี ไม่จำเป็นต้องใหญ่โตให้ใครๆมามองหรือสนใจ ถ้าเทียบกับบ้านของเขายามที่พ่อกับแม่ไม่อยู่ มันดูโล่งและกว้างเกินความจำเป็นไปเสียด้วยซ้ำ แต่บ้านหลังนี้น่าอยู่มากกว่ามาก ดูมีเรื่องราวและความรักอัดแน่นอยู่ที่นี่เต็มไปหมด

 

เดินคิดอะไรมาเรื่อยไม่นานก็ถึงหน้าห้องของคนที่ทำเขาหน้าแดง และสาเหตุไม่ใช่เพราะอากาศมาหลายคืนแล้ว



จะทำอะไรอยู่นะ....



ด้วยความที่อยากทำให้ตกใจเลยเลือกจะเสียมารยาทเข้ามาเงียบๆโดยไม่เคาะประตูก่อน


ห้องนอนของจงอินค่อนข้างมืดมีแค่โคมไฟหัวเตียงสีโทนอุ่นที่เปิดทิ้งเอาไว้


แสงบางเบามาจากหน้าต่างเพียงบานเดียวของห้องที่ตอนนี้เจ้าของห้องก็นั่งทอดสายตาไปด้านนอกนั่นอยู่


เซฮุนค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ๆแผ่นหลังหนาที่ดูแข็งแรง ก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง ห้ามตัวเองไม่ให้พุ่งเข้าไปกอดจงอินเอาไว้ตอนนี้... ดูเหมือนว่าคุณตัวอุ่นของเขาจะฟังเพลงจากมือถือของตัวเอง

ดวงตาทรงเสน่ห์กำลังทอดมองออกไปยังที่ไกลๆ ไม่รู้ว่าจุดที่มองอยู่ที่ไหนในพื้นที่โล่งสีขาวที่หิมะปกคลุม ทั้งแสงที่เข้ามา ดวงตา ใบหน้า ร่างกาย.... ทุกอย่างตอนนี้ดูดีจัง


เป็นภาพที่เขาอยากดูอีกเรื่อยๆ 



  จงอินดูเหมือนงานศิลปะยิ่งกว่าภาพวาดที่เขาเคยเห็นเสียอีก



เสียงถอนหายใจของอีกคนทำให้เซฮุนประหลาดใจ


จงอินไม่ได้กดเลื่อนเพลงในลิสแต่กดเพื่อเช็คหน้าจอของตัวเองแล้วก็ปิดมันไป... นี่เราไม่ได้ตอบข้อความของจงอินกี่ข้อความแล้วเนี่ย?

“ไปไหนของเขา...เด็กประหลาดนี่”

“...”

“ไม่รู้เหรอว่าเป็นห่วง”

“...”


พรึบ!


“อ้ะ?”

เซฮุนยังเลือกให้วิธีเด็กๆทั้งที่โดนจงอินว่ามาหลายครั้งต่อ เอี้ยวตัวไปมองอีกคนที่โดนปิดตาเอาไว้ ครั้งนี้ดูไม่ตกใจอีกแล้ว...


“ม๊า?”


“...”

เขายิ้มแต่ไม่ตอบกลับไป

มืออุ่นๆของอีกคนค่อยๆจับมือของเขาเอาไว้เหมือนจะพิจารณา



อยากกอดจัง...



“ทายไม่ถูกจริงๆเหรอ?”


“ย๊า!

และเซฮุนก็กอดจริงๆ ไม่สนด้วยจงอินจะรู้รึยังว่าเป็นเขา


“โอเซฮุน ใครอนุญาตให้กอด”


“เราอนุญาตตัวเอง”


“งั้นเหรอ”


“ใช่สิ...”


“ไหนบอกเหตุผลดีๆมาซักข้อสิ”


“ก็เราหนาว”


“ไม่”


“ก็... จงอินอยู่คนเดียวเหงาไง”


“ไม่ได้เหงา”


“งื้อออออ”

เอาคางตัวเองพักตรงไหล่แล้วยังไม่ยอมปล่อยอ้อมกอดออก


“ไหน เด็กดื้อคนไหนไม่ยอมรับโทรศัพท์ ฮึ! บอกว่าจะกลับพรุ่งนี้ด้วย ปล่อยเลย”


“จงอินอ่า...”


“ปล่อย”

เด็กขี้หนาวอมลมจนแก้มป่อง ... หมีขั้วโลกนี่เย็นชาเกินไปแล้ว คนเขาอุตส่าห์มาทำให้แปลกใจ อยากมาอยู่ด้วยเร็วๆ




“ก็เราคิดถึงจงอินนี่”


ไม่ได้รู้เลยว่าคนที่ถูกกอดอยู่ตอนนี้ยิ้มจนเมื่อยแก้มขนาดไหน



“คิดถึงแค่ไหน?”



“...”


“มากมั้ย?



 



“เท่าโลกเลย”

 




“ก็เท่านั้น...”

