STAR TREK FICTION

ตอนที่ 3 : [spirk] happy birthday my vulcan

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    13 ต.ค. 59

"โบนส์ ไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยดิ"


"ให้ตายเถอะจิม ฉันเป็นหมอนะไม่ใช่นักช้อปปิ้งมืออาชีพ"ยังไม่ทันเริ่มประโยคคำพูด เลนเนิร์ด แม็คคอยก็บ่นเขาทันที


"เอาน่าโบนส์ไปเป็นเพื่อนหน่อย"จิมยังขอร้องไม่หยุดแม็คคอยได้แต่คิดว่าถ้าจิมกระโดดเกาะคอเขาได้คงทำไปนานแล้ว


"แล้วแกจะไปซื้ออะไร?"


"ก ก็ของเล็กๆน้อยๆ"เขาเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อเพื่อนสนิทเริ่มจับผิดเขาอย่างจริงจัง


"มีพิรุธชัดๆ"แม็คคอยคิด


"แกไปซื้อของให้ไอ้หนูผีใช่มั้ย!!" แม็คคอยตะโกนเสียงดังจนจิมต้องรีบเอามือมาปิดปากไว้


"ชู่วว เงียบๆสิโบนส์เดี่ยวห้องข้างๆก็ได้ยินกันพอดี"


ตอนนี้พวกเขาแวะเติมเสบียงและพักผ่อนอยู่ที่ยอร์กทาวน์หรือเรียกตามที่โบนส์เรียกก็คือ'สโนว์โกรบที่ใกล้จะแตก'นั้นเอง ลูกเรือยานเอ็นเตอร์ไพรส์ส่วนใหญ่ก็ไปพักผ่อน ส่วนพวกเราก็พักกันอยู่ที่ทางสตาร์ฟลีตจัดให้ เขานอนห้องตรงข้ามกับสป็อค เสียดายชะมัด


"ไปได้ยัง เดี่ยวกลับมาไม่ทันมื้อเย็นนะเพื่อน"


วันนี้จิมใส่เสื้อสีเทากับแจ็กเก็ทสีน้ำตาลเข้มกับกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้ม ส่วนแม็คคอยสวมเสื้อยืดสีขาวดูสบายตาตัดกับยีนสีดำ พวกเขาออกจากที่พักตอนสายๆ เขาเจอสก็อตตี้กับเพื่อนตัวน้อยของเขาด้วย


"หวัดดี สก็อตตี้"


"สวัสดีครับกัปตันและคุณหมอแม็คคอย"สก็อตตี้ยิ้มมาให้พวกเขาในมือถือถุงมากมายเต็มมือ


"นอกเวลางานเรียกจิมเฉยๆก็ได้ แล้วไปซื้ออะไรมาน่ะ?"จิมชะโงกดูของในถุงของอีกฝ่าย


"ออ อะไหลเครื่องยนต์น่ะครับ เอามาต่อเล่นเฉยๆ"


"ระวังทำที่พักระเบิดล่ะคุณสก็อต ผมยังไม่อยากถูกหักเงินเดือนนะ ฮ่าฮ่าฮ่า"พวกเราพูดกันซักพัก สก็อตตี้ก็ขอตัวก่อน


"ว่าแต่นายจะซื้ออะไรให้สป็อคล่ะ"


"ยังไม่รู้เหมือนกันนะ ยิ่งเดาใจยากอยู่"จิมครุ่นคิดซักพักใหญ่ ของที่สป็อคพอจะเอาไปใช้ประโยชน์ได้น่ะหรอ ?


"หมอนั้นพึ่งทำแก้วน้ำตัวเองแตกไปนิ ซื้ออันใหม่ให้ดีกว่า"


"อย่างไอ้หนูผีนั้นนะทำแก้วน้ำแตก?"


