[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 8 : Under red 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    18 มิ.ย. 63

 

 


 

 

Under red 8

 

 

การสอบผ่านพ้นไปด้วยดี คริสเก็บของออกจากห้องสอบต้องสะดุดกับเพื่อนร่วมคณะรออยู่ เพ็ญยิ้มร่าเริงดักรออยู่

"วันนี้ทุกคนว่าจะไปเลี้ยงฉลองกัน คริสไปด้วยกันไหม?" เธอ..นามเดียวกับเพื่อนสนิทแต่หาใช่เพื่อนสนิทยังวนเวียนมาชวนเขาไม่หยุด จะเรียกว่าตื้อก็ได้ คริสไม่เข้าใจเลยทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงตามใส่ใจเขานัก 

"ผมนัดที่บ้านไว้"

"แฟนเหรอ?"

คริสตวัดตาแรงใส่ เพ็ญสะดุ้งโหยง

"..ไม่ใช่แฟน" ดวงหน้ากลมแป้นรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ กระชับเป้เดินสวนผ่านสาวใต้หน้าคม เพ็ญเหลียวหลังมองตามเด็กโอนหน่วยกิตข้าม ม. มาเรียนที่เดียวกับเธอกลางปี ชอบทำตัวปลีกวิเวกอยู่คนเดียว

"เพ็ญอย่าไปยุ่งกับไอ้นี่เลย วันก่อนมีรถทหารมารับมันด้วยนะ" เพื่อนในกลุ่มสะกิดไหล่เตือนด้วยความเป็นห่วง เพ็ญทำเพียงยิ้มและเดินกลับไปสมทบกลุ่มเพื่อนรอที่โต๊ะไม้ใต้อาคารเรียน ใช้ชีวิตนักศึกษาอย่างที่ควรจะเป็น

 

.

.

.

 

ต่อให้ไม่ชอบหน้าก็ไม่คิดลืมสัญญาและคนที่รอคอยก็ตั้งใจจดใจจ่อที่จะรอสัญญาจากคริส กลับมาถึงบ้านไม่ทันได้นั่งพัก ทหารหนุ่มยศพันเอกก้าวไวๆไปยังเปียโนและนั่งลง เว้นที่ว่างให้เขาแม่กวาง แม่บ้านประจำบ้านพักข้าราชการก็แสนจะรู้ใจนายหั่นชมพู่มะเหมี่ยวจัดจานวางให้บนเปียโน 

"กดตามนี้ ท่อนต่อไป" นิ้วป้อมขาวกดแป้นให้ดู ทำนองบรรเลงสานต่อจากท่อนที่ค้างคาไว้ตากลมเหลือบมองคนข้างตัว สิ่งที่เห็นทำเอาคริสชักสีหน้าไม่พอใจ

"มองมือ! ไม่ใช่มองหน้ากู!"

ตาคมหลุบมองมือขาวหลังโดนดุ

 

'???? ???? ....????...????..????????'

 

นิ้วมือของพันเอกสิงโตไม่ค่อยสัมพันธ์เสียเท่าไหร่ กดโน้ตได้จริงแต่ช้า แข็ง ไม่พลิ้วจังหวะไหลลื่น คริสหยิบชมพู่มะเหมี่ยวจิ้มเกลือกินพลางดูทหารฝืนตัวเองหัดเล่นดนตรีแล้วยังจะเลือกเปียโนที่ขึ้นชื่อว่าโคตรยากอันดับต้นๆในหมวดดนตรีสากล

 

 

ปัญญาอ่อนชะมัด สมองทหาร คิดว่าดูเจตนาไม่ออกหรือไง

 

 

"ยากล่ะสิ ไม่ไหวก็ตัดใจไปทำอย่าง-"

"ไม่ตัดเด็ดขาด" สิงโตสวนกลับมาเสียงแข็งกร้าว

"....." กินชมพู่มะเหมี่ยวต่อไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้อีกคนดื้อด้านเล่นเก้ๆกังๆ ต่อไป ผลไม้หร่อยหรอลงไปเรื่อยๆอยู่ในท้องคนสอน เสียงวิทยุบนโต๊ะวางแจกันดอกไม้ในห้องรับแขกเปิดทิ้งไว้รายงานข่าวสภาพเหตุการณ์บ้านเมืองประจำวัน

 

 