 จงอินพลิกตัวกดอีกคนลงบนโซฟาตัวยาวที่ตัวเองนั่งอยู่ ถึงอีกคนจะดิ้นแต่ก็เอาแขนนี่กักเอาไว้ได้

ดวงตาของเขากำลังมองหน้าเด็กดื้อนี่ชัดๆ.... มองให้รู้ว่านี่คือเรื่องจริง 

อยากจะกอดแน่นๆเหมือนกับคำของม๊า...พอเซฮุนอยู่ห่างเขา เหมือนกับความสุขที่ทำตัวคล้ายผีเสื้อ 

จงอินอยากจะกอดเอาไว้แน่นๆ




ไม่ได้เห็นหน้ากันกี่วันแล้วนะ...”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยสายตาอ่อนโยนจนเซฮุนใจสั่น



“โลกนี่... ขนาดแค่ไหนกันเชียว”


“จงอินอ่ะ!


“ทำไมล่ะ?”


“แกล้งเรา”

พูดไปอย่างนั้น เซฮุนไม่ได้โกรธเลย หัวเราะไปกับจงอินด้วยซ้ำ.... พอเขายิ้มจงอินก็ยิ้มตาม


พอเขายกมือทั้งสองข้างขึ้นเหมือนขออ้อมกอด จงอินก็หัวเราะเบาๆออกมา


“กอดกัน”


“หึ ไอ้เด็กขี้อ้อน”

เขาซึมซับเอาความอบอุ่นที่มากับกอดของจงอินเอาไว้... หลับตาและโอบกอดอีกคนเอาไว้แน่นพอกัน


ความคิดถึงนี่รุนแรงจัง ...


“คิดถึงเรามั้ย?”


“ยังจะถามอีก...”

ทำให้อยากร้องไห้ไปพร้อมๆกับตอนที่ตัวเองยิ้มอย่างมีความสุข อยากอยู่ด้วยขนาดนี้เลยเหรอ กลิ่นเย็นๆของจงอินที่เขาไม่ได้อยู่ใกล้มานานลอยอยู่รอบตัวเขาเต็มไปหมด

เสียงหายใจของเราไม่ได้น่ารำคาญเลย ความเงียบที่น่าฟังนี้ทำให้เราทั้งสองคนยิ้มให้ความสุขที่อยู่ด้วยกัน



เสียงหัวใจก็ย้ำให้รู้ว่าจริงๆแล้ว เราอาจจะทนอยู่ห่างๆกันมากกว่านี้ไม่ได้อีก



 

จงอินตัวโตเกินไป ....

 


โตจนเขาเอาไปเก็บไว้ไหนไม่ได้อีก

 

 

อ้อมกอดถูกคลายออกจากกันเหลือระยะห่างให้สายตาได้ทำงานก่อนใบหน้าของจงอินค่อยๆใกล้เข้ามาจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่กระทบใบหน้าเขา....


และเปลือกตาที่กำลังไม่ไหว

หลับลงอย่างเต็มใจ

 




“ลูกหมี!!! ลงมากันได้แล้ว อย่ายึดหนูเซฮุนเอาไว้คนเดียว”

 

และเราก็ลืมตาโพล่งด้วยความตกใจ จงอินลุกจากตัวเขาไปนั่งอยู่ที่ปลายเตียง

 

ก่อนเสียงหัวเราะจะตามมาเมื่อรู้ว่าเป็นแค่เสียงของคุณม๊าไม่ได้มีใครขึ้นมาด้านบน


“หัวเราะอะไรเล่า”


“แล้วหัวเราะตามทำไม หื้ม?”

เซฮุนไม่ได้ตอบอะไรออกไป ไม่ไหวเลยได้แค่ส่งยิ้มไปให้.... ไม่อยากจะหันไปมองสายตาแพรวพราวที่มักจะเห็นตอนที่จงอินจูบเขาเสร็จและมันไม่ดีต่อใจเขาเลยซักนิด


การเม้มปากนั่นอีก....


ใจเราบางกว่ากระดาษแล้วนะตอนนี้



“ต่อมั้ย?”

มันพร้อมจะปลิวไปทุกเมื่อเลยจงอิน... แค่ลมหายใจที่รดลงมาที่แก้มอีกครั้งก็แรงให้มันปลิวว่อนไปไกล

 

 



 

“หน้าแดงจังนะคะลูก”

สายตาล้อเลียนขอคุณม๊าส่งมาขณะเข้ามาจับแก้มที่ร้อนผ่าวของเขา เสียงที่ตั้งใจจะหัวเราะกลบเกลื่อนถูกฝั่งแน่นอยู่ในลำคอจนไม่รู้จะทำตัวยังไงดีได้แค่ยกมือขึ้นอย่างเก้อเขิน...


“ว๊าย ตาลูกหมี!

จงอินเข้าไปจี้เอวคนเป็นแม่จนโดนตีแขนกลับมา

แต่ก็ยังยิ้มออกมาบางๆมานั่งข้างๆเขา


“เนียนเชียวน้า คุณลูก...”


