[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,869 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    46

    Overall
    54,869

ตอนที่ 22 : 20 เด็กประหลาดกับพี่หมอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 ก.ค. 59





เจ้าเด็กก้อนที่หวงแหนสมุดบันทึก โตขึ้นขนาดนี้แล้วเหรอ.....








     เหมือนทุกเรื่องราวที่เซฮุนอยากพูดให้พี่ชายฟังจะไม่มีวันหมด ลู่หานได้แต่พยักหน้าราวกับว่าเข้าใจที่น้องชายตัวเองพูด.... เรานั่งอยู่แบบนั้น ลู่หานตัวน้อยนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยและน้องชายอย่างเขานั่งอยู่ที่เก้าอี้เยี่ยมเหมือนตอนที่เรายังเป็นเด็ก


มือของเรายังจับกันเอาไว้


เซฮุนยิ้มให้กับความสุขตรงหน้า.... ถึงกว่ามันจะเป็นความจริงก็กินเวลาชีวิตของเราทั้งคู่ไปมากปล่อยให้ความเหงามาทำให้เขาไม่มีความสุขมาเสียนาน แต่พอผลออกมาเป็นแบบนี้....การรอก็ไม่ได้เลวร้าย นึกไปถึงเรื่องเวลาที่จงอินเคยพูดกับเขาเอาไว้ เซฮุนเคยคิดว่าถ้าเรียนจบก็อยากจะมาทำงานที่นี่มาอยู่ที่นี่ตามความต้องการของครอบครัวเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆลู่หาน แล้วก็มีคนมาเปลี่ยนความคิดของเขา คนที่ทำให้เซฮุนมีความคิดดีๆเกี่ยวกับตัวเอง คนที่ไม่อยากให้เขาเสียใจหรือร้องไห้ อบอุ่นพอที่จะให้เด็กขี้หนาวพักพิง เขาไม่อยากจากมาอีกแล้ว ใครซักคนที่ตัวอุ่นๆทำให้เซฮุนตัดสินใจจะอยู่ที่นั่นต่อ แต่ตอนนี้เขาไขว้เขวอีกครั้งเพราะรอยยิ้มเล็กๆของเทวดาตัวน้อยของเขา


คุณหมอคนนั้นบอกกับเขาว่าตั้งแต่ลู่หานตื่นก็เรียนรู้สิ่งต่างๆได้เร็วกว่าคนทั่วไป กำลังจะรอผลอยู่ว่าพัฒนาการที่เร็วขนาดนี้จะก่อผลอะไรหรือมาจากสมองส่วนไหนทำงานผิดปกติหรือไม่


นั่นแปลว่าลู่หานต้องอยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกนาน ไม่ใช่เขาจะได้ตัวพี่ชายกลับไปอยู่ด้วยกันเลย


“ลู่หานไม่ได้เป็นอะไรแล้วซักหน่อย  ลู่หานก็แค่ฉลาด ที่จริงบ้านเราก็ไอคิวสูงกันทุกคนอยู่แล้วโน๊ะ.... เราอยากพาลู่หานกลับไปด้วยกันจัง”

คนป่วยที่อยู่ในชุดของโรงพยาบาลยังคงมองใบหน้าของคนที่พูดอยู่เจื้อยแจ้ว ราวกับว่าอยากจดจำและอยากมองนานๆ มองทุกการเคลื่อนไหวของคนเป็นน้องชาย


“เนี่ยจะเอาอาหารมาให้ลู่หานพี่หมอคนนั้นก็--


มือเล็กๆที่ยังผอมอยู่ค่อยๆถูกยกขึ้นมาจากลำแขนที่รอยแผลจากเข็มไม่รู้กี่เล่มในช่วง18ปีที่ผ่านมา มือนั้นดูไม่มีเรี่ยวแรงแต่กลับไม่เย็นเฉียบ...มันอุ่นเหมือนกับมือของพ่อของพวกเรา

ลู่หานกำลังลูบใบหน้าอีกคนที่คล้ายคลึงกับตนเองอย่างเบามือ


อยากจะพูดออกไปในหลายๆอย่างแต่ก็ยังไม่รู้วิธี ได้แต่มองตาคู่ที่อยู่ตรงหน้าแล้วคลี่ยิ้มอย่างเดิม


“เรารู้....”

หวังว่าอีกคนจะรู้เหมือนกับเขา และซักวันเขาจะได้พูดออกไปได้ตามต้องการ


เด็กคนนั้นใช้ภาษากายได้ดีมากเลยล่ะ ถ้าเธอมองตาเขา


“เราก็อยากอยู่กับลู่หานเหมือนกันนะ”


“...”


“เราคิดถึงลู่หานมากเหมือนกัน...”


และเป็นฝ่ายน้องชายที่เอียงแก้มเข้าหาฝ่ามืออุ่นและยิ้มไปด้วยกัน

ตาของเราเหมือนกันจริงๆ

 

 


 

“อ่า ไม่อยากจะขัดจังหวะหรอกนะ แต่พี่ชายนายต้องไปตรวจอะไรหน่อย”

คุณหมอยังหนุ่มเข้ามาในห้องของคนไข้อีกครั้งและ เข้ามาอยู่ใกล้ๆเตียงของสองแฝด


“ผมเข้าไปด้วยไม่ได้เหรอฮะ”


“ยังไงดีล่ะ ถ้าเซฮุนเข้าไปด้วยเกรงว่าพี่ชายจะไม่อยากทำน่ะสิ ต้องนอนหลับไปน่ะ”

“...”

