ตอนที่ 21 : 19 เด็กประหลาดกับพี่ชายของเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    19 ก.ค. 59








ลู่หาน.... จะจำเราได้มั้ย?

สีตาของเรา จะเหมือนกันรึเปล่านะ


















ได้เจอหน้ากันครั้งแรก  (?) ..... ไม่ใช่หรอก เราเจอกันอยู่ตลอด ไม่เคยรู้สึกว่าเราห่างไกลกันเลย

เพราะสายใยที่มองไม่เห็นเกี่ยวโยงพวกเราเอาไว้ด้วยกัน

 



 

     ถึงจะหมดตามจำนวนวันที่จงอินอนุญาตให้เขาเรียกว่าลูกหมีแล้ว แต่ข้อความจากแชทของเราก็ยังเป็นคำเรียกแบบนั้นอยู่ รอยยิ้มยังประดับอยู่บนใบหน้าของเขายามที่จงอินตอบกลับมาด้วยคำพูดที่หงุดหงิด (แบบปลอมๆ) มาให้ นั่นทำให้เขาก่อกวนจงอินสำเร็จ และรู้สึกดีเหมือนได้กวนเขาอยู่ใกล้ๆไม่ได้ห่างกันไกล

ไม่ได้อยู่ไกลกันเหมือนตอนนี้


อากาศหนาวๆตอนไม่มีจงอินอยู่ มันแย่มากเลย


ไม่ใช่การอ้อนแต่อย่างใด เซฮุนคิดอย่างนั้นจริงๆ... เขาอยากอยู่ใกล้ๆคุณตัวอุ่นของเขามากกว่านั่งอยู่บนรถที่แอร์เย็นจนขาสองข้างเริ่มอยู่ไม่นิ่ง

ข้างนอกก็หนาวเกินไปสำหรับการออกไปเที่ยวเล่น ถึงแม้พอมองออกไปนอกหน้าต่างเซฮุนจะเห็นเด็กๆใส่เสื้อกันหนาวเล่นก่อตุ๊กตาหิมะด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอยู่ก็ตามที

ไม่หนาวกันรึไงนะ ._.


(อย่างอแงสิ ... ถ้ากลับมาจะให้มาซุกผ้าห่มหนาๆที่บ้านคืนนึง)


(คิดถึงเราล่ะสิ)


(...)


(แน่ะ)


(ก็รู้นี่ เด็กประหลาด)

 



“เร็วเข้าค่ะลูก.... มานั่งยิ้มอะไรอยู่คนเดียว”




(รู้ แต่ก็อยากให้บอกไง ลูกหมี :  ) )


ลดหน้าจอมือถือของตัวเองลง และส่งยิ้มกลับไปให้คุณแม่ ตอนนี้เรากำลังขนของเพื่อขึ้นไปพักในคอนโดที่คุณพ่อซื้อเอาไว้เมื่อนานมาแล้วที่นี่ เซฮุนเคยเข้ามาอยู่ที่นี่ตลอดการมาของพ่อและแม่เขาตอนที่มาเยี่ยมพี่ชายตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก


ถึงจะไม่ได้มานานแล้ว แต่เซฮุนก็ยังจำได้

กลิ่นอาย

บรรยากาศ

เครื่องใช้ต่างๆ

ทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม คงเป็นเพราะคุณพ่อใช้เวลาอยู่ที่โรงพยาบาลมากกว่ากลับมาอยู่ที่นี่


ขนาดเตียงในห้องของเรายังมีอยู่ด้วยกันสองเตียงเลย  เตียงของเซฮุนและเตียงอีกเตียงที่น่าสงสารไม่ต่างจากเจ้าของ......เขาล้มตัวลงนอนและเอามือลูบเตียงอีกเตียงที่มีอายุแต่กลับสะอาดเพราะมีคนดูแลอย่างดี ราวกับว่ามีความหวังว่าเจ้านายจะได้มานอนพักผ่อนที่ตรงนี้ ได้เขาที่หวังว่าจะได้นอนคุยเล่นกับพี่ชายตรงนี้เช่นกัน


     ตอนเด็กๆเซฮุนจัดเป็นเด็กที่ตัวเล็กเพราะโรคประจำตัว ร่างกายไม่แข็งแรง แถมผิวยังขาวซีด ดูเป็นเด็กที่ไม่แข็งแรงเอาเสียเลย ตัวก็เล็กกว่าเด็กวัยเดียวกัน.... แต่ลู่หานตัวเล็กกว่าเขามาก ในตอนนั้นเซฮุนเห็นแค่เด็กคนหนึ่งที่ตัวเล็กนิดเดียวตัวผอมแต่ต้องถูกเข็มจิ้มเต็มไปหมด มีเครื่องที่มีสัญญาณดังขึ้นมีสายระโยงระยางเต็มตัว เซฮุนอยู่ตรงนั้นข้างๆเตียงของพี่ชาย ไม่รู้กี่ครั้งที่เสียงเล็กๆของตัวเองเอ่ยถามออกไปว่าพี่ชายของเขาเจ็บไหม เจ็บมากรึเปล่า? เดี๋ยวพรุ่งนี้ลู่หานก็หายแล้วนะ แต่ไม่เคยได้รับเสียงใดตอบกลับมานอกจากเสียงดังเป็นระยะของเครื่องช่วยหายใจ