“หน้าเซฮุนจะระเบิดอยู่แล้วม๊า เลิกแซวเถอะครับ”


“ก็ได้ ม๊าอบเค้กให้ให้หนูเลยนะลูก เดี๋ยวไปเอาแป๊บเดียวนะคะ”


“ครับคุณม๊า”

กะจะหันไปขอบคุณคุณตัวอุ่นที่ช่วยเอาไว้อยู่แล้วเชียว ถ้าไม่ติดว่ามือที่ใหญ่กว่าเขาคว้าเอามือของเซฮุนเขาไปจับไว้กับมือตัวเอง


“อะไร”


และไม่สนใจสายตาคาดโทษของเขาเลยซักนิด


“เดี๋ยวหนาวไง”


เกินไปแล้วจงอิน... เกินไปแล้วนะ ;_;

เราจะบอกให้เลยว่าหน้าเราร้อนขนาดที่ว่าหิมะตกใส่ก็ละลายเลยแล้ว!

“เดี๋ยวคุณม๊า...”


“มาแล้วจ้าเด็กๆ หิวกันมั้ย?”

แต่ไม่ทันจะได้พูดต่อคุณม๊าก็มาพร้อมกับเค้กกลิ่นหอมน่ากิน


เค้กช่วยเอาไว้นะ


พูดแบบไร้เสียงขณะที่คุณม๊ากำลังเตรียมจัดเค้กไปให้พ่อหมีที่นั่งอยู่หน้าทีวี

 

“อันนี้ก็ของหนูนะจ้ะ คุณป๊าฝากให้เอามาให้”


“อ้ะ ขอบคุณฮะ”

มีขนมเป็นห่อเอาไว้ด้วย... มีแต่ของน่ากินเต็มทั้งโต๊ะ นึกขอบคุณความใจดีของคุณป๊าไปด้วยต่อให้ท่านไม่ได้เอามาให้ด้วยตัวเอง

 

หันไปตอบคุณม๊าแป๊บเดียว แค่แป๊บเดียวจริงๆเผลอปล่อยให้นิ้วทั้งหมดของมือหนาแทรกเข้ามาประสานกับมือของตัวเอง....


งั้นเหรอ

ยังมามองเขาแบบนี้อีก..........

ลูกหมีนั่งตาใสทำเป็นไม่รู้เรื่องกับมือที่จับกันเอาไว้ที่ใต้โต๊ะ


“ม๊าเอานี่ไปให้พ่อหมีก่อนนะ เดี๋ยวจะมานั่งคุยด้วยนะคะเซฮุน”


“...”


“ยิ้มอะไรนักหนาตาลูกหมีนี่จริงๆ อย่าแกล้งหนูเซฮุนของม๊าล่ะ”


“ใครจะไปแกล้งล่ะครับม๊า...”


“...”


“ใช่มั้ย?เซฮุน”

 

ยังจะมายิ้มมุมปากให้อีก ! คุณตัวอุ่นจะทำให้หน้าร้อนจนไอจะพุ่งออกมาได้แบบนี้ไม่ไหวนะ

 

หน้ายุ่งหมดแล้ว....

เรายังคงสื่อสารกันด้วยคำพูดที่ไร้เสียงออกมา


เพราะอะไรล่ะ


เพราะหน้าแดงๆของนายเหรอ เด็กประหลาด?

เค้กตรงหน้าคงคิดว่าโดนโกรธแน่เพราะเขากินมันไปด้วยหน้ายุ่งๆแบบนี้ จะเอามืออีกข้างออกมาจงอินก็ดึงเอาไว้อย่างนั้น

 


 

 

     เซฮุนมาที่นี่แค่สองครั้งและเขาไม่รู้เลยว่าในห้องของจงอินจะมีระเบียงยื่นออกไปด้วย... เจ้าของห้องบอกว่าคุณป๊าสร้างมันเอาไว้แต่ไม่ใช่ระเบียงที่ทางเข้าไปเพราะกลัวลูกชายจะปีนซนและตกลงไปจากชั้นสองของบ้านตอนเด็กๆ แต่พอโตขึ้นจงอินก็ต้องแอบปีนจากหน้าต่างออกไปถ้าอยากออกไปที่ระเบียงห้องของตัวเอง ซึ่งคนอาศัยมานอนแบบเขาคิดว่ามันก็อันตรายไม่ใช่เหรอ... (?)


“ออกไปได้จริงๆเหรอจงอิน?”


“ได้สิ เดี๋ยวเอาผ่าห่มออกไปให้ก่อนแล้วค่อยปีนตามมานะ”


“อืม”


“เคยบอกว่าปีนเก่งนี่ ไม่ต้องกลัวหรอกน่า”

จงอินขนของออกไปก่อน หน้าต่างมันบานไม่ได้ใหญ่มากจงอินเลยโยนของต่างๆในมือไว้ที่ระเบียง แล้วถึงปีนออกไป...

พอเซฮุนปีนออกมาบ้างก็เจอระเบียงแคบประมาณหนึ่งแต่วิวที่น่ามองสะกดเขาเอาไว้


แสงของเมื่อเหลือเพียงเล็กน้อย... ทิศทางด้านนี้มีท้องฟ้าที่สวยเพราะดาวที่ประดับตกแต่งจนเกือบเต็มพื้นที่... ดีจังที่ที่คนอาศัยอยู่น้อย ธรรมชาติก็มีอยู่มาก


“ทางนี้มันหันออกจากเมืองน่ะเราจะมองเห็นดาวได้ถ้าเป็นช่วงเวลานี้”

หันไปส่งยิ้มให้จงอินที่กำลังจัดที่นั่งให้กับเขา และคิดว่าอีกคนเตรียมผ้าห่มมาเผื่อเขามากกว่าหนึ่งผืน

 

“มานั่งนี่สิ”


เซฮุนนั่งลงข้างๆจงอินตามที่อีกคนบอก


“เหนื่อยจังเลย...”