หันไปหาลู่หานอย่างเสียดาย อยากจะเล่าอะไรให้ฟังเยอะแยะเต็มไปหมด และเซฮุนคงเล่าไม่หมดในวันหยุดนี้แน่ๆ


พอมองตาสวยของพี่ชายก็ดูไม่อยากจะปล่อยมือออกจากเขาเหมือนกัน


“อย่าดื้อสิครับ.... ถ้าเป็นเด็กดีเซฮุนจะมาหาบ่อยๆนะ ตอนนี้น้องต้องไปรักษาตัวนะครับ”

ลู่หานทำหน้าเศร้าแต่ก็ยอมปล่อยมืออย่างที่คุณหมอประจำตัวบอก


“เด็กดี...”

ก่อนจะปล่อยมือใหญ่ของคุณหมอลูบเรือนผมเบาๆ ออกจะว่าง่ายตามคุณหมอด้วยซ้ำ


สายตาของคุณหมอ....ดู....มีความรู้สึกบางอย่างกับพี่ชายเขาที่นั่งอยู่


คงเป็นเพราะดูแลพี่ชายเขามาหลายปีแน่ๆ ก็คงผูกพันล่ะมั้ง


ไม่เหมือนกับตอนมองใครๆเลยนะ เซฮุนบอกไม่ถูกแต่ราวกับมีความรู้สึกดีๆอยู่ในแววตานั้นด้วย

และบรรยากาศบางอย่างที่ลอยฟุ้งท่ามกลางพวกเขาทั้งคู่

 

 



 

“อันที่จริง ผมไม่ควรกอดลู่หานนานขนาดนั้นรึเปล่าครับ?”


“ไม่หรอก ก็อยากกอดมาตั้งนานแล้วนี่”

หงึกๆๆ

คุณหมอหนุ่มมองไปที่เด็กที่หน้าตาคล้ายคนไข้ของเขากำลังพยักหน้าลงมาอย่างน่าเอ็นดู


“ลู่หานจะไม่ป่วยใช่มั้ยฮะ ตัวผมอาจจะมีเชื้อโรคก็ได้”

หลุดหัวเราะออกมากับท่าทางแสนซื่อของเด็กหนุ่มวัยมัธยม


เขาไม่ได้เจอเซฮุนมานานมากแล้ว เจอครั้งล่าสุดก็คงจะเป็นตอนจบหมอใหม่ๆ เพิ่งเข้ามาดูแลงานวิจัยของพ่อต่อ ตอนนั้นยังตัวเล็กแค่เอวเขาอยู่เลย จะชอบมายืนคอยให้ถึงเวลาเยี่ยมด้านใน มือเล็กๆถือของเล่นกับขนมมาเต็มมือทุกวันถึงจะโดนดุทุกครั้งแต่ก็ยังเอามาให้พี่ชายเขา

ผ่านมานานจนหน้าตาเหมือนก้อนน่ารักแก้มยุ้ยในวันนั้น กลายเป็นหนุ่มน้อยที่หน้าตาดีทีเดียว

ความน่าเอ็นดูกับรอยยิ้มเล็กๆยังปรากฏขึ้นเหมือนเดิม


จากเด็กตัวเล็กๆดูขี้โรค ดูตอนนี้สิ... สูงพอๆกับเขาแล้ว


“พวกนายสองคนมีรอยยิ้มที่เหมือนกันเลยนะ”


“ฮะ... แต่ผมชอบรอยยิ้มของลู่หานมากๆเลย เขารู้ว่านั่นคือยิ้มเมื่อไหร่เหรอ พี่หมอเป็นคนสอนรึเปล่า?”


“ไม่นะ คงจำมาล่ะมั้ง”


ควันอุ่นๆของกาแฟกับโกโก้ร้อนในมือเราสองคนทำให้อากาศในนี้อุ่นขึ้นมาหน่อย ตั้งใจว่าจะชวนเด็กคนนี้มาทำให้อุ่นขึ้นเพราะเอาแต่ถูมืออยู่หน้าห้องผู้ป่วยตอนที่พี่ชายหลับไปแล้วเตรียมจะเข้ารับการรักษา


แต่มันก็อุ่นขึ้นจริงๆ


“..”


“ส่วนครั้งแรก ก็คงจะเป็น...”