นั่งอยู่ข้างเตียงทั้งที่มือถือของเล่นและขนมหวานที่นำมาแบ่งให้อยู่แบบนั้นจนหมดเวลา


คุณแม่บอกว่าเราเป็นฝาแฝดกัน เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ยังไม่เกิด แน่นอนว่าเขารักลู่หานมาก และเศร้าทุกครั้งที่เข้าไปเยี่ยม มองร่างเล็กที่นอนเฉยๆอยู่บนเตียง ไร้การเคลื่อนไหวและไร้เสียง เซฮุนจึงไม่อยากเจอความรู้สึกแบบนั้น เขาถูกเลี้ยงดูมาในเกาหลี แต่ลู่หานอยู่ในจีนอยู่ในสถานที่ที่ตนเกิดมาตั้งแต่ตอนนั้นไม่เคยได้ลืมตามามองสิ่งต่างๆรอบตัวไม่เคยออกไปไหน พี่ชายเขาอยู่ไกลกับเขาเหลือเกินในระยะทาง แต่เซฮุนเคยคิดว่าเราไม่เคยอยู่ห่างกันเลย ในความคิด.... ตอนที่เซฮุนไปโรงเรียนเซฮุนอยากให้ลู่หานมาที่นี่ด้วยกัน เรียนหนังสือด้วยกัน เล่นกับเพื่อนๆด้วยกัน ตอนที่คุณแม่พาเขาไปสวนสนุกครั้งแรกเขาก็อยากให้ลู่หานได้เห็นสิ่งที่เขาได้เห็นได้สนุกกับเครื่องเล่นอย่างที่เขารู้สึก ... ดังนั้นทุกๆวันคริสต์มาสของทุกปี วันที่เด็กคนอื่นจะตั้งหน้าตั้งตารอของขวัญจากคุณลุงหนวดยาวชุดสีแดง เซฮุนจะไม่ร้องขอของขวัญ เขาจะขอพรเพียงข้อเดียว


คือให้ลู่หานลืมตาขึ้นมา


ให้ลู่หานได้ใช้ชีวิตของตัวเอง


และปีนี้ เซฮุนได้รับพรนั้นจริงๆ หลังจากตั้งใจขอมาหลายปี



 

ตาของเราจะสีเหมือนกันรึปล่าวนะ ....




 

จะเรียนการออกเสียงไปได้ถึงไหนแล้ว กายภาพบำบัดอีก


เขาอยากให้ลู่หานรักษาตัวให้หายไวๆ เรียนรู้เรื่องราวต่างๆได้เร็วๆ เราจะได้กลับไปอยู่ด้วยกันอย่างที่เคยคิดเอาไว้

มันคงเป็นเรื่องที่ลำบากมาก และคงจะยากมากๆสำหรับคนที่ไม่เคยตื่นขึ้นมาเห็นอะไรมาก่อน ไม่เคยพบเห็นอะไรหรือได้ยินเสียงอะไร

ลู่หานคงเหมือนเด็กที่เพิ่งเกิดใหม่

คุณพ่อบอกว่าต้องระวังอย่าใช้เสียงดังกับลู่หานเพราะเขาจะตกใจ และอย่าทำอะไรใกล้ๆเกินไป

มีแค่คนที่ดูแลลู่หาน เป็นทั้งหมอเจ้าของไข้และครูที่ช่วยสอนพี่ชายเขาเท่านั้นที่จะเข้าใกล้ได้มากขนาดนั้นได้

พี่ชายเขายังตกใจง่าย และไม่คุ้นเคยกับอะไรเลยแม้จะผ่านมาเป็นเดือนๆแล้ว

ขนาดพ่อกับแม่ ลู่หานยังต้องใช้เวลาตั้งนานกว่าจะคุ้นชิน


เซฮุนที่เพิ่งเคยเข้าไปเจอลู่หานครั้งแรก คงต้องระวังอยู่เหมือนกัน.... ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังดีใจ ตื่นเต้นไปหมด ตั้งแต่ยังไม่ขึ้นเครื่องจนถึงมาที่พัก เขาก็ยังประหม่า


ถึงอยู่ห่างๆ แต่แค่ได้เห็นดวงตาของลู่หานซักครั้ง หรือเห็นว่าเขาขยับตัวและมีชีวิต...นั่นก็ดีมากแล้วจริงๆ


พรุ่งนี้เราจะได้ใช้เวลาในวันดีๆของปีด้วยกันนะ พี่ชาย



“รอเราก่อนนะ”

 

 

 



“ทำหน้าตาเหมือนไม่ได้กินน้ำผึ้งไปได้น่า ลูกหมี”


“...”


ไม่อยากจะถอนหายใจใกล้ๆคุณนายแกหรอก แต่ก็อดไม่ได้จริงๆเห็นท่าทางแบบนั้นก็อยากจะแกล้งม๊าตัวเองขึ้นมา

ถ้าไม่ติดว่าในมือของม๊าเขาถือถาดขนมร้อนๆอยู่ล่ะก็นะ


“หมีตัวที่หนึ่ง หมีตัวที่สอง หมีจงอินคิดถึงใครน้า”


“ม๊า... ”

คนอุตส่าห์มาช่วยงานแพคขนมไปแจกเด็กๆที่โบสถ์ ก็ถามหาเซฮุนให้เขาฟังจนคิดถึงแต่หน้าหวานๆของอีกคนที่มาก่อกวนเขาแค่ข้อความขึ้นมาอีก ตั้งแต่เมื่อคืนจงอินก็เพิ่งรู้สึก

ว่าหิมะขาวๆนี่ทำให้เหงาได้

อากาศหนาวๆก็ทำให้ความคิดถึงทำงานหนักกว่าทุกทีด้วย


“เขาไม่มาก็ไม่เป็นไรน่า.... เดี๋ยวก็กลับมานะลูกหมี”


“...”