'สถานการณ์เหตุความรุนแรงหลังสลายกลุ่มนักศึกษาผู้ชุมนุมนับจาก 14 ตุลาลดระดับลง แต่ก็ยังมีการประท้วงต่อเนื่องเป็นระยะจากชนกลุ่มน้อยแม้ว่าจะมีการจัดตั้งรัฐบาลชุดใหม่ขึ้นมาแล้วก็ตาม'

 

 

จากการรายงานถึงความสงบที่ไม่ 100% แต่อยู่ในระดับควบคุมได้ของภาครัฐแล้ว ซึ่งคริสไม่จำเป็นต้องฟังข่าวก็รู้ได้ สังเกตจากการว่างงานของทหารข้างตัวก็ได้ตอบชัดเจน

 

 

ทหารว่างมี 2 อย่าง

ไร้สงคราม

หรือไม่..ก็ไร้เรื่องเหนือการควบคุม

 

 

"ปิดเทอมแล้วใช่ไหม?" 

คริสพยักหน้าตอบคำถามคนหัดเล่นเปียโน

"มีอะไร?"

"ฉันจะพานายไปเที่ยว"

"ไม่อยากไป"

ตาคมสีดำนิลจ้องเขม็งเด็กหนุ่มนักศึกษาปี 4 ปฏิเสธทันควัน หนำซ้ำเมินใส่และหยิบชมพู่มะเหมี่ยวหวานอมเปรี้ยวฉ่ำน้ำชิ้นสุดท้ายในจานกระเบื้องใส่ปากกิน

 

.

.

.

 

"สวัสดีครับผู้พัน" เจ้าของบ้านพักตากอากาศแถวหัวหินวิ่งมายิ้มรับนายทหารยศใหญ่ที่มาพร้อมกับเด็กหนุ่มมหาลัยผิวขาวหน้าหงิกเป็นตูดลงจากรถของหลวงที่ขับมาส่งถึงที่

"เอ่อ..น้องเขาเดินแปลกๆนะครับ" เจ้าของบ้านพักตากอากาศจับสังเกตคนลงรถหลังสุด

"เด็กมันดื้อ ไม่น่ารัก" พันเอกสิงโตตอบคำถามเจ้าของบ้านพักตากอากาศ ปล่อยให้ลูกน้องยกกระเป๋าเดินทางของสิงโตและคริสเข้าบ้าน ไม่แยแสคนที่เดินขาถ่างๆทั้งหน้าเหยเก หงิกงอตามเข้าไปในบ้านพักสองชั้นริมทะเลหลังใหญ่เป็นหน้าต่างบานใหญ่ร่วมประตูไถเปิดรับไอทะเลได้เต็มที่ คริสเลียปากรู้สึกถึงรสเค็มเกลือบางๆระหว่างเก็บของ ก้มๆเงยๆจัดเสื้อผ้าเข้าตู้เสื้อผ้าไม้ในห้องนอน

 

 

หมับ!!

 

ตะปบตูดเต็มแรง

"เหี้ย!!!#&฿&#&#!"

ร้องครวญไม่เป็นภาษา น้ำตาเล็ด คริสมองแค้นผู้พันหนุ่มกระตุกยิ้มร้ายกาจออกมา

"พูดจาให้มันน่ารักหน่อย"

"กูไม่น่ารักกับมึงหรอก!!!! ฿!!! &"

ดื้อปั๊บโดนบีบขยำตูดแรงปุ๊บ คริสขาสั่น ทรุดจะกองพื้น วงแขนแน่นกล้ามเข้ารวบกอดไว้ทัน  เขาดิ้น ขัดขืน อีกฝ่ายยิ่งรัด

"บรรยากาศดี อีกสักรอบไหม?"

ทีนี้หยุดดิ้นพล่านเชียวนะ  พันเอกสิงโต ปราชญา เดาะลิ้นจำต้องปล่อยคนในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ คริสรีบเดินขาถ่างๆหนีไปนั่งโซฟาตรงปลายเตียงไซซ์คิง

"เวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์มาเที่ยวรึไง" คริสพึมพำ ส่วนพันเอกสิงโตเปิดเหล้าดื่ม ถือแก้วมานั่งลงโซฟา พาดแขนโอบไหล่คนดื้อเบือนหน้าหนี

 

 

ประเทศแย่ ทหารมัวทำอะไรอยู่

ประเทศแย่ ให้นักศึกษาออกมาร้องสิทธิ์

ละอายใจกันบ้างไหม

 

 

อาชีพปกป้องประเทศ เอาเงินเดือนที่มาจากภาษีประชาชนใช้จ่ายเรื่องส่วนตัวสนองความสุข ไม่พอยังวางอำนาจบาตรใหญ่ ยิ่งคลุกคลี ยิ่งเห็นระบบฟอนแฟะไร้หัวใจ น่าแขยงจริงที่แกนนำเช่นเขาต้องมาตกภาระจำยอมกินอยู่กับทหารแบบนี้

"เรื่องบางอย่างก็ทำอะไรไม่ได้ นายก็ด้วย เป็นแกนนำใช่ว่าจะทำอะไรทุกอย่างบนโลกได้"

ริมฝีปากของนายทหารจู่โจมแก้มนิ่ม คริสปัดป้องแต่ไม่ทัน

 

ฟอด!!