เขายิ้มและจ้องมองใบหน้าที่คล้ายกับแฝดคนพี่ คนที่เป็นคนไข้คนแรกของเขาตอนนี้เป็นคนไข้ที่เขาดูแลเพียงคนเดียวไปแล้ว

นึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ไม่ค่อยแน่ใจว่าเขาได้เห็นลู่หานจริงๆตอนไหน

รู้สึกทึ่งกับร่างกายของเด็กตัวเล็กๆที่ฝืนธรรมชาติและโรคที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด

มันมหัศจรรย์และน่าสนใจมาก..... รู้ตัวอีกทีเขาก็มาเป็นหมอเพราะจุดประสงค์บางอย่าง

พอคนไข้ของเขาฟื้นขึ้นมาจริงๆ รอยยิ้มเล็กๆนั่นกลับวิเศษกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก


“ตอนที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว พี่อ่านบันทึกของนายให้ฟัง”

และรู้สึกดีที่เรื่องราวความประทับใจนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง ได้รับรู้เรื่องราวของเด็กแฝดสองคนนี้






ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน

 

 

 

 

 

  

“ร้องไห้ทำไมครับ หื้ม? ใครมาปล่อยเด็กน้อยไว้แถวนี้เนี่ย”


“ฮึก! พี่พยาบาลใจร้าย ฮึก เขาไล่หนูออกมา...”

ร่างของหมอหนุ่มตอนที่อายุ25ปี ก้มลงไปคุกเข่าจนตัวเท่ากับเด็กขี้แยที่ร้องไห้จ้าอยู่ที่แผนกใหม่ของเขา


“แล้วทำไมเขาไล่หนูออกมาล่ะครับ?”


“ก็...”

ว่าพลางสูดน้ำมูกไปพลาง ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้หนูน้อยอย่างอ่อนใจ


เป็นโรคแพ้เด็กจริงๆ


“เขา เขาบอกว่าหมดเวลาเยี่ยมแล้ว...”

ร้องอ้ออยู่ในใจ... ในมือเล็กๆของน้องคนนี้เป็นขนมกับสมุดเล่มเล็กๆเล่มหนึ่ง

“แล้วนี่เอามาใครล่ะ?”

“เอามาให้พี่”

“ให้พี่เหรอ?”

แกล้งชี้เข้าหาตัวเองและยิ้มหวานใส่ แต่โดนขาเล็กๆนั้นก้าวออกห่างแถมยังเอามือปกป้องสมุดไว้แนบอกอีก


ก็เด็กจริงๆนี่น่า


“ไม่ใช่นะ”


“ให้พี่ไม่ได้เหรอ นะพี่หมอขอ”


“ไม่ได้ฮะ...”

เสียงเล็กๆนั้นเอ่ยขึ้นเสียงอ่อย


“เซฮุนเอามาให้พี่ชาย...”


“หื้อ? พี่ชายเราเหรอ”

“ฮะ”

“...”


“เซฮุนเขียนมาให้พี่ชายที่นอนอยู่ในห้องใหญ่ๆนั้น”

มองผ่านมือป้อมที่ชี้ไปยังห้องทดลอง007 อา.... เด็กน้อยคนนั้นนั่นเอง

เด็กที่เขาจำได้ดีตั้งแต่ยังเรียนมัธยมอยู่เลย

 

แปลกใจเล็กน้อยที่เด็กตัวแค่นี้เขียนหนังสือเป็นแล้ว

เหมือนยังเป็นเด็กปฐมต้นอยู่เลยมั้งเนี่ย


“แล้วเราเขียนเองเลยเหรอ?


“ฮะ คุณแม่บอกว่าจะเอามาอ่านให้ลู่หานฟังตอนเซฮุนไปโรงเรียน”


“เด็กดีจังน้า”

ลูบหัวทุยเล็กนั้นไปสองสามที และส่งยิ้มกว้างให้


“เขียนเป็นเหรอเรา”


“เป็นสิ เซฮุนเรียนเก่ง”


“ฮ่าๆ งั้นหรอกเหรอ เรียนอยู่ป.อะไรแล้วล่ะ”


“ป.หกฮะ”


“ห๊ะ!

คราวนี้คุณหมอหนุ่มตกใจจริงๆ เพราะดูจากขนาดตัว หน้าตา ประกอบกันหลายๆอย่าง... นี่เด็กป.6ที่หยุดเติบโตเหรอ


“จริงอ้ะ?”


“จริงสิ... เซฮุนเป็นเด็กดีไม่โกหกหรอก”


“ที่โรงเรียนไม่แจกนมเหรอ”


“...”


“ทำไมเราตัวแค่นี้เอง”

อีกคนทำท่าจะเถียงเขากลับ แต่ร่างก้อนๆก็งุ่ยปากแทน


ก่อนจะกัดปากอย่างน่าเอ็นดู....


ดูเหมือนว่าถ้าเป็นน้องชายของคนไข้ในการดูแลของเขาจริงก็แปลว่าเป็นลูกชายอีกคนของคุณโอ และเด็กน้อยคนนี้ก็ป่วยต้องเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆเหมือนกัน(จากการได้ยินพ่อของเจ้าก้อนนี่เล่าให้ฟัง)

 

“หนู ไม่สบายเหรอ”

อีกฝ่ายพยักหน้าตอบเขากลับ

 

“ฮะ แต่ก็ดีกว่าลู่หาน ลู่หานน่าสงสาร....”


“อ้อ เราเลยเอาพวกนี้มาให้เหรอ เอาเข้าไปไม่ได้นะ...พี่ชายเราจะติดเชื้อโรคที่อยู่บนของพวกนี้ได้”


“...”