“ลูกหมีของเรา โถ่... ไม่เป็นไรนะ พรุ่งนี้ก็ยังมีชานยอล”


“มันไปเที่ยวกับแฟนครับพรุ่งนี้”

ตอบอย่างเอื่อยเฉื่อย ทั้งชานยอลและเซฮุนปฎิเสธคำชวนของม๊าเขาหมดเลย ฉะนั้นในวันพรุ่งนี้งานเลี้ยงในบ้านของจงอินจะมีแค่ครอบครัวเขารวมมงกูไปอีกตัวนึง

“ตายจริง แม้แต่ชานยอลก็มีแฟน เฮ้อ...”


“มองแบบนั้นหมายความว่ายังไงครับ คุณนายคิม?”


“ก็แหม ปกตินอกจากพวกญาติที่ลูกหมีไม่ยอมคุยด้วยชอบส่งสายตาน่ากลัวจนเขาคิดว่าลูกม๊าเป็นนักเลงแล้วเนี่ย ก็จะมีเพื่อนลูกหรือไม่ก็ครูจางมานี่หน่า ปีนี้ม๊าก็อยากจะเห็นลูกชายพาแฟนมาบ้าง หนูเซ-


“ยังครับ”

พูดตัดบทไปเลย กว่าม๊าจะพูดร่ายมาจบขนมพวกนี้คงจัดใส่กล่องไม่เสร็จแน่ๆ จงอินรู้ดีว่าม๊าจะถามอะไรเพราะตั้งแต่บอกไปว่าเซฮุนมาไม่ได้และคิดว่าปีใหม่ก็ไม่น่าจะไม่ว่างด้วย

นั่นล่ะ... จับผิดเขาทันทีเลย


“ช้าตลอด เหมือนป๊าเราไม่มีผิด!


“...”


“ยังไม่ได้เป็นอะไรกันนี่เอง เขาไปต่างประเทศเลยได้แต่เหม่อมองหิมะเหรอคะลูก?”


“เปล่า-


“เห็นมองโทรศัพท์ทุกห้านาทีเลยนะคะ”


“ก็--


“ปากแข็งเข้าไปเถอะ... จากหมีจะกลายเป็นนกนะคะลูกหมี นกน่ะนกรู้จักใช่ไหม?”


“ใครมาสอนคำพวกนี้ให้ม๊าอีกล่ะ”


“เดี๋ยวนี้เค้าก็ใช้กันเยอะแยะ ม๊ายังไม่แก่นี่! ไม่เหมือนใครแถวนี้แก่ก็ไม่แก่แต่ช้าจัง”


“ไม่--


“ระวังจะมีคนคาบเอาไปนะลูก นี่เตือน ยิ่งไม่ค่อยมีคนกล้าเข้ามาคุยด้วยอยู่”


“ม๊า...ให้พูดก่อนได้มั้ย”


“อือ ก็พูดมา พูดมาเลยว่าวางแผนอะไรไว้รึเปล่าบรรยากาศช่วงคริสต์มาสเนี่ยดีที่สุดแล้วนะ ก็คิดว่าจะให้หนูเซฮุนมาค้างที่นี่แล้วก็--


“มันยังเร็วไปครับ”


“แหม.... เร็วมากเลยนะคะ”

ไอ้ท่าทางป้องปากหัวเราะหน่อยๆที่ติดตัวมาจากการถ่ายแบบนี่เป็นสิ่งที่จงอินเบื่อตั้งแต่เด็กจริงๆ


“ทำไมล่ะ สงสัย? อืม....”


“ทำไมทำท่าทางแบบนั้น บางทีม๊าก็ควรลืมๆละครที่ตัวเองเคยเล่นไปบ้างนะครับ”


“จ้า... ม๊าน่ะลืมไปแล้ว นั่นมันก็ตั้งแต่ยังไม่เจอป๊าเราเลย”


“...”


“แต่ใครก็ไม่รู้มาเล่นฉากเลิฟซีนให้ม๊าเห็นเมื่อคราวก่อนโน้น”





“ม๊า!


“แหม เหมือนลูกชายฉันจะลืมไปนะว่าที่บ้านมีกล้องอยู่กี่ตัวในบ้าน”


“...”


"และติดเอาไว้ตรงไหนบ้าง..."


เอามือตบหน้าผากอย่างนึกไม่ถึง แต่คนเป็นแม่กลับส่งยิ้มอย่างล้อเลียนมาให้

หน้าเริ่มจะร้อนขึ้นจริงๆ


“ม๊าไม่ควรแอบไปเปิดดู อย่างน้อยก็ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าเห็นแล้ว”


“ทำไมล่ะ มันเขินมากเลยนะนั่น”


“ม๊าครับ...”


“ไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย อย่าอายไปหน่อยเลยน่าลูกหมี”

ยังจะมาชกอกเขาเล่นอีก ร่างเล็กกว่าเขาเดินหันไปหยิบข้าวของแล้วจัดมันเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้พูดอะไร


“ทำไมม๊าเป็นคนแบบนี้เนี่ย!


“เอ๊ะ ลูกคนนี้นี่! เดี๋ยวก็แคปมาเผยแพร่ซะหรอก”


“...”


“หึ”


“ม๊าไม่ทำหรอก ผมรู้...”


“ใช่สิ ในนั้นมีลูกคนใหม่ของม๊าอยู่ด้วย เดาว่าถ้าเห็นเข้าคงเขินจนพูดอะไรไม่เป็นเลยล่ะ”


แก้มกลมๆคงจะขึ้นสีอย่างน่ารักด้วย แล้วก็อาจจะวิ่งมาซุกอกเขาเพราะไม่อยากให้เห็นหน้า...


“พูดถึงเขาก็ยิ้มออกเชียว เป็นเอามากนะเราน่ะ”

ก็แค่หันไปจัดขนมอย่างเดิม เลือกจะข้ามเสียงแซวของแม่ตัวเองไป


อา... คิดถึงอีกแล้ว


“ม๊าจะไม่โกรธใช่รึเปล่า? ถ้าเกิดผมเลือกเซฮุนจริงๆ”


“เรื่องไหนล่ะ?”


“ก็...เซฮุนเป็นผู้ชาย”


“หนูเซฮุนเป็นผู้ชาย ทำไมจะไม่รู้.... ลูกชายม๊าน่ะชอบเขามากเลยสิเนี่ย”

คนเป็นแม่ขยับเข้ามาใกล้ๆใช้มือที่เปื้อนแป้งเล็กน้อยลูบเข้าที่แก้มของผม


“...”


“ทำไมม๊าจะไม่เข้าใจเราล่ะ หื้ม? เจ้าลูกหมีที่เริ่มมีความรักแล้ว เริ่มรู้จักมันเพราะใครบางคน”


“...”


“คนที่น่ารักมากๆ”

“...”


“ขนาดม๊าเจอแค่ไม่กี่ครั้งยังอดรักไม่ได้เลย เราจะไม่รักได้ยังไง... ความรักน่ะมีทั้งอยากปกป้องและคำสัญญาว่าจะไม่ทำร้าย”


“...”

“ลูกรู้ดีกว่าใครว่าเซฮุนเจออะไรบ้าง ม๊าเดาว่าความรู้สึกตอนนี้ของลูกชายคงมีทั้งสองอย่างเลย”


“แล้วเรื่อง...”


“เป็นผู้ชาย ใช่! แต่เป็นคนที่ลูกรัก ม๊าก็รัก ... นี่ลูกเป็นเด็กวัยรุ่นยุค2000นะ ทำไมถึงหัวโบราณจัง”


“ม๊าครับ...”

และเป็นอีกครั้งที่อยากจะกอดแม่ตัวเองแน่นๆแทนคำขอบคุณ


“แล้ว ไม่อยากมีหลานกันเหรอ?”

จงอินชอบจังหวะที่ม๊าของเขาตบหลังให้เบาๆในตอนที่เขาต้องการกำลังใจ

กลายเป็นเด็กตัวโตที่อยากรับกอดของผู้หญิงที่ตัวเล็กนิดเดียวแต่กลับมีพลังวิเศษมากมายที่พร้อมมอบให้แก่เขา


“มีตั้งหลายวิธีที่ม๊าจะมีหลานได้ ไม่ว่าจะเป็นยังไง ความสุขของลูกก็คือความสุขมากที่สุดของคนเป็นแม่อยู่แล้ว”

ถึงวันปกติจะเอาแต่หาเรื่องกวนเขาเพราะคิดถึงช่วงเวลาตอนที่เป็นเด็กน้อยก็ตาม


“...ครับ”

แต่ม๊าของเขาน่ะ.... อบอุ่นจริงๆนะ

 

 

“เอาคนสดใสๆมาอยู่กับม๊าบ้างก็ดี เพราะนอกจากจะต้องเลี้ยงหมาแล้วม๊ายังต้องเลี้ยงหมีไปอีกตั้งสองตัว”

และม๊าคนเดิมของผมก็กลับมาเป็นปกติ

พอปล่อยกอดก็ตีแขนผมไปทีนึงก่อนจะย่นจมูกใส่


“คว้าเขาเอาไว้ตอนมันหยุดนิ่งนะจงอิน อย่าให้มันจากไปล่ะ”


“...”


“ความสุขเป็นเหมือนผีเสื้อที่ไม่ชอบเกาะอยู่กับที่นานๆ และมันก็ชอบหนีเอามากๆ”


“แล้วผมต้องทำยังไง?...”


“คว้าเอามากอดให้แน่นๆสิ”

จงอินลอบยิ้มในใจ ก่อนจะเข้าไปคว้าตัวแม่ของตัวเองเข้ามากอดแน่นๆเช่นนั้น


“แบบนี้ใช่มั้ยครับ แม่หมี”


“ไอ้ลูกหมี! ขนมม๊าจะไหม้แล้ว”


“ฮ่าๆๆ”


“ปล่อยเลย นี่!ยังจะขำอีก”


“ก็ม๊าบอกให้กอดแน่นๆ”


“ไปกอดคนนู่นไม่ใช่ม๊า โอ๊ยไอ้ลูกหมี!