 

"ใช่ว่าจะเปลี่ยนประเทศนี้ได้" หอมเสร็จตามด้วยกระซิบเสียงแหบพร่าข้างแก้มขาวนุ่ม 

"ไม่จริง" คริสเถียงเสียงเขียว ไม่ยอมจำนน

"โลกสวย" เมื่อดื้อไม่ฟัง ฝั่งทหารเริ่มกดเสียงต่ำ ใช้แรงกายมหาศาลเข้ารัดกอด ตะโบมหอมแก้ม ฉกฉวย กลั่นแกล้งคนริอาจต่อต้าน กลิ่นสุราระยะประชิด "สวยแบบนี้ถึงได้ไปเป็นแนวหน้า คนฉลาดเขาไม่ขึ้นหลังเสือกัน"

ทหารนายหนึ่งได้กล่าวหาเป็นนัยยะว่านักศึกษาคนหนึ่งผู้ลุกหือต่อต้านความไม่เป็นธรรมต่อประชาธิปไตยว่า 'โง่' ในหลายเรื่องราวที่การเสียสละตีความเป็นขาดสติ ขาดปัญญา บ้าระห่ำ ในสายตาคนบางจำพวก หนึ่งในนั้นคือพันเอกสิงโต มีสิทธิ์อะไรมาริสั่งสอน ทั้งที่หากไม่มีทหารแล้วไซร้..ก็ไม่ต้องมีแกนนำทั้ง 14 ในวันนี้แท้ๆ

 

 

ต้นเหตุของความขัดแย้งคือรสหวานแห่งอำนาจ

 

 

คริสมองตาขวาง พลัน! อีกฝ่ายดื่มเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดแก้วแล้ว..จับจูบ

"อื้อ!!!" ขมโคตร!!!!! รสสุราไม่เคยลิ้มลองมาก่อน ทั้งขม ทั้งร้อน แย่ที่สุดคือวิธีกินที่โคตร...คริสไม่รู้ว่าจะสรรหาคำอะไรมาด่าทหารสารเลวคนนี้แล้ว

"แค่กๆ" สำลักน้ำแสบขึ้นหัว ทหารยศพันเอกถอนจูบออก ใช้นิ้วโป้งดึงปากล่างบวมเบ่งพลางเกลี่ยเบาๆทั้งตามันเลื่อม คริสอยู่จนรู้ว่านี่คือ..สายตากระเหี้ยนกระหือรืออย่างไม่ต้องสงสัย

"ฉันอยากพัก นายด้วย"

"คิดเอง!"

พันเอกสิงโตไม่สนใจฟังเสียงก้าวร้าวแล้วดึงคริสมากอดแน่น นอนเอกเขนกบนโซฟา

"ตื่นมาไม่เจอ จะเล่นให้หนัก"

ไม่เสี่ยงกับคำขู่ คริสเกลียดทหาร ยังไงก็เกลียด ฝ่ายตรงข้ามคนละอุดมการณ์แต่ก็แสนเศร้าที่สถานะในวันนี้ต้องรู้รักษาตัวเป็นยอดดีเอาไว้ ลมหายใจผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอจนที่สุดทหารจอมบังคับก็หลับสนิท 

 

 

..ใต้ตาคล้ำ..

 

 

"อดนอน?" คริสมักชิงหลับก่อนเสมอ ไม่คิดสนใจมองหน้าคมตรงๆสักครากระทั่งวันนี้มีโอกาสได้เห็นสีหน้าบุรุษในเครื่องแบบฝ่ายกุมอำนาจยามหลับใหลเหมือน..คนไทยคนหนึ่ง

 

.

.

.

 

ซ่า..