"อ่า อย่าให้เล่าเลยเรื่องมันยาว"จิมรีบเดินเข้าไปในตัวเมืองพร้อมกับแม็คคอยเพราะเขาคิดว่าถ้ายิ่งช้าเขาต้องพลาดมื้อเย็นแสนอร่อยแน่ๆเลย


"นายคิดว่าหมอนั้นชอบลายแบบไหนอ่ะ?"ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ที่ร้านขายแก้วน้ำเล็กๆแต่ก็เป็นร้านที่สวยแล้วก็น่ารักอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว


"แกแน่ใจแล้วใช่มั้ยที่มาถามคนอย่างฉันน่ะ ไปถามพนักงานไม่ดีกว่าหรอ"เขารู้อยู่แล้วว่าคำตอบต้องเป็นแบบนี้ จิมเลยเดินไปที่เคาน์เตอร์ทันที


"เอ่อ ข
อโทษนะครับ"


"ค่ะ มีอะไรให้ช่วยมั้ยค่ะ" พนักงานสาวส่งยิ้มหวานละลายใจมาให้ เขาได้แต่ยิ้มตอบแล้วถามคำถามทันที


"พอดีว่ามีแก้วที่ผู้ชายเขาใช้กันมั้ยอ่ะครับ"


"แล้วคนที่คุณจะซื้อให้เค้าเป็นคนแบบไหนล่ะค่ะ"


"เค้าเป็นคนที่เงียบๆ ชอบทำหน้าเครียดตลอดเวลาแถมยังชอบบ่นนู่นบ่นนี่ดูเหมือนเย็นชาแต่จริงๆเค้าเป็นคนที่อบอุ่นมากๆ ชอบเอาใจใส่และอ่อนโยน"เขาพูดเร็วซะจนพนักงานแทบฟังไม่ทันอยู่แล้ว เขารู้ว่าโบนส์ต้องทำหน้าเหมือนอยากจะอ้วกด้านหลังเขาแน่ๆเลย


"งั้นเอาเป็นแก้วอันนี้มั้ยค่ะ มันดูเหมาะกับคนที่คุณจะให้ดีนะคะ"พนักงานโชว์แก้วขึ้นมาให้เขาดู


"ครับ เอาหนึ่งใบครับ"


"ราคา 299 บาทนะคะ"หลังจากจ่ายเงินเสร็จ พวกเขาก็เดินออกมาจากร้าน จิมยิ้มอย่างอารมณ์ดีต่างกับอีกคนที่หน้าบอกบุญไม่รับแม้แต่น้อย


"เห้อ ก็งี้แหละวันเกิดเพื่อนไม่เคยซื้ออะไรให้แต่ทีกับว่าที่แฟนนี่ถึงกับยอมควักตังส์เลยน่า"


"ว่าที่แฟนอะไรกัน -///-!!!"


"อย่าปฏิเสธเลย ฉันเห็นบ่อยไอ้อาการแบบเนี้ย"


"น้อยใจหรอไง งั้นเดี่ยวเลี้ยงกาแฟก็แล้วกันนะ"เขาเดินไปคล้องคอโบนส์แล้วลากมาที่ร้านกาแฟร้านโปรดของเขา


จิมและแม็คคอยเดินเข้าไปในร้าน ในร้านนั้นตกแต่งสไตล์โมเดิร์น มีกระถางต้นไม้เล็กๆห้อยลงมาเป็นแนวยาว มีชั้นหนังสือมากมายและเค้กที่มีสีสันน่าทานหลายชิ้น พวกเขาเดินไปนั่งริมหน้าต่างของร้าน ซักพักก็มีพนักงานมารับออร์เดอร์


"ผมเอาลาเต้เกับบราวนี่ครับ โบนส์นายเอาอะไร?"หันไปถามอีกคนที่นั่งตรงข้าม


"ฉันเอาเอสเปรสโซ่กับเค้กผลไม้"จิมถึงกับคิ้วกระตุก เพราะปกติอีกคนไม่ค่อยกินของหวานนิน่า


"ปกตินายไม่กินของหวานนิโบนส์"


"ก็แค่บางครั้ง"


"ไม่กินเลยต่างหาก!!!"


