[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,870 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    47

    Overall
    54,870

ตอนที่ 24 : 22 เด็กประหลาดกับคนไข้ของเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    6 ส.ค. 59



***ปิดเพลงได้นะคะ ตรงนี้ๆๆๆๆ













เพราะโลกเงียบๆของเขามีเด็กประหลาดคนนี้เข้ามาแล้ว








เริ่มเข้าช่วงกลางของฤดูหนาว ฤดูแห่งความหนาวที่เซฮุนเกลียดมันลดลงแล้วเพราะจงอินชอบอากาศเย็นแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังภาวนาให้มันสิ้นสุดฤดูกาลที่มีแต่หิมะสีขาวและความหนาวเย็นจนต้องใส่เสื้อกันหนาวหลายๆชั้นนี่เสียที... อีกประมาณหนึ่งเดือนพวกเราจะจบการศึกษาและต้องสอบแข่งเพื่อที่นั่งในมหาวิทยาลัยกับเด็กรุ่นเดียวกันทั้งประเทศ การอ่านหนังสือและเรียนอย่างหนักในช่วงนี้ทำให้เซฮุนต้องการกำลังใจมากกว่าปกติ แม้จะเป็นคนที่จัดอยู่ในกลุ่มนักเรียนเรียนดี แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย


ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้คุณพ่อพอใจและยอมใจอ่อนกับเขา


ถ้าเซฮุนมีเรื่องที่ต่อรองได้ก็คงดี... อย่างเช่นการสอบเข้าคณะที่คุณพ่อต้องการ ยอมตามใจเพื่อขัดใจในอีกเรื่องที่ท่านต้องการ

ถึงจะขัดกับความฝันของเซฮุนอยู่มากทีเดียว...


สำหรับเขาการเขียนหนังสือเป็นเรื่องที่ทำมาจากหัวใจอยู่แล้ว อยู่ที่ไหนเขาก็เขียนมันได้และมีความสุขเสมอแค่ได้กลับไปทำแบบนั้นเพียงเล็กน้อย ถึงมันแม้จะเป็นงานที่เขารักแต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับสถานการณ์ตอนนี้ ถ้ามันทำให้เซฮุนได้อยู่ที่นี่ การเรียนในสิ่งที่ตนไม่ได้เกลียดแม้จะเหนื่อยแต่ก็ยังมีรอยยิ้มของจงอินให้เห็น เขาคิดว่าเขาต่อสู้กับมันได้อย่างแน่นอน


เขากับจงอินเจอกันทุกวันเหมือนเดิม เซฮุนรักษาทุกช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเอาไว้อย่างดีมันเป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับเขา รอยยิ้มของจงอินในช่วงนี้ทำให้เขามีแรงและกำลังใจกลับไปอ่านหนังสือต่อที่บ้าน และช่วงดึกเขาก็จะมีหน้าตาเหมือนหมีขั้วโลกมาก่อกวนและบังคับให้ไปนอนได้แล้ว พร้อมกับคำว่าฝันดี... ที่เซฮุนอยากฟังมันจากคุณตัวอุ่นของเขาทุกวัน


เหมือนมีคนคอยสนับสนุนในสิ่งที่เรากำลังทำ... แม้อีกคนจะไม่รู้


แต่เซฮุนรับรู้เสมอ



แบคฮยอนกับชานยอลนัดกันไปติวหนังสือและชวนเขากับจงอินไปด้วยหลายครั้ง แอบเห็นสองคนที่ง้องอนไปมาทำให้เซฮุนได้ยิ้มออกหลายๆครั้ง ช่วงเดือนก่อนสอบสำคัญแบบนี้ทำเอานักเรียนอย่างพวกเราเหนื่อยไปตามๆกัน เพื่อนตัวเล็กของเขาก็ต้องการกำลังใจเหมือนกันเช่นที่ออกมาจากรอยยิ้มจนแก้มบุ๋มลงไปของแฟนตัวโตๆของแบคฮยอนนั่นล่ะ


หลายๆครั้งจงอินมานั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนเขาที่ใต้ต้นไม้ เรามักใช้เวลาไปกับความเงียบแต่กลับไม่อึดอัดไปด้วยกัน แค่หันไปมองหน้ากันบ้างและแอบยิ้มจับมือกันเอาไว้แบบนั้นเพราะเขาบอกว่าหนาวบ้าง...



 







เมื่อคืนนี้จงอินบอกว่าปวดหัวนิดหน่อยและอาจจะเป็นหวัด... ฟังดูแล้วน้ำเสียงไม่ดีเลย ยิ่งปกติไม่ใช่คนป่วยง่ายๆอยู่ด้วย(กลัวว่าจะเป็นอะไรหนักกว่าคนอื่น)นั่นทำให้เซฮุนโพล่มาที่บ้านหมีอีกครั้งในวันหยุดแบบนี้

ในมือถือกระติกน้ำซุปที่คุณแม่ทำมาฝากให้จงอินมาด้วย ท่านคงอยากขอบคุณในฐานะเพื่อนที่ดีของลูกชาย ท่านคงไม่รู้หรอกว่าจงอินแกล้งให้เขาเขินบ่อยแค่ไหน


“คุณม๊า... จงอินล่ะครับ”


อากาศอบอุ่นขึ้นเพียงแค่ก้าวเข้ามาภายในตัวบ้าน คุณม๊าเคยบอกว่าถ้าไม่มีคนมาเปิดประตูให้ก็ให้เซฮุนเปิดเข้ามาเลย(คุณม๊าชอบฟังเพลงมากจนบางครั้งไม่ได้ยินเสียง) บ้านหมีก็ยังคงเป็นบ้านหมีที่อบอุ่นและเรียบง่ายหลังจากที่ได้คุยกับคุณม๊าทำให้เขาได้รู้หลายๆเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวนี้ เช่นตอนสายๆที่ตื่นขึ้นมาในคืนนั้นจู่ๆคุณม๊าก็เอาละครเก่าเรื่องนึงมาให้ดู...