 

ออกจากห้องพักได้ในเช้ารุ่งขึ้น สิงโตหลับเป็นตายและตื่นมาก็บีบบังคับลากคริสให้ตื่นเช้าตาม อาบน้ำแต่งตัวในชุดสบายมานั่งร้านอาหารทะเลใต้ร่ม ทางร้านปูเสื่อให้ลูกค้าได้ตากลมทะเล ดื่มด่ำอาหารคลอเสียงคลื่นซัดฝั่งใต้แสงแดด คริสเคยไปทะเลตอนรับน้องที่ระยองช่วงปี 1 และครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ต่างเพียงเป็นที่หัวหินซึ่งให้บรรยากาศต่างออกไป 

 

 

ซ่า ...ซ่า....

 

 

คลื่นทะเลซัดฝั่งเสียงดังต่อเนื่อง ใต้สายตาคนหนุ่มต่างวัยสวมเสื้อกล้ามสีขาวเหมือนกัน หนำซ้ำยังต่าง..ที่กล้าม

คริสไม่ชอบจนอยากไปซื้อลายดอกร้านค้าแถวนี้มาใส่ มานั่งข้างกันเหมือนโดนเทียบความกำยำชอบกลนักและไม่เข้าใจอีกฝ่ายหนักกว่าเดิมคนอะไรมาทะเลดันสั่งปลา

"สั่งอาหารทะเลเพิ่มได้นะ" สิงโตพยักพเยิดให้บริกรหันไปสนใจนักศึกษาหนุ่มเชื้อสายจีน

"กูแพ้อาหารทะเล" ไม่ได้โกหกแต่แพ้จริงๆ "มึงอยากสั่งก็สั่งสิวะ"

"ฉันไม่ชอบอาหารทะเล"

 

ประหลาดจิต

 

"ไม่ชอบ แต่มาทะเล?"

"เรื่องกินกับเที่ยวมันคนละเรื่อง" สิงโตเถียงหลังบริกรเก็บเมนูกลับไป ใช้ช้อนตักปลากระพงนึ่งมะนาวใส่จานให้ หน้าเคร่งขรึมจู่ๆก็ยิ้มกรุ้มกริ่มขึ้นมาได้น่าประหลาดจิตต่อใจคริสไม่มีหยุด

"อะไรวะ?" คริสขมวดคิ้ว จ้องมองรอยยิ้มทหารหนุ่มอายุมากกว่าอันหาได้ยากยิ่ง

"ในที่สุดก็มีเรื่องที่เราเหมือนกันซะที"

"...." คริสหันหนี ลมทะเลมันร้อนได้ใจเสียจริง กระแทกจนร้อนหน้าไปหมด ก่อนมองด้วยหางตาไปยังเนื้อปลาในจานที่พันเอกสิงโตตักให้

ตักกิน..เนื้อปลาสดใหม่รสหวานเข้ากับน้ำมะนาวเปรี้ยวเผ็ด เมนูบนขันโตกตรงหน้าเป็นอาหารวัตถุดิบอย่างดี ได้นั่งจุดชมวิวริมชายหาดหที่บรรยากาศดีสุดไม่แพ้กัน

หากไม่ใช่เงินจากทหาร คริสจะมีความสุขกว่านี้ พอคิดแล้วของอร่อยก็พาลคลื่นเหี้ยน

"ไม่เห็นดีเลยที่มีอะไรเหมือนกัน แล้วที่เหมือนเพราะกูแพ้ต่างหาก ไม่แพ้อาจจะชอบกินก็ได้" ต่างรู้แก่ใจ คริสและพันเอกสิงโตใช้ชีวิตคนละฝ่าย แตกแยกด้วยอุดมการณ์ ความเป็นคนไทยก็แค่เรื่องบังเอิญที่ดันเกิดบนแผ่นดินนี้ก็เท่านั้น ทุกความเจ็บ ความทรมาน ฝังอยู่ ระลึกถึงทีไรก็มีแต่ทุกข์ทรมานใจจนอยากอาเจียน

 

 

ข่มขืนประชาชน

ข่มขืนทางการเมือง

 

 

ทหารหนุ่มผิวสีเข้มไร้เครื่องแบบเงียบไป รินน้ำในแก้วและยกดื่ม ไม่โต้ตอบสิ่งใด ใช้ความเงียบเสียงเข้าใส่ คริสรู้สึกหัวร้อนที่อีกฝ่ายทำตัวให้เขารู้สึกเหมือนเถียงกับกำแพงสูงเสียดฟ้า

"เห็นว่าไม่คุยกับพ่อเลย" เปลี่ยนเรื่องกะทันหันแสดงความสอดรู้เก่งออกมา คริสตวัดตามองแรงใส่สิงโต

"เรื่องครัวกู"

"ครัวนายก็คือครัวฉัน"

"มึงไม่ใช่แสงโพธิรัตน์! ไม่มีวันด้วย!! กูกับมึงไม่ญาติดี-!!!!!!"