“ใครบอกให้ม๊ากักตัวเอาไว้นานขนาดนั้นล่ะ”

หัวเราะออกมาหน่อยๆ จริงๆเซฮุนชอบนะการได้นั่งคุยกับคุณม๊าได้เห็นสงครามขนาดย่อมๆของจงอินกับม๊าของตัวเองโดยมีคุณป๊าที่นั่งไม่ออกความเห็นใดๆอยู่ข้างๆ

ได้หัวเราะออกมาเต็มที่


“สวยโน๊ะ....”


“หน้าหนาวจะเห็นดาวชัดที่สุด”


“แต่มันก็หนาวจริงๆนั่นแหละ”

เซฮุนงุ่ยปากอย่างเคยตัว


“เราไม่ชอบหน้าหนาวเลย”


ผ้าห่มหนึ่งผืนถูกดึงเข้าหาตัวเอง ... หน้าหนาวแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีที่เซฮุนจะมานั่งอยู่ข้างนอกในตอนกลางคืนอย่างนี้ แต่จงอินคงรู้ว่ามีหลังคายื่นออกไปด้านนอกพอจะปกป้องเราเอาไว้ได้

และนั่งอยู่ข้างๆจงอินก็ไม่หนาวเท่าไหร่นัก


“สิ่งที่เราไม่ชอบ บางทีมันก็มีเรื่องดีซ่อนอยู่นะ เซฮุน”

มองตามจงอินที่เอี้ยวตัวไปหยิบผ้าห่มอีกผืนมาคลุมให้เด็กขี้หนาวแบบเขาเอาไว้จนตัวเริ่มหนา


“หน้าหนาวท้องฟ้าจะมืด”


“มันน่ากลัวออก”


“แต่ดวงดาวจะสวยที่สุด กลุ่มดาวต่างๆมักปรากฏขึ้น... บางทีก็มีฝนดาวตก”


“จงอินชอบดูดาวเหรอ?”

“อืม มันเหมือนมีความหวังอยู่บนนั้น... บนท้องฟ้ามืดขนาดนี้ก็ยังมีแสงเล็กๆลอดออกมาได้ แถมยังส่องประกายสวยอีก ในเวลาที่เราหมดหวังก็จะคิดว่ามันจะมีความหวังเล็กๆซ่อนอยู่เสมอ มันต้องมีทางออก”


“...”


“หน้าหนาวก็มีดีนะ”


“เราก็ยังไม่ชอบอยู่ดี”


“แล้วให้ของขวัญเป็นเสื้อกันหนาว?”


“ก็จงอินจะใส่ได้แค่ในฤดูนี้นี่ เราเดาว่าจงอินต้องมีเสื้อกันหนาวในตู้น้อยมากแน่เลย”


“ก็จริง... นี่ไม่ได้ซื้อมาเป็นคู่หรอกนะ ใช่มั้ย?”


“ไม่ใช่ซักหน่อย”

 

“งั้นเหรอ”

เซฮุนซื้อของขวัญให้ทุกคนในบ้านหมี ผ้าพันคอสีสวยให้กับคุณม๊า... และเขาซื้อมันมาเป็นคู่กับคุณป๊าเพราะไม่รู้ว่าท่านจะขี้ร้อนรึเปล่า

เจ้าลูกหมาขนสีน้ำตาลที่ทำเขาเปลืองพลังงานกับการเล่นด้วยทุกครั้งที่เจอได้ขนมเค้กสำหรับน้องหมาโดยเฉพาะ พี่คนขายบอกว่าสุนัขจะได้กลิ่นและชอบมันมากๆเมื่อได้กินมัน

แต่เขาไม่เข้าใจ ... มันก็ยังกระโจนมาเลียเขาอยู่ดี

ส่วนจงอินเป็นคนสุดท้าย... ที่จริงจะบอกแบบนั้นก็ไม่จริงซะทีเดียว เซฮุนมีเสื้อแบบนี้อยู่ตัวนึงเป็นสีขาวและเขาชอบมันเอามากๆ พอไปเจออีกตัวที่เหมือนกันเป็นสีดำก็ซื้อมาเลย คิดว่าอยากจะเห็นจงอินใส่เสื้อแบบนี้กับเขาซักครั้งในฤดูหนาวนี้

แต่อย่าบอกจงอินนะ


“แล้วไหนของขวัญเราล่ะ?”


“ก็ไม่ได้บอกว่าจะกลับมาวันนี้ ยังไม่ครบ...”


“ไม่ครบ?”


“เอาไปอย่างนึงก่อนได้มั้ย?”