เด็กน้อยทำท่าจะเบะอีกรอบ คุณหมอยังหนุ่มทำหน้าไม่ถูกได้แต่กล้าๆกลัวที่จะเอาร่างเล็กนั้นเข้ามาใกล้ๆ


“เฮ้... เด็กดีเขาไม่ร้องไห้กันนะหนู พ่อแม่เราไปไหนซะแล้วล่ะ?”


“ฮึก..”


“เด็กน้อย โอ๋ๆไม่ร้องสิเฮ้ย”


“กะ ก็เซฮุนต้องไปเกาหลีอีกแล้ว.... ไม่ได้มานั่งอยู่เป็นเพื่อน ถ้าลู่หานตื่นขึ้นมาจะได้กินขนมได้ไง พี่อาจจะหิวก็ได้”

ถอนหายใจก่อนจะโยกเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดให้หายสะอื้น


“งั้นเอามาฝากไว้ที่พี่ก่อนดีมั้ย? เดี๋ยวจะเอาไปให้นะตอนที่พี่เขาตื่นแล้ว”


“แล้วบันทึกหนูล่ะ..... ถ้าเซฮุนไม่อยู่ใครจะอ่าน”


“...”


เอ่อว่ะ....


“เอาเข้าไปให้ได้นะ”


“แล้ว แล้วเอาเข้าไปได้ไง”


“เอ้า ก็พี่เป็นหมอ”

พอได้ยินดังนั้นตาเล็กก็กระพริบถี่ขึ้นทำหน้าตาเหมือนกับไม่เชื่อ


“แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อขาวๆ”

คงจะหมายถึงเสื้อกาวน์


“ก็เลิกงานแล้วนี่”


“จะกลับบ้านเหรอฮะ?”


“อือ”


“งั้นเซฮุนฝากนี่ได้เหรอ”


“เดี๋ยวเอาเข้าไปอ่านให้พี่ชายเราฟังเองเลยด้วย ดีมั้ย?”


“หึ ไม่เอา”


เอ้า....

ได้หน้าดื้อๆกับการกอดสมุดเล่มนั้นเอาไว้เหมือนเมื่อกี้เลย


“เซฮุนไม่ให้ใครอ่านนอกจากลู่หาน”


“ทำไมล่ะ?”


“ก็เราเป็นฝาแฝดกัน... ”


“...”


“พี่อ่านไม่ได้นะ ไม่ได้”


“เหรอ งั้นเอาไงดีล่ะ พี่ว่าพ่อกับแม่ของหนูก็ต้องยุ่งแน่ๆเลย สมุดบันทึกเนี่ยคงไม่ได้เปิดอ่านหรอก พี่ชายเราเขาก็จะไม่ได้ฟัง”


“เหรอฮะ...”


“อื้ม”

“...”

“พี่แค่อ่านแทนลู่หานจนกว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาอ่านดีมั้ย? หื้อ? ไม่บอกใครหรอก”

“...”


“รูดซิบปากสนิทเลย”

ทำท่าทางอย่างที่พูดออกไปแล้วยิ้มให้


ฝาแฝด.....

คนเดียวกับที่รอดในตอนคลอด


เด็กดีจังน้า


“จริงนะ?”


“จริงสิ เอาหน้าที่การงานเป็นประกันเลย”


“ถ้าถูกไล่ออกจะไม่มีเงินนะฮะ”


“เอ่อ.. ก็ใช่สิ เพราะงั้นพี่หมอจะรักษาสัญญาแน่นอน”


“...”

ดูท่าทางคิดหนักจนคิ้วขมวดอยู่นาน


จนนิ้วเล็กๆยื่นอยู่ตรงหน้า


“สัญญาแล้วนะฮะ”


“อื้อ สัญญาครับ”

และเอานิ้วเดียวไปกันไปเกี่ยวนิ้วเล็กๆของเด็กน้อยเอาไว้


“พี่หมอต้องอ่านทีละหน้านะ จะได้หมดช้าๆเซฮุนจะกลับมาเอามาให้อีก”


“ได้เลย”


“ฝากดูแล พี่ชายเซฮุนด้วยนะ”


และรอยยิ้มก็ออกมาจากเด็กขี้แยที่เพิ่งเจอกัน รอยยิ้มเล็กๆของเด็กน้อยที่เป็นห่วงพี่ชายและร้องไห้จะเป็นจะตายเพราะต้องกลับไปเรียน

กลัวพี่ชายจะต้องอยู่คนเดียว

กลัวตื่นมาไม่ได้กินขนม

 

 

เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หมออย่างเขารักษาสัญญาอย่างดีมาโดยตลอด

ดีเสียจนเลิกคิดถึงสัญญาในหน้าที่หมอและเริ่มทำมันด้วยหัวใจของผู้ชายคนหนึ่ง

ผู้ชายธรรมดาคนนึงที่อยากดูแลคนคนนึงอย่างสุดความสามารถ

 




 

“พี่ควรจะเลี้ยงข้าวเราเพราะแอบอ่านเรื่องราวพวกนี้มาตั้งหลายปี”


“นั่นสิครับ....”


“แต่ตอนนี้คงหมดหน้าที่แล้วล่ะ ลู่หานดีขึ้นมากเลย ไม่ดื้อเลยตอนอยู่กับน้องชาย”


“ถ้าต้องผ่าตัดจริงๆลู่หานจะกลับมากินอาหารได้เหมือนเรามั้ยครับพี่หมอ?”