 

 

 

ตูม!!!!!!!

 

 

 

อีกฝ่ายอุ้มพาดคริสขึ้นบ่าและเหวี่ยงลงทะเลผุดหัวจากน้ำได้ไม่ทันไร ร่างขาวผ่องโดนจับกดโขดหิน ข้อมือขาวกำรวบในมือหยาบกร้านสีเข้มขึงพรืดไว้ ขัดขืน ขัดขืนและขัดขืนแค่ไหน มิอาจสลัดหลุด

"มึงจะทำอะไร!"

"เดือดเก่ง หัดฟังคนอื่นพูดให้จบบ้าง!!พ่อนายมาขอฉัน รู้ไหมว่าตอนมาขอเขาทำยังไง เขาคุกเข่ากราบพื้น พูดว่าไม่อยากให้ลูกชายตาย สัญญากับเมียจะปกป้องลูกให้ดี!!"

คริสเบิกตาโพลง ละอาย จุกจนพูดไม่ออก ไม่คิดเลยว่าพ่อลดศักดิ์ศรีแนบตีนทหารพร้อมประเคนลูกชาย..

"กูต้องซาบซึ้งเหรอ.." คริสจ้องตอบตาคมวาวโรจน์ทั้งน้ำตา

"พ่อขังให้มึง..." จุกในคอพูดไม่ออก คำนั้น เรื่องโหดร้ายเกินไป ขยี้ความเป็นคน

"2 อาทิตย์..กับมึงที่กูไม่เคยรู้จักด้วยซ้ำ.."

คริสถามปากสั่นมองคนที่ยังทำซ้ำๆเรื่องนั้น

"ฮึก...เป็นมึง มึงจะรู้สึกขอบคุณพ่อมึงเหรอ!!ให้กูตายกับเพื่อนยังดีกว่า!!!!!!"

"...."

"ฮึก..."

"...."

"ฮ..ฮือ...ฮือ..."

หนึ่งบุรุษได้แต่มองและปล่อยให้อีกบุรุษร้องไห้กับโขดหิน

 

 

ครวญสะอื้นกลบทะเลสาดซัด

เหยื่อ เจ็บช้ำ ถูกกระทำ
 


 

 

"ถ้าวันนั้นฉันคุมตัวเอง ไม่ใช้กำลังล่วงเกินคริส คริสจะรู้สึกอยากมีชีวิตต่อไปไหม?" นัยน์ตาคมกริบสีดำนิลมองและรอคำตอบ คริสเงยหน้าขึ้นมองตอบทหารที่ไม่คุกคาม เข้ามาทำร้ายอย่างเคย

"กูไม่รู้ ฮึก.."

 

ไม่มีใครรู้


 

"แต่ที่กูรู้ มึงทำไปแล้ว"

 

เกลียดชัง


 


 

.
 

.
 

.
 

​​​​
 


 

กริ๊ง!!!

กริ๊ง!!!

 

รัตติกาลในกรุงเทพห่างไกลไปหลายกิโลเมตรจากหัวหิน หมอเด่นตื่นยามได้ยินเสียงโทรศัพท์บ้านดังก้องมาถึงห้องนอน จำต้องเดินลงมาทั้งร่างเปลือยปล่อยให้เด็กมหาลัยตัวสูงได้หลับต่อสบายอารมณ์บนเตียงกว้าง

"ฮัลโหล"

'กูเอง'

"อ๋อ" จำเสียงปลายสายได้ คนโทรมาคือพันเอกปราชญา เรืองโรจน์ ติดต่อมาไกลจากหัวหินด้วยตู้โทรศัพท์สาธารณะใต้ต้นมะพร้าว ณ ริมถนนดินแดงเล็กๆกลางชนบท

"น้องคริสสินะ ทะเลาะอีกล่ะสิ"

'อืม..ตอนนี้ร้องไห้จนหลับไปแล้ว..'

ปลายสายเงียบไปพักนึง ไม่ทันจะถามหมอทหารแทรกมา 

"มึงบอกเรื่องนั้นน้องสิ"

คำตอบกลับแทนที่..เงียบใส่ คนเป็นหมอดันแว่นทรงกลม ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"จะไม่บอกเหรอ?"