นางเอกน่ารักใช่มั้ยล่ะ ม๊าเองแหละสมัยยังไม่เจอคุณพ่อหมี

ตอนนี้ว่าสวยแล้วแต่ตอนนั้นเซฮุนบอกไม่ถูกเลยว่าคุณม๊าดูเด็กและมีเสน่ห์มากแค่ไหน เราคุยกันต่อระหว่างที่รอลูกชายของบ้านลงมา ผู้หญิงคนเดียวของบ้านบอกกับเขาว่าท่านโหมงานหนักเพราะคิดว่าตัวเองยังวัยรุ่นจนป่วยและขาดสารอาหารทำงานไม่ได้ ต้องไปนอนที่โรงพยาบาล หมอที่ดีที่สุดอยู่ในตอนนั้นเป็นเจ้าของไข้(ขำตอนที่คุณม๊าบอกว่าตอนแรกไม่ชอบเลยซักนิดเดียว)ดื้อใส่คุณหมอคนนั้นทั้งเอาแต่ใจสารพัด แต่คุณหมอคนนั้นก็ไม่ยอมบ่นเลย สุดท้ายก็แพ้ความเอาใจใส่และอบอุ่นของคุณหมอคนนั้น มาถึงตอนนี้เซฮุนก็เดาได้แล้วว่าคุณหมอหนุ่มคนนั้นคือคุณป๊าของจงอิน


ลูกหมีน่ะ น่ารักได้พ่อเขานั่นแหละ ถึงจะพูดไม่เก่งแต่ใส่ใจคนอื่นมากๆเลยนะ


และเซฮุนเห็นด้วยกับคำพูดเหล่านั้น


จงอินเป็นหมีขั้วโลกแต่อบอุ่นจริงๆ

 

“เข้ามาก่อนลูก หนาวแย่แล้วค่ะ”

ยังรู้สึกดีทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาที่นี่และรู้สึกดีเมื่อนึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มตอนรับของคุณม๊าและคำพูดที่ย้ำว่านี่ก็เป็นบ้านหลังหนึ่งของเด็กขี้หนาวอย่างเขา ให้นึกถึงยามที่อยากมีที่พักพิงเหมือนกับที่จงอินทำ... ครอบครัวหมียินดีต้อนรับเสมอ

 

“นอนอยู่บนห้องน่ะ... ลูกหมีของม๊ากลายเป็นลูกหมีป่วยไปแล้วค่ะ”

 

“ยังไม่ตื่นอีกเหรอฮะ?”


“ใช่จ้ะ เมื่อคืนก็ตัวร้อน... นี่ม๊าก็กำลังจะเตรียมเอาน้ำอุ่นๆขึ้นไปให้”


“เป็นหนักเลยเหรอครับ?”


“ก็นี่แหละ ไข้ประจำปีของลูกหมีมันล่ะ”

ไข้ประจำปี?


“แล้วถืออะไรมาด้วยล่ะเนี่ยลูก”

ยังไม่ทันจะได้ถามเรื่องคนป่วยคุณม๊าก็ละจากเตาตรงหน้ามาที่กระติกบรรจุซุปของเขาซะก่อน


“พอบอกคุณแม่ว่าจะมาเยี่ยมจงอินก็เลย...ได้ซุปมาให้ด้วยครับ ท่านชอบทำซุปแบบนี้ตอนที่ผมไม่สบายเหมือนกัน”


“ฝากขอบคุณคุณแม่ของเราด้วยนะคะ ตาหมีต้องกินหมดแน่ๆถ้ารู้ว่าหนูเอามา”


พยักหน้าตอบยิ้มๆ เซฮุนเอาซุปไปวางไว้ให้แล้วมองไปที่ทางขึ้นชั้นสองของบ้าน


“อ้อ จริงสิ เซฮุนจ้ะ ม๊าฝากเอาน้ำอุ่นนี่ไปให้คนป่วยหน่อยสิลูก”

คุณนายคิมเห็นอยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มน่ารักตรงหน้าเธอหันไปมองบันไดทางขึ้นหลายครั้ง สีหน้าก็ดูเป็นห่วงลูกชายเธอจนอดจะเอ็นดูไม่ได้


“รายนั้นนะ เวลาเป็นไข้ทีก็เป็นหนัก แถมยังไม่แตะพวกน้ำอุ่นๆที่ม๊าเอาขึ้นไปให้เลยชอบบ่นว่าร้อนไม่ชอบ”


“ใกล้สอบแล้วด้วย...”