มือบางถูกยกขึ้นปิดปากตัวเองไว้ทั้งสองข้างหัวทุยยังส่ายไปมาปฎิเสธอย่างเต็มที่

เรียกเสียงหัวเราะน้อยๆของจงอินได้


“ไม่ใช่”


อ่าว ก็เขานึกว่าจงอินจะทำเหมือนเมื่อค่ำนี่

ไม่ใช่เหรอ


“รอนี่นะ”


“อืม”



พรึบ!


จงอินลุกไปและปีนกลับเข้าไปในห้องนอน



เด็กขี้หนาวเหม่อมองไปยังดาวบนท้องฟ้าที่ยังคงส่องแสงเป็นประกาย ดวงดาวที่เป็นเหมือนความหวังอย่างที่จงอินบอก... คิดไปถึงคำที่พ่อบอกเขาก่อนที่ลู่หานจะเข้าผ่าตัด ถ้าเรียนจบแล้ว ก็มาต่อมหาลัยที่นี่นะเซฮุน พ่อปรึกษากับแม่แล้ว เราจะได้อยู่ด้วยกัน

อยากจะถอนหายอีกแล้ว ถึงตอนนี้เซฮุนจะปฎิเสธเสียงแข็งว่าไม่ยอมยังไง เขาก็ไม่รู้ว่าในอนาคตพ่อเขาจะใช้วิธีไหนเพื่อให้เซฮุนไปอยู่ที่จีนด้วย

แต่ตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาที่จะมาเครียดกับอะไร เขาอยากยิ้มเยอะๆเพราะมีคนบอกว่าเห็นรอยยิ้มเขาแล้วอยากจะยิ้มตาม


“มาแล้ว”

และพอนั่งอยู่ข้างๆจงอินแบบนี้เขาก็ไม่ต้องกลัวอะไรที่มันยังไม่เกิดขึ้น


“หลับตาแป๊บสิ”

และยอมทำตามอย่างว่าง่ายไม่ว่าอีกคนจะทำอะไร

เซฮุนได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นหูดังอยู่ครู่หนึ่ง


“ลืมตาได้”

และลืมตาขึ้นทันเห็นแสงสว่าง วาบ


ตุ้ม! ฟี้วว ตุ้ม!

ตกใจเสียงที่ดังขึ้นและลำแสงที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าแตกออกเป็นดวงไฟลูกเล็กเป็นวง

คนที่ถือพลุอยู่หันมายิ้มให้เขา และเรียกให้ดูภาพตรงหน้าด้วยกัน


“มันอาจจะไม่สวยอย่างพลุใหญ่ๆ แต่ก็อยากจะดูด้วยกันที่นี่”


“อื้ม”


“สวัสดีปีใหม่เซฮุน.... ถึงมันจะเลยมาแล้วก็เถอะ”


“จงอิน...”


“เป็นอะไรไป... เอาไปจุดเลยไปเด็กขี้แย อย่ามาน้ำตาคลอแถวนี้นะ”

 

“จงอิน... ที่นี่พลุสวยมากๆเลยนะ”

“เราอยากดูกับจงอินจัง”

 

 

คนปากไม่ตรงกับใจเหมือนกันนั่นแหละ! พยายามจะไม่ให้มันไหลแล้วแต่จงอินก็เอานิ้วมาเกลี่ยให้อีก....

 

“อยากจุดมั้ย? จะให้ถ้าหยุดทำตาแดงๆแบบนี้”


“ก็เรา...”


“ไม่ดีเลย ไม่ว่ามันจะออกมาเพราะเหตุผลอะไร มันไม่เคยน่ายินดีสำหรับฉัน”

เขาพยักหน้าตอบรับ จงอินถึงเบาใจเอื้อมมือนั้นมาขยี้ผมเขาจนฟูแทน

จงอินอยู่ตรงนี้....และเขาไม่ควรจะทำให้จงอินคิดมาก


พวกเรานั่งดูพลุที่จุดเอง หัวเราะออกมาบ้างตอนที่เขาตกใจก่อนที่สะเก็ดไฟจะออกมา เล่นเอาเหนื่อยกว่าจะดูพวกมันระเบิดตัวเองจนครบ

จนตอนนี้เขาเองเริ่มจะง่วง....ไม่รู้จงอินรอดูอะไรในวันนี้แต่อีกคนอยากให้เขาอยู่รอดูด้วยกันอีก


“ดาวสวยนะ ยิ่งดึกยิ่งสวย...”


“เสียงดูง่วงๆ”


“ก็เราง่วงอ่ะ....”

จงอินวาดแขนออกเมื่อตัวเขาแทรกตัวเข้าไปจนหัวหนุนเข้ากับตักแข็งๆของคุณตัวอุ่น


“อ้อนอีกแล้วนะ”


“เราเปล่านะ เราก็แค่ง่วง”


“ตามใจ”

ทำไมตอนนั้นเซฮุนเรียกจงอินว่าหมีขั้วโลกไปได้นะ

อีกคนกำลังจัดผ้าห่มบนร่างกายเขาให้ดีๆ ก่อนจะจับเอามือตัวเองแนบลงมาที่แก้มของเขา... ให้ความร้อนค่อยๆซึมเข้ามาเหมือนความอบอุ่นที่ค่อยๆแทรกแทนที่อากาศ

มองต่ำลงมาด้วยสายตาที่อบอุ่นได้ขนาดนี้...