“อืม ก็ตอบยากนะเพราะเด็กคนนั้นรับแต่อาหารเหลว แต่โอกาสก็มีมากอยู่ ลู่หานเป็นเด็กที่พิเศษมากเรียนรู้เร็วแต่ร่างกายก็ยังไม่ค่อยแข็งแรง พี่หวังว่าเขาจะฟื้นตัวเร็วๆนี้”

“...”


“ทำไมทำหน้ายุ่งขนาดนั้น”


“ก็อยากให้ลู่หานได้กินไก่อบกับเค้กที่คุณแม่จะทำตอนวันนี้น่ะครับ มันอร่อยมากเลยน่าเสียดาย...”


“ยังรักพี่ชายมากเหมือนเดิมนะ”


“ฮะ?”


“เด็กดีจริงๆ”


“ลู่หานของผมอยู่คนเดียวมาตั้งนาน ทนเจ็บมาตั้งเยอะ.... ผมก็อยากให้เขามีความสุขที่สุดต่อจากวันนี้”


“รู้มั้ย ตอนไหนที่หมออย่างฉันคิดว่าเขามีความสุข?”

“...”


อีกคนไม่ตอบอะไร และตั้งใจฟังในสิ่งที่เขากำลังจะบอก


“ตอนแรกก็ตอนที่อ่านบันทึกให้เขาฟัง ลู่หานมีปฏิกิริยาตอบสนองดีขึ้นทุกครั้ง”


“พี่หมอว่า ลู่หานได้ยินมั้ยครับ?”


“ในทางการแพทย์....ไม่หรอก”


“...”


“แต่ในความคิดของหมอคนนึงที่ดูแลเขามา6ปี พี่ว่าเขาได้ยินนะ”


“ดีจัง”

รอยยิ้มเหมือนเดิมกับเมื่อคราวนั้นก็ค่อยๆคลายกังวลออก


“อีกตอนที่พี่เห็นว่าเขามีความสุข”

“...”

“ตอนที่ได้เห็นหน้าเซฮุนของเขาไง ได้อยู่ใกล้ๆเรา”

“...”

“เขาคงคิดถึงนายนะ”

“...”

“อาการของลู่หานคงดีขึ้นถ้ากำลังใจดี”

“...”



“และคงมีความสุข ถ้านายมาอยู่กับเขาที่นี่ อยู่ด้วยกันอีกครั้ง”


มีบางอย่างเปลี่ยนไป เป็นอีกอย่างของแฝดคนเล็กที่เขาเห็น.... ในแววตามีความลังเลและสั่นไหวอยู่

นี่เป็นความหวังสุดท้ายหลังจากที่ลู่หานฟื้นขึ้นมาแล้ว อู๋อี้ฟานอยากให้เขามีความสุขมากที่สุดเช่นกัน และทางนี้ดูจะเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับคนไข้คนพิเศษของเขา กับทุกฝ่าย....


แต่ตอนนี้คงไม่ใช่กับเซฮุน

 




 

     บรรยากาศหลังจากนั้นถูกคลายลงเพราะเรื่องเล่าตลกๆที่คุณหมอคนนั้นเล่าให้เขาฟัง เป็นเรื่องเด็กชายแก้มป่องที่หวงแหนสมุดบันทึก เซฮุนเกือบจะลืมไปแล้วว่าเคยเจอกับพี่หมอตอนที่เด็กขนาดนั้นด้วย....


หิมะไม่ได้ตกในตอนกลางคืน ท้องฟ้าเปิดโล่งต้อนรับเสียงเพลงคุ้นหูที่ดังไปทั่ว วันแห่งการเฉลิมฉลองเริ่มขึ้น มีพลุถูกจุดขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มีความมืดเต็มไปหมด

ทำให้ความมือของท้องฟ้าตอนกลางคืนถูกแซมด้วยความสว่างไสว


ดึกมาแล้ว แต่แก้มของเขายังไม่หยุดที่จะแย้มยิ้มออกมาเลย


เพราะปลายสายที่ต่อสายคุยกันมาตั้งแต่ชั่วโมงก่อน

 



เซฮุนคิดถึงคุณตัวอุ่นของเขา

 




และอยากมั่นใจในความคิดที่เขาตัดสินใจ

 


“เราถูกไล่ออกมาอีกแล้ว พี่หมอคนนั้นไม่ยอมให้เรานอนเฝ้าลู่หานอ่ะ เขาบอกว่าไม่งั้นเราคงชวนลู่หานคุยจนไม่ได้พักผ่อนแน่ๆ”


(ก็พูดมากอย่างนี้ไง)


“จงอิน จงอินต้องเข้าข้างเราสิ! เดี๋ยวก็ไม่กลับไปหาเลย”


(ไม่กลับก็ไม่กลับสิ....)


“...ไม่เสียใจรึไง”

เซฮุนจะเสียใจแทนแล้วนะ ฮื่อ!


(ไม่ล่ะ... เพราะจะบินไปหาเลยถ้ายังไม่ยอมกลับมา)

แต่ก็นั่นแหละ... เขาแพ้จงอินทุกที


ไม่มีทางชนะได้หรอก


“โห จริงอ่ะ?”