“นั่นสิ ม๊าเห็นอ่านหนังสือดึกดื่นทุกคืนเลย”

จริงๆก็รู้คุยกับเซฮุนด้วยส่วนหนึ่ง... แต่เธอจะไม่แซวออกไปหรอกเดี๋ยวลูกคนใหม่ของบ้านจะเขินจนทำตัวไม่ถูกอีก


“ฮะ เดี๋ยวผมเอาขึ้นไปให้เอง”


“จ้า ฝากด้วยนะลูก เดี๋ยวม๊าจะทำข้าวต้มลงมากินนะถ้าลูกหมีตื่นไหวก็ตามมากินซุปด้วย”


“ครับคุณม๊า”

และเด็กน้อยของเธอก็จับกระติกน้ำอุ่นอย่างระวังก่อนจะเดินเตาะแตะขึ้นบันไดไปจนลับตา



“มีหวังแล้วเจ้าลูกหมี คาดว่าจะได้เห็นแฟนลูกชายไวๆนี้ซะแล้วสิ”

แอบดีใจและอารมณ์ดีเงียบๆ เธอฮำเพลงและเตรียมเข้าครัวอีกครั้ง... เป็นวันที่ดีแล้วน้าลูกชาย




 

“อุ่นดีจัง...”

เซฮุนนึกภาพตอนคุณตัวอุ่นของเขาป่วยไม่ออกเลย มือยังถือกระติกที่ใส่น้ำร้อนมากอดเอาไว้อย่างระมัดระวัง...


จนก้าวเข้ามาภายในห้องโดยไม่ได้เคาะประตูอีกครั้ง


“จงอิน...?”



 

“...หลับเหรอ”



 

ไม่มีเสียงตอบกลับมา ตอนนี้ในห้องยังดูมืดเหมือนกลางคืนเพราะเจ้าของห้องปิดม่านอย่างแน่นหนาและไม่ยอมเปิดไฟซักดวง... เมื่อคืนเขาไม่ได้บอกว่าจะมาเยี่ยม วันนี้เลยงอแงไม่ตื่นแน่ๆเลย


“จงอินครับ...”

ค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องมืดๆอย่างระวัง ช้าๆ จนเริ่มปรับสายตาได้


บนเตียงที่เซฮุนเคยมานอนอยู่ด้วยกัน ตอนนี้มีจงอินที่กอดผ้าห่มเอาไว้และห่มมันจนถึงคอ... ใบหน้าซีดเซียวจนน่าสงสาร


อีกคนยังหลับตาอยู่ไม่ได้รู้สึกตัวทันทีที่เซฮุนค่อยๆนั่งลงบนพื้นที่ที่เหลือของเตียง


ทำไมเป็นหนักจัง...


เอาของที่คุณม๊าฝากมาวางเอาไว้ที่โต๊ะหัวเตียงใกล้ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะเพื่อวัดอุณหภูมิของร่างกายอีกคน


“ตัวร้อน...”

ถึงจะเป็นเด็กที่ป่วยบ่อยและคุ้นเคยกับการอยู่ที่โรงพยาบาล แต่เซฮุนไม่ชอบเลยเวลาที่เห็นคนใกล้ตัวล้มป่วยลง

ยิ่งคนที่ดูแข็งแรงและไม่น่าจะป่วยง่ายๆแบบจงอิน


“เป็นหนักขนาดนี้ทำไมไม่บอกเรา... เป็นห่วงนะรู้มั้ย”

จิ้มแก้มจนบุ๋มแล้วแกล้งลูบไปมาอยู่ซักพักตาคู่สวยที่เขาหลงใหลก็ลืมตาขึ้นมาช้าๆในความมืด


“มาได้ไง...”

เสียงที่แปลกไปทักทายเขาเป็นอย่างแรก


“นั่งรถมาล่ะ”


“...”


อีกคนขยับตัวขึ้นเล็กน้อยเป็นท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน คงไม่มีแรงแกล้งเขากลับตอนนี้แน่

 ใบหน้าของจงอินดูอ่อนแรงอย่างที่เขาไม่เคยเห็น ตอนที่คนอื่นเห็นตัวเองป่วยก็รู้สึกแบบนี้เหรอ


“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”


“จงอินตัวร้อนมากเลยนะ... กินยารึยัง?”

อีกคนส่ายหน้าไปมาช้าๆ เซฮุนละตัวออกไปเทน้ำอุ่นลงแก้วแล้วทำท่าจะขยับเข้าไปใกล้ๆ

“ทำไมล่ะ?”


“เดี๋ยวติดไข้”

จงอินยกมือดันเขาเอาไว้แล้วรับแก้วนั้นเข้าไปถือเอง


“ก็เรามาเยี่ยมนะ”

“...”


“เราอยากดูแลจงอินบ้างนี่ จงอินดูแลเรามาตลอดเลย... ไม่ได้เหรอ”


“ก็เปล่า”

คนป่วยคิดว่าเขาโดนโกรธเข้าให้แล้ว คนที่เข้ามาแค่ครู่เดียวลุกหายไปไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้า ท่าทีแบบนั้นกับปากที่เบะคว่ำของเด็กประหลาดอาจแปลได้ว่าเผลอทำให้อีกคนน้อยใจไปอีกแล้ว



กำลังคิดว่าจะฝืนเอาร่างกายที่ครั่นเนื้อครั่นตัวและหัวหนักๆนี่ออกจากเตียงไปตาม


แต่อีกคนก็กลับมา ด้วยใบหน้าที่ประหลาดกว่าเดิมเพราะใส่แมสปิดปากเอาไว้


“อะไร”


“ก็เราจะได้ไม่ติดไข้จงอินไง ทีนี้เราอยู่ดูแลจงอินได้รึยัง?”