จงอินเชื่อว่าเขาเป็นหมีจริงๆคงจะรัดคนเป็นแม่ของเขาให้กระดูกหักไปจริงๆเพราะความหมั่นเขี้ยว ทุกวันนี้ไม่รู้ว่ามีแม่หรือพี่สาวแก่นจอมแกล้งกันแน่....


 

ไม่ต้องห่วง เขาก็กอดเซฮุนแน่นอย่างนี้ตลอด

คาดว่าน่าจะหนีไม่พ้น




 

และเสียงหยอกล้อของเราสองคนก็ดังกว่าเสียงเพลงที่เริ่มเปิดขึ้นภายนอก.... พรุ่งนี้จะเป็นวันที่น่าฉลอง และพวกเราทุกคนควรได้มีความสุข


และปีนี้ถึงต้นเหตุของความสุขที่เพิ่มขึ้นของจงอินจะไม่ได้มา

เขาก็ยังรู้สึกมีความสุขแค่นึกถึง แค่คิดถึงเท่านั้น ใบหน้าน่ารักกับจมูกแดงๆเพราะอากาศหนาวก็เข้ามาทำให้เขารู้สึกดีและร่วมฉลองไปกับความสุขของตัวเองได้


เด็กประหลาดนี่ประหลาดจริงๆ

 

 

 


 

 

     ตึกแยกที่นี่เป็นของโรงพยาบาลชั้นนำของประเทศจีน เป็นตึกที่ใช้สำหรับผู้ป่วยหนักที่ต้องใช้ค่าใช้จ่ายสูงและเป็นตึกสำหรับนักวิจัยที่เป็นงานวิจัยระดับสูงด้วย

เซฮุนก็เพิ่งรู้ว่าพี่ชายตัวเองเป็นทั้งสองอย่าง

ทั้งคนไข้และกรณีศึกษา


“สวัสดีครับ นี่คงเซฮุนสิ....โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย”

เซฮุนโค้งเพื่อเคารพคุณหมอยังหนุ่มที่เขาเจอมาตั้งแต่เด็กๆ พ่อของพี่หมอคนนี้เป็นเพื่อนกับคุณอาหมอและยังเป็นเจ้าของไข้ลู่หานจนกระทั่งท่านเกษียณอายุการทำงานและส่งการดูแลโครงการทั้งหมดให้กับคุณหมอคนนี้แทน


“อา... พี่กำลังรอเราอยู่เลย”


“ครับ?”


“พี่บอกคุณพ่อเราไปแล้ว แต่ท่านคงอยากให้เรามาเห็นเองมากกว่าน่ะ”

คุณหมอหันไปโค้งและยิ้มกว้างให้กับพ่อแม่เขาจนเซฮุนแปลกใจ


“วันนี้เซฮุนเข้าไปเยี่ยมคนเดียวก่อนนะครับ”


“จะดีเหรอฮะ... ”

 

อีกฝ่ายไม่ตอบเขาแค่เข้ามาขยี้ผมและส่งยิ้มแยกเขี้ยวมาให้เท่านั้น ดูเป็นหมอที่ไม่แคร์ลุคเลยซักนิด


“ดีสิ”

พอหันไปหาคุณพ่อคุณแม่ที่เดินมาด้วยกันท่านก็พยักหน้า คงเคยไปเจอลู่หานกันหมดแล้วเหลือแค่เขาล่ะมั้ง?

ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกความมั่นใจอยู่หน้าห้อง


มองเลข007 ที่อยู่หน้าประตูจนมันเปิดออกเพราะคุณหมอคนนั้นเปิดให้และผายมือเพื่อให้เขาเข้าไป


กระจกใสๆถูกมองเห็นเป็นอย่างแรกแน่นอนว่ามันเป็นด่านอีกหนึ่งด่านที่จะเข้าไปในห้องผู้ป่วย ที่นี่ต้องปลอดเชื้อมากที่สุดแต่ก็ยังต้องมองเห็นได้ตลอดเวลาเพื่อคอยดูอาการของผู้ป่วย ที่นี่เป็นห้องเดียวกับที่เซฮุนเคยเข้ามาเยี่ยมพี่ชาย

แตกต่างไปซักหน่อยตรงที่หลังจากห้องกระจกที่เข้าไปนั้นไม่ใช่แค่ห้องที่ปิดม่านแน่นหนาอีกต่อไป

มันถูกเปิดโล่ง.... เปลี่ยนเป็นผ้าม่านสีขาวที่พลิ้วที่กรองแสงเข้ามาแค่เพียงเล็กน้อย


เซฮุนค่อยๆก้าวอย่างระมัดระวังผ่านประตูกระจกที่เลื่อนเปิดออก


แสงที่กระทบเข้ามาทำให้รู้ว่าภายในห้องพักผู้ป่วยได้เปลี่ยนไปแล้ว มีเครื่องใช้มากมายเข้ามาแทนที่เครื่องช่วยหายใจและอีกหลายๆเครื่องที่เซฮุนเกลียดเสียงของมัน ข้างเตียงมีแค่โต๊ะหัวเตียงมีของไม่กี่อย่าง 