จงอินเปลี่ยนไปมาก หรือเขาเองรู้จักอีกคนมากขึ้นกันนะ


“ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงไม่มีอะไรเราค่อยเข้าไปนอนด้านในกันนะ”


“อืม จงอินรออะไรอยู่เหรอ?”


“มองท้องฟ้าเอาไว้แล้วกัน”

ตักของจงอินแข็ง... แต่ก็อุ่นมากๆ เราสองคนมองไปที่ท้องฟ้าเหมือนกันแต่เซฮุนชอบที่จะอยู่ตรงนี้นะ เขาได้เห็นท้องฟ้ากับคุณตัวอุ่นได้พร้อมๆกัน

ได้เห็นใบหน้าจงอินจากมุมนี้ด้วย


“โอ๊ะ!

เขาชี้ไปที่แสงเล็กๆเป็นทางยาวและตกลงอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้า

สิ่งที่เรียกกันว่าดาวตก


“ทำไงดี เราขอพรไม่ทันอ่ะ”


“เดี๋ยวก็มาอีกน่า... ตั้งใจดูนะ”


“ทำไมจงอินรู้ นี่เรารอดาวตกกันอยู่เหรอ?”


“อืม”

ไม่ได้ความอะไรไปมากกว่านั้น ... แอบคิดว่าความโรแมนติกสำหรับเซฮุนคงเป็นความใส่ใจแบบนี้


“นายจะขออะไร”

“...”

“ว่าไง”



มองใบหน้าคมที่อยู่ใกล้ๆแล้วยิ้มให้ ความหวังของเขาคือการได้อยู่กับจงอินนานๆ และวันนี้เขาก็จะขอแบบนั้นอีก


“ไม่บอก”


“นั่น!

และคราวนี้เซฮุนประสานมืออธิฐานได้ทัน เขานึกถึงคำขอของตัวเองอย่างแน่วแน่....


“จะไม่บอกจริงๆเหรอ...”


“ไม่อ่ะ ความลับ”


“ได้”

จงอินเกือบจะให้เรากลับไปนอนแล้ว แต่เซฮุนอยากนอนอยู่ตรงนี้อีกหน่อย อยากอยู่บนตักที่อุ่นที่สุดในโลก มองดวงดาวค่อยๆหล่นลงเป็นแสงสีขาว มองดูมันค่อยๆตกลงอย่างสวยงาม.... คิดเรื่องราวที่มีความสุขของตัวเอง


“จงอินนา....”


“หื้ม?”


"สวัสดีปีใหม่เหมือนกันนะ"


และนอนมองหน้าจงอินอยู่แบบนี้อีกหน่อย

อยู่ในที่ที่มีแค่เราสองคนเหมือนกับที่ม้านั่งใต้คุณต้นไม้ใหญ่

และมีมืออบอุ่นของจงอินจับมือเขาเอาไว้แบบนี้


 

 

 

จงอินมองใบหน้ายามหลับของเด็กประหลาด จัดผ้าห่มให้อย่างเบามือเพราะกลัวว่าอีกคนจะตื่นขึ้นมาและไม่สบายตัว เซฮุนห่มผ้าห่มหนาและแก้มแนบลงกับตักเขา จงอินถอดเสื้อกันหนาวแล้วค่อยๆม้วนก่อนสอดมันเข้าไปให้หนุนให้แก้มใส

อีกคนดูหลับสบายมากขึ้นเพราะผ้านุ่มๆ



“นายกังวลเรื่องอะไรเหรอเซฮุน....”

เกลี่ยปอยผมหน้าที่เริ่มยาวแล้วของอีกคน เราไม่ได้เจอกันเกือบอาทิตย์แล้ว....แต่ใบหน้านั้นยังคงเหมือนเดิม ความรู้สึกที่เขามีต่อเซฮุนก็เช่นกัน ทำไมจะไม่รู้ว่าสายตาคู่สวยมีบางอย่างติดค้างเหมือนความคิดที่เขาไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรที่น่ากังวลใจ



“ฉันอยู่นี่นะ เผื่อนายจะลืม... และจะไม่ปล่อยมือนี้ด้วย”

ในจังหวะที่หันกลับไปดวงดาวที่ตกลงมาที่จงอินคาดว่าจะหมดลงแล้วก็เกิดขึ้น เขาหลับตาและลองอธิฐานดูซักครั้ง....


และลืมตากลับมามองที่เด็กขี้หนาวของเขา


อะไรที่เซฮุนกังวล ผมขอให้มันไม่เกิดขึ้นนะครับ

แค่ห่างกันไม่กี่วันยังนานมากขนาดนี้สำหรับเขา ตอนที่เจอหน้าเซฮุนที่เขาคิดถึงอยู่ก็อดจะกอดแน่นๆและซึมซับความโหยหากันเอาไว้ไม่ได้



“ฝันดีนะ เซฮุนนา...”

เขาเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนจะก้มลงไปจุมพิตที่แก้มใสช้าๆ

และเลื่อนขึ้นมาที่หน้าผากอีกครั้ง...