ส่ายหน้าอย่างยอมแพ้ อีกคนก็เดินดุ๊กดิ๊กเข้ามานั่งที่ขอบเตียงเหมือนเดิมเพราะคิดว่าเขาอนุญาตแล้ว


“กินน้ำอุ่นนะจงอิน เนี่ยเสียงเหมือนเป็ดแล้ว”

 

“ให้ฉันใส่มั้ย? แมสเนี่ย มันน่าอึดอัดนะ”


“ก็ไม่อึดอัดเท่าไหร่ เราชินแล้ว ก็ป่วย...”


“แต่ตอนนี้ไม่ได้ป่วยนี่ เอามาเถอะ”


“จงอินดื้อ พอป่วยแล้วก็ดื้อ”


“เอามาเร็วเข้า”

“ไม่”

“เร็ว...”


“จงอินอ่ะ!


“...”

 

สุดท้ายเด็กประหลาดของเขาก็ต้องลงไปเอาแมสมาอีกอันนึงเพราะไม่มีใครยอมเหตุผลของอีกคนได้เลย... ตอนนี้ทั้งคนป่วยและไม่ป่วยเลยต้องใส่มันเอาไว้ทั้งคู่

“เห็นแต่ตาเลย”

เซฮุนมองคนป่วยที่หลังจากน้ำอุ่นที่อยู่ในแก้วทีละนิด แผนต่อไปในการดูแลคนป่วยก็คือลงไปเอาซุปของคุณแม่มาให้กิน


“กลายเป็นคนป่วยสองคนเลย”


“เพราะใคร?”


“ก็เราไม่อยากให้จงอินอึดอัด แต่นี่จงอินก็อึดอัดอยู่ดี”


“...”

“ถ้าจงอินไม่ยอมเราจะไม่ลงไปเอาข้าวมาให้นะ”




“ดี ถ้านายไม่ยอมถอดฉันจะไม่กินข้าว”


“จงอิน...”


“ง่วงจะตายอยู่แล้ว”

ไม่พูดเปล่า จงอินเอื้อมมือไปวางแก้วน้ำแล้วล้มตัวลงนอนเรียบร้อย

และดึงดันจะไม่ยอมเขา


“อย่าทำแบบนี้สิ”

ถึงจะเอามือไปดึงผ้าห่มเบาๆก็ไม่มีท่าทีว่าจงอินจะลุกขึ้น


“นะจงอิน...”

 

“...”

และทำตาพริ้มเหมือนจะหลับทั้งที่ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าอีก... ไม่ดีเลยคุณลูกหมีป่วยแล้วดื้อแบบนี้


“เรายอมก็ได้...”

“...”


“แต่ต้องสลับกันใส่นะ”

 

“ก็แค่นั้น”

บอกแล้วว่าเซฮุนไม่เคยชนะลูกหมีของคุณม๊าได้จริงๆซักครั้งนั้นแหละ


“ต้องยอมกินข้าวกินยานะ สัญญากับเราก่อน”

 

“อืม”

ท่าทางว่าง่ายขึ้นมาหลังจากที่เซฮุนถอดแมสออกแล้ว



ที่จริงแล้วเซฮุนก็แค่ไม่รู้ว่าจงอินตอนป่วยไม่ได้งอแงและกินยายากเลยซักนิด ตรงกันข้ามเพราะเขาไม่ได้อิดออดรับอาหารจากช้อนที่มาจากมือของอีกคน สีหน้าก็ดูดีขึ้นออกจะยิ้มแซวท่าทางเงอะงะที่ต้องป้อนข้าวให้คนป่วยเพราะสัญญาว่าจะดูแลนั่นอีก

ยิ่งมีคนดูแลเป็นพิเศษด้วยแล้ว...


 “อย่ายิ้มแบบนั้นสิ....”

พอถอดแมสออกก็ยิ้มมุมปากแบบนี้มาให้เขาได้ยังไง ;_;

 

เซฮุนรับหน้าที่เป็นพยาบาลจำเป็นและจงอินสลับไปเป็นคนไข้แทนหนึ่งวัน โชคดีหน่อยที่จงอินไม่ค่อยดื้อแล้วและอุณหภูมิร่างกายก็ลดลงแล้ว


“จริงๆ ฉันป่วยยากนะ แต่พอกลางๆฤดูหนาวจะเป็นไข้แบบไม่มีสาเหตุทุกปีเลย”


“ลำบากแย่เลย....”


“มันเป็นแบบนี้แล้วหงุดหงิดตัวเอง”


“ไม่เห็นเป็นอะไรเลย นานๆเราจะมีโอกาสได้ดูแลลูกหมีแบบนี้นะ”

“...”

คนป่วยยังอยู่ในท่ากึ่งนึ่งกึ่งนอนเซฮุนเอาชามซุปที่พร่องไปกว่าครึ่งวางเอาไว้ที่โต๊ะหัวเตียง พอเข้าไปใกล้ๆจงอินก็เอาแมสมาคาดเอาไว้แล้ว


“จงอินกินซุปของคุณแม่ไปแล้ว เดี๋ยวก็หาย”

“...”