หนึ่งในนั้นคือสมุดบันทึกของเขา



หัวใจเต้นเสียงดังเพราะความตื่นเต้น... เซฮุนค่อยๆเดินเข้าไปใกล้แผ่นหลังบอบบางที่หันหน้าออกไปทางหน้าต่าง.... ไม่ได้มีเข็มหรือเครื่องมือเจาะผ่านร่างกายนั้นแล้ว



ทำยังไงดี


น้ำตาเซฮุนค่อยๆคลอขึ้นมาแค่เพียงเห็นว่าอีกคนได้ฟื้นขึ้นมาจริงๆ



เขาจะทำยังไงดี

อยากเข้าไปกอดจัง.... ลู่หานจะตกใจรึเปล่า


จะยัง... เจ็บอยู่มั้ย?





“ลู่หาน...”

มือทั้งสองข้างของเขาเริ่มสั่น เสียงที่ออกไปนั่นด้วย ทั้งที่เราอยู่ใกล้กันแค่นี้เซฮุนก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือความจริง มันเกิดขึ้นจริงๆหรือ...ร่างกายนี้ ที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้


คือพี่ชายเขา


เวลานานแค่ไหนแล้ว กี่ปีแล้วที่เซฮุนเขียนสมุดบันทึกเพื่ออีกคน

นานแล้วที่เซฮุนมีความคิดอะไรมากมายเต็มไปหมดทั้งที่เกี่ยวกับเราและตัวเอง....ทั้งคิดถึงที่ทั้งเป็นห่วงและตอนนี้มันหยุดลง


เหมือนเวลาที่หยุดลง


มันหยุดลงทุกอย่างเมื่ออีกคนหันหน้ามาหาเขา.....


ดวงตาคู่สวยที่เซฮุนนึกสงสัยว่ามันจะเป็นสีเดียวกันกับเขารึปล่าว......

มองมาที่ใบหน้าเขาตอนนี้ มองไปทั่วตัวเขาทั้งหมด


เซฮุนกำลังสั่นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามันเหมือนจริงๆ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นสวยงามมากจริงๆ

พยายามจะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาเพราะสัญญากับจงอินไว้แล้ว




แต่ทั้งสายตาทั้งใบหน้าทั้งหมดที่ดูเหมือนกับเขา ลู่หานขยับตัวนิดหน่อยและดูเหมือนจะพยายามขยับปากเล็กนั่นให้เป็นคำ




“เซ...”

เป็นเสียงแรกที่หลุดออกมาจากปากเล็กๆ




“เซ......ฮุน....”

เซฮุนยกมือขึ้นปิดปากตัวเองที่เริ่มไม่ไหวเอาไว้



“ฮึก...”

สายตาพล่ามัวไปหมดเพราะน้ำตา ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่บดบังสิ่งที่สวยงามมากๆที่อยู่ตรงหน้าเขา


รอยยิ้มจางๆที่ส่งมาให้เขาราวกับเทวดาตัวน้อย



“ลู่หาน... ฮื่ออ”


“เซ....ฮุน...”

และไม่ลังเลอีกต่อไปเมื่ออีกคนร้องเรียกชื่อเขาอีกครั้ง


เซฮุนวาดแขนกอดลู่หานเอาไว้ไม่ได้แรงมากเพราะกลัวอีกคนจะเจ็บ ได้สัมผัสร่างกายที่มีชีวิตจริงๆ ได้ยินเสียงลมหายใจที่อยู่ใกล้ๆ เสียงหัวใจที่เต้นอยู่ในตอนนี้...และร้องไห้เหมือนไม่มีสติจนมือไม้สั่นไปหมด


“เจ็บมั้ย... ลู่หาน... เจ็บมากมั้ย? ฮึก! เราขอโทษ เรา ต่อไปนี้อยู่กับเรานะ อยู่ด้วยกันนะ ไม่เจ็บแล้วนะ”

พร่ำบอกคำที่เคยบอกซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น กอดร่างนั้นเอาไว้เบามือแต่ก็ยังรับรู้ถึงมือที่กอดเขากลับและตบที่หลังเบาๆด้วย...



ทำไงดี



“โอ๋....”

เซฮุนไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว


ขอโทษนะจงอิน.... เรากลั้นน้ำตานี่ไม่ได้จริงๆ






ฉากนั้นของทั้งสองคนทำเอาคุณนายโอที่รออยู่ห้องกระจกถึงกับร้องไห้ออกมาจนตัวสั่นคลอน ได้แต่บีบมือของสามีเอาไว้แน่น ไม่นานก็ถูกรวบไปกอดเช่นกัน....


คุณหมอหนุ่มได้แต่ยิ้มบางๆอยู่ตรงนั้นเฝ้ามองพี่น้องทั้งสองคนที่เกิดออกมาพร้อมกัน แต่ไม่เคยได้อยู่ด้วยกัน ไม่เคยได้พูดคุยกัน คราวแรกคนที่เรียนวิทยาศาสตร์มาเกือบครึ่งชีวิตอย่างเขาไม่เคยเชื่อเรื่องสายสัมพันธ์ของครอบครัว ไม่เคยเชื่อเรื่องราวของฝาแฝดที่มีสื่อต่อกันแบบที่พี่น้องทั่วไปไม่มี

สำหรับเขา ฝาแฝดแค่เป็นการตั้งครรภ์แบบหนึ่งที่มีความเสี่ยงสูงเท่านั้น


จนกระทั้งเด็กในความดูแลของเขาเอ่ยชื่อหนึ่งขึ้นมาในชั่วโมงการเรียนออกเสียง

และเอ่ยอย่างนั้นตลอดไปจนถึงชั่วโมงกายภาพ

ราวกับเรียกหา

เหมือนรู้จัก

และเป็นเสียงที่เคยได้ยิน


เซ....ฮุน....


ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะในตอนที่หลับอยู่ลู่หานได้ยินชื่อนี้และเรื่องราวทั้งหมดที่เขาอ่านในบันทึกให้ฟังรึปล่าว?

แต่โอกาสที่จะหาเหตุผลมารองรับมันแทบไม่มีเลย



ภาพที่เขาเห็นตอนนี้ก็ชัดเจนแล้ว

 

ว่าพวกเขาทั้งสองคนรู้จักกันจริงๆ และรักกันมากจนเรียกหากันอย่างนั้น

 

 มันอธิบายเป็นวิทยาศาสตร์ไม่ได้

แต่หมออย่างเขาก็เห็นด้วยกับเรื่องเล่าเกี่ยวกับความสัมพันธ์เพิ่มขึ้นมาอีกเรื่อง


สายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น

 




 

“โอ๋....”


“ฮึก เรา... ลู่หาน”


“...”


“เราขอโทษ ขอโทษ ฮื่ออ”

“โอ๋....”

 







และทำท่าทางราวกับเจ็บปวดไปด้วยกัน

 

 

 

 











 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่19 เล่มที่16 


คนที่เป็นอีกครึ่งหนึ่งของเรากลับมามีชีวิตแล้ว

ลู่หาน.... จริงๆแล้วเรารักลู่หานมากๆเลยนะ


ทั้งที่เป็นวันที่ควรฉลอง แต่เราก็เอาแต่ร้องไห้หนักขึ้นและหนักขึ้นเพราะความรู้สึกมากมาย

และมือเล็กๆที่ตบหลังเบาๆเหมือนปลอบไม่ให้เสียใจ ปลอบและรับรู้ทุกอย่าง


เราจะไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว
















สวัสดีวันครอบครัว


ไม่ได้ตั้งใจจะแต่งให้เศร้าเลย จริงๆนะ T^T มันอาจจะดูเวอร์ๆหน่อยแต่มันคือจินตนาการนะทุกคน

เราว่าฝาแฝดเป็นสิ่งที่พิเศษมากๆสำหรับเรานะ เขามักจะมีอะไรที่อธิบายไม่ได้ทุกทีเลย


แง่ะ แฝดคนพี่น่ารักใช่มั้ยล่าาาา ส่วนหมอหนุ่มก็...รอติดตามแล้วกันจ้า

อุบไว้ก่อนๆๆ


เซฮุนจะได้ไม่เหลือเรื่องอะไรที่รู้สึกติดค้างอีกแล้วโน๊ะ แถมไม่ต้องอยู่แบบโดดเดี่ยวอีกมีพี่น้อง


ก็มารอดูกันว่าหมีจะนก หรือหมีจะหัวเน่ามั้ย?

ชอบม๊าจงอินจริงๆนะเรื่องนี้ รอตอนหน้านะเราจะไปบ้านหมีอีกแน่ๆ


ขอบคุณทุกกำลังใจค้าบบบ เราฮึบแล้ว ฮ่าๆๆ นอร์ยง่ายไปหน่อย


เรื่องรวมเล่มขั้นต่ำมัน20เล่มอ่า เราก็ไม่รู้ว่าจะมีคนเอาถึงรึเปล่า

แต่สั่งปกแล้ววววววววว ;_; เดี๋ยวเอามาอวด


เจอกันตอนหน้าค้าบ




เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ


#เซฮุนขี้หนาว


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #931 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:04
    ฮือ ดีใจกับพี่น้อง กับครอบครัวโอ แต่ก็คิดถึงหมีกับเด็กประหลาด
    #931
    0
  2. #850 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 13:04
    เเม่จงอินน่ารักมากชอบมากๆเหมือนพี่กับน้องมากกว่าเเม่ลูกอีก55555
    ดีจังที่ลู่หานฟื้นเเล้วเซฮุนจะได้ไม่รู้สึกผิดเเล้ว เเล้วหมอนี่ยังไงอย่ามาเป็นก้างนะเว้ยนี่ยอมให้อีหมีมันนกไม่ได้!!!!ไม่ยอม!!!!
    #850
    0
  3. #803 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 00:19
    ดีจังเลย
    #803
    0
  4. #744 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 19:54
    ดีจัง... รู้สึกอบอุ่นตามไปด้วยเลย
    เราก็เชื่อเรื่องสายสัมพันธ์แฝดเหมือนกัน -,.-
    ดีใจที่ลู่หานฟื้น ต่อไปจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ แล้ว ?.?
    #744
    0
  5. #692 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:36
    ได้ลู่กลับมาแล้ววววววว
    #692
    0
  6. #630 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 08:25
    กลับมาแล้วนะลู่หาน กลับมาเป็นอีกครึ่งของเซฮุนนรร สงสารลูกหมีจริง555555
    #630
    0
  7. #564 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 09:46
    มันเปนความเศร้าที่เกิดขึ้นแล้วดูอบอุ่น มันมีสายใย มันคือความรักของพี่น้อง
    #564
    0
  8. #450 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 20:03
    โอ๊ยยย ร้องไห้หนักมากมันไม่ได้เศร้า มันซึ้งอะ