เหมือนคนหลับจะรู้ตัวและบ่นงึมงำราวกับคนละเมอ เป็นเด็กที่น่ารักและประหลาดในเวลาเดียวกัน เป็นคนเดียวที่จงอินอยากจะให้มั่นใจ และปกป้อง





คนเดียวที่พร้อมยอมยกให้ทุกๆอย่าง











รวมทั้งหัวใจของเขาด้วย






 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่21 เล่มที่16 

 

ดวงดาวที่เป็นเหมือนความหวังของผม.... 

คำขอของเด็กคนนี้อาจจะซ้ำซากไปหน่อย แต่เซฮุนก็ยังจะขอแบบนั้นอยู่ดี

ขอให้เขา... มีคุณตัวอุ่นตลอดไป

 




 






ขอบคุณเพลง Lost Stars

เวลาที่รู้สึกว่าไม่มีความหวังแล้วตัวเราจะเป็นคนที่ทำให้มันมีความหวังหรือความเป็นไปได้ขึ้นมาล่ะ คล้ายๆเนื้อเพลงและความคิดของจงอินในเรื่อง ดาวมักจะมีแสงสว่างออกมาเสมอ 

ขนาดนี้ก็ขอเค้าเป็นแฟนเถอะแก... แบบ จะรอโอกาสเมื่อไหร่คริสมาสต์?ปีใหม่? ผ่านไปหมดละ
ทิ้งความกังวลใจไว้ให้เล็กน้อย 


ชอบจังบรรยากาศตอนสองคนนี้อยู่ด้วยกัน มีดาว มีผ้าห่ม มีตักหมี มันแบบ...... เขินมากกกกก แต่งไปพักหายใจไป ไม่ไหวๆ >_< ให้สำลักความหวานตายไปเลย กอดกันแน่นๆ บทหน้าก็ยังหวานอยู่น้ารอๆ

ตอนแรกจะเอามาลงพรุ่งนี้ แต่เราว่าอาจจะยุ่งเพราะเป็นวันเกิดต้องทำอะไรหลายอย่าง ก็เลยลงวันนี้แทน

นี่เอาปกมาอวดด้วยจ้าาา
ยังไม่เสร็จนะ แค่ลองเอาภาพปกมาใส่ให้ดูเฉยๆ ปกจริงจะสวยกว่านี้แน่นอนจ้านี่ซัก30%ได้มั้ง มีอะไรต้องใส่อีกเยอะแยะ



วาดโดย พี่เซียนลามกblueharo21 นะคะ

เราชอบบบบแต่ปกยังไม่เสร็จน้าเราไม่ได้ทำเองฝากเพื่อนทำต่อเพราะนี่ใช้โปรแกรมอะไรไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่ 
(ดูได้จากการวางแบบให้ดูได้TT กากมาก) จะเอามาอัพเดตให้เรื่อยๆจ้า


ในเล่มจะมีอะไรบ้าง ?
หนึ่งเล่มจะประกอบไปด้วย (ประมาณ400หน้าอัพ)
1 บทนำ-บทจบ
2 ตอนพิเศษ ของไคฮุน3บท ชานแบค1 และคริสลู่1 เพราะงั้นจะได้ตอนพิเศษทั้งหมด5ตอน
3 ที่คั่นหนังสือที่ออกแบบเองรับรองความน่ารัก
4 โปสการ์ด เป็นแฟนอารตและออกแบบ น่าจะ2ใบนะ
5 มีรูปประกอบน่ารักๆ ตอนขั้นบททุกบทเลย


ค่าเสียหายอยู่ระหว่าง 350 - 380 บาท (แพงไปมั้ย TT เราจะตั้งใจทำให้ดี)

ที่ราคาสูงเพราะว่าการสั่งต่ำกว่าขั้นต่ำของโรงพิมพ์(คือ20เล่ม) ราคาจะสูงขึ้นเยอะเลย
ราคาจะมีการเปลี่ยนแปลงได้นะคะ  ถ้าเกินจำนวน เพราะเรายังไม่เปิดจอง ให้เวลาเก็บตังเพราะเราก็จะไปคอนเช่นกัน 
จะเริ่มเปิดจองตั้งแต่วันที่15กันยาประมาณเดือนนึง(หยอดกระปุกเข้า)
แลดูรีบโน๊ะทำก่อนควักตังก่อนเลย เพราะว่าเปิดเทอมเราจะไม่ค่อยมีเวลาอ่ะ ไหนจะแป๊บๆสอบมิดเทอมอีกอ่านหนังสืออีก ยุ่งมากจริงๆตอนนั้น เลยค่อยๆทำไป อยากให้ออกมาดีตรงแบบที่เราอยากได้น่ะคะ ไหนๆก็จะทำแล้ว อยากให้เวลากับเล่มรักเรื่องนี้มาก