“ตอนเด็กๆอ่ะนะ คุณแม่ทำให้เรากินบ่อยมากเลย พอเราได้กินเราก็จะหายดีเร็วขึ้น”


รอยยิ้มของคนป่วยถูกซ่อนเอาไว้ในแผ่นแมส... เด็กประหลาดคงไม่รู้ตัวหรอกว่าตอนที่เขาได้มองไปยังริมฝีปากที่เอาแต่เล่าเรื่องพูดเจื้อยแจ้วหลุดยิ้มออกมาบ้าง งอแงกับการที่เขาดื้อบ้าง ทุกๆอย่างที่รวมเป็นเซฮุนนั่นแหละที่จะทำให้เขาหายดี

และหายได้เร็วกว่าปกติ


“... เพราะงั้นเราจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะหาย”


“ไม่อ่านหนังสือเหรอ?”


“ก็ พอรู้ว่าจงอินป่วยตัวหนังสือมันก็ไม่วิ่งเข้าหัวเราเลยอ่ะ”


น่ารัก

เซฮุนเอาอะไรมาน่ารักนักหนา

 

“อยู่กับจงอินก่อนก็ได้ กลับบ้านไปเราค่อยอ่าน”


“แล้วถ้าวันนี้ฉันไม่หาย พรุ่งนี้ก็ไม่หาย...อีกสองวันก็ยังไม่หาย”

“...”

“จะอยู่ที่นี่ด้วยกันต่อไปเรื่อยๆได้มั้ย?”

“...”


“ไม่ไปไหนได้มั้ย....”


อาการเพ้อๆของคนเป็นไข้กำลังเล่นงานจงอิน จู่ๆเขาก็รู้สึกอยากอยู่กับเซฮุนและวูบนึง เกิดคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาในหัว... คิดไม่ออกเลย ถ้าวันนึงเซฮุนไม่ได้อยู่ตรงนี้


เขาจะเป็นยังไง?


“ยาออกฤทธิแล้วแน่เลยจงอิน... ง่วงมั้ย?”


“...”

พอเห็นอีกคนยิ้มค้างไม่พูดอะไรต่อจงอินจึงกดดันผ่านทางสายตากับคำตอบที่เขาต้องการ


ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่ได้เจอกันจงอินจะเป็นอะไรก็ได้ตามสายตาคนอื่นมอง เป็นคนเย็นชาไม่สนใจโลก ไม่แคร์ใคร... สามารถใช้ชีวิตตัวเองไปเงียบๆ


แต่ไม่ใช้ตอนนี้


ตอนที่เขาเปลี่ยนไปแล้วเพราะเซฮุน


อาการไข้นี่บีบสมองเขาจนเกือบเสียใจไปก่อน....

ก่อนหน้านี้เขาใช้ชีวิตได้โดยไม่มีใคร แต่มันย้อนกลับไปตอนนั้นไม่ได้

มันไม่เหมือนเดิมหรอก


เขาทำไม่ได้...




 



“เราก็ต้องอยู่อยู่แล้วสิ เราจะไปไหนได้ล่ะ”

 






เพราะโลกเงียบๆของเขามีเด็กประหลาดคนนี้เข้ามาแล้ว

 


ถึงจะได้ยินเสียงนั้นชัดมาก แต่จงอินไม่สามารถละเรื่องนี้ออกจากความคิดของเขาได้เลย




อย่าออกไปไหนนะ

 



“มานี่มา...”

แต่ใบหน้าที่ดูไม่สู้ดีของเด็กขี้หนาวทำให้เขาอยากดึงอีกคนเข้ามากอดเอาไว้ในตอนนี้มากกว่า






อย่า... ออกไปจากโลกของฉันนะ






คนป่วยนอนลงแต่ก็ยังหนุนหมอนสูงๆอยู่ กางแขนออกหนึ่งข้างแล้วรอให้อีกคนค่อยๆขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน



ทำท่าทางให้เซฮุนรู้ว่าควรจะใส่แมสปิดปากขึ้นมาด้วย... เพราะเด็กประหลาดคนนี้ป่วยง่ายจนเขากลัว

กลัวว่าจะเผลอทำให้ป่วยอีกเหมือนครั้งก่อน

 


     เซฮุนค่อยๆขึ้นมาและนอนลงบนที่ว่างที่เหลือบนเตียง ความอุ่นจากพื้นที่ที่คนป่วยนอนทำให้เขารู้สึกสบาย... และมือที่เอื้อมมากอดตัวเข้าไปใกล้ๆทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

อบอุ่นเหมือนครั้งแรกที่เรากอดกันที่ห้องสมุด


กอดของจงอินยังเหมือนเดิม

ทำให้รู้สึกดีและปลอดภัย



“สุดท้ายเราก็กลายเป็นคนป่วยสองคนจริงๆโน๊ะ”

 

เสียงหัวเราะเบาๆของคนป่วยที่นอนอยู่ก่อนแล้วทำให้เซฮุนยิ้มออกมาได้อีกครั้ง


“จำวันที่นายป่วยวันนั้นได้มั้ย? หลังจากที่เข้าไปในห้องสมุด”

เสียงแหบของคนป่วยดังขึ้นหลังจากหมดช่วงการหัวเราะไปแล้ว


“จำได้สิ...”