คนโทรหายามวิกาลเอาแต่ยืนเท้าแขนตู้กระจกโทรศัพท์สาธารณะพลางนวดขมับไปมา

'กูควรทำไง?'

"อ่อนโยน ใจเย็น ทำ 2 อย่างตามนี้"

พันเอกผิวเข้มร่างกำยำถอนหายใจพรืด กำหูโทรศัพท์แน่น ครุ่นคิดตามคำแนะนำเพื่อนเทียบกับนิสัยเด็กรับใช้ ไม่ใช่ไม่อยากทำแต่ฝ่ายอดีตแกนนำทางการเมืองนอกจากจะน่ารุนแรง ยังดื้อด้านชวนหัวร้อนไปเสียทุกครั้ง 
 

'กูไม่กวนมึงแล้ว อยู่กับเด็กมึงใช่ไหม'

"อืม"

'โทษที กูจะวางสายแล้ว มึงไปอยู่กับเด็กมึงเถอะ'

สุดท้ายก็วางหู หมอเด่นไม่อาจรู้ได้ว่าช่วงวันหยุดอันแสนยาวนานหลังปฏิบัติภารกิจลับของพันเอกสิงโตจะสามารถใช้เวลาพักผ่อน ได้กระชับความสัมพันธ์กับเด็กรับใช้หัวรุนแรงไหม เขาทำหน้าที่ของเขาที่คิดว่าดีสุดแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่เพื่อนจะตัดสินใจ ตาหลังแว่นมองรูปหมู่ขาวดำสมัยเป็นนักเรียนทหารรุ่นเขาขนาบซ้ายขวาครูฝึก ณ วันนั้นวัยของเด่นและสิงโตอายุเพียงวัยรุ่น 
 


 


 

คลื่นมรสุมในรูปถ่ายทั่วๆไป


 


 

"คุณเด่นครับ" แว่วเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู สวมกอดจากข้างหลัง เด่นขยับยิ้มรับจูบบนขมับ มือเด็กหนุ่มมหาลัยเคลื่อนลงต่ำ ร่างทั้งร่างพาลกระตุก สั่นไหวโต๊ะเล็กจนหูโทรศัพท์บ้านสะเทือนหลุดห้อยโตงเตง

​​​​​​
 


 

.

.

.

 

ทิ้งห่างจากตู้สาธารณะกลับมายังบ้านพักตากอากาศ ที่นี่ต่างจากกรุงเทพมีดาวเต็มฟ้าสะท้อนดวงตาสีดำเฉดเดียวกัน ขายาวพาร่างกำยำแน่นกล้ามมัดประดับประดาแผลเป็น เครื่องของความภูมิใจในสังคมชาย ยิ่งมี ยิ่งเป็นเครื่องแสดงความเป็นชายและกล้าหาญ 

 

 

กล้าหาญเช่นนั้นหรือ?

 

 

ความคิดในหัวเพลินจนมาถึงประตูบ้าน 


 


 

ตุบ!
 


 


 

ทิ้งตัวนอนคว้ากอดเด็กมหาลัยปี 4 ไว้ คนหลับใหลไปทั้งคราบน้ำตาติดพวงแก้มใส สิงโตใช้นิ้วโป้งปาดเช็ดเบาๆ ใช้มือเกลี่ยผมม้าทัดหู สัมผัสอ่อนโยนที่..คนทั่วไปไม่เห็นจากอาชีพพวกเราเหล่าทหาร 
 


 


 

กล้าหาญ..
 


 


 

ปากหนาได้รูปขยับและเม้มปิดแน่น กลืนน้ำลายลงคอยากลำบาก สุดท้ายจบลงที่กดจูบบนปากอิ่มชมพูระเรื่อ 
 

ยังคง..ขโมยจูบยามหลับเหมือนทุกวัน

 

 

TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #42 3653768 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 18:41
    เรื่องอะไรอ่ะไรท์...ปิดบังเรื่องไร
    #42
    0
  2. #34 071727 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 10:33

    ถ้าได้คุยกันไม่แน่น้องอาจจะเปลี่ยนความคิดใหม่ก็ได้นะช่วยอ่อนโยนกับน้องหน่อย

    #34
    0
  3. #29 fah_nangja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 23:53
    ร้ายกาจจจจ~~😏 คุณสิงโตมีเรื่องอะไรปิดปังคริสเหรอ ชักอยากจะรู้เเล้วสี้ ลุ้นทุกเรื่อง ขาดทุกตอน ฮรื้อออออ...รักที่สุดเลยสกิลการเขียนนิยายของไรท์😅😝
    #29
    1