"ฉันแค่อยากลองเปลี่ยนแนวดูต่างหาก"แม็คคอยหันหน้าหลบเพื่อซ่อนความเขินอายเอาไว้


"เออๆ เชื่อก็ได้"หลังจากที่ทั้งสองพูดจบ ของหวานก็มาเสิร์ฟ แม็คคอยดูพอใจกับเค้กผลไม้เพราะเค้ายิ้มไม่หุบเลย 
จิมได้แต่หัวเราะในใจ


"ว่าแต่นายเหอะ ให้ฉันออกมาเป็นเพื่อนแน่ใจนะว่าสป็อคจะไม่มาบีบคอฉันทีหลังน่ะ"


"เค้าไม่ไร้เหตุผลแบบนั้นหรอกโบนส์ นายก็รู้ดีนิว่าวัลแคนเป็นยังไง"


ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานนั้น สป็อคก็เดินผ่านร้านกาแฟที่จิมนั่งพอดี เขาเริ่มมีความรู้สึกประหลาดที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจ 


เขาพยายามใช้เหตุผมและตรรกะมากมายมาระงับความรู้สึกแปลกๆแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยิ่งเมื่อเขาเห็นอีกคนกำลังพยายามเอาครีมจากเค้กมากินจนเลอะมุมปากและคุณหมอที่เอากระดาษมาเช็ดให้อย่างสนิทสนม ยิ่งทำให้เขาพุ่งพรวดเข้ามาในร้านอย่างรวดเร็ว ตอนนี้อะไรก็มารั้งวัลแคนอย่างสป็อคไม่ได้แล้ว


กริ๊งๆๆ

"อ้าว หวัดดีสป็อค"เขาเดินเข้ามาในร้านอย่างรีบร้อนจนมาถึงโต๊ะของทั้งคู่ คิ้วของสป็อคขมวดกันเป็นปม


"สวัสดีครับกัปตันและคุณหมอแม็คคอย"


"ไง สป็อคนายมาทำอะไรแถวนี้หรอ"


"ความเป็นจริงผมแค่มาเดินเล่นเพื่อพักผ่อน แต่ตอนนี้ผมมาตามตัวกัปตันครับคุณหมอ"


"ตามจิม? เพื่อ"


"ใช่ มีอะไรเกิดขึ้นหรอเปล่าสป็อค"สป็อคไม่ตอบ เขาจับแขนจิมแล้วดึงให้ลุกขึ้น จิมกำลังสับสนกับการกระทำของวัลแคนตรงหน้า


"กลับที่พักกับผม จิม" สป็อคดึงแขนจิมให้กลับที่พักอย่างรวดเร็วทิ้งให้แม็คคอยนั่งงงอยู่ที่โต๊ะ เขาคิดได้อย่างเดียวว่า


'โชคดีนะ จิมมี่'


สป็อคพาเขามาที่ห้องพักของเจ้าตัวอย่างรีบร้อน รีบขนาดไหนคิดดูนะก็ทำเขาเกือบล้มหน้าฟาดตรงหน้า
เคาร์เตอร์ เขาพยายามดึงแขนออกก็ไม่มีผลยิ่งทำให้มือของสป็อคบีบแขนเขาหนักกว่าเก่าอีก สงสารกันหน่อยเถอะ พอถึงห้องพัก สป็อคพาจิมเข้าห้องโดยไม่ลืมล็อคประตูอย่างแน่นหนา


ผลัก


"โอ้ยย!! ฉันเจ็บนะสป็อค"สป็อคผลักเขาลงเตียงแล้วขึ้นมาคร่อมตัวเขา ใบหน้าของวัลแคนหนุ่มมีแต่ความโกรธ


"บอกผมมาว่าทำไมคุณถึงออกไปเที่ยวกับคุณหมอแค่สองคน"ตอนนี้ตรรกะอะไรก็ใช้กับสป็อคไม่ได้แล้ว ในใจของเขามีแต่ความรู้สึกโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าไฟอีก


"ฉ ฉันก็แค่ออกไปซื้อของเองนะสป็อค"เขายังพยายามดึงแขนออกจากพันธนาการของคนเจ้าระเบียบตรงหน้าแต่แรงของเขานั้นมันไม่มีผลกับสป็อคเลยแม้แต่น้อย


"แล้วทำไมคุณไม่บอกผมล่ะครับ"


'บอกไปจะเรียกเซอร์ไพรส์มั้ยล่ะ'


"มันเป็นความลับน่ะ"สป็อคยิ่งบีบแขนเขาแรงขึ้นเพราะเขาไม่ยอมบอกสิ่งที่เจ้าตัวอยากรู้