ผ่านมานานแค่ไหนแล้วนะ เซฮุนจำเวลาที่ผ่านไปไม่ได้จำได้แต่ภาพในความคิดของเขา เย็นวันนั้นใต้ต้นไม้ต้นเดิมและม้านั่งตัวเดิม


ตอนที่เขาเศร้าใจ เผลอนึกถึงอดีตของตัวเอง

วันที่เขาสังเกตเห็นความใจดีของคนที่ตัวเองชอบเรียกว่าหมีขั้วโลก




“ตอนนั้นจงอินยังขี้โมโหไม่ยอมยิ้มให้เราเลยด้วย”



“งั้นเหรอ....”

คำว่าเป็นห่วงที่มาจากน้ำเปล่าไม่เย็นสองขวด


“แบบหมีขี้โมโหน่ะเหรอ?”


“ใช่ดิ จงอินอารมณ์ไม่ดี บอกว่าเรายิ้มให้ชานยอลทั้งๆที่เรายิ้มให้จงอินต่างหาก”

ดูคนป่วยจะเห็นด้วยกับเขาและเริ่มพยักหน้าตาม

 

“แววตาจงอิน เคยอ่อนโยนกว่าวันนี้”

 


“เราจำได้ว่า....ตาของจงอินสวยมาก”


พวกเราเป็นผู้ชายทั้งคู่ เป็นเด็กผู้ชายที่สูงพอๆกันแต่ตอนนี้ผู้ชายตัวไม่ได้โตไปกว่าเขากำลังหันพลิกกลับมาแล้วดึงเขาเข้าไปหาอีกครั้ง... สามารถโอบกอดเขาเอาไว้ในอ้อมแขนทั้งสอง สะกดสายตาของเขาเอาไว้ด้วยดวงตาคู่สวย

ดวงตาที่มีสีไม่อ่อนมาก แต่รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นทุกครั้งที่มอง



ในครั้งแรกที่เขาใจเต้นไปกับภายในดวงตาที่แฝงไปด้วยอะไรมากมายแบบนั้น



มันสวย....




“แบบนี้เหรอ?”


และตอนนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้น...




ถึงเขาจะไม่ได้เห็นใบหน้าทั้งหมดของจงอินแต่ก็รู้ว่าอีกคนกำลังยิ้มเพราะตาของจงอินกำลังฉีกยิ้มตามไปด้วย



เหมือนวันที่ไปดูภาพด้วยกัน

วันที่เขาใจเต้นแรงจนคิดว่าจะตายไปแล้วกับรอยยิ้มที่สว่างสดใสจนภาพรอบตัวเขาเบลอไปหมด




“เซฮุนนา....”

อีกทั้งหัวใจที่เต้นแรงจนมันเริ่มเจ็บ




“หื้ม?”

และตอนนี้มันก็ยังเต้นอย่างรุนแรงไม่แพ้วันนั้น



“ขอนอนกอดจนหลับไปเลยได้มั้ย?”


มันเอาแต่ใจทุกทีเลย ชอบทำตัวเรียกร้องความสนใจ เจ้าอวัยวะที่เล็กเท่ากำปั้น

...เวลาที่อยู่กับคนที่ชื่อคิมจงอิน



“กอดเราแล้วจะหลับเหรอ”



“อืม”



และตัวเขาก็พ่ายแพ้เป็นรอบที่ร้อยกับเจ้าของดวงตาที่เขาตกหลุมรัก


“ก็ได้...”


 


ต้องขอบคุณอาการป่วยของคุณตัวอุ่นที่ทำให้เราทั้งคู่ต้องใส่แมสปิดปาก แต่ก็ต้องนึกโทษมันเช่นกันที่ทำให้คุณหมีขั้วโลกของเขากลายเป็นลูกหมีขี้อ้อนตอนที่เป็นไข้แบบนี้


มันไม่ดีเลยตอนที่จงอินกอดเขาเอาไว้ยามใบหน้าของเราสองคนอยู่เสมอกัน

สายตาประสานกัน



และเราอยู่ใกล้กันมาก....



จนจงอินเลื่อนไปแตะปลายจมูกเข้ากับหน้าผากของเขาหรืออาจจะสัมผัสอุ่นร้อนจากภายใต้แผ่นแมสที่ปกปิดริมฝีปากของเขาเอาไว้


ใบหน้าเขาร้อนขึ้นราวกับติดไข้อีกคนเข้าแล้ว




จงอินจะรู้มั้ย.... ว่าเวลาที่เราใกล้กันแบบนี้ เขาไม่เคยชิน

หัวใจของเขาก็เช่นกัน




“ขอบคุณนะ...”

คำขอบคุณที่เซฮุนได้กลับมาบ้าง มันมาพร้อมกับสัมผัสเบาตรงที่จมูกของเราแตะกัน

ในแววตาของจงอินมีภาพของเขาฉายอยู่ชัดเจน


ก่อนจะหายไปเพราะอาการเขินจนต้องซุกหน้าลงกับหน้าอกของคนป่วย



“จงอินไม่น่าป่วยเลยจริงๆ....”

มันจบลงที่หน้าเขาร้อนขึ้นเรื่อยๆจนเหมือนเป็นไข้เสียเองและเสียงหัวเราะเบาๆของคนป่วย

มืออุ่นที่ลูบหัวเขาเบาๆ เป็นจังหวะราวกับต้องกล่อมเขาให้หลับไปพร้อมกับตัวเอง



มันเบามือ... สบาย และอบอุ่น จนค่อยๆหลับตาลงอย่างไม่อาจฝืน

 

 

 

 

 


....

 

“ม๊ามาเก็บจาตายแล้ว...”