คุณตัวอุ่นของเขายังคงทำหน้าที่เป็นคนฟังและฮีตเตอร์ที่ดี ทำเอาเซฮุนหน้าร้อนไปหลายครั้งแล้วขนาดโผล่มาแค่เสียงนะ


(อืม เคยพูดเล่นเหรอ)



 

“ก็เป็นแบบนี้เราจะไม่กลับไปได้ยังไงล่ะโน๊ะ...”

หันไปมองท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างพร้อมกับการตัดสินใจอะไรๆ อยากจะขับไล่ความคิดสองด้านที่ตีกันอยู่จนเขาเริ่มปวดหัวนี่ออกไปให้ได้เสียที

ต้องขอบคุณจงอินที่ทำให้เซฮุนยิ้มออกมาได้


“จงอิน... ที่นี่พลุสวยมากๆเลยนะ”


(ที่นี่ก็ดี แต่ไม่ได้ออกไปดูหรอก)


“เราอยากดูกับจงอินจัง”


(...คิดถึงล่ะสิ)


“บ้าเหรอ... ไหนใครคิดถึง”


(อยากกอดไหม?)


จงอินนา.... เราอยากกอดจงอินมากๆเลยล่ะ ทั้งๆที่เครื่องฮีตเตอร์ในห้องก็ยังทำงานแต่เราก็ยังนึกถึงอ้อมกอดที่แข็งแรงและอ่อนโยนของจงอินมากจริงๆ เพราะมันไม่ได้ช่วยแค่ให้อบอุ่นแต่มันทำให้เราคลายกังวลไปได้... เราร้องไห้ที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนอกจากอยู่ในอ้อมกอดของจงอิน ใช่มั้ย?


เราตัดสินใจถูกต้องแล้วใช่มั้ยจงอิน?


“อืม ก็เราหนาวนี่”


(ห่มผ้าหนาๆอาจจะช่วยได้นะ อีกไม่กี่วันก็กลับมาแล้ว ม๊านี่ถามหาจนฉันปวดหัวไปหมด ระวังอย่าออกไปข้างนอกล่ะ เขาบอกว่าที่จีนอากาศแย่ลง)


“จงอินฟังข่าวด้วยเหรอ”


(ก็... แค่ฟังผ่านๆมา บังเอิญได้ยิน)


“เหรอ...”


(ไม่ได้ฟังเพราะมีคนขี้หนาวมากๆอยู่ที่นั่นละกัน)


“จงอินกำลังเขิน”


(เล่าให้ฟังยาวเหยียดขนาดนี้หมดความเขินไปแล้ว)


เรายังเขินได้ตลอดอ่ะ ทำไมไม่ยุติธรรม


“ไม่อยากคุยก็วาง--

(ไม่ติดว่าคิดถึงเสียงแง้วๆของนายก็วางนานแล้วล่ะ)

อวสานมนุษย์ลูกโป่ง...... จงอินเอาอีกแล้วนะ พอจะพูดก็พูดออกมาง่ายๆอย่างนั้นแหละ


ไม่กลัวเราระเบิดตายไปบ้างเหรอ


ล้มตัวลงแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้กลิ้งไปกลิ้งมาเป็นลูกบาสเหมือนวันที่จงอินสอนให้เล่น

ฮื่อออ เราจะเลิกเขินจงอินได้เมื่อไหร่

เมื่อไหร่เราจะชนะกับเขาบ้าง


(นี่...)




“เราก็....คิดถึงจงอินเหมือนกัน”

ตอบไปด้วยการควบคุมเสียงไม่ให้สั่นอย่างสุดความสามารถ



(....)

“อืม อยากกอดจงอิน”




(รู้แล้วน่า...)



“จงอินนา”


(อ้อนอีกจะออกไปซื้อตั๋วนะ)


หลุดขำไปกับคำปรามของปลายสาย ถึงจะทำเสียงดุมาให้แต่คำพูดมันก็น่ารักจนอยากจะยิ้มกว้างๆ

ถ้าอยู่กับจงอินแล้วมีความสุขทุกวัน


เรายอมระเบิดก็ได้....


ยอม


(รีบกลับมานะเซฮุน)


“ถ้ากลับไวจะให้อะไรเรา”


(ไม่เหลืออะไรจะให้แล้ว ขอจากซานต้าสิ)


“อืม...”


(ฉันก็จะขอเหมือนกัน)


“จงอินจะขอว่าอะไรอ่ะ?”


(ไม่บอก)


“โห่...“


(นายจะขออะไรล่ะ?)


“งั้นเราก็ไม่บอกเหมือนกัน! เราก็เล่าให้จงอินฟังหมดเลยนะ ทำไมขี้โกง”


(ดื้อจริงๆ เรื่องที่เล่ามาก็ไม่รู้จะแต่งเกินไปกี่เรื่อง ชอบเล่าเกินทุกที)


“...”