"สป็อค ฉันเจ็บนะ!!"จิมน้ำตาคลอทันที สป็อคพอรู้ตัวก็รีบปล่อยแขนเขาแล้วพยุงให้นั่งทันที


"ผมขอโทษครับ จิม"สป็อคค่อยๆเช็ดน้ำตาของเขาอย่างทะนุถนอม


"นายจะเถื่อนไปไหนเนี่ย"จิมสะบัดข้อมือทั้งสองข้างเบาๆให้หายยปวด หมอนี่แรงเยอะชะมัด


"ผมมีความรู้สึกโกรธที่คุณไม่ยอมบอกความลับกับผมและยังออกไปเที่ยวกับคุณหมอแค่สองคนครับ"



    'ไอ้โกรธที่ไม่ยอมบอกเรื่องเซอร์ไพรส์เนี่ยเข้าใจนะแต่ไอ้ที่โกรธเรื่องที่เขาไปซื้อของกับโบนส์นี่'



"ฉันไปเที่ยวกับโบนส์แล้วมันแปลกยังไง เราเป็นเพื่อนกันนะ ยกเว้นแค่ว่านายหึงฉันน่ะสป็อค"


"ถ้านั้นเป็นคำที่มนุษย์ใช้เรียกความรู้สึกแปลกๆภายในใจของผม ณ ตอนนี้ได้ใช่จิม ผมหึงคุณ" ความปากแข็งของนายมันมีไหนหมดเนี่ยหา!!!


"ถ้าฉันรู้ว่านายหึงแล้วจะเถื่อนขนาดนี้นะ จะแกล้งให้หึงบ่อยๆเลย"


"ผมขอแนะนำว่าอย่าทำอย่างนั้นดีกว่าครับ คุณคงรู้เรื่องพละกำลังของวัลแคนดีนะครับจิม"


"ช่ายๆ ฉันรู้ดีน่า เอวเคล็ดไปสามวันเลยแหละ"จิมพูดขำๆก่อนที่เขาจะค่อยๆเอากล่องของขวัญออกมา สป็อคมองดูกล่องนั้นอย่างสนใจ


"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะสป็อค"สป็อครับกล่องมาจากอีกฝ่ายแล้วค่อยๆเปิดกล่องดู แก้วสีน้ำเงินเข้มตัดเป็นลายเฉียงกับสีเหลืองสว่างและยังมีประกายสีขาวอยู่รอบๆแก้วอีกด้วย เหมือนสีเสื้อของพวกเขาเลย


"ขอบคุณมากๆครับจิม สำหรับของขวัญ"สป็อคหอมแก้มเขาไปหนึ่งทีก่อนที่จะวางของขวัญลงแล้วหันมาทำหน้าจริงจังใส่เขา


"แต่ยังไงวันนี้คุณก็ต้องถูกทำโทษนะครับ จิม"สป็อคคร่อมตัวจิมเอาไว้ เขาได้แต่ยิ้มกว้างแล้วเอาแขนคล้องคอ
วัลแคนหนุ่มตรงหน้า


"ตามที่นายต้องการเลยผู้การ"


ณ ห้องข้างๆ


"อ๊า! บะ เบาหน่อย..อ่ะ สป็อค..ฉันบอก..อ่า..ให้เบาไง..อื้อ"

แม็คคอยที่ต้องเอาหมอนสองใบมาอุดหูเพื่อกันเสียงแสนอีโรติคข้างห้องของเขาอย่างหงุดหงิด เขาแทบไม่ได้หลับเลยตั้งแต่กลับมาที่ห้องในช่วงเย็น เพราะไอ้สองคนทั้งกัปตันและต้นเรือนั้นแหละที่ทำให้เขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนซะที


"รำคาญโว้ย!! คนจะหลับจะนอน"เขาได้แต่คิดอย่างนั้นเพราะถึงยังไงคืนนี้เขาก็คงไม่ได้หลับอยู่ดีนั้นแหละ



  THE EHD













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #21 Paiju เบญจมาศขาว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:03
    ฟินนนน
    #21
    0
  2. #3 PiMmAiNdY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 15:52
    สงสารคุณหมอ5555
    #3
    0