คุณนายของบ้านปิดปากตัวเองแน่น แอบยิ้มกับภาพตรงหน้าของเด็กหนุ่มทั้งสองคน เธอยกเลิกความคิดที่จะเข้าไปปลุกลูกชายเพราะใบหน้าที่หลับไปพร้อมกับรอยยิ้มของลูกหมีป่วย และแขนทั้งข้างยังมีเด็กขี้หนาวที่น่ารักของเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดด้วย


ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของลูกชายเธอ... แต่มันเปลี่ยนไปแล้ว คงตั้งแต่มีเจ้าตัวน่ารักนี่เข้ามาในชีวิตของลูกหมีของเธอ


รอยยิ้มที่แสดงถึงความสุขและความสบายใจ


“เห็นแก่รอยยิ้มนี่ ม๊าจะไม่แซวแล้วออกไปเงียบๆก็แล้วกัน”

มีความสุขขนาดนี้เลยนะลูกหมี...


ปิดประตูด้วยความเบามือ มันไม่เกิดเสียงรบกวนการพักผ่อนของเด็กผู้ชายทั้งสองคน


อยากเห็นบ่อยๆจริงๆน้า... ภาพที่ดูอบอุ่นขนาดนั้น

 

คิดแล้วอยากพาเซฮุนมาอยู่ด้วยเสียกันที่นี่จริงๆ

 









 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่22 เล่มที่16


ไม่รู้จะขอบคุณหรือโทษไข้ประจำปีของจงอินดี

มันทั้งทำให้เขาเขินและเอ็นดูลูกหมีที่ป่วยจนเผลอแสดงอาการอ้อนออกมา

แต่มันเป็นแบบแรกแล้วไม่ดีกับหัวใจเขาเลยซักนิด


เพิ่งนึกย้อนกลับไปและพบว่าที่จริงแล้วโลกของเขาค่อยๆเต็มไปด้วยคิมจงอิน

อาจจะตั้งแต่วันนั้นในห้องสมุดแล้วก็ได้

ปล.เราก็หวังว่าเราจะอยู่ในนี้ได้ตลอดไปเลยนะ เราจะตั้งใจและทำมันให้ได้จงอิน 

อย่ากังวลไปเลย...

 

 

 









 เวลาที่เรามีใครเข้ามาอยู่ในชีวิตและผ่านช่วงเวลามาด้วยกัน เราอาจจะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขก่อนหน้านี้ ก่อนที่จะเจอเขา... ก่อนเขาจะกลายมาเป็นความสุขของเรา

และเราจะกลับไปแบบนั้นไม่ได้อีก พอไม่มีเขาแล้ว 

โลกของเราก็จะไม่เหมือนเดิม


แวะมาลงก่อนเปิดเทอมพรุ่งนี้ค่ะ แหะๆ T^T อย่าเพิ่งหายไปไหนกันนะ สัญญาจะมาลงทุกเสาร์ โอเคโน๊ะ... ต่อจากนี้เนื้อเรื่องจะเข้มข้นและใกล้จบจริงๆแล้ว ไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วล่ะค่ะ เราแต่งไกด์ไว้ยังไม่ได้ลงรายละเอียด ไม่อยากลงเป็นเปอร์เซ็นอยากลงให้ครบเลยยาวๆ

เจอกันวันเสาร์ มาอ่านกันเน้อออ 

นัดกันแล้วนะ


;_; ไม่ได้อยากให้มันออกมาดราม่านะคะ ไม่อยากให้มองไปถึงความกังวลต่างๆเหล่านั้น จริงๆ อยากให้เห็นถึงความรู้สึกของทั้งเด็กประหลาดและเจ้าลูกหมีที่อยากจะอยู่ด้วยกัน ว่าเขาหลงรักกันไปขนาดไหนมากกว่า เซฮุนก็มีส่วนที่ต้องพยายามจงอินก็เหมือนกัน ให้กำลังใจเขากันดีกว่า

(จบแฮปปี้นะจ้ะ)


พอแต่งบทนี้ก็รู้สึกว่าจริงๆผ่านอะไรมากันเยอะแยะเลยสำหรับสองคนนี้ ไม่อยากให้จบเลยยยยยย