รบกวนเข้าไปทำแบบสอบถามในนี้หน่อยนะคะ


^
^
^
นิสนึงน้าาาา กราบงามๆ จะมาอัพเดทราคาอีกที อาจจะถูกกว่าเดิม ^^


มาเม้นกันว่าเขินกันมั้ยยยย เม้นซักนิดไรต์จะได้มีกำลังใจโน๊ะ


เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ




#เซฮุนขี้หนาว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #933 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:27
    ขอให้เซฮุนมีคุณตัวอุ่นตลอดไป
    #933
    0
  2. #908 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 15:24
    น่ารักมากๆเลยยยยย
    #908
    0
  3. #869 Padcha.a (@padcha01) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 09:51
    จงอินน่ารักมากๆ ขอพรให้เซฮุนด้วย รักเค้ามากใช่มั้ย ฮือออ น่ารัก มันอบอุ่นละมุนมากๆเลย ;///;
    #869
    0
  4. #852 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 14:04
    ทำไมเค้าน่ารักกันแบบนี้คะเขินวนไปค่ะอย่าให้เค้าต้องเเยกจากกันเลยTT
    #852
    0
  5. #805 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 00:41
    เห็นแต่ความรักเต็มไปหมดเลยยย
    #805
    0
  6. #746 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 20:36
    มีแต่สีชมพูอบอวลไปหมด
    งื้ออออ มันดี ขอชมอีกครั้งนะ มันละมุนจริงๆ ฟิคเรื่องนี้
    อบอุ่น -/////-
    #746
    0
  7. #694 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:57
    จงอินขอพรได้น่ารักจัง
    #694
    0
  8. #634 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 21:58
    น่ารัก ไม่อยากเห็นเขาห่างกันเลยยยย ขอให้พรดาวตกเป็นจริงนะ
    #634
    0
  9. #566 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 01:50
    รักคุณหมีจังเลย
    #566
    0
  10. #523 yuisehunn (@yuisehunn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 20:35
    อยากได้มากเลยค่ะ จะเอาเเน่ๆ
    #523
    0
  11. #498 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 02:36
    จงอินใส่ใจดีจรืงๆเลยน้า รู้ด้วยว่าเด็กประหลาดมีเรื่องไม่สบายใจเข้าให้แล้ว นี่รักเค้ามากใช่มั้ยละ รักเค้าก็รีบๆบอกสิ บอกไปเลยยยยย แงงงงอยากให้ถึง20เล่มนะคะเพราะเราก็อยากจะเก็บเล่มไว้เหมือนกัลลล
    #498
    0
  12. #452 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 20:57
    อย่าแยกกันเลยนะ
    #452
    0
  13. #426 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 23:47
    ขอให้คำขอเป็นจริงนะ
    #426
    0
  14. #425 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 09:27
    อ่านทีไร อบอุ่นทุกทีเลย
    #425
    0
  15. #421 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 12:22
    เราชอบความคิดของคุณตัวอุ่นมากๆเลย มันสื่อได้เลยว่าคนคนหนึ่งจะรักและปกป้องอีกคนได้ขนาดไหน ซึ่งมันคงสะท้อนออกมาจากจินตนาการและความคิดของคนเขียน อยากจะบอกว่าชื่นชมมากๆเลยนะคะ เราชอบความคิดคุณจัง เวลาที่รู้สึกว่าใจเราไม่ไหวแล้ว รู้ไหม เราคิดถึงคุณตัวอุ่นในงานของคุณนะคะ มันทำให้เราดีขึ้นอย่างน่าประหลาด ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
    #421
    0
  16. #420 eeLf (@eeLf) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 07:17
    เขินน>< เป็นแฟนกันซัดทีคุณตัวอุ่นรออะไร้เนี่ยยย อย่าไปจีนเลยนะฮุนแต่ถ้าไปจริงๆคุณตัวอุ่นต้องตามไปนะ>< อัพเร็วๆนะคะไรท์ชอบมากๆงื้ออ>< อ่านวนหลายรอบมากอ่า:) รอซื้อหนังสืออยู่นะคะไรท์><
    #420
    0
  17. #419 Bchumpradit (@Bchumpradit) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 06:38
    อบอุ่นจริงๆๆคนตัวอุ่น
    #419
    0
  18. #418 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 01:33
    อยากให้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปเลย ;-;)) อยากให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ๆ
    #418
    0
  19. #417 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 00:20
    ละมุนนน
    #417
    0
  20. #416 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 22:06
    ไม่ค่อยเขิน แต่มีความสุขมากกกกที่สองคนได้เจอกัน ได้ใช้เวลาด้วยกัน ไม่อยากให้มีอะไรทำให้ต้องจากกันเลย อยากให้คำขอของคุณหมีกับเด็กประหลาดเป็นความจริงนะ
    #416
    0
  21. #415 d-dani (@d-dani) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 21:30
    งือออออ..อบอุ่นจัง ขอให้คำขอของเซฮุนเป็นจริงนะ
    #415
    0
  22. #414 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 21:05
    โรแมนติกมาเลยค่ะคุณตัวอุ่นนนน ไม่อยากให้เซฮุนไปอยู่จีนเลยอ่ะ พาลู่หานมาอยู่ด้วยกันแทนไม่ได้หรอ? ฮืออออออ T^T
    #414
    0
  23. วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:35
    ขอให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา อย่าต้มมาม่านะ... เลาจะวิ่งไปคว่ำหม้อ
    #413
    0
  24. #412 summerbb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:01
    อยากให้เด็กประหลาดได้อยู่กับคุณตัวอุ่นของเขาตลอดไปเหมือนกัน ฮือ
    #412
    0