วันนี้เซฮุนเล่าเรื่องตั้งแต่เจอกับลู่หานจนไปเจอคุณหมอ ทุกๆเรื่องที่มักจะเล่าทุกครั้งที่เราคุยกัน

แต่วันนี้เซฮุนบอกไม่หมด


(ทำไมเงียบไปล่ะ)


“เปล่า เราเล่าหมดแล้วจริงๆ”


และเลือกจะเก็บประโยคสั้นๆของพี่หมอเอาไว้กับตัวเอง

ไม่อยากให้จงอินต้องคิดมาก


 

(งั้นก็ดีแล้ว ซานต้าไม่ให้ของขวัญเด็กดื้อนะส่วนเด็กประหลาดนี่ก็อาจจะได้อยู่)


“จงอินก็ดื้อ ซานต้าไม่ให้แน่ๆ”


(ก็ถ้าได้คงกล่องใหญ่อยู่ล่ะ)


“อะไร?”


(ขอโอเซฮุนนี่ใหญ่มากเลยนะ)




 

เลือกจะนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนเพื่อหนีความเขินอายของตัวเอง ... นี่ไง อยากตะโกนระบายแต่ก็กลัวจงอินที่ฟังอยู่ได้ยิน


ห้องทั้งห้องเงียบไปหมด ได้ยินแค่เสียงหัวใจของเขาเต้นอย่างรุนแรง


(นายกำลังเขิน)

และเสียงระเบิดตู้มของคนแพ้แบบเขา




“อืม”

เสียงหัวเราะเบาๆดังออกมาจากปลายสายจนเซฮุนต้องยึดหมอนเอาไว้เป็นหลักให้ตัวเอง

เซฮุนไม่สามารถเอาชนะลูกหมีของคุณม๊าได้จริงๆซักครั้งเลย...

 



 



 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่20 เล่มที่16 

 

ซานต้าครับ เซฮุนขอเปลี่ยนคำขอในปีนี้และขอบคุณสำหรับคำขอก่อนหน้านี้นะฮะ

ตอนนี้เซฮุนขอ....ให้ได้อยู่กับจงอิน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น


ให้เด็กประหลาดอย่างเขาได้อยู่กับคุณตัวอุ่นนานๆ หรือตลอดไปเลยได้รึเปล่าครับ

 

 











พี่หมอเค้าไม่รู้อ่ะแกกกก ว่าเด็กประหลาดอยากจะอยู่กับคุณตัวอุ่นขนาดไหน  แต่สายตาพี่หมอกับน้องของเขานี่ก็แบบ ;_; ดี๊ดี.... เดี๋ยวเอาสปอยของตอนพิเศษมาให้อ่านกันนะแม่ยกคริสลู่ บอกเลยน่ารักมากกกก


อยากเป็นซานต้าส่งเซฮุนกลับไปเดี๋ยวนี้เลยทีเดียว กล่องใหญ่มากก็ไม่เป็นไร

ดีกว่ามาคุยโทรศัพท์ให้เขินแบบนี้! เจ้าลูกหมีก็หยอดเก่งอ่ะเดี๋ยวนี้ เมื่อไหร่จะขอเขาเป็นแฟนซักทีรอเวลาอะไรนักหนาเธอ.... แต่ก็ใกล้แล้วล่ะ (อุ๊ปป)


ช่วงนี้เราเข้ามาแก้คำผิดเผื่อรวมเล่มนะคะอาจจะเด้งบ่อยๆขอโทษด้วย โดนสะกิดเรื่องนี้มาเยอะเลยแก้เลยยดีกว่าถ้ารวมเล่มจะได้ไม่มีคำผิดให้รำคาญใจกัน ^^

ตอนหน้าจะเอาปกมาให้ดูกันนะคะ เราขอจัดปกก่อน ส่วนตัวชอบมากเลยหวังว่าจะชอบกันด้วย (อาจจะทำสำรวจเล่มก่อนนะคะว่าถึง20เล่มมั้ยเราจะได้ไปเสนอราคากับสำนักพิมพ์ถูก... อุดหนุนเราเถอะนะเราอยากให้ได้ถูกๆเหมือนกัน จะทำเล่มให้ดีและน่ารักเหมาะกับเรื่องนี้แน่นอน)



ชื่อตอนที่เริ่มเปลี่ยนไปเพราะจากตอนนี้จะเป็นเรื่องของเด็กประหลาดมากกว่านะคะ ก็ต้องรอติดตามต่อไปว่าเรื่่องอะไร


เราไม่ใจร้ายหรอก ไว้ใจเด็กขี้หนาวของเราด้วยเน้อ



เม้นซักนิดจะรีบปั่นเลยครับ (ช่วงเปิดเอทมอาจจะมาอัพซักอาทิตย์ละตอนน้าทุกคน คณะเราเรียนหนักอ่า TT)


เจอกัลลลลล


เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ



#เซฮุนขี้หนาว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #932 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:13
    โถ พี่หมอเค้าดูแลกันมา ผูกพันธ์ล่ะสิ แง คิดถึงคุณตัวอุ่นแล้ว
    #932
    0
  2. #907 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 10:26
    เด็กประหลาดน่ารักกกก
    #907
    0
  3. #851 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 13:36
    ตอนเเรกก็กังวลกับพี่หมออยู่เเต่ตอนนี้โล่งเเล้วค่ะมากังวลกับหนูฮุนเเทนจะเลือกอะไรล่ะทีนี้กลัวใจพี่จงอินเค้าจะบินมาหาตอนนี้จังเลยค่ะ55555555
    #851
    0
  4. #804 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 00:27
    เขินนนนนนนนนนนนนนมากกกกกกกกกกก
    #804
    0
  5. #745 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 20:15
    จงอิ้นนนนนนน ถ้าน้องฮุนความดันขึ้นจริงๆ นี่ รับผิดชอบเลยนะ
    พูดกันขนาดนี้แล้วยังมาทำใจเย็นอีก มันน่าบิดพุงจริงๆ