เล่มน่าจะ350บาทนะคะตอนนี้เกินจำนวนขั้นต่ำแล้ว เย้ๆๆ




เม้นซักนิดนะตัวเอง เป็นกำลังใจของคนเขียนที่จะเปิดเทอม 

อยู่ด้วยกันก่อนนน 


จะปั่นมาให้ทุกคนอ่านแน่นอนถึงแม้จะเม้นน้อยเราเข้าใจแหละว่าไปหวีด6แพคกันมา><


เจอกันน้าาาาา


เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ



#เซฮุนขี้หนาว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #806 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 00:52
    น่ารักอ่าาาา
    #806
    0
  2. #747 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 22:52
    เหนือสิ่งอื่นใดบนความละมุนละไมของตอนนี้
    คุณม๊าน่ารักมากกกกกก เปิดทางให้ลูกหมีทุกทางเลย แถมยังเชียร์น้องฮุนสุดใจ น่ารักๆๆๆๆ
    #747
    0
  3. #695 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:09
    กอดกันหลับด้วย คึคึคึ
    #695
    0
  4. #660 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 13:23
    น่ารักอะ จริงๆลูกหมีไม่ได้ขี้อ้อนมากหรอกแต่เพราะลูกหมีอยากอ้อนเด็กประหลาดไง555 อ่านทอร์คของไรท์ตรงอย่าไปกังวลเรื่องดราม่าให้คิดว่าเขาพยายามจะอยู่ด้วยกันประมาณนี้อะ เราจะร้องอะ5555เรารู้สึกว่าอนาคตไม่รู้สิแต่ตอนนี้เขาพยายามจะอยู่ด้วย เพราะเขาเข้ามาอยู่ในโลกเดียวกันแล้ว
    #660
    0
  5. #499 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 02:58
    ลูกหมีเวอร์ชั่นป่วยแล้วอ้อนนี่น่ารักมากๆเลยยย จะทำยังไงดีหยุดยิ้มไม่ได้ ขอให้มันเปนไปในทิศทางที่ดีนะ เรารู้ว่าเด็กประหลาดตั้งใจมากแค่ไหนเพื่อแลกกับการที่จะได้มีหมีอยู่ข้างๆต่อไปอีกกกกกกก อยากให้ขุ่นพ่อเซฮุนเข้าจายยยยยย
    #499
    0
  6. #470 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 11:37
    รู้สึกได้ถึงอนุความรักของเด็กประหลาดกับลูกหมีที่ค่อยๆขยายตัวอยู่รอบๆอะ มันเหมือนค่อยๆเติมเต็มกันและกัน จนวันหนึ่งมันกลายเป็นโลกทั้งใบ อบอุ่นไปหมดเลย ลูกหมีโชคดีจังที่ได้เจอเด็กประหลาด เด็กประหลาดก็คงได้รับพรจากพระเจ้าเหมือนกันที่ได้เจอลูกหมี
    #470
    0
  7. #441 kh_hk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 14:51
    รู้สึกว่าแมส์มันเกะกะ555555
    #441
    0
  8. #438 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 20:50
    หายไวๆนะคุณหมี คุณม๊าน่ารักมากๆเลยอ่าาาา ฮือออออ ชอบคุณม๊าาาา
    #438
    0
  9. #437 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 18:54
    มาค่ะ มาเก็บ350ไปจากเรา ยอมแล้ว ยอมไปหมด แพ้ความอบอุ่นของตัวหมีและความงุ้งงิ้งของตัวน่ารักจริงๆ เอ็นดู๊วววววววววววววว 
    #437
    0
  10. #436 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 16:43
    อ๋าา เขาแค่กอดกัน ทำไมเราหยุดยิ้มไม่ได้เลย ฮือออ ขอให้ลูกหมีหายป่วยเร็วๆนะ ฮือออ
    #436
    0
  11. #435 summerbb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 13:27
    ลูกหมีป่วยน่าสงสาร5555555
    #435
    0
  12. #433 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 11:20
    น่ารักมากมาย
    #433
    0
  13. #432 พี่แบคน้องโด้ (@cutedo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 10:44
    เป็นกำลังใจให้นะ เชื่อว่าทั้งสองคนจะได้อยู่ด้วยกันนานๆแน่ๆเลย >//<
    เด็กประหลาดนาารักขนาดนี้อิจฉาคุณหมีซะแล้ว
    #432
    0
  14. #431 d-dani (@d-dani) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 07:20
    เซฮุนสู้ๆนะ...ตาหมีขี้อ้อนเอ๊ยย
    #431
    0
  15. #430 eeLf (@eeLf) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 07:00
    โอยยย>< น่ารักมากๆเลย เป็นการดูแลคนป่วยที่น่ารักมากโลย>< ชอบตอนที่ฮุนเอาหน้าซุกอกคือแบบ>< ไม่ต้องรีบหายป่วยก็ได้นะจงอิน>< ม๊าจงอินเป็นม๊าที่น่ารักมากๆเข้าใจในทุกๆเรื่อง เป็นม๊าที่เข้าใจลูกจริงๆม๊าน่าจะแอบถ่ายรูป><
    ใกล้จะแล้วไม่ดีเลย ยังไม่อยากให้เรื่องนี้จบเลย ยังอยากให้มีไปเรื่อยๆ ยังอยากให้มีคุณตัวอุ่นกับคนขี้หนาวแบบนี้นานๆ ไม่อยากให้จบเลย;(
    #430
    0
  16. #429 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 02:27
    ตอนนี้ก็ดีมากๆเลยอ่ะค่ะ เซฮุนกำลังพยายามเพื่อจะได้อยู่กับคุณตัวอุ่น ตอนสองคนเขาคุยกันเราชอบมากๆเลย เถียงกันเพราะห่วงกันกลัวอีกคนจะอึดอัดน่ารักมากๆ ดูแลกันอย่างนี้ตลอดไปเลยนะ คุณม๊ารับลูกฮุนมาอยู่ด้วยเล้ยยยย
    #429
    0
  17. #428 Jarvismint (@mintty-pn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 01:07
    ฮืออออ สู้ๆนะคะ เปิดเทอมพร้อมกันเลย ตอนนี้อบอุ่นมากจังค่ะ ชอบความลูบหัวแล้วหลับไปพร้อมกัน เด็กขี้หนาวของพี่อุ่นมั้ยคะลูก อ้อมกอดหมีป่วยมันอุ่นมากมั้ยคะลูก ขอให้ดราม่าน้อยนะคะ สงสารน้องง่ะ อยากให้น้องมีความสุข
    #428
    0