    ลูกหมีช้าระวังอดนะ
    #450
    0
  9. #396 aiaka (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 20:39
    น่ารักมากเลยอะ

    อยากมีแฝดขึ้นมาเลย
    #396
    0
  10. #388 PanDa AreaXb (@panda_area) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 06:22
    นี่น้ำตาไหลเป็นทางเลย แฝดจะเป็นยังไงนะ ดูรักกันมากๆเลย น่ารักมาก ฮืออออออออออ หมีจะหัวเน่ามั้ยทีนี้ ไม่หรอก เนอะ 55555555555
    #388
    0
  11. #387 Khingap (@khingap) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 05:16
    แงงงลู่หานบอกโอ๋ น่ารักกก เซฮุนไม่ร้องน้าาา
    #387
    0
  12. #386 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 22:30
    น่ารักอ่าา ความแฝด ><
    #386
    0
  13. #385 อะครุอะคริ (@pcybby) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 11:35
    น้ำตาไหลเลยอ่าา T_T
    #385
    0
  14. #383 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 11:07
    ดีใจไปกับเซฮุนด้วย ลู่หานฟื้นแล้ว เขาจำเซฮุนได้แล้วก็รักเซฮุนมากๆด้วย งือออ อยากรู้ว่าใครคือคุณหมอ แล้วลูกหมีจะหวงเซฮุนกับพี่ชายมั้ยเนี่ย 555555555555
    #383
    0
  15. #382 Me_Penguin (@mediizam) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 08:31
    น้ำตาคลอ T^T
    ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกแล้วนะ เซฮุนนาาาาา
    #382
    0
  16. #381 shunqunix (@hellogigii98) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 02:59
    ร้องไห้ตามเด็กประหลาดเลย ซึ้งมากกกกก

    ว่าแต่คุณหมอนี่ไม่ใช่ผ่านมาแล้วผ่านไปแน่นแน่
    ต้องเป็นตัวแปรอะไรซักอย่างแน่เลยใช่มั้ยคะ คริ
    #381
    0
  17. #380 พิชานนุ้งบี (@sdrkch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 02:52
    หวังว่าลู่หานจะไม่ชอบจงอินแล้วแบบเซฮุนหลีกทางให้ 555555555 นี่เพ้ออะไร
    #380
    0
  18. #379 xCBx (@exolapink9) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 00:24
    หวังว่าจะไม่ดราม่านะ;-;; หรือเราคิดไปไกล...
    #379
    0
  19. #378 iiamxx (@ii_ammint) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 22:41
    ลู่หานของเจ๊ มีโอ๋ฮุนด้วย
    มาโอ๋เจ๊ด้วย เจ๊น้ำตาคลออยู่
    #378
    0
  20. #377 Kyeon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 22:08
    ซึ้งปนฮากะบ้านหมีมากๆอ่ะ ชอบบ้านนี้อยากเป็นลูกสะใภ้ ผิดค่ะ 55555 เอาไว้ให้เซฮุนแล้วกันเนอะ ส่วนบ้านแฝดซึ้งแบบซาบซึ้งอ่ะ ดีใจด้วยได้กลับมาครบสมบูรณ์แล้ว โอ้ยย น้ำตาจะไหล
    #377
    0
  21. #376 Kyeon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 22:07
    ซึ้งปนฮากะบ้านหมีมากๆอ่ะ ชอบบ้านนี้อยากเป็นลูกสะใภ้ ผิดค่ะ 55555 เอาไว้ให้เซฮุนแล้วกันเนอะ ส่วนบ้านแฝดซึ้งแบบซาบซึ้งอ่ะ ดีใจด้วยได้กลับมาครบสมบูรณ์แล้ว โอ้ยย น้ำตาจะไหล
    #376
    0
  22. #375 งุนจังง (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 21:48
    ฮืออออออ น้ำตาคลอ ซึ้งมากเลยอ่าไรเตอร์. ดีใจแทนเซฮุนกับลู่หานจริงๆที่ได้พบกันแล้ว ส่วนลูกหมีก็รีบตะครุบคนขี้หนาวน้าา ขอบคุณไรเตอร์ที่มาอัพนะค้าาา
    #375
    0
  23. #374 neennn (@neenii) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    ชอบตอนจงอินอยู่กับม๊าจัง น่าร๊ากกกกกกก
    #374
    0
  24. #373 ks1994 (@muay_ks) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 20:30
    ชอบโมเม้นที่แฝดเค้าเจอกัน >\\<
    #373
    0
  25. #372 Nay Sincerity (@nayeundl) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 20:16
    แม่หมีใจดีจัง พี่หมีก็ใจดี เซฮุนก็ใจดี ฟิคนี้มีแต่คนใจดีน่ารัก ซึนๆ
    มีแม่กี่คนจะสอนลูกได้น่ารักขนาดนี้หนอ?

    แต่ช่วงแฝดนี่เล่นทำซึ่งซะน้ำตาคลอเลย
    #372
    0