    พี่หมออู่นี่เล็งคนไหนคะ คนน้องหรือคนพี่จะได้ไปต่อได้ถูกทาง 5555
    #745
    0
  6. #693 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:46
    พี่หมอนี่ใครกันนะ~
    #693
    0
  7. #631 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 08:58
    เซฮุนมาอยู่นี่ก็ยังเจอจงอินได้ แต่ก็นะ ไม่แยากห่างกันนนน
    #631
    0
  8. #565 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 10:56
    พี่หมอจัยดีเนอะ
    #565
    0
  9. #497 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 02:11
    พี่หมอน่ารักมากกกกกกกกกกกกกก ใจดีเหลือเกินระทวยย ชอบโมเมนท์ตอนคุยโทรศัพท์มั่กๆๆๆๆเขินนนน
    #497
    0
  10. #451 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 20:27
    พี่หมอแลดูอบอุ่นและตกหลุมของสองแฝดไปแล้ว
    #451
    0
  11. #405 kh_hk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 11:07
    ฮื่ออออออคือดีกับใจอ่ะ
    #405
    0
  12. #404 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 09:21
    พี่หมอต้องไม่ทำแบบนี้นะ
    #404
    0
  13. #403 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 10:11
    ยังไงก็อยากให้เด็กประหลาดได้อยู่กับคุณตัวอุ่นของเขานะ เซฮุนควรจะมีความสุขเพื่อตัวเองได้แล้ว น้องเสียสละมามากพอแล้ว พี่หมออย่าทำให้น้องลำบากใจเลย เราทีมคุณตัวอุ่นนะ
    #403
    0
  14. #402 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 22:09
    เราก็ไม่อยากให้อะไรๆมาพรากคนตัวอุ่น กับเด็กประหลาดออกจากกันนะคะ ให้โอเซฮุนเด็กดีของซานต้าได้มีชีวิตที่มีความสุขและเป็นตัวของตัวเองในทางที่ตัวเองเลือกเดินนะคะ ไม่อยากจะต้องร้องไห้เลยนะคะ
    #402
    0
  15. วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 21:55
    โอ่ยย .___. อยากให้งุนนี่อยู่กับลูลู่นะ แต่แบบแล้วคุณตัวอุ่นละ เอาคุณตัวอุ่นมาอยู่ด้วยสิงุนนี่ ถ้างุนนี้ไปลูลู่ก็อยู่ม่ายได้ แต่ถ้างุนนี่ไม่ไปลูกหมีก็จะตายได้....
    #400
    0
  16. #399 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 21:28
    พี่หมอคุยกับเด็กประหลาดน่ารักจัง ฮ่าๆๆๆ เอ็นดู ส่วนคุณตัวอุ่นกับเด็กขี้หนาวนี่แอคแทคเรามาก แค่คุยโทรศัพท์กันต้องน่ารักเบอร์นี้หรอออ ;//////; เซฮุนนา.. อยู่กับจงอินไปนานๆนะ...
    #399
    0
  17. #398 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 21:13
    ฮือออ เขินไปหมดแล้วจริงๆนะ เขินจงอินเขินเซฮุน เขินหมดแล้ว ;-;))
    #398
    0
  18. #397 aiaka (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    น่ารักมากเลยอะ

    อ่านไปยิ้มไป อิๆๆ
    #397
    0
  19. #395 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 20:27
    น่ารักจัง
    #395
    0
  20. #394 rrrrcb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 20:08
    ฮูยยยยย เขินคุณตัวอุ่นไปหมดแล้ววว
    #394
    0
  21. #393 yiewha (@yiewha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 19:37
    ง่อววว.ตอนอ่าน เราก้ลุ้นน่ะว่าพี่หมอจะชื่ออี้ฟานไหม. แล้วก็ใช่ หื้อ~~ ดี๊ดี
    #393
    0
  22. #392 Np SH94 (@pra-ornut) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 19:26
    โอ้ยลำบากใจแทนเลยอะ แต่ต้องไปหาลูกหมีนะ
    #392
    0
  23. #391 Qqrx. (@minajang333) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 19:10
    เดาตั้งแต่พี่หมอเริ่มมีบท ชื่ออี้ฟานเถอะๆๆ สุดท้ายก็คุณหมออี้ฟานจริงๆอ่ะ ทีมคริสลู่ ไคฮุน
    #391
    0
  24. #390 Tangmoksw (@Tangmoksw) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 18:43
    เซฮุนต้องกลับไปหาลูกหมีนะ
    #390
    0
  25. #389 d-dani (@d-dani) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 17:57
    รีบกลับไปหาคุณตัวอุ่นน๊าาาา...เซฮุน
    #389
    0